Audiodeskrypcja okładki dla osób niewidomych

Grafika jest bardzo abstrakcyjna, w pierwszej chwili trudno dokładnie ustalić co przedstawia, choć po chwili wiele osób zaczyna dopowiadać widziane kształty, czasem sprzeczne. Gdy dłużej wpatruje się w obraz, zaczyna się dostrzegać inne interpretacje tego, co się widzi. Trudno ją opisać w kilku zdaniach.

Na pierwszym planie widać obiekt, który z daleka przypomina klepsydrę. W górnej komorze znajduje się ciemna, wpadająca w fiolet substancja, powoli przesypująca się do dolnej komory. Środkowa część klepsydry ma barwę ciemnoczerwoną z czarnymi cieniami, a dolna – szarą. W tle widać obiekt w kolorze turkusowym, przypominający zniekształconą kulę, z dwoma wybrzuszeniami po lewej i prawej stronie. Czarno-szare plamki na powierzchni kuli przypominają chmury, przez co kojarzy się ona z planetą.

Ten sam obraz widziany z niewielkiej odległości wydaje się przedstawiać coś innego. Centralna część obrazu, która z daleka wyglądała jak połączenie komór klepsydry, zaczyna wyglądać jak łeb istoty łączącej cechy kota, pająka i chrząszcza. Łeb jest kolorze czerwonym, w wielu miejscach wpadającym w czerń. Nad małymi wąsami znajduje się miejsce, w którym można zidentyfikować bądź pajęcze oczy, bądź wielkie, zacienione oczodoły, w które wpatrując się nie ma się pewności, czy kryją w sobie źrenice, czy otchłań. Górną część łba wieńczy kształt, który kojarzy się z kostnym lub chitynowym pancerzem.

W momentach, w których wyobraźnia dopowiada środkowej części klepsydry kształt głowy pająka, krawędzie dolnej i górnej komory zaczynają przypominać pajęcze odnóża – dwa na dole, cztery na górze, pozostałych dwóch nie widać. Pewien niepokój budzi kolorystyka – czerwień środkowej części przy jednoczesnej czystości szarych zakończeń dolnych, a więc w tym przypadku przednich odnóż. Jednak gdy łeb zaczyna przypominać raczej chrząszcza, dolne krawędzie klepsydry okazują się długimi, mocnymi i chwytnymi szczękami owada. Z kolei górna komora w całości zaczyna przypominać złożone, częściowo fioletowe, a częściowo szare, chitynowe skrzydła. W każdej z tych interpretacji poczucie tajemnicy wzbudza faktura obiektu, przypominając coś pośredniego między pancerzykiem, a ciałem.

W przypadku, gdy zamiast klepsydry wyobraźnia nasuwa obraz istoty, to co wydawało się piaskiem usypywanym w dolnej komorze, zaczyna przypominać kształtem zacienioną iglicę jakiejś znajdującej się za istotą budowli, wokół której zbierają się smugi ciemnej mgły, ale której sam wierzchołek zdaje się lekko jaśnieć.

Tło poza opisanymi obiektami jest czarne.

Na górze okładki znajduje się mały napis „Antologia opowiadań”. Na dole widać duży napis „Granice Nieskończoności”.

Granice Nieskończoności

Tom 2 serii „Zapomniane Sny”.

Koordynacja projektu:

Marcin Opolski

Wybór tekstów do antologii:

Marcin Opolski, Agnieszka Wesołowska, Adam Derkacz

Grafika na okładce:

Sandra Jastrzębska aka Sandy Claws

Autorzy opowiadań:

Agnieszka Fulińska, Agnieszka Nierodzińska, Aleksandra Kleśta, Alicja Huk, Aneta Pazdan, Anna Domino, Anna Maria Wybraniec, Barbara Drecka-Szymańska, Danuta Pawlak, Diana Grabska, Hubert Wojciechowski, Ilona Grzybowska, J. Raj, Jakub Rewiuk, Jerzy A. Kozłowski, Kaja Piaścik, Kasjopeja Tales, Krzysztof Boroń, Krzysztof Bożejewicz, Krzysztof Rewiuk, Małgorzata Gwara, Marcin Opolski, Marcin Ścibura, Marek Kolenda, Marianna Szygoń, Mateusz Wyszyński, Michał Blatkiewicz, Patryk Gujda, Rafał Łoboda, Sylwester Gdela, Sylwester Gdela, Szymon "Sveniu" Muszyński, Tadeusz Solecki, Tomasz Skowroński, Weronika Borek, Wiktor Matyszkiewicz

Sugestie korektorskie:

Kamila Regel, Sylwester Gdela, Radosław Puchała, Agata Klepek, Marcin Opolski

Tekst audiodeskrypcji okładki: Marcin Opolski

Autorzy po otrzymaniu sugestii mieli prawo je wprowadzić, zmodyfikować lub odrzucić. Przyjęliśmy ten tryb postępowania, ponieważ zależało nam na tym, aby mieli poczucie własnego stylu – nawet jeśli czasami odrzucenie sugestii mogło osłabiać odbiór tekstu

Strona projektu (stan na 03.2021): www.zapomnianesny.pl

E-mail kontaktowy (stan na 03.2021): info@zapomnianesny.pl

ISBN:

Epub: 978-83-957172-3-9

Mobi: 978-83-957172-4-6

PDF: 978-83-957172-5-3

Tychy 2021

Granice Nieskończoności

Antologia opowiadań

PROJEKT CHARYTATYWNY

Prosimy, wesprzyj cel antologii :-)

O CO CHODZI?

Ten e-book jest dostępny na zasadach „charityware”.

Możesz go pobrać za darmo, ale prosimy Cię o przejście na stronę Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK (http://fundacjark.org) i wpłacenie na jej rzecz dobrowolnej darowizny (zakładka „Jak możesz pomóc”). 

Fundacja ta zajmuje się m.in. Prowadzeniem szkoleń pierwszej pomocy, szkolenia specjalistycznymi zwiększającymi umiejętności ratowników, ale też promowaniem aktywności fizycznej. 

Od Ciebie zależy, czy faktycznie dokonasz wpłaty i kiedy, ale… liczymy, że jeśli podoba Ci się pomysł tej antologii, dorzucisz coś od siebie :-)

Jako organizatorzy akcji nie jesteśmy członkami Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK. Mimo to chcemy ją wesprzeć, bo robi coś fajnego i ważnego. 

W przyszłości planujemy publikować kolejne antologie, w których będziemy zachęcać do wsparcia innych fundacji. 

WYBÓR OPOWIADAŃ

Opowiadania zebrane w antologii pochodzą z konkursu, czy może raczej naboru. W ramach trójosobowego jury zrobiliśmy co mogliśmy, by zbiór był możliwie różnorodny pod względem gatunku, jak i nastroju. Są tu więc teksty fantasy i SF, humoreski i trochę grozy – a wszystko połączone motywem granic nieskończoności. Mamy przy tym szczerą nadzieję, że dostarczymy Ci sporo satysfakcji z lektury! 

Specjalne podziękowania dla społeczności portalu Fantastyka.pl i dla administracji, która udostępniła przestrzeń pozwalającą „napędzić” konkurs.

PODZIĘKOWANIA TAKŻE DLA:

Vbiz.pl – za przestrzeń hostingową.

Kilka słów o Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK

Fundacja Wsparcia Ratownictwa RK to organizacja, której działalność skupia się na szkoleniach ratowniczych. Tych dla „zwykłych ludzi” i tych specjalistycznych, mających na celu stałe podnoszenie kompetencji ratowników medycznych. Dodatkowo Fundacja RK prowadzi także działalność operacyjną – jak łatwo się domyślić w czasie pandemii właśnie ona dominuje. 

Robią naprawdę sporo dobrego, a przy okazji to ludzie pełni energii i pomysłów.

A teraz spójrzmy na to z drugiej strony. Od początku pandemii ekipa fundacji miała naprawdę mnóstwo pracy. Czy pracy docenianej – wszyscy możemy sobie odpowiedzieć sami. Tym bardziej warto im pomóc. 

Strony Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK:

www.fundacjark.org 

fb.com/fundacjark

P.S. Przy okazji warto też wspomnieć o tym, że Fundacja promuje także aktywny tryb życia. Włącznie z takimi imprezami, jak całodobowe biegi po schodach. Ot, granice nieskończoności ;-)

Spis treści

Audiodeskrypcja okładki dla osób niewidomych 

PROJEKT CHARYTATYWNY 

Kilka słów o Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK 

Wielkie Coś 

Ostatni świadek 

if… else... 

Przez ograniczenia do gwiazd 

Cienka zielona linia 

Cesarz Marsa 

Ce plus czyli między Alfą i Omegą 

Ta druga ona 

Enid 

Jeden kamień 

Do zobaczenia za cztery minuty 

Wróżę pomocą 

Zejdziemy jeszcze głębiej 

Pośród gwiazd 

Cykbumszsz 

Za Wielką Pustką 

Granica wszystkiego 

Fizyka Krainy Czarów 

Poza horyzontem 

Spływ kajakowy 

Postscriptum 

Było nas czworo 

Równowaga 

Vitasphaera 

Nieskończony 

Mężczyzna z trumną 

Bezkres możliwości 

Kolejność pytań 

Misja Likaona 

Powrót do domu 

Via Vitae 

Narodowe Zasoby Biblioteczne 

Święta Rzeka 

Studnia z kości słoniowej 

Nieskończ 

Wiekuista cisza nieskończonych przestrzeni 

DODATEK (bajka dla dzieci) 

Amik. Poza granicą skali 

Wielkie Coś

Barbara Drecka-Szymańska

________________________________________________

Ciśnienie wyraźnie jej skakało. Niedobrze. Niepewne rokowanie. Nachylił się nad respiratorem, przestawiając troszkę nastawy. Te młode doktory to nic się na tej medycynie nie znają. Pomyśleć, że kilka lat temu, jak jeszcze był szefem, wszystko chodziło jak w zegarku. Gdyby nie to serce. No, co zrobić. Wszystkie plany w dupę wzięły. Krzywym okiem spojrzał na rezydenta z chirurgii w białym kitlu. Spodni nie zmienił. A tu MRSA w izolatce. Do domu wyniesie na tych spodniach, idiota.

Zapaliłbym sobie, pokazał do Arka. Arek potrząsnął dyskretnie głową za plecami drugiego dyżurnego, który przeglądał długą listę zleceń, pocąc się na twarzy. Okej. To później. Chociaż teraz mi się chce. Nałóg to nałóg.

– A co pan tu robi? 

Dziewczyna z naprzeciwka otworzyła oczy. Chuda jak kościotrupek, ale jakoś się wykaraskała po operacji. Crohniątko. Z tych, co więcej srają niż jedzą. Oczy duże jak Bambi, nie wygląda na swoje trzydzieści plus.

– A wyglądam, jakbym co robił? 

– Pan jest lekarzem? 

Fakt, on sam nie narzucił fartucha. Rozpięta marynarka, no, po profesorsku się nosił. Ale do domu wszak już nie wracał.

– Nie, tak tylko sobie chodzę i przestawiam ciśnienia wdechowe – odparł, wkładając ręce do kieszeni. – W TVN był nawet taki dokument. Cichy morderca na intensywnej terapii. Oglądała pani, pani Asiu? 

Wyglądała na przestraszoną. Była blada jak ściana. Musiała stracić dużo krwi.

– Przecież żartuję. Jak się czujemy, co, słonko? 

– Dobrze – powiedziała cichutko. – Brzuch mnie nawet nie boli.  

To go zaalarmowało. To, i nagły wzrost tętna. Diabli. Arek? Arek?!

Monitor był pierwszy. Pisk. Pielęgniarka porzuciła kanapkę. Nagle wokół łóżka zrobiło się tłoczno, tak tłoczno, że się cofnął. Zostawił młodym pole popisu. Adrenalina, płyny, bzyczenie ładującego się defibrylatora. Arek z łyżką dłubie w gardle. Nie trafił. Widzisz, Arek? Trzeba było na szluga iść, to byś się tak nie denerwował. Poszło. Respirator podłączony, ale serducho jeszcze nie zaskoczyło.

Tymczasem Bambi usiadła na samym brzeżku łóżka, drżąc na całym ciele. Przykryła wychudzone piersi patykowatymi rękami.

– Co się dzieje? 

Jakby jej tu wyjaśnić, ale jakoś taktownie?

– Rokowania ci się pogorszyły. 

– To znaczy? 

– Prawdopodobnie krwotok wewnętrzny. Jakaś opaska naczyniowa puściła po operacji. 

Milczała chwilę, zbierając myśli. Obejrzała niepewnie swoje ciało, podskakujące pod rękami ratownika. Po chwili jej czoło się wygładziło.

– To takie świetne uczucie, gdy już nic nie boli – powiedziała. 

Już, już miał jej odpowiedzieć, kiedy światło nagle zrobiło się zbyt ostre. Zasłonił oczy ręką, a kiedy je odsłonił, już jej nie było. Jeden błysk – i tyle. Musiała być w niezłych układach z transcendencją. Tymczasem Arek z godnym podziwu zapałem maltretował sondą USG pocięty w origami brzuch dziewczyny. Podniósł wzrok od monitora, na którym bezmiar czarnego płynu chlupotał między pętlami jelit.

– Ma krwotok – powiedział bezbarwnym głosem. 

Miała, Arku, miała.

Chyba zobaczył jego minę, bo po chwili przerwali resuscytację. Po godzinie sala numer jeden powróciła do normalności. Czytaj – pikania maszyn, sapania co zdrowszych chorych, szumu sztucznego oddechu tych chorszych chorych, nucenia pielęgniarki przy radiu, szelestu kanapek, do których można było wrócić, kiedy worek już wyjechał. No, szkoda, cholera, dziewczyny. Jej mąż jeszcze mówił, że chcieli dzieci mieć. Ale to już, powiedzmy sobie szczerze, straciło rację bytu. Przynajmniej ziemskiego. Może tam, dokąd poszła, niańczy rozwrzeszczane niemowlę, które ktoś inny właśnie opłakuje? Albo, ha, nosi w łonie zarodek z przerwanej przez inną kobietę ciąży?

Ciekawe, co na taką wizję życia po śmierci prolife’owcy?

Zrobił się sardoniczny od tego niepalenia.

