Audiodeskrypcja okładki

Grafika przedstawia wnętrze strzelistej budowli obserwowanej z dołu. Niemal wszystkie elementy obrazu są symetryczne względem środkowej osi. Pomimo wykorzystania zróżnicowanych barw, całość jest tajemnicza i budzi skojarzenia z czymś mrocznym. Styl w pierwszej chwili wydaje się realistyczny, jednak przy dokładniejszym przyjrzeniu ujawnia się wiele załamań przestrzeni i elementów tworzących ukryte iluzje optyczne. 

Patrząc od góry, w jednej trzeciej wysokości strony zza krawędzi wychodzą szaro-seledynowe, grube kolumny, kierujące się w perspektywie zbieżnej ku sklepieniu. Z ich płaskiej powierzchni w środkowej osi wystają wbudowane weń węższe słupy, po jednym dla prawej i lewej kolumny. 

Przez środek grafiki z dołu do góry biegnie przypominająca zdobiony obelisk kolumna. W wielu miejscach wpada w czerń, jednak jej szczytowa część rozjaśnia się wewnętrznym blaskiem. Przez jej środek przebiega pionowy, jaśniejszy pas, w którego górnej części znajduje się rzeźbiony ornament, a w środkowej ozdoba w kształcie czaszki. 

Po bokach środkowej podpory, nieco za nią, znajdują się dwie inne kolumny. Między nimi a środkowym obeliskiem dostrzec można dwie czerwone, zbliżone do kształtu trójkąta przestrzenie, mogące stanowić elementy witrażowe lub otwory do wnętrza kolejnych elementów budowli. 

Dodatkowo w tle znajdują się także dwie węższe, zaokrąglone kolumny – po jednej z każdej strony grafiki. Wokół nich roztacza się blada poświata. 

Rdzawobrązowe sklepienie budowli składa się z elementów, które w poszczególnych fragmentach przypominają wnętrze kopuły, jednak jako całość nie składają się w kulę. W miejscach przecinania się licznych łuków podporowych znajdują się zwisające w dół drobne rzeźby o kształtach trudnych do zidentyfikowania.

W środkowej części górnego obszaru obrazu znajduje się wyrwa w suficie budynku, sięgająca aż do punktów, w których do sklepienia docierają kolumny wychodzące zza krawędzi oraz środkowy obelisk. Kształty architektoniczne tracą tam swoją regularność, przywodzą na myśl bliżej nieokreśloną wyrwę do trudnego w rozpoznaniu miejsca. Na jej środku znajduje się okrągły otwór, za którym jest krwawo-ognista czerwień. Przez jego środek przebiega czarny cień o nieco nieregularnych krawędziach. W pierwszej chwili przypomina wężową źrenicę, jednak po dokładniejszym przyjrzeniu można doszukać się w nim konturów kobiecej postaci stojącej nad krawędzią prowadzącą do wnętrza monumentalnej budowli. 

Choć środkowy monolit i biegnące po jego bokach kolumny znajdują się w różnych planach, gdy obserwuje się ich dolną część, w pewnym momencie zaczynają sprawiać wrażenie jednego, wspólnego, masywnego i mającego wiele wertykalnych załamań bloku, przy czym trudno określić, w którym punkcie ich wysokości do tego dochodzi. W tej perspektywie trójkątne otwory-witraże lekko kojarzą się z oczami potężnej maski, obserwującej kogoś znajdującego się pod nią. 

Na dole, w około jednej piątej wysokości grafiki, przestrzeń się zakrzywia i dół kolumny zaczyna zwężać się w perspektywie zbieżnej w dół i w głąb obrazu, ukazując spód podpór. Zza bocznych krawędzi tego elementu wychodzą w lewo i w prawo dwie szaro-seledynowe kolumny, wskazując na to, że w tym fragmencie obrazu przestrzeń rządzi się innymi prawami, niż w obszarze znajdującym się wyżej. 

Dół bloku niknie w mroku, w którym nieliczne szczegóły można dostrzec w ciemnoczerwonej poświacie. Z miejsc, z których strzelają na boki kolumny, wychodzą początki łuków podporowych, charakterystycznych dla sklepień. Na środku dolnej krawędzi, w niemal pełnej ciemności, spód głównego bloku przesłania cień niewielkiej, rozwartej paszczy, z małymi, wężowymi lub jaszczurzymi oczkami. 

Na górze obrazu znajduje się mały napis „Antologia komiksów”. Na dole umieszczono duży napis „Gdzieś pod powierzchnią”.

UWAGA: Grafika po odwróceniu do góry nogami ujawnia dodatkowe szczegóły, zarówno łatwe do znalezienia, jak i te dla bardziej uważnych obserwatorów. W środkowym bloku ponownie można dostrzec maskę, tym razem węższą, bardziej groźną i nieco wężową. Linie łuków sklepienia po obu stronach bloku składają się w kontury i krawędzie bliźniaczych, stalowych masek ze spiczastymi nosami. Zdobienia na węższych słupach przybierają kształt twarzy o wyłupiastych oczach i z nieco żabim, ironicznym uśmiechem. 

Grafika: Sandra Jastrzębska aka Sandy Claws
Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Gdzieś pod powierzchnią

Tom 1 serii komiksowej „Zapomniane Wizje” w ramach projektu Zapomniane Sny. 

Koordynacja projektu:

Marcin Opolski

Wybór komiksów do antologii: 

Marcin Opolski

Grafika na okładce:

Sandra Jastrzębska aka Sandy Claws

Twórcy i współtwórcy komiksów: 

Arnold Woliński, Borys Pecikozić, Emilian Wojnowski, Ewa Korycińska, Grzegorz Wawrzyńczak, Jan Krusiński, Małgorzata (Goria) Lewandowska, Marcin Bartosz Łukasiewicz, rina

Autorzy grafik i szkiców uzupełniających:

Grzegorz Wawrzyńczak, Małgorzata (Goria) Lewandowska, rina 

Teksty audiodeskrypcji: Marcin Opolski

Konsultacja ekspercka audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Strona projektu (stan na 09.2022): www.zapomnianesny.pl

E-mail kontaktowy (stan na 09.2022): info@zapomnianesny.pl

ISBN:

PDF (grafika + audiodeskrypcja): 978-83-67546-00-3 

Epub (tylko audiodeskrypcja): 978-83-67546-01-0 

Tychy 2022 

Gdzieś pod powierzchnią

Antologia komiksów 

PROJEKT CHARYTATYWNY

Kilka słów o fundacji Kobiety Wędrowne

do wsparcia której zachęcamy

Prosimy, wesprzyj cel antologii :-)

O CO CHODZI?

Ten e-book jest dostępny na zasadach „charityware”.

Możesz go pobrać za darmo, ale prosimy Cię o przejście na stronę Fundacji Kobiety Wędrowne (https://www.kobietywedrowne.org/) i wpłacenie na jej rzecz dobrowolnej darowizny. 

Fundacja ta zajmuje się pomocą w adaptacji kulturowej i społecznej kobiet-uchodźczyń i migrantek. Organizacja ta m.in. wspiera je w poznawaniu naszej kultury i w zdobywaniu kompetencji, które pomogą im uniezależnić się ekonomicznie.