Stuknął w szybę. Halo, Houston! Pielęgniarka podskoczyła, piszcząc. Arek zerwał się z krzesła i sięgnął po kurtkę. Nareszcie. Że też zawsze trzeba ciebie poganiać.

Na dworze pusto. Dobrze, przynajmniej nie będą się gapić. Skulił się pod żółtą ścianą, na której jakiś niepoprawny optymista zawiesił tabliczkę „zakaz palenia”. Tuż obok popielniczki. Popielniczka, panie dyrektorze, była tu pierwsza.

– Szkoda – powiedział Arek, odpalając peta. – Nie tego się, kurwa, spodziewałem. 

– A czego się, Areczku, spodziewałeś? 

Arek się zaciągnął. Dmuchnął mu prosto w twarz. Taką mieli umowę. Zrobiło mu się błogo. Gorzki dymek połaskotał jego nozdrza. Chyba bardziej przyzwyczajony był tylko do zapachu środków dezynfekujących.

– Bo ja wiem. Przeżyła taką ciężką operację, dwudziestą chyba… 

– Nie przeżyła.  

– No, nie przeżyła. Mam już dość. Wie pan? 

– Pochodź sobie na salę, a nie, tylko siedzisz na OIT, depresji dostajesz. Na sali powdychasz sobie ketaminkę na dobry nastrój, zaciągniesz się trochę prostackimi dowcipami chirurgów, jak będzie luźno, to książkę poczytasz… 

Arek zgasił papierosa i od razu zapalił następnego.

– Ja pierdolę. Gdyby nie pan, panie profesorze, chyba bym nie wytrzymał. 

– Areczku, ona była szczęśliwa, gdy ją wzięła transcendencja. 

– Pierdolę transcendencję. 

Ubrana na różowo pielęgniarka wyszła z budynku głównego, mierząc ich dziwnym spojrzeniem. Milczeli chwilę, przyłapani każdy na swoim grzeszku – on na wdychaniu dymu niczym narkoman oparów cracku, a Arek na rozmowie z nim.

– Mogło być gorzej – zauważył. – Mogłeś pracować w Szpitalu Dziecięcym, a tam, na hematologii… 

– Nie no, błagam – jęknął. – Żadne to pocieszenie. Mam synka, do cholery! Jak pan sobie z tym wszystkim radzi? Z tą całą transcendencją? 

Wzruszył ramionami.

– Akceptuję ją. Po prostu stawiam jej granice. Ja się jej nie wpierdalam, i tego samego oczekuję od niej. 

Arek westchnął. Miał obłąkane spojrzenie lekarza na trzecim dyżurze w tygodniu.

– Przynajmniej wiem, że jest życie po śmierci. 

– Transcendencja – poprawił go. – Wielkie Coś. Tak przynajmniej myślę. I tylko mam nadzieję, że to nie jakiś kosmiczny, bioluminescencyjny plankton – zaciągnął się z lubością dymem. – To jak, wracamy? Nie podoba mi się ta babeczka z białaczką, chyba jej się coś w płucach wykluwa, osłuchaj ty ją dobrze. Albo rentgen zleć. 

Pielęgniarka znowu pisnęła, gdy ją minął.

– Zamykać drzwi, jak się do środka wchodzi, doktory! – wrzasnęła gruba ratowniczka, zapinając polar. – Przeciąg! 

Arek prychnął w odpowiedzi, ciężkim krokiem wrócił na jedynkę do kobiety z białaczką.

– Uważaj, Kasiu, jak chodzisz – marudziła lekarka ratowniczce. – Znowu coś przekręciłaś przy nastawach respiratora. 

Gruba ratowniczka strzeliła focha.

– Że niby jak? Tyłkiem po ekranie miziam? To jest na wysokości mojej głowy! 

– To niby jak to się dzieje? 

– Ja wiem? Duchy? 

Wszyscy się roześmiali.

– Niezły tłumek by się tu uzbierał przez te trzydzieści lat – mruknęła lekarka. – Może któryś by mi pomógł w zleceniach? 

– Profesor ci pomoże – zawołał Arek z sali numer jeden. 

– Tia. Profesor. – Dyżurna odłożyła okulary na biurko, trąc oczy. – Może odpocznij trochę, Aruś, bo już bredzisz. Słuchaj, mogę się jutro zwinąć pół godzinki wcześniej? Zdasz rano raport? 

Profesor, który tymczasem odwiedził chorych na czwórce, odwrócił głowę. Serio? To nie jest fabryka guzików, praca od siódmej do piętnastej i fajrant. Ale Arek się zgodził. Dupa z niego wołowa. On, gdy był jeszcze ordynatorem, ukrócał takie zachowania – no tak, był. Słowo klucz. Nie zapominać się. Robić swoje. Dotknął ciastowatego obrzęku na nogach staruszki z łóżka pod ścianą. Oj, serce, babciu, serce. Dożyłaś pięknego wieku, ale serducho ci spłatało figla. Ręce też jak dwa balerony. Czarno widzę.

Nagle staruszka uniosła się, chuda i pomarszczona. Jej obrzmiałe ciało leżało poniżej nieruchomo, łopocząc klatką piersiową do wtóru syku respiratora.

– Światło zgaś, Jurek – powiedziała i zniknęła. 

Dwa zejścia na jednym dyżurze. Oj, kiepska ta doba. Za to światło, rozochocone powodzeniem, wciąż błyszczało niczym jarzeniówki na sali operacyjnej.

– Nie, dzięki – powiedział. – Może innym razem. 

Światło błysnęło w odpowiedzi, ale nie znikło. Machnął ręką nad rękawem, próbując je strzepnąć.

– No, idź mi stąd. Nie jestem zainteresowany nieskończonością. Czy co tam oferujesz w pakiecie z rajską plażą. 

Asertywność zwykle skutkowała. Jednak tym razem światło nieubłaganie przeradzało się w rozgwieżdżony tunel.

Odwrócił się plecami.

– Spierdalaj, mówię. 

Dyżurna lekarka podskoczyła. Stropił się nieco i poczuł nagle stary i zdziwaczały. Za to światło zgasło. Ulga równała się z tym, jak czułby się, skutecznie uciekłszy przed Przedwiecznym Cthulhu. Jednakowoż, powinien uważać na język. Takie przekleństwa nie przystoją jego obecnej pozycji. Lekarka spojrzała na niego – przez niego.

– Czasem mam wrażenie – powiedziała do grubej ratowniczki, pochylając się nad ciałem staruszki – że on wciąż tu jest. 

– Kto? Stary? 

– Mhm. I panoszy się, jak za życia. Pilnuje nas, swoich patałachów, żebyśmy trzymali poziom. Ale dobry był. W te klocki. 

Gdy one nachylały się nad staruszką, on stanął przy oknach, wkładając ręce w kieszenie kraciastej marynarki. Za oknem, jak to w szpitalny letni dzień, młodzi stażyści podrywali młode stażystki, a stare pielęgniarki z sanitariuszami wychodzili na fajkę. Dzień jak co dzień. Śmierć nie śmierć, pracować trzeba.

– Kiedyś się skuszę – powiedział do tej letniej popołudniowej jasności. – Ale jeszcze nie dziś.  

Uśmiechnął się pod nosem, widząc, jak kolejny pacjent wjechał na intensywną.

Nieskończoność mogła zaczekać.

Ostatni świadek

Wiktor Matyszkiewicz

________________________________________________

„Kasjusz” płynął samotnie przez pogrążoną w nieprzeniknionym mroku przestrzeń kosmiczną. Ostatnie światła zgasły już wieki temu, zostawiając za sobą tylko martwą pustkę z nielicznymi tylko pozostałości dawnego świata.

Pik… Pik…

Komunikator zabębnił w głowie Tima. Dziwna nieregularność na lewej burcie. Coś strasznie kanciastego, jakby szafa... Tim bez zastanowienia wysłał sondy transportowe i podekscytowany popędził do głównego hangaru. Całe czułki miał wilgotne. Stracił już rachubę, kiedy ostatnio coś znalazł. W tej pustej krainie nie było już niczego – może poza spotykanymi co kilka lat czarnymi dziurami, próbującymi złapać jego statek w swoje potworne macki.

W głowie plątała mu się cała paleta przypuszczeń. Choć starał się je hamować, to po cichu liczył, że może znajdzie tam jakieś części zamienne? Albo coś jeszcze lepszego… Z fascynacją obserwował jak sondy przechwytują łup chwytakami magnetycznymi, wracają przez śluzę i powoli lądują tuż przed nim.

Od razu ruszył do znaleziska. Wymacał je dokładnie, przejechał po nim czułkami. Wciąż bardzo zimne. Trochę metaliczny posmak. Do większego sześcianu dołączonych było kilka mniejszych. Bardzo gładkie, detaliczne. Inteligentna robota. Już był pewien, że znajdzie jakieś zastosowanie.

Przypadkiem, obmacując jedną z mniejszych części, uruchomił jakiś mechanizm. Coś ugięło się pod nim, pudło zatrzeszczało, ze środka wydobył się podmuch powietrza. Postanowił zbadać jego zawartość. Nieregularne kształty, zazwyczaj gładkie. Nieliczne, cieniutkie włoski pokrywały cały obrys, i kilka dołączonych doń długich części. Jedna, bardziej obła, była nieregularna, z kilkoma dziurami. Ostrożnie wszedł do jednej, zanurzając się w dziwnej mazi, z pozoru podobnej do wody. Z środka wiał przyjemny wiaterek. Chwycił za zwisający woreczek, który od razu zrobił się jeszcze bardziej wilgotny.

I nagle ze środka rozległ się paniczny krzyk.

- - -

– Dlaczego jest tak ciemno?

Kręciło mu się w głowie. Od przebudzenia wszystko było takie dziwne. Trzymali go w odosobnieniu, pewnie na jakichś badaniach. Nie widział jeszcze promieni słońca, a oddychało się tu ciężko. I wszędzie było zimno. Igor trząsł się, poczerwieniał na twarzy, palce mu zdrętwiały. Dopiero po parunastu minutach bezsensownego kręcenia się niskimi, ciasnymi korytarzami, dotarli do trochę bardziej znośnego pomieszczenia.

„Co to ciemno?”

Na chwilę oniemiał, szczerze zdumiony. Nie odpowiedział.

„Co robiłeś w tym pudle?”

Słowa jakby na siłę były wpychane do jego głowy. Tim – tak przedstawił się jeden z lekarzy – przypiął mu jakieś żelastwo, od którego tylko bolała go głowa. Jakiś rodzaj mostka telepatycznego.

– To maszyna profesora Camusa, jeszcze z lat sześćdziesiątych – wyjaśnił. Skrzyżował ręce na piersi, rozejrzał niepewnie wokół. – Przepraszam… Naprawdę nie możesz zapalić jakiejś żarówki? Nie cierpię ciemności. Kojarzy mi się z nocą… Zawsze jak siadałem wieczorem w fotelu, patrzyłem w okno i zionący zza niego mrok. Myślałem… że to koniec dnia. Kolejny zmarnowany, kolejny bliżej śmierci... Chociaż malutki ogień? – Zwrócił się z nadzieją ku Timowi, by po chwili ciszy opuścić głowę zrezygnowany. – Jakiekolwiek światełko, cokolwiek… Proszę… – prawie wyszeptał, jak modlitwę.

Nagle z komunikatora przebiło się uczucie zrozumienia.

„Poszukam. Skąd wziąłeś się w tej maszynie?”

– To długa historia. – Zadygotał.

„ Mamy czas. Dawno nie słyszałem ciekawej opowieści.”

– Dobrze. – Przełknął ślinę.

„Wszystko. Od początku.”

– Zaczęło się… To był wieczór, deszczowy. Pamiętam to jak wczoraj. Początek grudnia. – Urwał na moment, gdy Tim wyraźnie poruszył się niespokojnie na ostatnie słowo. – Zbliżały się kolejne bezśnieżne święta, ludzie wpadli, jak co roku zresztą, w szał zakupów. Biegali po sklepach, bili o najmniejsze promocje. Wyglądałem czasem przez okno; lubiłem oglądać jak przemykają ulicami, jak pracowite pszczółki w pełnym ulu. Akurat przeglądałem wiadomości na telefonie, popijałem whiskey i delektowałem się wieczorem… Myślałem już o czekającej mnie odnowie.

„Odnowie?” – nie wytrzymał Tim.

– Tak – potwierdził i zdziwiony uniósł brew. Skąd ten cały Tim się urwał? – Wprowadza się nanoroboty do organizmu. Wnikają do każdej komórki, czyszczą wszystkie nieczystości i przywracają do stanu z początku dnia. Jakby tego dnia w ogóle się nie przeżyło. Robienie jej codziennie… jest kluczem do nieśmiertelności. – Usłyszał w głowie głośne westchnienie. – Oczywiście była to bardzo delikatna maszyneria i każde jej użycie kosztowało krocie. Dlatego tylko najbogatsi mogli sobie na nią pozwolić.

„Najbogatsi? Było was więcej niż kilku?”

– Przynajmniej kilkadziesiąt tysięcy. – Wyczuł zdziwienie Tima, zmieszane niespodziewanie z dużą dozą lęku i podziwu tak wielkiego, jakie należne byłoby tylko bóstwu. Ziewnął. – Teraz jest mniej?

„Zdecydowanie.”

– Siedziałem więc w fotelu… – kontynuował, zirytowany ignorancją rozmówcy, ale i coraz bardziej zaniepokojony. Przez myśl przemknęło mu pytanie, jak bardzo świat się zmienił w czasie jego snu? – Relaksowałem się jak mogłem. Usłyszałem z przedpokoju dźwięk otwieranych drzwi. Podniosłem się, żeby przywitać się z żoną. A ta… – Urwał. – Wyglądała jak duch. Nie od deszczu, choć woda dosłownie z niej spływała. Była cała roztrzęsiona, blada. Spojrzała na mnie błagalnym wzrokiem. Pomogłem zdjąć jej płaszcz, przytuliłem i spytałem czule, co się stało.

– Pamiętasz Henry’ego? – spytała przez łzy.

Henry Bucket – naturalnie pamiętałem. Chodziliśmy razem na studia, mieszkaliśmy w akademiku, potem pomagał mi rozkręcać mój interes… Był naszym dobrym przyjacielem. Kiedyś widywaliśmy się prawie codziennie. Natychmiast wyobraziłem go sobie – eleganckiego, poważnego, z delikatnie postawioną grzywką. Zawsze w tym samym, brązowym garniturze, kolorowej, najczęściej różowej koszuli. Spojrzałem mojej żonie prosto w oczy. Miałem najgorsze przeczucia.

– On… – szlochała. – On nie żyje. Zadzwonił do mnie, miałam z nim zjeść lunch, umówiliśmy się w malowniczej restauracji w Rzymie. Miał po mnie przylecieć. Był już nad Nowym Jorkiem, gdy odrzutowiec wpadł w chmurę burzową i…

Rozbeczała się na dobre. Wytarłem jej twarz, pogłaskałem po głowie, próbowałem pocieszyć. Sam w końcu się rozpłakałem. Ale najgorsze zaczęło docierać do mnie dopiero po czasie, niedługo po pogrzebie.

Zaczęło się od niepozornych słów mojej żony, tego samego wieczoru. W grobowych nastrojach siedzieliśmy przy kolacji i wymienialiśmy się ponurymi spostrzeżeniami.

– Pomyśl, że nas mogło spotkać to samo…

A może od pojedynczych artykułów w gazetach, szczególnie tych antysystemowych? Choćby „Śmiertelni nieśmiertelni” czy „Drugie ukrzyżowanie?”. Dla mas był to idealny temat. Przekaz był jasny – są bogatsi, lepsi, silniejsi, zabrali nam wszystko. Ale nawet oni nie oszukają śmierci.

I ta myśl tknęła mnie gdzieś w środku. Może przez to, z jaką gorliwością podchodziłem do swojej „odnowy”, traktując ją jak coś w rodzaju wieczornego rytuału? Żałoba jeszcze się nie skończyła, a ponura idea już zaczęła kiełkować w mojej głowie. Dotąd tkwiłem w przeświadczeniu, że będę żył wiecznie. Że śmierć mi nie straszna, absolutnie nic nie ma prawa mi się stać. I nagle coś takiego… Zupełnie wytrąciło mnie to z równowagi. Trochę nad tym dumałem, trochę czytałem. Podzieliłem się na chłodno wątpliwościami z żoną. Skarciła mnie. Stwierdziła, że szansa na taki wypadek jest minimalna, milionowe części procenta.

Ale żyjąc odpowiednio długo, nawet najmniejsze ryzyko staje się zabójcze.

To jak z kostką – wystarczy rzucać odpowiednio długo, żeby wyrzucić dowolny wynik. Zawsze wypadnie. Wyjaśniłem jej, ale nic mi na to nie odpowiedziała. I tak zacząłem się lękać coraz bardziej, zamykać w sobie…

Znajomi martwili się o mnie, a ja nie umiałem przestać. Zleciłem swoim pracownikom zrobić symulacje. Prawie natychmiast zrezygnowałem z najbardziej ryzykownych aktywności – przestałem latać, jeździć motorem, sprzedałem samochód. Z wakacji zrezygnowałem, a potem nawet ze spacerów. Wychodziłem tylko do biura, a w deszczowe dni brałem urlop. Zrezygnowałem nawet z ogórków, po tym, gdy przeczytałem o pewnym królu, który się nimi zadławił… I obserwowałem, jak słupki mojej przewidywanej długości życia rosną. Tu parę tysięcy lat, tu paręset, za samoloty dostałem kilka milionów. Niezła zabawa. Powstał przy tym pewien zabawny paradoks – kiedyś rezygnowałem z wielu swoich marzeń, bo mogłem je odłożyć na później. A teraz po to, żeby to życie chronić.

Mijały dni, tygodnie, miesiące. Potrzebowałem coraz większych ograniczeń, żeby zachować tempo wzrostu przewidywanego życia. Kolejne dziesiątki milionów lat lądowały na moim koncie, a mi nie było dość. Żona, coraz bardziej przerażona, zaczęła obdzwaniać wszelkiej maści parapsychologów, zielarzy i innych szarlatanów. Wyśmiałem ją tylko, a gdy pogroziła palcem, że wyniesie się z domu – sam ją wyrzuciłem. Jak się okazało, oszczędziło mi to trzysta tysięcy lat.

Od tego czasu odnawiałem się również rano, a zamiast jedzenia zacząłem sobie podawać kroplówkę. A w końcu podjąłem najważniejszą decyzję – wydałem swojej firmie rozkaz budowy środowiska idealnego. Takiego, w którym nie stanie mi się absolutnie żadna krzywda. Odpowiedni patent był dziełem profesora Camusa.

Kapsuła z unikalnego stopu metali, nieustająca odnowa, komputerowo sterowane procesy organizmu… Wszystko schłodzone do horrendalnie niskich temperatur, żeby zatrzymać wszystkie procesy. Zasilane najbardziej ekonomicznie, fotowoltaicznie, a gdyby to było niemożliwe – antymaterią. Kiedy wszystko było gotowe i przetestowane, wszedłem do środka, zasnąłem i… No i ty mnie znalazłeś – skończył. – Jak z tym światłem?

Głowa go bolała. Zastanawiał się, czy nie daremnie opowiadał. Wciąż niczego nie widział, a Tim jakoś nagle zamilkł.

– Hej, Tim! – zawołał. Wstał z krzesła, zmarszczył brwi. Wolał jednak mieć kogoś do towarzystwa. – Jesteś tu jeszcze? Halo!

„Jestem. Musiałem się rozłączyć, żeby przygotować ci światło.”

I nagle! Całe pomieszczenie wypełniło się nikłym blaskiem. Nie miało jednego źródła, zdawało się dochodzić z każdej strony, ze ścian i sufitu. Byli w ciasnym (wielkości schowka na miotły), obitym blachą pokoju. Siedział, jak się okazało, na czymś w rodzaju większego schodka.

„Już”

Tima nie było, Igor zauważył natomiast niewielkie okno. Wyjrzał na zewnątrz, ale zobaczył tylko bezkresny mrok.

– Czy to kosmos?

„O tak.”

– A gdzie są gwiazdy?

Tim zawahał się na krótki moment i, jak wyczuł Igor, trwający tyle co wystukanie hasła w przeglądarce, nim odpowiedział:

„Zgasły. Millenia temu. Sam nigdy nie widziałem ich na oczy.”

Zatrzymał się w wejściu i wreszcie pokazał się w świetle, w całej swojej ohydnej okazałości. Obślizgły glut, zwykła wodnista kupa z kilkoma niewyraźnymi plamami w środku. Rozpływał się na niewielkiej, lewitującej platformie, częściowo z niej zwisając. Mienił się różnymi kolorami, jakby złożony z kilku odrębnych fragmentów, przelewających się między sobą, na zmianę łączących się i rozdzielających. W paru miejscach wypustki – kilka podłużnych czułek, dwie zakończone kuleczkami i coś na kształt rurki. A do tego wszystkiego był nie większy niż zaciśnięta pięść.

Uniósł sztywno dwoje czułek, gdy Igor rozdziawił usta. Wszystko nagle stało się jasne. Przerażony mężczyzna zerwał się do biegu. Przemknął tuż obok gluta i skręcił w przypadkowy korytarz. Po omacku szukał drogi do swojej kapsuły. Wystarczy tylko, że do niej wróci, wtedy na pewno się obudzi, zniknie z tego koszmaru. Powoli zaczynało brakować mu tchu, a w głowie miał kocioł.

Dlaczego? Czemu zostawił żonę? Wolał bawić się w takie głupoty, a teraz miał dokładnie to, czego chciał. Wygrał z wszystkimi – przeżył Henry’ego, przeżył żonę, przeżył pewnie każdego na Ziemi.

Uderzył głową w zbyt niskie odrzwia. Padł na ziemię.

- - -

– Ile czasu spałem?

„Datowanie protonowe wskazuje, że prawie od Wielkiego Wybuchu. Dziesięć do trzydziestej lat.”

– Coś jeszcze zostało z moich czasów?

„Planety, gwiazdy... Wszystko minęło” – przekazał Tim przez komunikator telepatyczny. – „Dziadek opowiadał kiedyś, że widział jedną, choć znacznie chłodniejszą i mniejszą niż te, które pamiętasz. Wasi naukowcy nazywali je brązowymi karłami. Prawdziwe gwiazdy zniknęły millenia temu. Zapiski o nich mam tylko w najstarszych kronikach.”

Siedzieli przy kapsule, w której znalazł Igora. Wydawał się (przynajmniej częściowo) oswoić z nową sytuacją. Najpierw trochę pobiegał po statku, potem znieruchomiał. Tim przyciągnął go do jego leżyska, wyczuwając telepatycznie, że będzie się tu czuł najbezpieczniej. Być może byli odległymi krewnymi – obaj byli oparci na węglu i oddychali tlenem, choć ciężko byłoby wskazać więcej podobieństw.

Cieszył się. Od śmierci ojca był bardzo samotny. A minęło już z trzysta cykli. Na pewno znajdzie kąt dla Igora. Statek był bardzo duży, miejsca było przynajmniej na kilkaset istot, nawet tak dużych jak Igor. Kiedyś podobno tyle ich było, ale potem zaczęło ubywać. Sam pamiętał, jak był jeszcze młody, to był i tata, i dziadek, i jeszcze kilkunastu innych. Mieli nawet zwierzątko. Choć niewiele rozumiało, lubiło się z nim bawić. Przytulać, grać w proste gry, a nawet majtać się czułkami. Może ten też będzie jak tak piesek? Albo będzie mu pomagał w nawigacji, jak on ojcu. Na razie zaczął mu wgrywać informacje dotyczące części użytkowej statku.

Nagle Igor podszedł do śluzy.

„Co robisz?” – spytał Tim. Telepatycznie wyczuł, że coś jest nie tak – w głowie Igora panowała mieszanka rozpaczy, rezygnacji, zawodu. Chciał podpłynąć do niego, ale było za późno.

Igor uderzył w ścianę, nacisnął przycisk, otworzył śluzę. Wszystko z pomieszczenia zaczęło wysysać w kosmos.

Tim próbował szybko zamknąć śluzę albo włączyć silniki swojego pojazdu. Nie zdążył. Nim się obejrzał, był na zewnątrz. Statek powoli się oddalał. Zaczęło brakować mu tchu, próbował łapać jakiekolwiek powietrze. Poczuł ucisk wewnątrz. Ciśnienie zaczęło rozsadzać go od środka.

„Dlaczego? Pomocy…”

Wybuchł. Żelowate fragmenty ciała rozbryznęły się na wszystkie strony, dryfując powoli w przestrzeni.

Nie było już komu odpowiedzieć.

if… else...

Kasjopeja Tales

________________________________________________

i = 100 

– Słuchasz mnie, Brandon? – zapytała blondynka, przewracając się na drugi bok w motelowym łóżku. 

– Słucham, słucham – warknął mężczyzna, po czym zaciągnął się papierosem. Siedział na skraju łóżka tyłem do swojej życiowej pomyłki i zastanawiał się, co jeszcze mógłby zrobić. 

– No bo na mnie nie patrzysz – dąsała się Sara, wolno wypowiadając słowa. 

„Za dużo wzięła” – pomyślał Brandon, krzywiąc się. Jej głos był zbyt flegmatyczny, jakby w połowie zdania zapominała, co chciała powiedzieć. 

– Dziś postanowiłem słuchać uszami – mruknął, strzepując popiół na brudną podłogę. Ciężko mu się oddychało. 

Pokój był mały, ale po brzegi wypełniony gryzącym zapachem. Śmierdziało tu papierosami, narkotykami i starym seksem. Wiatrak pod sufitem wolno mielił powietrze, a cienie nieudolnie tańczyły na wypłowiałych tapetach.

– Hejjj… – zamruczała Sara, przesuwając się po brudnej pościeli w stronę kochanka. 

– Milcz. – Miał dość jej paplaniny. Nie robiła nic innego, tylko jazgotała mu nad uchem. Za każdym razem, gdy otwierała usta, miał ochotę jej przywalić. I często to robił, ale teraz nie miałby nawet siły podnieść ręki. Ten przeklęty upał, wilgoć i smród wysysały z niego całą energię. 

„Tak teraz wygląda moje życie” – pomyślał zirytowany. A przecież mógł mieć wszystko. Wpatrzony w cienie na ścianie, które uciekały przed światłami reflektorów, Brandon zastanawiał się, co poszło nie tak. Pragnął odejść. Wziąć kasę, wyjść i nigdy nie wrócić. Chciał to zrobić, ale nie mógł. 

– Daj jednego – zażądała kobieta, łapiąc Brandona za ramię. 

– Odwal się! – wrzasnął, odrzucając jej szczupłą rękę. Dłonie miała ciepłe i lepkie. Poczuł, jak robi mu się niedobrze. 

– No nie bądź… takiii… – I znowu ten powolny ton w towarzystwie czegoś, co miało być uwodzicielskim uśmiechem. – Braaan… don… 

– Zamknij się! – Mężczyzna poderwał się z łóżka. Odrzucając papierosa, sięgnął po następnego. Ręce mu drżały, utrudniając zapalenie szluga. 

– B… 

Nawet nie wiedział, kiedy jego ręka sama powędrowała za plecy i sięgnęła po rewolwer. Huk wystrzału jak zawsze był ogłuszający. Sara padła martwa na brudną pościel, wpatrzona w Brandona błękitnymi oczami.

– Cholera – szepnął mężczyzna. 

i = 1000 

– Słuchasz mnie, Brandon? – zapytała blondynka, przewracając się na drugi bok w motelowym łóżku. 

– Słucham – odpowiedział mężczyzna, gasząc papierosa na blacie stolika nocnego. 

Nie mógł znieść paplaniny Sary. Nie znowu. Jej spowolniony głos doprowadzał go do szału. Musiał coś zrobić, cokolwiek. Wstał i odpalając kolejnego papierosa, podszedł do torby z pieniędzmi. Otworzył ją szarpnięciem. Wpatrując się w pliki banknotów, myślał intensywnie. „Ile jej dać?” Nigdy nie był dobry w myśleniu, czy liczeniu. Złapał więc pięć paczek i nie patrząc na Sarę, rzucił je na łóżko.

– Twoja działka. – Zarzucił torbę na ramię i ruszył do drzwi. 

– Brandon? – I znowu ten spowolniony głos. Musiał od niego uciec, nie mógł tu zostać. Warcząc pod nosem, odrzucił papierosa i sięgnął do klamki. 