Od Ciebie zależy, czy faktycznie dokonasz wpłaty i kiedy, ale… liczymy, że jeśli podoba Ci się pomysł tej antologii, dorzucisz coś od siebie :-)  

Jako organizatorzy akcji NIE jesteśmy członkami fundacji Kobiety Wędrowne. Mimo to chcemy ją wesprzeć, bo robi coś fajnego i ważnego. 

W poszczególnych częściach cyklu Zapomniane Sny (do tej pory były to zbiory opowiadań) staramy się zachęcać do wspierania różnych organizacji pomocowych. Planujemy też tworzyć w przyszłości kolejne antologie (literackie, komiksowe i… zobaczymy co jeszcze). 

PODZIĘKOWANIA DLA:

Vbiz.pl – za przestrzeń hostingową.

Spis treści

Audiodeskrypcja okładki 2 

PROJEKT CHARYTATYWNY 5 

Kilka słów o fundacji Kobiety Wędrowne 5 

Jak to działa – o audiodeskrypcji 8 

Dlaczego razem z obrazami? 8 

Audiodeskrypcja komiksu: Dreams 9 

Audiodeskrypcja komiksu: Ukorzenianie 10 

Audiodeskrypcja komiksu: Łeb 12 

Audiodeskrypcja komiksu: Gwiezdne wrota 14 

Audiodeskrypcja komiksu: Unaocznieni 17 

Audiodeskrypcja komiksu: Szajby, fioły i bziki z upadkiem cywilizacji w tle 19 

Grafiki dodatkowe 25 

UWAGA.

E-book w wersji zawierającej tylko audiodeskrypcję.

Wersja z grafiką dostępna oddzielnie,
na stronach projektu www.zapomnianesny.pl

Jak to działa – o audiodeskrypcji

Audiodeskrypcja to narracyjny opis obrazu przeznaczony dla niewidomych, z założenia informujący nie tylko o obecności obiektu, ale też dążący do tego, by odbiorca mógł sobie wyobrazić przedstawioną scenę. Technika ta pomaga udostępniać kulturę dla większego grona odbiorców. Po prostu.

W przypadku komiksu to trudne, bo wymusza pewne kompromisy. Trzeba uważać, by opis coś odzwierciedlał, a jednocześnie musi być krótszy, niż w przypadku prezentacji pojedynczych ilustracji. Na dodatek należy też dążyć do zachowania pewnego ciągu opowieści i utrzymać uwagę odbiorców. Czy udało się uzyskać ten efekt w antologii, którą czytacie? Musicie ocenić sami. Jako ekipa Zapomnianych Snów mamy jednak przekonanie, że warto próbować. 

W „Gdzieś pod powierzchnią” pracował przy tym team – opisy tworzyłem jako osoba widząca. Muszę przyznać, że nie znając dokładnych założeń audiodeskrypcji. Konsultacji udzielała Magda Rutkowska, profesjonalnie zajmująca się tym tematem, jednak bazując na tym, co ja opisałem – więc za wszelkie błędy, czasami wynikające z uporu, odpowiadam ja, z góry wybaczcie. 

To, co trzeba zaznaczyć – czasami niektóre elementy prezentacji zostały zmodyfikowane na potrzeby płynniejszego opisu. Bywało też, że zmianie uległa kolejność obrazów. Prawdopodobnie da się lepiej – mam nadzieję, że zainspiruję innych twórców do podobnych działań i będziemy wzajemnie się uczyć. 

Dlaczego razem z obrazami?

Osobną sprawą jest to, jak wydać audiodeskrypcję komiksu. Zapewne wersją optymalną byłoby stworzenie odrębnych plików dla grafik i dla samych opisów. Czemu więc „Gdzieś pod powierzchnią” w wersji wizualnej zawiera także audiodeskrypcję? Właśnie po to, by nie przemknęła niezauważona i pokazać, że się da. Wersję z samą deskrypcją publikujemy osobno. 

Audiodeskrypcja komiksu:
Dreams

Scenariusz i rysunki: Małgorzata (Goria) Lewandowska

Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Kategoria: Pod wodą

Komiks mieści się na jednej stronie. Styl rysunków przypomina ilustracje z książeczek dla dzieci. Kolory zdają się być nałożone farbami akwarelowymi. Ilustracje ułożono w trzech rzędach. 

W pierwszym kadrze umieszczono tytułowy napis „Dreams”, napisany zamaszystym pismem odręcznym. Jest jasny, niemal świecący, a łuk litery „D” kojarzy się z wąskim sierpem księżyca.

Pod napisem znajduje się łóżko, na którym śpi na boku jasnowłosa dziewczyna, owinięta kołdrą i trzymająca dłonie pod zwróconą w stronę czytelnika głową. W pomieszczeniu jest jasno, barwy przypominają zwykłe mieszkanie, w kilku miejscach można dostrzec kolorowe wzorki. 

Następuje zbliżenie na twarz dziewczyny. Uśmiecha się, a na jasnej pościeli pojawia się więcej przebłysków różnych barw.

W drugim rzędzie sceneria się zmienia na podwodną. Z dna wyrastają jasnozielone liście alg, a główną część kadru zajmuje dziewczyna w jasnej, udekorowanej wzorkiem koszuli nocnej, która sprawia wrażenie bycia w ruchu, jakby obróciła się do pozycji pionowej, prosto z wcześniejszej pozycji leżącej. Wokół niej krążą trzy kolorowe rybki, dwie czerwone, jedna żółta, a sama woda jest bardzo przejrzysta. 

Dziewczyna zaczyna płynąć w górę, jej twarz przepełnia autentyczna radość, przed nią płyną dwie rybki, trzecia, żółta, gdzieś zniknęła. Tymczasem w dolnej części kadru, na czystym, złocistym piasku pokrywającym dno, pojawia się szara kula, lekko odbijająca światło. Jej bezbarwność zdaje się czymś niepasującym do otoczenia. 

Następuje zbliżenie na dziewczynę, która zauważywszy obiekt, odwraca się zdziwiona. Rybki gdzieś znikają, pozostają tylko bąbelki powietrza.

W trzecim rzędzie dziewczyna płynie w dół, a kolory dookoła niej nieco przygasają. Wyciąga ręce, podnosząc z dna kulę, która jak się okazuje, posiada drewnianą podstawkę. Za poruszonym obiektem sypie się odrobinę piasku.

Kadr przesuwa się, w jego centralnym punkcie znajduje się teraz kula, trzymana w wysuniętych rękach za podstawkę, jakby obserwowana z perspektywy samej bohaterki. Błękit wody w tle matowieje, jakby przejmując szarość kuli. Wnętrze tej ostatniej przyciąga całą uwagę, a w jej środku wyrasta bezbarwne miasto, z wysokimi blokami i licznymi dymiącymi kominami. 

Zbliżenie się pogłębia, świat spoza kuli dostrzegamy już tylko na krawędziach górnych narożników, szarość opanowuje cały obrazek. W tle, obok ponurego bloku pojawia się ogromny, dymiący, komin fabryczny. Bąbelki powietrza zmieniają się w płatki popiołu. Na pierwszym planie bohaterka stoi zwrócona w stronę czytelnika. Jej cera poszarzała, wcześniej zadbane włosy są brudne, powieki opuchnięte, oczy podkrążone. Opiera się o niewidzialną barierę i krzyczy: „HELP!”. 