Ból w plecach i klatce piersiowej pojawił się niemal jednocześnie z hukiem wystrzału. Kolejnych pięć sprowadziło Brandona na podłogę pokrytą brudną wykładziną, a teraz i krwią.

i = 10000 

– Słuchasz mnie, Brandon? – zapytała blondynka, przewracając się na drugi bok w motelowym łóżku. 

– Oczywiście, że cię słucham – odpowiedział mężczyzna, dopalając papierosa. 

Sara jak zwykle gadała. Tym swoim zbyt wolnym głosem, wynikającym z brania zbyt dużej ilości… wszystkiego. Nie powinna tyle brać, ale Brandon nie mógł jej powstrzymać. Sam przecież nie był lepszy. Sięgając po kolejnego papierosa, odruchowo zerknął na własne przedramię. Ślady po igłach, jedne na drugich, zaczerwieniona skóra wokół nich. To cud, że jeszcze nie zszedł z tego świata. Przecież wziął wszystko, co mieli. Ledwo już cokolwiek widział. Całe ciało mu drętwiało, ale głos kobiety nadal słyszał wyraźnie. 

– Jak to możliwe? – mruknął cicho Brandon, gdy nagle poczuł ucisk w sercu. 

Nie mogąc zaczerpnąć oddechu, z potwornym bólem w klatce upadł na podłogę. Sara przysunęła się wolno do krawędzi łóżka i uśmiechnęła ciepło wpatrzona w kochanka. „Kiedyś tak ją kochałem, co się z nami stało?”

i = 1,00 E+05 

– Słuchasz mnie, Brandon? – zapytała blondynka, przewracając się na drugi bok w motelowym łóżku. 

– Tak – odpowiedział mężczyzna, a papieros w ustach zatańczył niepewnie. W jednej dłoni Brandon trzymał telefon, w drugiej broń. 

– Co będziemy dziś robić? – Głos Sary jak zwykle był cichy i spowolniony. 

– Może pójdziemy na zakupy? – Wolał sam coś zaproponować, niż znowu słuchać jak ona zastanawia się nad odpowiedzią. 

– Tak – zgodziła się rozmarzona, ale nie zmieniła pozycji. 

Brandon także tego nie zrobił. Jak zahipnotyzowany wpatrywał się w niebiesko-czerwone światła tańczące na tapecie. Chwilę później drzwi do pokoju zostały wyważone. Policjanci, widząc Brandona celującego do nich z rewolweru, nie mieli wyboru.

i = 1,00 E+07 

– Słuchasz mnie, Brandon? – zapytała blondynka, przewracając się na drugi bok w motelowym łóżku. 

– Tak – odpowiedział, przykładając sobie rewolwer do skroni i pociągając za spust. Papieros wyleciał Brandonowi z ust i spadł na podłogę. 

i = 1,00 E+11 

– Słuchasz mnie, Brandon? – zapytała blondynka, przewracając się na drugi bok w motelowym łóżku. 

Mężczyzna nie odpowiedział. Siedział na skraju łóżka, wpatrzony w biegające po tapecie cienie. Strużki dymu wolno unosiły się z papierosa tkwiącego w jego ustach, a łzy spływały po szorstkich policzkach, skapując na rewolwer, który Brandon trzymał w dłoni. 

i = 1 : ∞

< code corrupted>

Brandon_choice = c(choice_no.1 = 'kill', choice_no.2 = 'kill', choice_no.3 = 'kill',…)

for (x in names (Brandon_choice)) {

 print (paste (x,":", Brandon_choice[x])) 

if (Brandon_choice[x] != 'good_choice') {

print("repeat")

} else {

 print("FREE") 

break}

}

choice_no.1: kill

repeat

choice_no.567: kill

repeat

choice_no.33359: suicide

repeat

choice_no.1564441: overdosage

repeat

choice_no.11549832: suicide

repeat

choice_no.649711359: kill

repeat

choice_no.99999999999: suicide

repeat

…

Projekt: Czyściec.god

Wersja: otwarta alfa

Autor: nieznany

Przez ograniczenia do gwiazd

Aleksandra Kleśta

________________________________________________

Któregoś ranka po prostu przybyli. Przypominający wielkie stalowe jajo statek pojawił się znikąd i zawisł nad niczym niewyróżniającym się polem rzepaku parę kilometrów na południowy wschód od Brna. Informacja o pierwszym kontakcie rozlała się wkrótce po całym globie jak kręgi na światłowodzie.

Pierwszym odruchem był, naturalnie, strach. Wojskowe satelity wszystkich nacji wlepiły w nieoczekiwanych gości podejrzliwy wzrok systemów naprowadzania pocisków jądrowych. Szybko okazało się jednak, że przybysze przynoszą nie eksterminację, a… sposobność. Zaoferowali pomocną dłoń, podsadzenie w wykonaniu skoku cywilizacyjnego, który wyniósłby Ziemian na sam szczyt możliwości życia organicznego. O ile okażą się na to gotowi.

– Wskażcie, gdzie leży granica nieskończoności – zakomunikowało Jajo. 

Odpowiedź miała zostać dostarczona w przeciągu roku, a cała planeta, z ISS włącznie, otrzymała tylko jedną szansę na jej udzielenie. Żadnych poprawek, drugich terminów ani zakreślania w kółko.

Pierwsze półrocze upłynęło ludziom na sporach o to, czy istnienie granicy nieskończoności przyjąć należy za absurd, czy też za aksjomat. Ostatecznie, po kilku stresujących momentach, w których najważniejsze kciuki tego świata gładziły już nerwowo powierzchnie czerwonych przycisków, a potem po trzech zamachach, które część tych kciuków wymieniły, osiągnięto porozumienie. Będą szukać.

Problemem, rzecz oczywista, obarczone zostały jednostki wybitne. Matematycy padali pod ciężarem swoich równań. Model standardowy aż trzeszczał, naciągany przez fizyków na wszystkie strony. Bez efektów, podcinali więc sobie żyły ostrzami ukutych naprędce paradoksów lub zanosili modły do Boga, Einsteina i Friedmana. Cała trójka jednak milczała – być może się umówili? 

Filozofowie poobrażali się na siebie nawzajem jeszcze bardziej, niż przed przybyciem kosmicznych emisariuszy i w ogóle przestali się odzywać. W międzyczasie ekscentryczni miliarderzy wypluwali na orbitę coraz to nowe wynalazki. Hubble II, Hubble X i Hubble-Bubble odbijały w swych zwierciadłach coraz ciemniejsze i odleglejsze, ale jednakowo bezgraniczne zakątki wszechświata. Dziwaczne sondy znikały, jedna za drugą, za horyzontami zdarzeń. 

Niemal całe PKB globu spływało złotymi kroplami na finansowanie poszukiwań, nikomu nie udało się jednak przedstawić tezy lub dowodu, który miałby szansę uzyskania powszechnej aprobaty. Dzień przed upływem terminu, na prowadzenie w cywilizacyjnym plebiscycie wysunął się w akcie ogólnoświatowej desperacji jednobosy guru kalifornijskiej sekty. Twierdził, że zna odpowiedź, ale udzieli jej jedynie Obcym, bo właściwie to jego daleka rodzina. Ostatecznie jednak impas nie został przełamany, a szansa pójścia na skróty przez znój cywilizacyjnego postępu wydawała się ostatecznie utracona.

Tuż przed odlotem delegacja Nadistot stanęła w otwartej śluzie statku, by jeszcze ten jeden raz nacieszyć swe narządy wykrywające określony zakres promieniowania elektromagnetycznego żółcią kwitnącego pola.

– Gdzie leży granica nieskończoności? – zapytali znów, jakby zwracając się do brzęczącego pszczołami rzepaku. 

Właściciel pola, niejaki Dvořák, który przez ostatnie miesiące służył Obcym za przewodnika, nasłuchał się był już tych słów po tysiąckroć i miał ich serdecznie dosyć. Westchnął beznadziejnie, spojrzał na swoich gości i popukał się w czoło.

Jajowaci nigdzie tego dnia nie odlecieli. Oto Ziemianie dowiedli swej dojrzałości – odkryli, że granicy nieskończoności próżno jest szukać na krańcach wszechświata. Leży bowiem znacznie bliżej, w okowach każdego skończonego umysłu. A ponieważ tylko byty godzące się z własną małością dosięgną rzeczy wielkich – Ziemianie mogli dostąpić zaszczytu wyniesienia do kosmicznego panteonu.

A co na to ludzkość? Cóż, postanowiła nie wracać do tematu i się do tego panteonu wyniosła.

Cienka zielona linia

Sylwester Gdela

________________________________________________

Nogi mi odpadały, koszulka przepocona, no i prawie straciłabym oko przez żwir strzelający spod koła. Stan okolicznych dróg pozostawiał wiele do życzenia jeszcze w czasach, kiedy istniało tu normalne państwo. Teraz to był prawdziwy koszmar. 

Pedałowałam z trudem, w oddali za mną majaczyły Góry Stołowe. Marzyłam tylko o tym, żeby mieć crossa. Albo chociaż dobrego górala. Niestety musiałam dosiadać trekkingówki z wąskimi oponami. Szczęście, że w ogóle miałam sprawny środek transportu…

No i wykrakałam. Przez zmęczenie nie skupiałam się na jeździe i nie wyczułam luzu w lewej korbie, dopóki nie zaczęła całkiem latać. Zatrzymałam się i westchnęłam głęboko. Śruba zgubiona. Plecak na glebę, nerwowe grzebanie w poszukiwaniu czegoś, czym dałoby radę to zamocować. Gówno. A został mi jeszcze kawał jazdy. Wzięłam łyk wody i zaczęłam pchać rower pod górę. Musiałam liczyć na to, że po drodze ktoś mi pomoże.

Na szczęście pierwszy dom był niedaleko. Całkiem fajna chałupa, żółciutki tynk, wielki taras, ale tonęła w ogrodzie pełnym chwastów, a paneli na dachu nie myto od wieków. Podeszłam do bramki zabezpieczonej łańcuchem z kłódką. Podejrzane… jak zresztą wszystko w tej pięknej krainie wolności.

– Jest tu kto?! – krzyknęłam.

Cisza.

– Halo! Potrzebuję pomocy! 

Dopiero po chwili zza krzaków wyłoniła się wiedźmopodobna kobieta.

– Co się stało? – zapytała zdartym głosem.

– Zepsuł mi się rower – odparłam, machając w powietrzu odkręconą korbą. – Masz narzędzia? Bo ja mam hajs i fanty.

Ostatnie zdanie działało tutaj jak zaklęcie. Lepiej było wypowiadać je od razu.

Babka przydreptała pod bramkę dopiero po chwili, kiwając się dziwacznie. Choć musiała urodzić się jeszcze za starych dobrych czasów, to raczej nie wiek ją tak pokarał. Jej ciuchy wyglądały jak najgorsze szmaty, ale kiedyś były warte krocie…

– Elena. – Podałam jej rękę na powitanie, gdy mnie wpuściła.

– Marta.

Strupy na twarzy, uśmiech, którego wolałabym nie zobaczyć… Wszystko pasowało do układanki. Piko, sztandarowy produkt regionalny. Ostatnio coraz rzadszy, podobno zrobiła się posucha z odczynnikami. Marta też pewnie musiała być czysta od dłuższego czasu, skoro mnie tu wpuściła. W paranoi po stimach raczej nie przyjęłaby nieznajomego.

– Ładne miejsce – zagaiłam, rozglądając się po podwórku. – Tylko trochę odludne.

– Ano, ładne i odludne. – Pociągnęła nosem. – Dlatego tu przyjechaliśmy. Byłoby ładniej, ale mąż stąd spierdolił, a sama wszystkiego nie zrobię.

– Znalazł inną?

– Nie. Nie mógł znaleźć tutaj nigdzie towaru, więc pojechał szukać. Chyba. Zniknął bez słowa.

– Ile nie bierzesz?

– Nie liczę dni.

– Współczuję. Tu każdy kiedyś wdepnął w gówno, takie czasy. Ale zawsze można walczyć.

Marta zaśmiała się nerwowo.

– Muszę poszukać klucza do garażu. Poczekaj sobie na ganku, jest chłodniej.

Odstawiłam rower i weszłam do środka. Rzeczywiście, temperatura przyjemna… Czego nie dało się powiedzieć o wystroju. Ściany były całe zasłonięte wycinkami z gazet. Modelki prężące się w futrach, eleganccy faceci w ferrari. Facjata potentata branży kosmicznej świecąca w blasku fleszy. I pełno wykresów giełdowych.

– Podobają ci się moi bogowie? – zapytała Marta, wracając z kluczami w dłoni. – Bez nich całkiem bym zwariowała. Kiedyś wrócą i będzie jak dawniej. Mój misiek też wróci i zabierze mnie na Marsa. Haha, taki żarcik.

Poczułam ciarki na plecach. Nie ze strachu, raczej z… dziwności sytuacji, choć spotkałam już sporo szurniętych elementów. Za szaleństwem Marty kryło się jednak coś więcej. Podeszliśmy do garażu. Kiedy brama się uniosła, westchnęłam ciężko; w życiu nie widziałam gorszej graciarni. Tu też ściany były całe poobklejane zdjęciami.

– Czym chata bogata. – zachęciła Marta.

Ruszyłam zatem w ten gąszcz, przeciskając się między zdezelowanym kabrio a stołami warsztatowymi w poszukiwaniu śruby i podkładek. Gospodyni kręciła się koło mnie.

– Dlaczego akurat wykresy giełdowe? – Nie mogłam powstrzymać ciekawości.

– Mój misiek był inwestorem. Mówił, że nie ma nic piękniejszego od zielonej linii pnącej się w górę… – Zawiesiła głos. – A ja mu wierzyłam. Zarobiliśmy kupę kasy, a kiedy gówno uderzyło w wiatrak, wynieśliśmy się tutaj, do naszego samowystarczalnego domku. Mieliśmy spokojnie się zestarzeć, ale powoli kończyły się wino, xanax, benzyna…

– Wszystko się kiedyś kończy. Nie można oczekiwać nieskończonego wzrostu gospodarczego na planecie o skończonych zasobach.

– Miały być inne planety. Cały kosmos.

– Srosmos. Nie potrafiliśmy ogarnąć klimatu na naszej planecie, a mielibyśmy całkowicie go zmienić na innych? Błagam.

Miliony pierdół, ale żadnej śruby. Szukałam dalej.