Audiodeskrypcja komiksu:
Ukorzenianie

Scenariusz i rysunki: rina
Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Kategoria: Pod ziemią

Komiks mieści się na sześciu stronach. Grafika czarno-biała. Na wielu z przedstawionych obiektów i elementów tła szczegółowo podkreślono ich fakturę, zwykle za pomocą licznych prostych kresek.

Pierwszy obrazek przedstawia tonący w mroku tunel o nieregularnych krawędziach, przypominających naturalne jaskinie lub ściany kopalni. W dalszym planie korytarz lekko skręca w prawo, a zza jego załomu dobiega słaba poświata.

Kadr się powiększa i przybliża do zakrętu, zza którego wyłania się okryty płachtą drewniany powóz. Jego dach porastają liczne jasne grzyby, na samej zasłonie widać dużą, ciemniejszą łatę. Pojazd prowadzi zamyślona dziewczyna okryta płaszczem z kapturem, na który założony ma szerokie nakrycie, przypominające kapelusz grzyba. Obok niej znajduje się stojak, o który opiera się kij z przymocowaną na końcu klatką. W jej wnętrzu znajduje się coś jasno błyszczącego, stanowiącego źródło światła, niczym latarnia. 

Ujęcie obniża się, zbliżając się jeszcze mocniej, niemal zderzając się z ciągnącymi wóz dwoma kretami o ogromnych łapach. 

Kolejną stronę rozpoczyna kadr ukazujący dziewczynę z boku, gdy zaciąga lejce, by zatrzymać zwierzęta. W zbliżeniu można dostrzec, że na rondzie jej kapelusza rośnie kilka malutkich grzybków. Następnie odwraca się w stronę wozu, odchylając połę płachty. W środku znajduje się skrzynka i bliżej niezidentyfikowane obiekty. 

Ujęcie przeskakuje, ukazując dziewczynę poza wozem. Stojąc, trzyma po swojej lewej stronie oburącz dolne zakończenie tuby-trąby, której górna, rozszerzająca się część, jest przytknięta do szczytu kadru. Tubę pokrywają pasy z etnicznymi wzorami, a na wysokości głowy bohaterki z trąby wyrasta cieniutki roślinny pęd, który lekko się skręcając, trafia swym końcem do jej ucha. 

Dziewczyna bada najwyższy punkt w sklepieniu ciemnej jaskini. Krety czekają spokojnie, przytulając się do siebie nawzajem. 

Następuje zbliżenie na twarz podziemnej podróżniczki, początkowo spokojnej. Po chwili pojawia się na niej lekki grymas, niezadowolenia lub zmartwienia. Chowa tubę za płachtą wozu, a ostatnie ujęcie na stronie przedstawia ukazanego z boku, podążającego przez mrok kreta. 

Kolejna strona zaczyna się od ułożonych obok siebie wąskich, wysokich kadrów, ukazujących dziewczynę badającą ściany i sklepienie w różnych zakątkach podziemnego świata tuneli i jaskiń. Przytyka tubę w miejscu, w pobliżu którego coś rośnie, odchodzi niezadowolona z punktu, w którym ściany pokrywają niewielkie narośla. Siada zmęczona w pozbawionym czegokolwiek zakątku i bada go. Przechodzi w miejsce, w którym wysoko w górze dostrzec można liczne podziemne grzyby i wspinając się wysoko na palce nasłuchuje. 

W nowym rzędzie następuje zbliżenie na zmęczoną twarz badaczki, błądzącej wzrokiem i mającej na wpół przymknięte powieki. 

Nagle ujęcie zbliża się jeszcze mocniej, obrazek przedstawiający dziewczynę wychodzi poza granicę kadru, częściowo nachodząc na sąsiadujące rysunki. Ona sama otwiera szeroko oczy i uśmiecha się radośnie. 

Kolejna strona zaczyna się od kadru, na którym badaczka wyciąga z wnętrz wozu długi kij, którego zakończenie niknie za płachtami. Obok pojazdu stoi oparta o ścianę tuba. 

Gdy przedmiot zostaje wyjęty z pojazdu, dziewczyna chwyta go poziomo za środkową część, trzymając przy ciele na wysokości piersi. Kij jest długi, a z jednej z jego stron umieszczono nieco przypominający muszlę stożek. Wokół niego biegnie żłobienie, które nadaje mu funkcje wiertła.

Uniesiony w górę stożek, wbija się w sklepienie. Kadr przeskakuje na zwróconą w górę twarz dziewczyny. Na jej policzek spada kilka grudek ziemi. 

Ujęcie ponownie przeskakuje na sklepienie. Narzędzie użyte przez badaczkę obniża się, wędrując w dół, z osadzonym na wiertle kawałkiem ziemi, z którego wystają drobne korzenie. Z powstałego w sklepieniu otworu dobiega jasne światło, a na wyizolowanym kawałku ziemi dostrzec można niewielki zwitek liści. Ponowny przeskok na twarz badaczki ukazuje jej pełne skupienie. 

Bohaterka, stojąc w padających z góry promieniach światła, przechyla przyrząd, aby znalezisko znalazło się niżej. Chwyta go ponownie poziomo i z przejęciem obraca się w stronę wozu. Bryła ziemi wraz ze znajdującymi się na niej liśćmi zostaje umieszczona wewnątrz pojazdu. Dziewczyna z półuśmiechem na ustach i nadal lekko przybrudzonym policzkiem zasuwa za sobą poły płachty. 

Kolejną stronę rozpoczyna obrazek z zawiniętym w kocyk niemowlęciem spokojnie śpiącym w koszyku i mającym pod głową posłanie. 

Badaczka bierze maleństwo na ręce, pomimo zmęczenia uśmiechając się do niego. Kładzie go pomiędzy liście, podczas gdy maluszek zaczyna się krzywić. Gdy jej dłonie zaczynają zawijać becik dziecka fragmentami rośliny, ono zaczyna popłakiwać. 

Dziewczyna ponownie umieszcza fragment ziemi wraz z liśćmi na wcześniej użytym narzędziu i podchodząc do oświetlonego miejsca, unosi przedmiot wraz z dzieckiem w górę. Fragment sklepienia trafia na swoje pierwotne miejsce, a wiertło wycofuje się ze sklepienia.

Stronę kończy okrągły kadr zasłaniający część poprzedniego obrazka. Jego centralną część zajmuje opierająca dłonie o biodra badaczka, pomimo zamkniętych oczu, uśmiecha się szeroko i szczerze. Po jej bokach znajdują się dwa krety, jeden spogląda wysoko w górę, drugi zbliża pyszczek ku dziewczynie, jakby sprawdzając, czy wszystko w porządku. 

Ostatnia plansza komiksu w całości jest zajęta przez pojedynczą, dużą grafikę. Dolna ćwiartka to przekrój przez ziemię, ponad którą widać świat na powierzchni. Pod ziemią dostrzec można biegnące przez nią korzenie, a także tunel lub jaskinię i górną część wozu badaczki. Na powierzchni panuje dzień i jest jasno. W tle dostrzec można kilka zabudowań, za którymi znajdują się drzewa. 

Na pierwszym planie, w centralnej części obrazka, stoi ubrana w wiejskim stylu para starszych ludzi – siwobrody mężczyzna i kobieta z chustą na głowie. Przez okno najbliższego domu wygląda w ich stronę uradowana dziewczynka. Mężczyzna jest lekko zaaferowany, kobieta zmęczona, przytula do piersi zawiniątko. Oboje stoją na poletku kapusty.

Audiodeskrypcja komiksu:
Łeb

Scenariusz i rysunki: Arnold Woliński 

Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Kategoria: Pod czaszką

Komiks mieści się na jednej stronie. Plansza została podzielona na cztery ćwiartki, w każdej po jednym kadrze. Kreska niemal w całości czarno-biała. W kolejnych kadrach zmieniają się szczegóły obrazu oraz wypowiadane słowa. 

Na pierwszym obrazku znajduje się zwrócony do przodu mężczyzna. Większość kadru zajmuje jego głowa, choć w grafice mieści się także fragment korpusu, ubranego w czarną bluzę. Postać ma duże, wydatne wargi, szeroką szyję, lekki zarost ograniczający się tylko do podbródka i łysieje, brakuje jej natomiast nosa. Ułożenie ciała wskazuje na wyluzowanie i siedzenie na znajdującej się poza kadrem kanapie lub fotelu. 

Bohater przymyka oczy, marszczy czoło i mówi: „Czasem… myślę sobie…”.

Postać pochyla głowę, oczy przesuwają się na twarzy bliżej ust, a jednocześnie wyraźnie wydłuża się czoło. 

„Puchnie mi od tego głowa…” - kontynuuje swoją myśl.

Odchyla się do tyłu i podnosi głowę, z której znikają oczy i usta. Czoło wraca do prawidłowych rozmiarów, jednak równocześnie wyrasta ogromny nos. 

„Wyraźnie czuję to, co mnie otacza...”

Odrobinę się podnosi, nos ponownie znika, a jego miejsce zajmują ogromne, mięsiste usta.

„Ale po prawdzie nie chce mi się o tym… gadać…” - kończy swój monolog. 

Antologia „Gdzieś pod powierzchnią”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
fundacji Kobiety Wędrowne: 

www.kobietywedrowne.org 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacja Kobiety Wędrowne zajmuje się pomocą w adaptacji kulturowej i społecznej kobiet-uchodźczyń i migrantek.
Organizacja ta m.in. wspiera je w poznawaniu naszej kultury
i w zdobywaniu kompetencji, które pomogą im
uniezależnić się ekonomicznie. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż piątaka lub dychę ;-)
W końcu za obiad na mieście
płacisz więcej, prawda? :-) 

www.ZapomnianeSny.pl 

Audiodeskrypcja komiksu:
Gwiezdne wrota

Scenariusz i rysunki: Grzegorz Wawrzyńczak

Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Kategoria: Pod ziemią

Komiks mieści się na siedmiu stronach. Grafika czarno-biała, w formie czarnych kresek, bez odcieni szarości. Obszary o różnym stopniu zacienienia oznaczane gęściej nałożonymi zakreśleniami lub przez całkowite zamazanie czarną barwą. W wyraźny sposób zadbano o wypełnianie kadrów w całości, z uwzględnieniem licznych szczegółów w tle. 

Uwaga: większość dymków tradycyjnie zawierających w komiksach wypowiedzi lub myśli postaci w tym przypadku posiada graficzne odwzorowanie słów, dźwięków, intencji lub nastrojów. W tych miejscach mogą się pojawiać formy „myśli o…”, „mówi o…”. Pojawiający się w trakcie deskrypcji QR kod jest opcjonalnym rozszerzeniem, nieskorzystanie z niego nie wpływa na fabułę. 

Pierwsza strona w całości jest zajęta pojedynczym, dużym kadrem przedstawiającym miejską aleję biegnącą od czytelnika w głąb obrazka. Środkiem całej alei płynie rzeczka, nad którą co kilkanaście metrów wybudowano spacerowe mosty z balustradą, wygięte lekkim łukiem, obok niektórych z nich dodatkowo przerzucone są też opadające kładki, a po wodzie pływają ciemnopióre ptaki. 

Oba brzegi pokryte są roślinnością, przechodzącą na wysokości alei w trawniki, na których krawędziach osadzone są latarnie, za którymi zaczynają się chodniki. Po lewej stronie rosną też niewielkie drzewka. Za chodnikiem zaczynają się staromodne kamienice z pochyłymi dachami, na ścianie jednej z nich znajduje się zegar miejski wskazujący godzinę trzecią. 

Po prawej wzdłuż chodnika ciągnie się droga przegrodzona słupkami, przy których zaparkował samochód osobowy oraz – po drugiej stronie – półciężarówka z nieosłoniętą naczepą.

Chodnikiem sąsiadującym z jezdnią zbliża się postać, nad którą unosi się dym papierosowy, drogę przecina mu łaciaty kot.

Na jasnym niebie, po którym płyną pojedyncze, białe chmury, świeci księżyc w sierpie.

Następna strona zaczyna się od niskiego, szerokiego kadru. W centralnej części znajduje się obrócona tyłem czarnowłosa postać. Idzie przed siebie, w kierunku bramy w starej, podniszczonej kamienicy z odrapanymi ścianami. Przy lewej krawędzi bramy stoi donica z wysoką rośliną. Dalej, przy klatce schodowej, rozłożono kawiarniany ogródek z parasolką przeciwsłoneczną. Na prawo, kilka metrów od przejścia, stoją dwa blaszane śmietniki, obok których powoli spaceruje czarny kot. Światło w głębi bramy wskazuje, że przejście prowadzi na drugą stronę budynku. 

Kadr staje się nieco wyższy i przenosi się na drugą stronę kamienicy, z bramy wychodzi pogwizdując mężczyzna trzymający pod pachą teczkę. Kieruje się prosto na ulicę, przechodząc między zaparkowanymi samochodami starszego typu. Okna w kamienicy umieszczone są na wysokości umożliwiającej zaglądanie do nich, pod jednym z nich znajduje się zamknięta na kłódkę skrzynka elektryczna. Na ścianie wisi plakat z Koziołkiem Matołkiem otoczonym gwiazdami i księżycem w sierpie. 

Bohater idzie dalej, wchodzi do parku, a ujęcie ponownie zwiększa wysokość, jednocześnie zbliżając się do mężczyzny maszerującego w lewo. Ten wchodzi do parku, podążając ścieżką spacerową. Spogląda po drodze na zegarek i myśli o rowerze. W drugim planie ptaki wydziobują ziarno rozrzucone obok ławki, a obejmująca się para prowadząca psa rozważa pójście na lody. 

Postać dociera do końca skweru i patrzy na zlokalizowany nieco niżej, otoczony drzewami placyk, na którego środku znajduje się piramida. Dokoła niej znajduje się rozproszona grupa osób. Ludzie siedzą na ławkach, bawią się z psem, spacerują, prowadzą wózek z dzieckiem. 