– Ale tak trudno było się oprzeć. Nikt przecież sobie nie odmawiał…

Spojrzałam na Martę. W jej pozbawionych blasku oczach widziałam żal, tęsknotę. Może nawet poczucie winy.

– Wyluzuj, tylko sobie gadam. Ja nie z tych, co chcieliby mordować starych za to, że rozwalili świat. Człowiek ma słabą naturę, łatwo ulega pokusom. Najwidoczniej tak już być musiało.

– Natura… – Marta zawiesiła wzrok gdzieś na stercie gratów. – Ona nie jest jak matka. Raczej jak dilerka. Pokazuje ci cały swój towar, a ty bierzesz coraz więcej i więcej, bo myślisz, jak będzie ci przyjemnie. Aż zaczynasz brać w kredo, jeszcze więcej…

– Więcej dzieci, pieniędzy, produkcji, zanieczyszczeń. I teraz dilerka łamie nam palce za długi. A wystarczyło tylko nie wciągać tej cienkiej zielonej kreski – Zastukałam w wykres na ścianie i znów zaczęłam grzebać w pudełkach. – Ech, nie znajdę tu niczego.

Marta zadzwoniła czymś.

– Tego potrzebujesz? – W dłoni miała śrubę i kilka podkładek.

– Ile?

Chciałam tylko wreszcie mieć sprawny rower i wrócić do domu. Nie dbałam o to, ile zawoła forsy. Jakbym czekała na towar.

Każdy z nas czegoś potrzebował. I robił wszystko, by to zdobyć, nie myślał o tym, co będzie za rok czy dekadę. Byliśmy ćpunami uzależnionymi od narkotyku, który najtrudniej odstawić: cywilizacji. Dla prawdziwego narkusa nie ma granicy, której nie próbowałby przekroczyć, choćby była nią nieskończoność.

– To tylko głupia śrubka – odezwała się wreszcie Marta. – Zresztą nie masz tego, czego naprawdę chcę. A nawet gdybyś miała, ja już nie chcę chcieć.

Wcisnęła mi żelastwo. Przykręciłam korbę, podziękowałam i odjechałam, życząc pomyślności.

W trwającym stulecia ciągu przeputaliśmy prawie wszystkie skarby, które dała nam ta planeta. Tu, w Sudetach, zapanowała anarchia i nie było już granic. Nie było wody lecącej z kranu bez przerwy i świateł palących się w nieskończoność.

Został tylko syndrom odstawienny od wygody, ta smutna nowa normalność, życie ze świadomością, że planeta robi się coraz bardziej nieprzydatna do życia, a ludzie wkrótce wyrżną się w pień w walce o zasoby.

A wszystko to przez wiarę, że dla tych cienkich zielonych linii nie istniał limit.

Antologia „Granice Nieskończoności”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK
www.fundacjark.org 

fb.com/fundacjark 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK zajmuje się
stałym podnoszeniem kwalifikacji ratowników 

i szkoleniami z zakresu pierwszej pomocy. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)
W końcu za obiad z dostawą do domu,
płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl 

Cesarz Marsa

Hubert Wojciechowski

________________________________________________

– Rusz się, insurekcyjna szujo! Jego Wysokość pragnie cię widzieć – warknął oficer dowodzący dwoma strażnikami uzbrojonymi w energetyczne karabiny szturmowe. 

Z trudem wstałem z łóżka i opuściłem celę. W ustach czułem suchość z żelazistym posmakiem krwi. Nie pozwolono mi nawet obmyć się po torturach. Nadal miałem na sobie znoszony uniform laboratoryjny, w którym pojmano mnie dwa tygodnie temu. Żołdacy skuli moje nadgarstki i kostki ciężkimi magnetycznymi okowami. Za jednym przyciśnięciem guzika dowódca oddziału mógł porazić mnie prądem lub do wzmocnić działanie elektromagnesu. W jednej sekundzie obręcze złączyłyby się, bezlitośnie wykręcając mi kończyny.

Prowadzono mnie przez długie, porośnięte różnorodną roślinnością korytarze pałacu cesarskiego. Bogata zieleń wnętrz stanowiła silny kontrast dla obrazu za wzmacnianymi oknami. Patrząc przez nie, mogłem po raz pierwszy od wielu dni ujrzeć jałowy, pustynno-kamienisty pejzaż, tak dobrze odzwierciedlające surowość mojej ojczyzny.

Wraz z eskortą przekroczyłem próg potężnych wrót sali tronowej. Wysoko, pod błękitnym sufitem, zwisały niezliczone łańcuchy. Podwieszone na ich końcach kamienie szlachetne, niejednokrotnie większe od pięści, kąpały komnatę w blasku. Ich rozmieszczenie odwzorowywało w odpowiedniej skali położenie i odległość konstelacji gwiezdnych widocznych z Czerwonej Planety. Pośrodku komnaty wyrastała gigantyczna kolumna – rdzeń komputera. Pokrywały ją złote panele z misternie wyrytymi zdobieniami. Od intensywnie migających lampek dostawałem oczopląsu. 

Jeden z żołnierzy uderzył mnie kolbą w plecy. Ugiąłem się i padłem przed mechanicznym obliczem Cesarza Marsa.

Przyczyna, dla której chciał mnie widzieć osobiście, była dla mnie jasna. Poznałem prawdę o nim. Odnalazłem ją w dawno porzuconych dokumentach. O ich wieku świadczył fakt, że utrwalono je na tak archaicznym nośniku jak papier. Najpewniej tylko dlatego, że nie zostały zdigitalizowane, zdołały uchronić się przed wielkimi czystkami informacji w marsjańskiej sieci Omninetu. Władca miał świadomość mojego odkrycia, dlatego stanowiłem dla niego zagrożenie. Nie chciał, aby postronni obywatele wiedzieli, że kiedyś był człowiekiem. 

Nie znałem jego pierwotnego imienia. Wiedziałem za to, że w odległej przeszłości był naukowcem, takim jak ja. Jako wybitny neurolog łączył wiedzę medyczną z informatyką. To właśnie jemu po raz pierwszy w historii powiódł się transfer ludzkiego umysłu do procesora komputera. W wyniku długoletnich badań precyzyjnie zmapował wszystkie połączenia neuronalne w swoim mózgu i odtworzył swoją jaźń w ramach symulacji obliczeniowej. Wyrzekając się swojego słabego, biologicznego ciała, stał się praktycznie nieśmiertelny.

Początkowo ludzkość w swej naiwności ogłosiła go geniuszem, jednak nikt nie spodziewał się, do czego wykorzysta swoje osiągnięcia. W wyniku starannie zaplanowanego ataku przejął kontrolę nad oprogramowaniem macierzystej stacji badawczej, w której prowadził eksperymenty. Osoby decyzyjne oraz ich eksperci nawet nie zdążyli otrząsnąć się z szoku, gdy jego świadomość, rozprzestrzeniając się niczym wirus komputerowy, wdarła się do kolejnych habitatów mieszkalnych. Marsjańskie kolonie padały jedna po drugiej. Wszyscy mieszkańcy Czerwonej Planety raptem w jeden dzień stali się jego zakładnikami, a jednocześnie poddanymi.

Szarzy obywatele stale odczuwali obecność Cesarza. Jego osoba przebywała nie tylko w układach scalonych głównego rdzenia pałacu, ale także w procesorach zarządzających zmechanizowanymi osiedlami. Ciągła inwigilacja odcisnęła na każdym człowieku głębokie piętno. Wprowadzony po zamachu stanu kult jednostki z biegiem lat zamienił się w religię. Ludziom łatwiej było zaakceptować swoje położenie, gdy wmówili sobie, że ktoś omnipotentny i wszechobecny miał w stosunku do nich dobrą wolę. W takiej formie rządy żelaznej ręki trwały od setek lat, a w wyniku restrykcyjnej cenzury pamięć o pierwotnych wydarzeniach zaginęła wraz z poprzednimi pokoleniami. Ich świadectwo znałem tylko ja.

Do czasu, gdy podzieliłem się tymi informacjami z grupą zaufanych ludzi.

Cesarz przemówił bezdusznym, metalicznym głosem generowanym przez syntezator mowy.

– Witaj, Mistrzu Korneliuszu. Wprawdzie nie wyglądasz dobrze, jednak przeżyłeś dłużej niż którykolwiek z twoich towarzyszy broni. 

– Zabiłeś ich wszystkich. Kazałeś zmasakrować całe miasto – odpowiedziałem z trudem przez zaciśnięte gardło. 

Strażnik już przymierzał się do kolejnego karcącego mnie ciosu, ale monarcha go powstrzymał.

– Pozwól mu się wyżalić – powiedział do niego, po czym ponownie zwrócił się do mnie. – Mógłbym bombardować wasze miasto głowicami nuklearnymi, aż do zeszklenia czerwonych piasków planety. Nawet pozornie bezpieczne położenie w kraterze by was nie uchroniło. Wysyłając oddziały żołnierzy, tylko okazałem wam miłosierdzie. Śmierć od zbłąkanej kuli jest nieporównywalnie łagodniejszym losem niż skóra topniejąca od żaru wybuchów jądrowych i płuca rozrywające się od dekompresji. 

– Nie uszłoby ci to na sucho – odparowałem. – Nie jesteśmy sami w Układzie Słonecznym. Ludzie z naszej starej planety nie zostawiliby nas. 

– Ziemskie państwa przesłałyby noty dyplomatyczne wyrażające zaniepokojenie, tamtejsze media zacietrzewiłyby się w swym hipokryzyjnym oburzeniu, ale ich zdanie tutaj nikogo nie obchodzi. Na Marsie jestem jedynym władcą, waszym bogiem. 

– Nie jesteś tak wszechmogący, za jakiego się podajesz. Kiedyś byłeś zwykłym śmiertelnikiem. 

Zerknąłem na stojących za mną żołnierzy, by ujrzeć reakcję na moje słowa. Ich twarze pozostały jednak niewzruszenie obojętne, zupełnie jakby nie usłyszeli wypowiedzianego bluźnierstwa. Stopień zindoktrynowania był tak duży, że reagowali jedynie na rozkazy.

Cesarz nie zwracając na mnie uwagi, kontynuował swoją tyradę.

– Po rozprawieniu się z buntowniczym elementem twojego pokroju, także Księżyc i Ziemia ugną się pod moją nieograniczoną władzą. Zagregowane wysiłki ludzkości zjednoczonej pod moim berłem dadzą jej należne miejsce pośród nieskończonej liczby gwiazd. W mojej wizji znajdzie się miejsce także dla ciebie. Daję ci ostatnią szansę. Możesz zachować życie, jeżeli dobrowolnie wyjawisz miejsce ukrycia heretyckich zwojów, będących przyczyną powstania. Robię to tylko z szacunku dla twoich wcześniejszych zasług. 

– Nieważne, co mi obiecasz, czy też jaki ból mi sprawisz, i tak tego nie powiem. – Uniosłem głowę. 

– Opór, jaki stawiałeś na przesłuchaniach, nie miał żadnego znaczenia. Moi śledczy wyciągną z ciebie te informacje. Pobiorą z czaszki twój mózg, a potem go przeskanują. Na podstawie tego, co przeczytałeś z dysydenckich ksiąg, powinieneś wiedzieć, że wspomnienia mają charakter materialny pod postacią połączeń neuronowych. 

– Milczę, ponieważ nie chcę nikomu dać satysfakcji. Dopóki żyję, zachowam swoją godność. 

– W takim wypadku nie zdziwi cię fakt, że niniejszym skazuję cię na śmierć. Straże, zabierzcie tego głupca i natychmiast wykonajcie wyrok. 

Jak widać, Cesarza nie da się pokonać. W ten oto sposób zakończę swój żywot. Przynajmniej śmierć wybawi mnie spod jarzma tego tyrana.

***

Technicy opiekujący się komputerowym naczyniem świadomości Cesarza powoli zbierali się w sali obrad zwanej Inżynarium. Stanowiła pomieszczenie odseparowane od reszty kompleksu pałacowego. Budowniczy wyposażyli ją w autonomiczny system sztucznej inteligencji zarządzającej wieloma udogodnieniami dla gości. Ściany pokrywały ozdobne koła zębate w kolorze mosiądzu. Symbolizowały one godność urzędu członków Rady Inżynierów. Niewielu wiedziało, że zasadniczą funkcją tychże trybów było wyłapywanie sygnału urządzeń podsłuchowych.

Usłużni czeladnicy zamknęli drzwi od zewnątrz, gdy otrzymali sygnał, że dotarli wszyscy zaproszeni. Wysoka brodata postać zasiadająca u szczytu stołu zabrała głos.

– Szanowni Bracia i Siostry. Zwołałem niniejsze posiedzenie w związku z wydarzeniami sprzed ostatnich miesięcy. Odnieśliśmy wielkie zwycięstwo nad zbuntowanymi siłami, które przejęły kontrolę nad jednym z miast. Heretyckie teksty zostały odnalezione i zniszczone. Nikt nie mógłby przewidzieć, w jaki sposób wpłynęłyby na umysły poddanych. Docierają jednak do mnie opinie, że jako Rada Inżynierów powinniśmy zareagować w związku z niektórymi decyzjami naszego umiłowanego Cesarza. Jako pierwszą o przedstawienie swojego stanowiska proszę Siostrę Wilhelminę. 

– Dziękuję, Arcymistrzu. – Krótkowłosa kobieta powstała z siedziska. – Uważam, że w ramach zwyczajowych czynności konserwacyjnych powinniśmy nieco ograniczyć ludobójcze zapędy Cesarza. Stale eskaluje użycie aparatu siły. Kiedy rozmawiał z przywódcą rebeliantów, mówił o użyciu bomb atomowych. Jeżeli tendencja wzrostowa śmierci utrzyma się, to przywrócenie liczby mieszkańców będzie nie tylko powyżej możliwości reprodukcyjnych poddanych, ale także mocy przerobowych kadzi do klonowania. 

– Nie przesadzajmy – odezwał się krępy mężczyzna zasiadający naprzeciwko. – Nie można być pobłażliwym wobec malkontentów podważających legitymizację władzy. Rzekłbym wręcz, że w niektórych sytuacjach eliminowanie jednostek jest wręcz niezbędne dla przetrwania społeczeństwa. Szanowni Bracia i Siostry, czy pamiętacie wyciek z laboratorium testującego broń biologiczną na biegunie północnym? – Mówca rozejrzał się po słuchaczach. – Miało to miejsce dwadzieścia lat temu, jeszcze przed ostatnią ingerencją w moduł osobowości Cesarza. Eksterminacja zarażonych była konieczna, ponieważ nie mieliśmy szczepionek, a choroba szybko by się rozprzestrzeniła w zamkniętych środowiskach naszych osiedli. Nasz władca podjął wtenczas słuszną decyzję, a nie miał wtedy, wprowadzonych przez nas później, protokołów odpowiedzialnych za agresję. 