Bohater podchodzi do obiektu, ujęcie przesuwa się wokół niego, aż następuje zbliżenie na lewy bok jego głowy. Chwyta swoją teczkę oburącz i przysuwa ją blisko twarzy, przyglądając się chwilę, po czym spogląda na murek otaczający podstawę monolitu. Leży na nim kwadratowa podstawka z okrągłym wgłębieniem.

Następuje zbliżenie na dłonie, które wyjmują z aktówki dużą kopertę, a z niej płytę gramofonową. Kadr na moment ukazuje znajdujący się na środku krążka QR kod, po czym przesuwa się na podstawkę. Bohater kładzie na nią płytę, idealnie pasującą do wgłębienia. 

[QR kod prowadzi do adresu: https://gwiezdnewrota.bandcamp.com/track/sneakeater-2 ] 

Chwilę później budowla z trzeszczeniem rozdziela się na dwie połowy. Mężczyzna spogląda w górę, po czym wkracza na stworzoną ścieżkę. 

Ujęcie na moment się oddala, pokazując, jak postać znika pomiędzy rozdzielonymi częściami monumentu, nad którymi wisi księżyc. Następnie ponownie zbliża się, tym razem na twarz bohatera, który rozgląda się, mrucząc o kluczu do wejścia. W końcu znajduje w ziemi pokrywę i wypowiada hasło otwierające. Klapa otwiera się, ukazując stopnie niknące w ciemności. 

Mężczyzna lekko się garbiąc, wchodzi do środka. Kadr ukazuje strome, lekko zakręcające schody. Jedynym źródłem światła są ulokowane we wnękach świece. Przy suficie, w półcieniu, zwisają nietoperze. Bohater, sunąc dłonią po ścianie, marzy o płonącej żarówce. Mija obściskującą się przy jednej z wnęk nagą parę, pokrzykującą niczym koty i odsapuje, odczuwając zniesmaczenie i odruch wymiotny. 

W końcu dociera do wejścia u końca schodów i radośnie unosi dłonie, ciesząc się, że wreszcie napije się wina. Wchodzi na dużą salę, mijając bar, przy którym na hokerach siedzą kobiety i mężczyzna. Za ladą stoi barman łączący w sobie cechy człowieka i drzewa, z jego głowy wyrastają obsypane listowiem gałęzie, on sam zachwala gustowny drink. Za nim rozciągają się półki z butelkami. 

Bohater rusza przez salę pełną tańczących ludzi. Mija całującą się parę, w której mężczyzna w myślach już otwiera szampana. W innej parze kobieta z niezadowoleniem wyraża chęć udania się do domu, podczas gdy zadowolony mężczyzna namawia do spożycia narkotyków. Samotna kobieta z przewieszonym przez szyję futrem i kieliszkiem w ręce stoi oparta o ścianę. 

W końcu bohater trafia na blondynkę w krótkiej, wydekoltowanej sukience i zaczyna z nią tańczyć, dokoła bawią się inni ludzie. W drugim planie, pomiędzy imprezowiczami, dostrzec można bar, wraz z obsługującym go pół człowiekiem, pół drzewem. 

Następuje zbliżenie na bohatera i jego partnerkę, kobieta poprawia włosy z tyłu głowy. Oboje rozmawiają o górach i świecącym nad nimi słońcu. 

Wraz z toczącą się rozmową tłum na parkiecie powoli rzednieje. Pod jedną ze ścian ktoś śpi na siedząco. Bohater sugeruje seks, jego partnerka z uśmiechem przechyla głowę, wspominając, że wyszłaby zapalić. 

Ostatnia strona całkowicie zmienia scenerię. Kadr przedstawia odsuwaną kamienną płytę, spod której wyłaniają się dwie dłonie. 

Z powstałej szpary spoglądają ze zdziwieniem dwie pary oczu. Ujęcie oddala się, ukazując piwniczne wnętrze. Bohater wraz ze swoją partnerką, po odłożeniu na bok płyty, wychodzą z sarkofagu, z niedowierzaniem rozglądając się dokoła. Przy ścianie leżą dwie trumny, w tym jedna oparta pionowo ścianę, obok nich jest miotła, przez zakratowane okienko przy suficie wpada do środka światło. Na środku umieszczono kolejną trumnę, bez pokrywy, w której leży zasuszony trup, również wyrażający zdumienie. 

Para podchodzi do zwłok i ze zmieszanymi minami mówi „sorry”. Następuje zbliżenie na martwego rezydenta krypty. Jest ubrany w bogaty strój, na głowie ma ozdobną tiarę, w ręce trzyma berło. Zapadnięte w czaszce oczy wyrażają dezorientację. 

Ostatni kadr przedstawia pomieszczenie z trumną i prowadzącymi z niego, biegnącymi do góry schodami, którymi zmierzają na zewnątrz, w stronę światła, bohater i jego partnerka. Nieboszczyk w trumnie siada i oglądając się w ich stronę przez ramię mówi: „WTF?”.

Audiodeskrypcja komiksu:
Unaocznieni

Wymyślił i napisał: Emilian Wojnowski 

Narysował: Borys Pecikozić

Liternictwo wersji graficznej: Ewa Korycińska

Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Kategoria: pod wodą

Komiks mieści się na dwóch stronach. Kolory bardzo wyraziste, przestrzeń pomiędzy kadrami wypełniona czernią. 

Na pierwszym kadrze znajduje się drewniana łódka na otwartej wodzie. Daleko w tle można dostrzec samotną skałę oraz niewielki skrawek lądu z kilkoma drzewami. Morze jest spokojne, na niebie przemieszczają się jasne obłoki. W łódce stoi mężczyzna, który zarzuca wędkę. Haczyk leci do przodu, trafiając na pierwszy plan.

Następuje zbliżenie na mężczyznę, kąt obserwacji zmienia się z frontalnego na lekko od dołu. Macha lewą ręką, łapiąc równowagę, prawą trzyma wędkę. Wyraz twarzy zdradza skupienie. Niebo zdążyło już pociemnieć, chmury zmieniły się w smugi, powoli się zmierzcha. Skała i wyspa na horyzoncie znajdują się dalej, niż na początku. 

Ujęcie przenosi się pod wodę. W wąskiej, wysokiej grafice, wśród pojedynczych pęcherzyków powietrza, można zaobserwować biegnącą w dół żyłkę. Obciążnik wraz z haczykiem trafia pomiędzy unoszące się do góry ciemnoczerwone pasma, które poniżej okazują się gęstsze.

Następuje zbliżenie na haczyk, który zaczyna wędrówkę, nabiwszy wcześniej zdobycz – oko z zieloną tęczówką. Spomiędzy rudych pasm wyłania się ludzka dłoń, daremnie próbująca je schwytać.

Kadr wraca na powierzchnię, gdzie panuje już noc, fale są odrobinę większe niż za dnia. Wędkarz, zapierając się nogą o burtę, ściąga kołowrotkiem żyłkę, wyrzucając oko ponad taflę wody. Zbliżenie na jego twarz ukazuje jego zdziwienie i zszokowanie. 

Punkt obserwacji przesuwa się za plecy mężczyzny i lekko unosi w górę. Na pokładzie leży haczyk z nabitym nań okiem. Zza burty wyłania się ruda, długowłosa kobieta, której jedynym strojem są zasłaniające piersi muszle w kształcie rozgwiazd. Pomiędzy palcami trzymającymi łódź znajdują się błony pławne, a ona sama, lekko pochyliwszy głowę, obserwuje wędkarza jednym okiem, w miejscu drugiego widać czarną pustkę. Fale w tle wyraźnie zaczynają się podnosić. 

Kadr ponownie obraca się, trafiając za plecy kobiety i ukazując całą scenę z poziomu tafli wody. Mężczyzna mimowolnie wypuszcza wędkę, obraca się w bok i z rozpędem rzuca się do morza. 

Ujęcie przesuwa się pod powierzchnię, w górnej części kadru można dostrzec dno rozchybotanej łódki, pod którą opada w dół wędkarz, ku któremu rzucają się z różnych stron trzy rekiny. W stronę tafli unosi się przeciwsłoneczny kapelusz, który spadł mu z głowy. Na pierwszym planie znajduje się odpływająca z tego miejsca rudowłosa syrena, zawijająca właśnie zielonym ogonem i trzymająca w lewej ręce odzyskaną gałkę oczną. 

– Uff, udało się – wzdycha w myślach, obserwując zza ramienia scenę, od której się oddala. – Szczęście, że nie jestem tak piękna, jak inne syreny… I że wystraszył się mojego oka. 

Następuje zbliżenie na przerażoną twarz topielca, tuż przy jego głowie otwierają się pełne ostrych zębów szczęki.

– Tak bardzo chciałem z nią popływać – myśli, wypuszczając w niemym krzyku resztę powietrza. – Jest taka piękna… I to jej perłowe oko. 

Audiodeskrypcja komiksu:
Szajby, fioły i bziki z upadkiem cywilizacji w tle

Scenariusz: Marcin Bartosz Łukasiewicz 

Rysunki: Jan Krusiński 

Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Kategoria: Pod ziemią

Komiks mieści się na ośmiu stronach. Grafika utrzymana w odcieniach szarości, z wieloma szczegółami w postaci faktury, czy dodatkowych elementów tła. Miejsca mocniej zacienione oznaczane gęściej narysowanymi kreskami. 

Pierwsza strona rozpoczyna się zajmującym połowę jej przestrzeni kadrem z przypominającą zdjęcia z widokówek panoramą miasta. W porównaniu z pocztówkami miejscowość jest jednak podniszczona i pusta. Architektura chaotyczna, od zwykłych bloków, przez obiekty kościelne, po zabytkowy budynek ratusza. W drugim planie zabudowania się kończą na linii niewielkiego stawu, za którym stoją obiekty fabryczne. W dalszej odległości rozpościera się puste pole, a na horyzoncie wzgórza. Niebo pozostaje niemal czyste, z niewielkim tylko zachmurzeniem. 

– Wojna, wojna nigdy się nie zmienia – odzywa się głos zza kadru. – Łał. Zawsze chciałem tak zacząć opowieść. Właściwie jakąkolwiek. 

Kadr przeskakuje na zaułek z rozsypaną po ziemi stertą śmieci i przesuwa się wzdłuż nich na wysokości gruntu. Są wśród nich książki i pudełka z filmami oraz grami. Między niknącymi w cieniu obiektami można doczytać tytuły na niektórych z nich: „Mad Max”, „Wojna światów”, „Ucieczka z Nowego Jorku” i „Fallout”. Nad znajdującym się pod murem kontenerem wisi na ścianie plakat „Planeta Małp”. 

– Dobra. Do rzeczy – kontynuuje głos. – Na zewnątrz szaleje typowa, stereotypowa, generyczna apokalipsa. Klasyka gatunku. Świat się kończy, a piwo jest ciepłe. Nic przyjemnego. 

Ujęcie zmienia się ponownie. Szeroki kadr przedstawia drogę wychodzącą poza miasto. Po jej obu stronach stoją ruiny zniszczonych budynków, z prawej ocalał słup z doczepioną metalową skrzynką. Linia budowli i asfaltowej drogi gwałtownie się urywa, zmieniając w zniszczony, nierówny teren. Na granicy miasta stoi zwrócony w stronę pustkowia człowiek z średniej wielkości plecakiem. Ponurą scenę przełamuje znajdujący się z jego lewej strony radosny, mały pies, machający ogonem. Jako jedyny w całej scenerii został narysowany z wykorzystaniem koloru – jego sierść jest ruda. 

– Z całej rodziny zostałem tylko ja i Maks – dodaje narrator. – Kolejna klisza, ale co zrobię. Tak wyszło i tak jest teraz. 

Człowiek idzie przez zapuszczoną łąkę, dociera do przecinającą ją w poprzek linii kamiennych słupków i przekracza ją. Zmierza w stronę dwóch niskich budynków znajdujących się na lekkim wzniesieniu terenu. Rudy pies podąża za nim.

– Czy jest lepsze miejsce do przetrwania apokalipsy niż Międzyrzecki Rejon Umocniony? – pyta głos. – Kilkadziesiąt kilometrów podziemnych korytarzy, schronów i fortyfikacji. Trudno trafić lepiej, kiedy wokół szaleje śmierć. 

Kadr zmienia się z szerokiego i niskiego na wąski i wysoki, w którym z góry na dół biegnie zaciemniona klatka schodowa z kolejnymi półpiętrami. 

– Wchodzę więc do bunkra, a potem schodami na dół. Obok maszeruje Maksymilian, najdzielniejszy z pomeranianów.

Bohater schodzi coraz niżej, omiatając otoczenie światłem latarki. Dwa metry przed nim podąża rudy pies, momentami uciekając w cień. 

– Tak, to jest moment na wielki kadr – dodaje głos. – Żarty na bok, to miejsce jest monumentalne. 

Ujęcie przeskakuje do dużej przestrzeni. Bohater staje przed wysokim murem, sufit nad nim ginie w mroku.

– Zapomniałem powiedzieć o jednym: podziemia MRU są skażone – mruczy człowiek. – Gdzieś w wąskich korytarzach znajduje się szczelina. Pęknięcie w rzeczywistości, z którego wylatuje trujący gaz…

Snop światła omiata pokrytą wysprejowanymi imionami ścianę, bohater wraz z psem patrzą w jej stronę. 

– Gorzej – dodaje po chwili. – Wylatuje z niego to, co dziwne.

Następuje zbliżenie na zadowolonego psa, którego sierść niezmiennie kontrastuje z ciemnym otoczeniem. 

– Ale dość o tym – kontynuuje człowiek. – Mam ze sobą Maksa. Gdyby nie on, nie miałbym szansy przeżyć tu nawet chwili. 

Pies nagle unosi głowę i wesoło szczeka.

– O tym mówię – komentuje bohater. – Czas się ukryć.

Kadr się rozszerza, człowiek wraz z psem szybkim i zdecydowanym krokiem oddalają się w prawo. Chwilę później w lewej części obrazu, zza tonącego w ciemności zakrętu korytarza, wyłania się ogromny, trzymetrowy, jajowaty obiekt przemieszczający się na dwóch wystających z jego spodu elastycznych kończynach. Po jego bokach wyrastają dwie ręce z zaciśniętymi w pięści dłońmi. Powierzchnię jaja pokrywają freski. 