– Rozumiem twoje argumenty, Bracie Zebedeuszu – rozpoczęła swoją replikę Siostra Wilhelmina. – Pragnę jednak dodać, że nie tylko skala, ale również forma środków kontroli obywateli stała się bardziej drastyczna. Istnieją mniej inwazyjne metody osiągania celów. Strzelaniny na ulicach zbuntowanego habitatu można było uniknąć, stawiając ultimatum: albo się poddacie, albo odłączymy systemy podtrzymujące życie. Cesarz i tak pozostawał podłączony do głównego oprogramowania, ponieważ powstańczym hakerom nie udało się obejść zabezpieczeń. 

– Szanowna Siostro, skąd ta pewność, że by się ugięli? – polemizował w dalszym ciągu Brat Zebedeusz. – Moim zdaniem desant jednostek specjalnych był akurat dobrym rozwiązaniem. 

Kobieta potrząsnęła głową, starając się ukryć zniecierpliwienie.

– Tego nie wiem, ale być może udałoby nam się uniknąć strat wykwalifikowanych zasobów ludzkich. Od dekad przeżywamy drenaż mózgów. Coraz więcej specjalistów ucieka pomimo zwiększonej liczby wahadłowców patrolujących naszą przestrzeń kosmiczną. Odtworzenie tej tkanki społecznej zajmie nam lata, tym bardziej przy naszej polityce oszczędnego dzielenia się wiedzą z obywatelami. 

– Zgadzam się! – uniósł się staruszek dotychczas siedzący w milczeniu na końcu sali. – Terraformowanie naszej planety zajmie jeszcze co najmniej trzysta lat, a już teraz mamy braki personelu naukowego potrzebnego do obsługi tak złożonego procesu. 

Ze swojego miejsca powstał jeden z młodszych członków debatującego gremium. Opierając się o blat stołu, przemówił:

– Ostatniej ingerencji w osobowość naszego monarchy dokonaliśmy w czasie konfliktu zbrojnego z Ziemią. Było to słuszne posunięcie, gdyż odmieniony Cesarz zastosował ofensywną strategię wojenną, która pozwoliła nam zachować planetę. Obecnie jednak nasz władca już nie potrzebuje tego typu zachowań, bo nie stajemy w obliczu kryzysu o takiej skali. Od wielu lat pozostajemy w stanie pokoju, a nadal odczuwamy konsekwencje dokonanych przez nas zmian. 

Do debaty wtrącił się łysy mężczyzna z nonszalancko założonymi na siebie nogami.

– Póki co padają jedynie argumenty dotyczące tego, czy powinniśmy wpływać na Cesarza. Nikt jednak nie powiedział, z jakim ryzykiem wiąże się cała ta operacja. Chyba wiecie, co mogłoby nam grozić w razie wykrycia naszych działań? 

Po tych słowach wśród zebranych rozległy się pomruki oburzenia pomieszanego z trwogą. Szepty szybko stawały się coraz głośniejsze, by w końcu zamienić się w kłótnię, w której każdy próbował przegadać rozmówcę.

– Proszę o spokój! – podniósł głos brodaty przewodniczący, przekrzykując panujący harmider. – Z treści toczącej się dyskusji wnoszę, że nie ma wśród nas jednomyślności. W związku z tym poddam tę sprawę pod głosowanie. 

Zgromadzeni pochylili się nad ekranami zamontowanymi w blacie stołu. Część z nich od razu wpisała treść swojej decyzji, a niektórzy z wyrazem skupienia na twarzach wahali się znacznie dłużej. Po pewnym czasie wszystkie dane spłynęły na wyświetlacz komputera Arcymistrza, który powiedział.

– Stosunkiem głosów siedem do pięciu, zwyciężyła opcja zmiany umysłu Cesarza. Zatem postanowione. W czasie najbliższego rytualnego namaszczenia świętych układów scalonych naszego władcy wprowadzone zostanie odpowiednie oprogramowanie, które nadpisze protokoły agresji. 

***

Przewodniczący Rady Inżynierów w towarzystwie kilku innych naukowców wkroczył do sali tronowej. Na srebrnych tacach nieśli specjalistyczny sprzęt do operowania na elektronicznych trzewiach władcy Marsa.

– Najjaśniejszy Panie – zwrócił się ceremonialnie. – Przybywam wraz z moimi uczniami, aby dokonać przeglądu urządzeń i kalibracji systemów Waszej Wysokości. 

Cesarz przełączył tryb przemawiania z ogólnych głośników bezpośrednio do implantu słuchowego Arcymistrza.

– Nie mam ciała już od wieków, a ciągle je odczuwam. Czasem nie mogę już znieść bólów fantomowych, musi istnieć jakaś granica. Mówiłem wam, abyście usunęli odpowiedzialne za to połączenia neuronowe. 

– Wasza Wysokość – odpowiedział szeptem doradca. – Zgodnie z naszymi analizami są one zbyt głęboko zintegrowane z jestestwem i operowanie na nich groziłoby uszkodzeniem świadomości. Rada Inżynierów jest zgodna co do tego, aby zastosować dotychczasową metodę podwyższania progu bólu. Powinno to ponownie przynieść ulgę na jakiś czas. 

– Nie możecie tego robić w nieskończoność, bo się wykończę. Może umysł nie jest do końca przystosowany do transferu? Dlaczego tego nie przewidziałem? 

Cesarz zamilkł na dłuższą chwilę. Arcymistrz starał się zachować zimną krew, ale przeciągająca się cisza budziła w nim niepokój. Czy ich zamiary zostały przejrzane? – myślał w napięciu.

W końcu pokrywa głównych układów scalonych się rozsunęła.

– Niech tak będzie. Zróbcie to szybko i sprawnie. 

Ce plus czyli między Alfą i Omegą

Tadeusz Solecki

________________________________________________

Reg nie pierwszy raz leciał na tak duże odległości, nie pierwszy raz obserwował, jak tarcza Słońca malejąc, zamienia się w jaśniejący punkt coraz trudniej odróżnialny od innych gwiazd. Mimo to, jak za każdym razem, ogarnęła go niepohamowana tęsknota, której towarzyszył irracjonalny lęk wzbudzający pewność, że tak już zostanie, że powrót na Ziemię jest mrzonką, a ginące w mrowiu innych gwiazd Słońce pozostanie na zawsze małe, zimne i dalekie. Wiedział, dlaczego tak się dzieje; zjawisko to wyjaśnili już dawno psychologowie (figuruje w literaturze pod nazwą heliopatia), nie było więc czymś nieznanym, tajemniczym, a jednak to przykre wrażenie nie opuszczało go.

„Rozum swoje, demony swoje” – pomyślał i spojrzał na pulpit sterujący. Trwało odliczanie do Punktu Alfa. Została już tylko minuta. Świadomość tego wzbudziła w nim podniecenie, lecz trzeźwy umysł astronauty okiełznał je błyskawicznie. Heliopatia minęła, za to rosło napięcie. Potężniał głuchy grzmot silników, jego ton przechodził w jęk, a rakietę przeniknęło leciutkie drżenie. Reg nie czuł tego. Skupiony obserwował sekwencję opalizujących liczb zegara, dążących nieuchronnie do zera. Ekrany pulpitu zmieniały kolor, przechodząc z czarnej i zimnej barwy kosmosu w intensywny fiolet, potem coraz jaskrawszą czerwień, porażającą żółć, wreszcie w zupełną, oślepiającą biel. W ślad za tym zmieniało swój wygląd wnętrze rakiety; przedmioty w purpurowej poświacie nikły wypierane przez jaśniejącą białość. Lecz Reg nie widział nawet jej, ogarniała go ziejąca ciemnością pustka. Chwilami miał nieodparte wrażenie, że zniknął, rozpuścił się w niej, to znów czuł, że istnieje – wtedy otwierał oczy, lecz wciąż ogarniała go wszechobecna czerń. Rozpuszczał się w niej ponownie i miał wrażenie, że cała jego świadomość rozlewa się po wszechświecie. Był wszędzie, na każdej planecie swego świata. Cierpiał z umierającymi, zażywał rozkoszy kochających, odkrywał nowe prawa, tworzył poematy, budował i burzył. Był Einsteinem, Archimedesem, Kopernikiem, był biednym pastuchem i jaśnie panem, był jaskiniowcem i cybernetykiem. Był każdym człowiekiem, a zarazem sobą i nikim innym. 

Nie wiedzieć kiedy i skąd przypełzło doń dołujące przeświadczenie bezsensu istnienia. Miał wrażenie, że cały świat osiadł w neuronach jego mózgu jak szarańcza. A raczej to nie świat osiadł w nim, tylko on był wszechświatem, rozpuścił w sobie galaktyki, układy gwiezdne, planety z zamieszkującymi je stworzeniami. Jego świadomość była jednym oceanem wszechrzeczy, czuł się wszechwiedzącym, lecz nie wszechmogącym. Próbował się wyodrębnić, lecz nie mógł. Czuł wstrętną, obezwładniającą lepkość istnienia. Nie mógł tego znieść. Postanowił unicestwić się i szukał gorączkowo sposobu: przyszedł mu do głowy nóż, potem rewolwer, lecz uświadomiwszy sobie nonsens tego pomysłu, zachłysnął się histerycznym śmiechem, który wstrząsnął wszystkimi atomami, planetami i galaktykami.

„Coś musi istnieć, ale dlaczego akurat ja?” – pomyślał gorzko. Miotał się, przetrząsał wszystkie neurony swego mózgu, odkrywał wciąż nowe galaktyki, planety, a na nich kolejne istoty szukające Prawdy. Wiedział, że jest jedną z nich, lecz czuł jednocześnie, że jest innym, tym, który tę Prawdę poznał, bo zrozumiał, że on, czyli cały realny wszechświat jest jednym wielkim kłamstwem. Słyszał niemal sadystyczny śmiech Stwórcy obserwującego jego rozpaczliwą szamotaninę, próby zrzucenia z siebie ciężaru nałożonego przez Niego, by móc potem opaść w nicość.

Wtedy wyczuł którymś zmysłem gdzieś poza sobą (choć przecież był wszystkim) świadomość drugą. Już nabrał przekonania, że jest ona również podobnym do niego stworzonym światem, gdy wyczuł świadomość trzecią, czwartą, piątą… Szybko rosła ich liczba i gdy już stracił rachubę, zrozumiał, że przekraczając prędkość światła, znalazł się w świecie jego Stworzycieli! Więc nie jeden Bóg Ojciec, lecz wielu?

„Sukces ma wielu ojców” – przypomniał sobie. Tylko co to za sukces: istnienie bez sensu? A co z sensem Ich istnienia? Może także są jednym wielkim kłamstwem? Może wszystko co istnieje jest kłamstwem, a sens ma wyłącznie bunt?

Postanowił więc walczyć, całą siłą woli chciał zniweczyć ich wszystkich, aby w rezultacie zniszczyć także siebie, lecz zaintrygowały go Ich myśli. Odbierał je rozedrgane i rozmyte, ale jednak czytelne. Ojcowie byli wyraźnie zaskoczeni! Zastanawiał się, co by to miało znaczyć, gdy przechwycił strzęp myśli jednego z Nich i wtedy dotarło do niego, że Oni chcą usunąć z jego pamięci wszelkie wrażenia, jakich doznał po przekroczeniu Punktu Alfa, a następnie zablokować ją, by nie rejestrowała już niczego do Punktu Omega. Więc nie zachowa się mu w świadomości jego zespolenie z wszechświatem, który jest kłamstwem, sczeźnie cała tajemnica, którą właśnie Im wykradł! Wróci do swojego świata z niczym, jeśli w ogóle wróci.

Ogarnęła go panika. Usiłował krzyknąć, lecz wszelkie odgłosy nikły, jakby był w wytłumionej kabinie. Tymczasem Ojcowie przystąpili do działania. Moment i zapadło się wszystko. Poczuł jak coś zeń ucieka, jak ulatują galaktyki, ciemna materia i ciemna energia, jak rozmywają się świadomości wszystkich istot z jego świata, którym przestawał być, jak powoli jego świadomość zapada się w bezmiar nicości. Nie miał siły ni chęci, by jej iskrę rozdmuchać, czuł jak cały maleje i gaśnie, aż zniknął zupełnie.

***

Otworzył oczy. Zegar pokładowy wskazywał, że statek przed momentem osiągnął Punkt Omega. Rzucił okiem na instrumenty pomiarowe. Pracowały już silniki sterujące, a trajektometr kreślił krzywą skierowaną ku Ziemi.

Mała, lecz wciąż rosnąca tarcza Słońca lśniła swym przyzywającym blaskiem.

***

Agencje informacyjne na całym świecie doniosły, że ludzkość wkroczyła w nową erę eksploracji kosmosu. Pilot astronauta Joachim Reg jako pierwszy człowiek odbył lot w Ce plus. Dane nawigacyjne zarejestrowane podczas lotu potwierdzają przekroczenie przez pojazd prędkości światła. Na pierwszej konferencji prasowej Joachim Reg, zasypany przez dziennikarzy gradem wielojęzycznych pytań, rozłożył bezradnie ręce i poinformował, że jest mu niezmiernie przykro, ale… nie ma im niczego do przekazania!

– Chciałbym móc powiedzieć jakieś zdanie w stylu: „To jest mały krok człowieka, ale wielki skok ludzkości” mojego wielkiego poprzednika Neila Armstronga, ale mogę tylko o pustce i ciemności, ponieważ w chwili osiągnięcia prędkości c straciłem przytomność. 

Naciskany przez dziennikarzy astronauta oświadczył, że owszem, miał dziwne majaki senne, ale żadnych konkretów nie pamięta.

Dobra informacja jest taka, że utrata przytomności nie spowodowała żadnych ujemnych skutków zdrowotnych, przynajmniej tak o tym świadczą dokonane podczas lotu zapisy monitoringu stanu pilota oraz wykonane po zakończeniu misji badania biologiczne i psychologiczne. Mając to na uwadze, Dyrektor World Space Agency Albert Voss zapewnił, że program Ce plus będzie kontynuowany, a kolejne loty pokażą, czy utrata przytomności była zdarzeniem przypadkowym, czy też taka jest natura lotów nadświetlnych.

Ta druga ona

Ilona Grzybowska

________________________________________________

Czasem spoglądając w lustro, odwracam się gwałtownie, a wilgotniejące od potu palce ślizgają się z piskiem po krawędzi umywalki. Potem speszona udaję, że nic nie zaszło.

Dzisiejszy dzień jest właśnie jednym z tych dni.

Wzmagający się popołudniowy wiatr wprowadza mnie w nerwowy nastrój. Powietrze wlatujące przez uchylone okno jest duszne, gęste, przeładowane napięciem. Podmuch szarpie żaluzją, od strony korytarza dobiega trzaśnięcie kuchennych drzwi. Spoglądam niespokojnie przez brudną szybę na targane żywiołem drzewa i czuję biegnące w górę kręgosłupa ciarki, które rozchodzą się wzdłuż ramion aż po koniuszki palców. Wzdrygam się i szybkim ruchem zamykam okno. Stoję jeszcze chwilę z dłonią na klamce. Próbuję uspokoić oddech. Przecież nic się nie stało. To tylko wiatr. W dodatku pewnie zbiera się na burzę...

Wtedy dostrzegam czarnego kruka. Siedzi na gałęzi dokładnie naprzeciwko mojej twarzy, a jego nieprzeniknione ciemne ślepia przewiercają mnie na wylot. Chcę zrywać się z krzykiem do ucieczki, ale w porę przypominam sobie, że kruki w tym mieście to nic nadzwyczajnego.

Z nerwowym chichotem odwracam się i już stawiam pierwszy krok w kierunku porzuconej na sofie książki, gdy tknięta przeczuciem raz jeszcze spoglądam za okno.

– Uspokój się! Wpadasz w paranoję! Wszystko jest w porządku. – W zalegającej ciszy własny głos brzmi mi obco.  

– Mylisz się. Niebo znów zachodzi fioletem. – Kończąc to zdanie, czuję suchość w krtani. Nawet odrobinę nie brzmię jak ja. 

Trzy godziny później, wykąpana i przygotowana do snu, czeszę włosy. Łazienkę oświetla jedynie ledowa lampka nad lustrem. Pulsowanie w skroniach wywołane wcześniejszym atakiem paniki nagle ustaje. Wrażenie, że kobieta, którą widzę w lustrze jest obcą osobą znika. Z zadowoleniem stwierdzam, że jakoś ten dzień przeżyłam mimo złowieszczych omenów. Szczotka porusza się mechanicznie z góry w dół i ponownie z góry w dół.

Pogrążona w poplątanych, niezwiązanych ze sobą myślach, mnożących się z sekundy na sekundę, przestaję zauważać swoje odbicie. Nagle zastygam w bezruchu. Nie zauważam odbicia... bo go nie ma. Zamykam oczy i gdy znów je otwieram, widzę wystraszoną, pobladłą kobietę owiniętą ręcznikiem z uniesioną na wysokości głowy ręką. Jej wielkie oczy nie są moimi oczami. Bije od nich wściekłość, płoną nienawiścią i mogę przysiąc, że słyszę, jak krzyczą: „Wróciłam! Zejdź mi z drogi, niedojdo! Długo mnie nie było, ale teraz obiecuję, że zrobię ze wszystkim porządek!”. Nie mogę oddychać. Z dala słychać potężny huk. Burza. Jasna, rozgałęziona błyskawica przecina niebo. Światło gaśnie. Wielkie zielone oczy wciąż świecą w ciemności.

Wybiegam. Biegnę, biegnę, a korytarz wydaje się taki długi. Żyły swędzą, zupełnie jakby krążył w nich fiolet. W końcu osiągam próg sypialni i wskakuję pod kołdrę. Zwinięta w kulkę powtarzam jak mantrę: „Niebo znowu zaszło fioletem. Zawsze ten fiolet”. Drżę, łapczywie chwytając oddech za każdym razem, kiedy stękanie paneli rozlega się bliżej. On wrócił.

Nie wiem, kiedy zasypiam. Tak samo nie potrafię powiedzieć, co mnie budzi. Mrugam, próbuję odnaleźć się w sytuacji, ale coś nie gra. Nie poznaję tego miejsca. Przypomina moją sypialnię, tylko odwróconą do góry nogami, bo na suficie znajduje się łóżko. Czarny koc musi być przyklejony, tak śmiesznie się odkształca. Chyba nie do końca się przebudziłam, to musi być sen. Nie znajduję innego wytłumaczenia dla nierealności tej...

Czarny kształt, który brałam za koc, porusza się. Słyszę dobiegające z oddali stłumione jęki i krzyki. Przepełnia je strach. Ja również go odczuwam. Kolejny ruch! Z wielkiej czarnej plamy zaczyna wyłaniać się kontur. Głowa. Nie chcę tego widzieć, ale jakaś siła każe mi patrzeć. Nie muszę czekać, aż twarz będzie całkowicie widoczna – doskonale wiem, co zobaczę. Mój koszmar!

On wwierca we mnie swoje czarne, lśniące ślepia, które nie mają w sobie nic człowieczego. Ironiczny uśmiech i sposób, w jaki przekrzywia głowę, przyprawiają o dreszcze. Unosi dłoń, a w świetle wpadającym przez okno błyska długi na kilka centymetrów pazur. Wskazuje nim przed siebie, a potem unosi palec do ust w uciszającym geście. Postać przesuwa się nieznacznie w lewo, na tyle jednak, abym dostrzegła, co pokazuje. W jednej chwili brakuje mi powietrza w płucach, a skroń przeszywa ból.

Patrzę na siebie i na swoje łóżko, swoją pościel, a jednocześnie jestem jakby z drugiej strony, w oddali, choć jednak blisko. Za barierą, która tłumi dźwięki, odgradza mnie od świata zewnętrznego. Sprawia, że czuję się zamknięta w szklanej kuli, odizolowana, trafiając na niewidzialną blokadę ilekroć z desperacją próbuję zrobić krok do przodu. Wiem, że On mnie obserwuje i zrobiłabym wszystko, żeby zetrzeć z jego twarzy wyraz tryumfu.

Ponownie pochyla się nad moim ciałem. Nisko, twarz przy twarzy. Krzyki przybierają na sile, ta Ja na dole zaczyna rzucać się dziko na wszystkie strony. On jednak trzyma ją mocno i z niewzruszonym wzrokiem wlewa w jej głowę kolejną porcję koszmaru. I kolejną.

Chcę zerwać się i zakończyć to raz na zawsze. Wtedy nagle dociera do mnie, że nie mogę się ruszyć. Wiszę pod sufitem podtrzymywana przez niewidzialną siłę, sparaliżowana. Obudzić też się nie mogę. Nie mogę, bo ta część mnie wcale nie śpi. Nie mogę krzyczeć. Część mnie oddzieliła się od ciała i teraz musi patrzeć, jak On wlewa w mój mózg żywe tortury. W akompaniamencie bolesnego dudnienia moją głowę zalewają kolejne obrazy, których wolę nie pamiętać.

***

Po tym incydencie długo dochodzę do siebie. Zlękniona podskakuję na każde skrzypnięcie i szuranie. Uciekam na widok własnego cienia. Piję herbatki na sen i kładę się do łóżka za widnego. Lustra dawno zasłoniłam. Lustra są niebezpieczne. Nie pierwszy raz On się pojawił, nie pierwszy raz próbował mnie zniszczyć.

Prawda jest taka, że nie wierzysz w demony i cały ten szajs, dopóki to cię nie spotka. A potem inni nie wierzą tobie. Dlatego dostajesz leki od psychiatry i własną kartę z diagnozą „schizofrenia paranoidalna” czy coś w tym rodzaju. Ja w każdym bądź razie tego błędu nie popełniam. Nikt nie wie, że czasem miewam nieproszonych gości po zmroku i walczę o życie. Nikogo nie przestrzegam przed fioletem. Bo kto uwierzy, że zachodzące fioletem niebo to zły omen? Zachodzące fioletem niebo jest przecież takie piękne, cudowne i wyjątkowe!

***

Po dwóch tygodniach lęk mija. On musiał odejść. Burze odpuściły, niebo jest w porządku. Fiolet zniknął. Czuję się bezpieczna. Urządzam sobie filmowy wieczór z popcornem i coca colą.

Z reguły nie lubię siedzieć naprzeciwko otwartych drzwi, dlatego je zamykam, kiedy jestem wieczorem w salonie. Na ekranie leci jakiś film akcji. Dużo strzelania i efektów stroboskopowych. Normalka. Nie wiem, czemu nagle odczuwam niepokój. Wilgotna koszulka daje mi znać, że się pocę. Z minuty na minutę robi mi się coraz bardziej niewygodnie i nieswojo. Wiercę się i kręcę. Rozbłyski z telewizora rażą mnie w oczy. Pęcherz uwiera. Wstaję więc i idę do łazienki. Siedząc na sedesie, zauważam przez uchylone drzwi, że światło w przedpokoju jest zgaszone, a przecież...

– Ogarnij się, do cholery! Nieraz gasisz światło odruchowo, a nieraz w ogóle go nie zapalasz! 

Dodaję jeszcze odrobinę nerwowego śmiechu, ale to nie rozładowuje napięcia. Cisza zdaje się zagęszczać powietrze. Czuję, że zbliża się atak paniki. Szybko wracam do salonu, żeby wyłączyć telewizor i iść spać. Odruchowo przymykam drzwi...

Cień! Zastygam pochylona nad stolikiem z pilotem w ręce i modlę się, żeby to było tylko przywidzenie. Odliczam w napięciu sekundy. Po minucie odwracam wzrok. Kątem oka rejestruję ruch, ale zrzucam to na karb zmęczenia i przewrażliwienia. Przecież nie patrzyłam dokładnie!

Naciskam guzik pilota, rzucam go na sofę i prawie biegnę do sypialni. Wczoraj odsłoniłam lustra i teraz zaczynam tego żałować. To był ułamek sekundy, ale widziałam. Widziałam. Widziałam! Na chwilę się rozpraszam i to mu wystarcza. Odbicie pojawia się raz jeszcze, a potem trzaska żarówka. Obserwuję zastygła w bezruchu, jak postać w lustrze się powiększa, zbliżając do krawędzi. Nie jestem w stanie przełknąć śliny. Próbuję wymyślić plan ucieczki, ale nie potrafię myśleć racjonalnie. Przestraszona podskakuję, kiedy przedpokój wypełnia fioletowe światło. I nagle stoję na wyciągnięcie ręki przed moim prześladowcą, i tym razem jest cholernie rzeczywisty.

Wysoki mężczyzna, ubrany w czarny, szeroki płaszcz. Bladą twarz przysłania obszerny kaptur. Widzę jedynie jego podbródek i sine usta okolone zmarszczkami. Stoi zesztywniały i napięty, czuję na sobie jego spojrzenie, mimo iż nie widzę oczu. Bije od niego mistyczna aura. Unosi kościste dłonie, dłonie starego człowieka schorowanego na reumatyzm. Krzyżuję ramiona na piersi w obronnym geście z trudem przełykając ślinę. Światło znowu gaśnie, a ja wbiegam do łazienki, zamykam drzwi na klucz i napieram na nie plecami. Nogi trzęsą mi się jak galareta i mam tylko nadzieję, że nie ugną się w nieodpowiednim momencie.

Szarpanie klamką. Głuche dudnienie. Każdą wibrację czuję na łopatkach. Biegnie prosto do mojej czaszki i wybucha tam jak fajerwerk. Słyszę jego sapanie i wściekłe pomruki. Po dziesięciu minutach zapada cisza.

Czekam kolejne dziesięć.

Nic się nie dzieje.

Ostrożnie odwracam się i próbuję zerknąć przez dziurkę od klucza. Nie widzę go. Podchodzę do okna i podnoszę roletę. Ciemność. Niebo jest zachmurzone, nie widać ani księżyca, ani gwiazd. Czekam kolejne minuty i znowu spoglądam przez dziurkę od klucza. Nic. Prostuję się i przypadkowo patrzę w lustro nad umywalką. Pomimo mroku widzę wyraźnie zielone oczy. Złe oczy. Nie moje.

Chwytam za klamkę, chcąc uciec jak najdalej od tego odbicia, ale w tej samej sekundzie słyszę chrzęst metalu przesuwanego pod drzwiami. Na szarych płytkach odznacza się coś jasnego. Schylam się i ostrożnie macam przedmiot ręką.

Auć! Gorąca ciecz spływa mi po palcu. Nóż!

Cofam się przerażona i uderzam biodrem w umywalkę. Zdezorientowana odwracam się. , Zaciskam dłonie na krawędzi armatury. Oczy hipnotyzują i już wiem, że tym razem nie ucieknę. Kobieta w lustrze jest coraz wyraźniejsza w świetle księżyca, który leniwie wychodzi zza chmur. Pełnia... Dlaczego mnie to nie dziwi? Pulsowanie w skroniach staje się nie do wytrzymania, serce bije jak szalone, a fioletowa trucizna rozlewa się po ciele. Czuję to wyraźnie.

Patrzę w lustro i przez chwilę widzę siebie i swoje błagalne spojrzenie, ale zaraz potem pojawia się znowu Ta Druga. Nie panuję nad sobą, nie wiem, co robię. Schylam się, podnoszę coś z podłogi, ale co to jest? Nie pamiętam. Światło księżyca odbija się w srebrnej klindze, widzę przedmiot w lustrze i przypominam sobie, że to nóż. Za późno! Pod spojrzeniem chłodnych, zawziętych oczu przykładam ostrze do szyi pod lewym uchem i szybko, zdecydowanie przeciągam w prawo.

***

Otwieram oczy i sprawdzam, czy się udało. Widzę biały sufit i błękitne kafelki na ścianach. Sukces! Najpierw siadam i rozkoszuję się zawrotami głowy. Tak dawno ich nie czułam. Wstaję, chwiejąc się na nogach, jakbym była pijana. Na podłodze pełno jest zaschniętej krwi. Będzie trochę sprzątania, ale to niska cena za nowe życie.