– Człowiek-Pisanka – komentuje głos. – Jak kogoś złapie, to chce się naparzać, żeby ustalić, czyja skorupka pęknie. Nie mam szans z półtonową poczwarą o ściance grubości kilku centymetrów. Czas wiać. 

Po pewnym czasie podróżnik i pies trafiają do miejsca, w którym na ścianie korytarza umieszczono podłużną lampę. 

– Docieramy do torów – mówi, spoglądając na porzucony wagon, do którego biegnie pies. 

Bohater przesuwa światło latarki za wagon. Pusty tunel biegnie daleko do przodu, poza zasięg światła, na podłodze położone są szyny. 

– Tory są chyba najgorsze – mówi postać. – Jako wszechwiedzący narrator mogę wam zdradzić, że jeździ po nim wypełniony dziwnością pociąg. 

Kadr przesuwa się ponownie na wagon, następuje zbliżenie. Jego front, poniżej okien kabiny sterowniczej i reflektora, pokrywają liczne graffiti. Wśród nakładających się na siebie napisów można odczytać między innymi słowa „tylko cytadela”, „droga jest tania”, „kiedy dorosnę zostanę metrem”. 

– Najgorsze jest to, że nikt nim nie kieruje – ocenia na głos, – więc nie tyle jeździ w kółko, co pojawia się w najmniej spodziewanych miejscach.

Kadr przesuwa się na przeciwległą ścianę, pod którą bohater, jak się okazuje młody mężczyzna, zdążył rozpalić ognisko ze starych desek. Siada opierając się plecami o mur i wyciąga dłonie w stronę płomienia. Pies patrzy z fascynacją na palenisko.

– Niby chodzę po MRU dopiero od kilku kadrów, a mam wrażenie, jak gdybym przemierzył przynajmniej kilka zeszytów – wzdycha postać. – Zmachałem się i muszę odpocząć. Przynajmniej Maks daje radę.

Mężczyzna odwraca się w bok, spoglądając ponad ogniskiem. Kadr rozszerza się za jego spojrzeniem w prawo, rudy pies zaczyna szczekać. 

– Coś nadchodzi – mruczy bohater.

Ujęcie ponownie się zwęża, jednocześnie zwiększając wysokość i przeskakuje na zakręt korytarza. Na krawędzi pojawia się wielka, bezpalczasta łapa, a chwilę później wyłania się stamtąd ogromny zabawkowy miś z dziecięcą czapeczką na głowie.

– Jasna cholera! – krzyczy przerażony badacz. – To Kubuś Puchatek! W dodatku bez R! Czyli nie disneyowski, Disneyu, bardzo prosimy, nie pozywaj autorów. 

– I znowu czas wiać – dodaje bohater, uciekając wraz z psem tunelem i pozostawiając w tyle drepczącego powoli, niczym zombie, misia. – To ognisko to chyba nie był najlepszy pomysł… 

Wtem drogę zastępuje mu postać złożona z podłużnej deski ustawionej poziomo na dwóch ludzkich nogach. Na środku jej górnej części osadzona jest głowa starszego mężczyzny z zawijanym wąsem, dokoła niej leżą doniczki z kwiatkami, lornetka, papierosy i zapałki. 

– No witam! – woła głowa.

– Cholera! – reaguje bohater. – To człowiek-parapet! 

Następuje zbliżenie na zabałaganiony parapet. Głowa przymyka oczy pod krzaczastymi brwiami i pyta:

– Skoro są ludzie i parapety, to czym ja jestem? Kim ja jestem?

– A to wciąż nie najgorsze, bo w ciemności czai się… – analizuje sytuację badacz. 

Kadr przesuwa się na przeciwległą stronę tunelu, gdzie nagle zjawia się ogromny znak paragrafu z dołączonymi do niego kończynami. Stoi na szeroko rozstawionych nogach i rozkłada na bok ręce w geście „nie przejdziesz”. 

– … człowiek-prawo autorskie! – kończy myśl bohater.

– Hej, ten motyw z Disneyem i pozwami zrobił już Hell Hotel kilka lat temu! – krzyczy paragraf, celując w człowieka pacem prawej ręki i zaciskając lewą w pięść.

Ujęcie przeskakuje na dłonie bohatera, który zdążył wyciągnąć z plecaka szotgun. Szybko przeładowuje broń i lufa wybucha ogniem. Kadr ponownie ukazuje paragraf, który zostaje zasypany symbolami procentów, dolarów i praw zastrzeżonych – C w kółku, R w kółku i liter TM. Pociski rzucają istotę na kolana.

– Jebać tego gościa. Nikt nie będzie po nim płakać – mówi człowiek, obraca się i ucieka. Za nim i Maksem biegną miś i człowiek-parapet. 

– Zastanawiacie się pewnie skąd w moich dłoniach obrzyn? – rzuca po drodze badacz. – To generyczne postapo, kochani. Nie może być inaczej. 

Uciekając trafia do węższego korytarza.

– Gorzej, że chmara potworów zagna mnie w tył. A w oddali słyszę już pociąg… – dodaje pod nosem. 

Nagle, w wąskim korytarzu, drogę zagradza mu widziany już wcześniej przy obozowisku wagon. Człowiek staje w miejscu, a po chwili omiata otoczenie światłem latarki, ujawniając stojące dokoła niego groteskowe postacie. 

– Otoczeni. Wygląda na to, że już po nas.

Z lewej strony stoją Człowiek-Pisanka i strach na wróble. Z prawej oparty o ścianę trzymetrowy człowiek-ołówek z gumką, ogromny klucz francuski wyposażony w parę rąk i nóg oraz również posiadająca kończyny, ogromna paczka pocztowa, z której wyrasta głowa i która obejmuje swój przód dłońmi w geście przypominającym położenie ich na wydatnym brzuchu. Z tyłu drogę ucieczki odcinają Człowiek-Parapet oraz Miś 

– Maks, przykro mi, że nie byłem lepszym właścicielem – mówi badacz, przyglądając się kreaturom. 

– Hej, czy ty nie jesteś czasem Człowiekiem Maszynistą? – krzyczy nagle klucz francuski, radośnie unosząc ręce i otwierając dłonie. 

– No, może nie maszynistą, ale wyglądasz trochę jak gość z tego filmu – kadr przesuwa się za Klucz, który wskazuje bohatera palcem.

– Tom Hardy? – pyta badacz, kierując latarkę na swojego rozmówcę.

– No! Stań profilem! – odpowiada Klucz, któremu przygląda się także pies Maks.

Kadr przesuwa się za poszukiwacza przygód, Klucz robi kilka kroków w stronę wagonu, do którego zbliżył się też Człowiek-Pisanka. 

– Co byś powiedział na to, żeby poprowadzić nasz pociąg? – macha dłonią w stronę pokrytego napisami taboru.

– W sumie… – uśmiecha się pod nosem bohater. Kadr obraca się wokół niego, ukazując go frontem, gdy pochyla się nad psem, otwierającym pysk i patrzącym na swego opiekuna. – Czemu nie. 

Ostatni kadr powiększa się na dwie trzecie strony, zasłaniając fragmenty obrazków. Niemal w całości wypełnia go pędzący tunelem, widziany od frontu wagon, który z przodu, tuż nad wysokością torów, posiada dobudowaną platformę na dodatkowe towary.

Wielki reflektor w czołowej ścianie pojazdu świeci jasno. Na platformie siedzi z uradowaną miną Człowiek-Paczka z naklejką „Uwaga szkło” na klapie i rozpościera ręce na boki. Porwana pędem powietrza powiewa z niego częściowo odklejona taśma pakunkowa. 

Na dachu pojazdu, siedzą i radośnie wymachują rękami Pisanka, Klucz Francuski i Człowiek-Ołówek. Przez okno po lewej wychodzi na dach człowiek-parapet, balansując tak, by nie spadły rozłożone na nim przedmioty. W środku na siedzeniu pasażera widać stracha na wróble, a za sterami, pociągając za dźwignię, siedzi badacz. Korzystając z braku przedniej szyby, wychyla się, śmiejąc przy tym. Maks – nadal jedyna posiadająca kolory postać komiksu – radośnie szczeka. 

Antologia „Gdzieś pod powierzchnią”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
fundacji Kobiety Wędrowne: 

www.kobietywedrowne.org 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacja Kobiety Wędrowne zajmuje się pomocą w adaptacji kulturowej i społecznej kobiet-uchodźczyń i migrantek.
Organizacja ta m.in. wspiera je w poznawaniu naszej kultury
i w zdobywaniu kompetencji, które pomogą im
uniezależnić się ekonomicznie. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż piątaka lub dychę ;-)
W końcu za obiad na mieście
płacisz więcej, prawda? :-) 

www.ZapomnianeSny.pl 

Grafiki dodatkowe

Audiodeskrypcja grafiki

Rysunek: Małgorzata (Goria) Lewandowska 

Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Większość grafiki zajmuje popiersie i twarz ustawionej frontem jasnowłosej dziewczyny, ubranej w białą koszulę nocną w groszki. Oczy ma szeroko otwarte, a usta zasłania dłonią, mimika zaskoczona, na pograniczu przestrachu. Tło za nią jest błękitne, a dokoła jej głowy pływają czerwone rybki. Po bokach falują zielone glony. Górę grafiki zwieńcza fragment łuku kopuły, przy krawędzi której błękit zmienia się w brudną szarość.

Dziewczyna spogląda lekko w dół. Naprzeciwko niej, ustawiona plecami do kadru, oparta o niewidzialną barierę, stoi szara, miniaturowa dziewczyna w koszuli nocnej. Po jej bokach, na wysokości stóp, krawędzie grafiki przechodzą w czerń.

Audiodeskrypcja grafiki 

Rysunek: rina 

Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Grafika w całości czarno-biała, odcienie wprowadzone poprzez zagęszczenie kresek – czarnych na białym tle oraz białych na czarnym.

Tło stanowi podziemna sceneria, przedstawia wysoki, wykuty w skale tunel, po którego podłożu biegną krzywe i pozakręcane szyny. Wyłaniają się zza zakrętu w dalszym planie i prowadzą w stronę odbiorcy, gdzie stoi pojedynczy, pusty wagonik kontenerowy. Krawędzie tunelu porastają rośliny o długich, wąskich liściach. 

Zza lewego górnego narożnika wystaje fragment gigantycznej sałaty. Przez duży, zewnętrzny liść przewiesza się zmęczona kobieta o blond włosach. Na zewnątrz zwisają jej ręce. 

Na dole po prawej stronie pierwszy plan do połowy wysokości kadru przesłania starszy mężczyzna z założonymi na piersiach rękoma. Ubrany jest w azjatycki, dostojny strój, przez plecy ma przerzucony płaszcz. Na uchu zawieszony ma prosty kolczyk, a głowę przykrywa mu szeroki, przypominający zwieńczenie grzyba kapelusz, zsunięty tak nisko, że przesłania oczy.

Na kapeluszu leży przytulona do niego kobieta, identyczna z wcześniej opisaną. Ma zamknięte oczy i odpoczywa.

Audiodeskrypcja grafiki: 

Rysunek: Grzegorz Wawrzyńczak 

Audiodeskrypcja: Marcin Opolski 

Konsultacja audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Tło stanowią luźno rozłożone plamy naniesione pędzlem. Użyte w nich kolory, niebieski, szary, zielony i żółty, płynnie przechodzą między sobą.

Przez środek kadru, od lewej do prawej, przebiega falująca, gruba, biała linia, mogąca kojarzyć się z pępowiną, kablem lub próżnią w złożonej z plam przestrzeni. 

W pierwszym planie, przed kablem-pępowiną, unosi się niczym w nieważkości mężczyzna ubrany wyłącznie w czerwone szorty. Jest cały palony, z wyjątkiem twarzy, która pozostaje szara. Długie włosy rozpływają się za nim. Czyta książkę, a na uszach ma założone słuchawki, od których biegnie przewód w stronę pępowiny. 

W drugim planie, w górnej części grafiki, lewituje głową w dół, uśmiechnięty człowiek w zielonej koszuli. Jego pozycja przypomina leżenie na plecach, z rękami pod głową, ugiętą lewą nogą, a prawą założoną na nią. On również ma słuchawki połączone z wielką pępowiną. 

Daleko w tle, w prawym górnym rogu, nurkuje w dół i lekko do przodu szara postać, jako jedyna niepołączona z wielkim kablem. Porusza się właśnie w jego kierunku. 

Gdzieś pod powierzchnią

Antologia komiksów 

PROJEKT CHARYTATYWNY

Jeśli podoba Ci się pomysł stworzenia tej antologii, prosimy, przejdź na stronę fundacji Kobiety Wędrowne (www.kobietywedrowne.org) i wesprzyj ją darowizną. Fundacja zajmuje się wspieraniem kobiet-uchodźczyń i migrantek, pomagając im usamodzielnić się w nowym środowisku. 

Z naszej strony dodamy jedno. Planujemy kontynuować cykl antologii, w kolejnych odsłonach zachęcając do wsparcia różnych NGO. 

Na stronie projektu Zapomniane Sny ( https://www.zapomnianesny.pl ) oprócz komiksów można znaleźć darmowe i charytatywne zbiory opowiadań. Czytaj i zmieniaj świat na lepsze :) 

PS. Możesz zrecenzować naszą antologię na portalach LubimyCzytac.pl lub GoodReads.com. 

Gdzieś pod powierzchnią

to tom 1 serii komiksowej 

Zapomniane Wizje 

w ramach projektu

ZAPOMNIANE SNY

Zamierzamy zachęcać was do wspierania różnych NGO,
zajmujących się różnymi tematami.

ŚLEDŹCIE NAS!

www.ZapomnianeSny.pl

fb.com/ZapomnianeSny 

W równoległej serii literackiej
do tej pory ukazały się antologie opowiadań: 

W głębi snów

Granice Nieskończoności

Interwencja informatyka

W planach kolejne zbiory 

opowiadań i komiksów :) 

Więcej informacji na stronie projektu.