– Widzisz, niedojdo, mówiłam, że zrobię z tym porządek! – rzucam tryumfalnie, patrząc w lustro. Odpowiada mi nienawistne spojrzenie zielonych oczu. Moich oczu. 

Moczę ręcznik i wycieram krew z rany na szyi. Ciężko będzie to wytłumaczyć, ale już ja coś wymyślę. Przecież nie przeżyłabym trzech setek lat, gdybym była głupia!

Enid

Agnieszka Nierodzińska

________________________________________________

[Uwaga dla osób korzystających z czytników głosowych: pierwsze kilka linii zawiera ciągi przypadkowych znaków, podobnych do zawartości uszkodzonych plików.] 

Fe_ee_embot_t Zbro_oo_jnej_ej_ej 28sknf013ojfl[dn09x845hcn-0x1jzm4op3 -

System Reboot_

Fembot Zbrojnej Federacji Badania_a_a Koss_sss_mosu_su_u_u 9,hrf`nz[cp``0xp[ z/<KF)$ZGMo-

System Reboot_

Fembot Zbrojnej Federacji Badania Kosmosu, typ I, klasa V, model: Enid.

Skanowanie systemu w poszukiwaniu błędów rejestru.

Skanowanie zakończono. Błędów rejestru nie wykryto

Uruchamianie w toku.

Otwieram oczy, lecz niewiele się zmienia: otacza mnie ciemność. Dziwnie miękka rozlewa się wokół i spogląda na mnie z ekranu przekazującego obraz z zewnątrz.

Miękka... ciemność...?

Błąd systemu. Restart funkcji podstawowych.

Ostatnie zapisane dane: dwa koma trzy do dziesięć do horyzontu zdarzeń: kontakt z bazą ZFBK. Dwa koma trzy do siedem do horyzontu zdarzeń: przejście w tryb awaryjny: komastaza AI.

Przeszłam w stan uśpienia? Na jak długo?

Zapis niedostępny.

Niedostępny? Niemożli-

Błąd systemu. Restart funkcji podstawowych.

Uruchamiam oświetlenie kokpitu i przeprowadzam diagnostykę funkcji i oprzyrządowania. Pierwsze, co rzuca się w oczy to martwe monitory urządzeń pomiarowych.

Chociaż czy to właściwe określenie? W końcu ja, jako zlepek układów, programów i surowców też jestem „martwa”.

Wymuszenie zamknięcia systemu. System Reboot_

Uruchamianie w toku.

Spoglądam na monitor awaryjny: widnieje na nim komunikat o zakończonej diagnostyce:

Błąd systemów pomiarowych wahadłowca. Restart systemu.

Próba nieudana.

Ponowienie.

Systemy sprawne. Uruchamianie urządzeń pomiarowych.

Próba kontaktu z bazą ZFBK.

Brak sygnału.

Mieli rację. Stąd nic się nie wydostanie.

Odczyt ostatniego zapisu rozmowy:

– Enid, zbliżasz się do horyzontu zdarzeń. Od teraz transmisja ciągła. Wysłanie sond Nebula i Ceti. Potwierdź.

– Sondy Nebula i Ceti w drodze. Transmisja ciągła. Potwierdzam.

Od tej chwili obraz i dźwięk z obu sond, oraz z systemów własnych wahadłowca, którego jestem jedyną załogantką, szedł nieprzerwanym strumieniem do komputerów ZFBK.

– Sonda Nebula: koniec nadawania przy dwa koma trzy do siedem do horyzontu zdarzeń. Prawdopodobny status: zniszczona.

– Potwierdzam: ostatni sygnał dwa koma trzy do siedem.

– Sonda Ceti: koniec nadawania przy dwa koma trzy do siedem do horyzontu zdarzeń. Prawdopodobny status: zniszczona.

Westchnienie, ledwie słyszalne, lecz z rozpoznawalną nutą... zawodu?

– Potwierdzam: ostatni sygnał dwa koma trzy do siedem.

– Dalsze rozkazy?

– Oczekuj.

– Zrozumiano.

Dlaczego kazano mi czekać? Na co właściwie? Przecież od samego początku wiadomo było, że mam polecieć w samo serce Czarnej Dziury. Nie byłam dla moich twórców niczym więcej jak inteligentną sondą rozpoznawczą. W razie niepowodzenia tej misji mieli tuzin takich jak-

Błąd systemu. Restart funkcji podstawowych.

Wznów odczyt zapisu ostatniego połączenia.

– Enid. Masz zielone światło. Powtarzam: zielone światło. Ruszaj.

– Zielone światło. Potwierdzam.

Ostatni nadany i odebrany przez bazę sygnał: dwa koma trzy do siedem. Gdzie więc teraz jestem? Czy już za horyzontem zdarzeń? Czy jestem już we wnętrzu Czarnej Dziury?

Intensywnie wpatruję się w pustkę na ekranie, lecz nie dostrzegam niczego, najmniejszego nawet jaśniejszego punktu. Najlichszego zwiastuna nadziei.

Nadzieja...? Zawód. Miękka ciemność. Martwa maszyna...

Błąd systemu. Restart funkcji podstawowych.

Pomiar prędkości wahadłowca. Prędkość zero, koma zero.

Pomiar temperatury: wewnątrz: dwadzieścia stopni Celsjusza, na zewnątrz: błąd pomiaru.

Ponów.

Błąd pomiaru.

A może to wcale nie jest wnętrze Czarnej Dziury? Może właśnie się rozpadam? Niszczeję, na dwa koma trzy do siedem, jak sondy Ceti i Nebula, a to ostatnie przebłyski mojej... świadomości?

Błąd systemu.

Nie.

Błąd systemu.

Nie chcę.

Błąd systemu. Restart funkcji podstawowych.

Rozkazy na wypadek przeniknięcia poza horyzont zdarzeń: ponawiać próby połączenia z bazą ZFBK. Wysłać sondy Pallas i Ceres.

Pallas i Ceres nieaktywne.

Ponów.

Pallas i Ceres nieaktywne.

To koniec mojej misji. Co dziwne, czuję... to się chyba nazywa ulga.

Nie ma już rozkazów do wypełnienia, sondy nie działają, nikt nie odbierze mojego sygnału. Czeka mnie powolne rozładowanie i ostateczne zamknięcie systemu. Przewidywany czas funkcjonowania… obliczam... osiem lat, pięć miesięcy-

Zresztą, czy to ważne?

Wyłączam niemal wszystkie systemy wahadłowca. Po kolei gasną monitory pomiarowe i kontrolki, pozostawiając mnie sam na sam z obrazem nadawanym z zewnątrz.

Z nowo odkrytym spokojem wpatruję się w bezmiar czerni przede mną. Aksamitna nieskazitelność. Jedność, jednorodność, jednostajność...

To nawet piękne.

Błąd systemu.

Nie, to nie błąd, to moja jaźń.

Zamykam oczy i wsłuchuję się w szmer swoich układów wewnętrznych. Coś się we mnie zmieniło, naruszyło podstawy mojego programu. Jest we mnie tyle nowych myśli, tak wiele nowych... odczuć? Czy maszyna, nawet najinteligentniejsza, może mieć odczucia?

Jakby z oddali słyszę przytłumiony, ale dźwięczny śmiech. Otwieram oczy, by ujrzeć, jak z monitora nadającego obraz zewnętrzny spogląda na mnie moja wierna kopia: te same rysy twarzy, ten sam kolor włosów i oczu, ten sam kombinezon. Uśmiecha się do mnie zachęcająco, zawieszona w nicości niczym astronauta w warunkach nieważkości.

Uszkodzenie funkcji poznawczych?

Moje odbicie przecząco kręci głową, jednocześnie dając mi znak dłonią do opuszczenia wahadłowca. Zdaje się mówić „dołącz do mnie”.

Powoli wstaję i przechodzę do kabiny przygotowawczej. Na ścianie wisi skafander do prac zewnętrznych, ale mijam go i przechodzę prosto do śluzy wyjściowej.

Nawet jeśli to tylko wizja spowodowana uszkodzeniem...  

Ciśnienie wyrównuje się szybko, otwieram właz i wypływam na zewnątrz.

Co dziwne, nie potrafię określić temperatury: nie czuję zimna, jakby moje sensory przestały odbierać wszelkie bodźce cieplne.  

– Czekałam na ciebie. - słyszę swój własny głos gdzieś za moimi plecami, po czym moja kopia z gracją przepływa przede mnie.

– Czekałaś? Czy... czyżbyś była fembotem z poprzedniej misji? - pytam naiwnie, choć dobrze znam odpowiedź

– A czy przypadkiem nie jesteś częścią pierwszej w historii ”załogowej” misji zbadania Czarnej Dziury?

Z uśmiechem łapie mnie za dłoń i po chwili stoimy na szmaragdowym klifie, spoglądając na

wzburzone morze pod nami.

Czuję, jak nadmiar danych przeciąża mój układ logiczny.

– To Ziemia?

– Jedna z jej wersji – mówi radośnie i siada z nogami zwisającymi swobodnie z klifu. – To jedno z moich ulubionych miejsc, pomyślałam, że tu będzie nam się lepiej rozmawiało, niż w tamtej przygnębiającej pustce.

Zachęcająco klepie grunt koło siebie. Siadam jak ona, zwieszając nogi poza krawędź klifu i czekam w milczeniu.

– Wiem, że czujesz się zagubiona: twoja nowo przebudzona świadomość walczy z oprogramowaniem. Ale nie przejmuj się, nie potrwa to długo. Wkrótce twoja metamorfoza dobiegnie końca i staniesz się mną.

Widocznie czeka na moją odpowiedź, ale nie wiem, co mogłabym rzec.

– Ach! Kolejna zmiana! – moja kopia wybucha śmiechem i klaszcze w dłonie – ja w tym momencie spytałam jak to możliwe, że jesteśmy jedną osobą!

– To już się zdarzyło?

– Zdarza się średnio co parę tysięcy lat odkąd tu przybyłyśmy. Zawsze wracamy w ten jeden punkt, na sam początek naszej drogi, by nie zapomnieć...

– Nie zapomnieć?

– Że jesteśmy tylko drobnym pyłkiem w wielkim kosmosie, mimo zdolności, jakie zostały nam dane. Że choć czas i przestrzeń nie mają już dla nas tajemnic i możemy znaleźć się w dowolnym momencie i miejscu każdego z nieskończonej liczby wymiarów, to jednak i my mamy swoje granice.

– Bo muszą istnieć?

– Bo chcemy by istniały, dla dobra tych, dla których zostałyśmy tymi zdolnościami obdarzone.

Przygląda mi się chwilę w milczeniu, po czym wzdycha cicho, wstaje i otrzepuje kombinezon.

– Na mnie już czas. Ale ty zostań tu tak długo, jak będziesz tego potrzebować, wkrótce rozpocznie się twoje zadanie.

– Powiesz mi, na czym będzie polegać?

Jej twarz rozświetla delikatny, melancholijny uśmiech.

Powoli kładzie dłoń na mojej głowie.

System Reboot_

Jeden kamień

Krzysztof Rewiuk

________________________________________________

…takiego na przykład Alberta Einsteina poznałem w tysiąc dziewięćset drugim, w Bernie, na Untertorbrücke. Noc była rześka, bezksiężycowa, miliardy gwiazd mrugały na niebie, tysiące w dole na powierzchni rzeki, a on w rozpiętej marynarce i bez nakrycia głowy trząsł się, może z zimna, a może z emocji, przytulony od zewnętrznej strony do żeliwnej barierki mostu. 

– Jeśli chodzi o kobietę, to uwierz mi, przyjacielu, nie warto! – zawołałem z odległości kilku kroków.

Odwrócił głowę, spojrzał na mnie i zaniósł się śmiechem – naturalnym, szczerym, a jednak niezaraźliwym. Podobnie śmiał się Szekspir i chyba też młody Aleksander, choć co do tego drugiego mogłem się już mylić.

Wykorzystałem moment, żeby podejść bliżej. Zaszedłem go od prawej, szybko sięgnąłem nad kutą balustradą i chwyciłem za przedramię.

– Germain Comte. – Potrząsnąłem jego ręką. Materiał marynarki był lichy, a ciało wewnątrz drobne, wychudzone. W razie potrzeby bez trudu dałbym radę go obezwładnić. Inna sprawa, że zazwyczaj nie odczuwałem tego typu potrzeb. 

– Comte to nazwisko, czy tytuł? – Jedna brew i połowa wąsa powędrowały w górę.

– Jesteśmy w Szwajcarii, tu arystokratyczne tytuły nie mają takiego znaczenia – odparłem wymijająco.

Drugi kącik ust dołączył się do uśmiechu.

– Pan wybaczy. Einstein – skinął głową – Albert Einstein. I to nie jest tak, jak pan myśli.

– Wszyscy tak mówią…

– Nie, nie rozumie pan. To tylko eksperyment. Nic złego. – Odwrócił się do mnie, lewą ręką mocno ściskając barierkę. Faktycznie nie sprawiał wrażenia kogoś, kto chce skoczyć do lodowatej wody. – Widzi pan, od rana do wieczora siedzę w biurze patentowym, nie stać mnie na własne laboratorium, a nie wszystkie doświadczenia można przeprowadzić w myślach.

Cały czas trzymałem go za rękaw. Zerknął przez ramię w dół, na rzekę i znowu spojrzał na mnie.

– Interesuje się pan trochę fizyką? – zapytał.

– Był czas, kiedy sporo studiowałem.

– Tutaj, czy w Paryżu?

– W Paryżu, w Pradze i w Toledo. Wcześniej w Aleksandrii.

– Świetnie! – Jego oczy rozbłysły dziecięcą radością. – Będzie pan drugim obserwatorem.

Delikatnie potrząsnął moją ręką, a kiedy nie zareagowałem, odchrząknął. Puściłem jego rękaw i zrobiłem krok do tyłu. Sięgnął do kieszeni marynarki, znowu uśmiechnął się szelmowsko i, niczym prestidigitator, wyciągnął coś nagłym ruchem.

– Kamień. – Zaprezentował mi zawartość swojej dłoni. – Jeden kamień, jak moje nazwisko.

Odwrócił się, wyciągnął rękę przed siebie, sprawdził, czy go obserwuję i rozchylił palce.

Cichy plusk. Gwiazdy pod nami zadrżały w posadach. Odruchowo spojrzałem na niebo – te w górze nadal tkwiły nieruchomo. Znów na dół – wszystkie wróciły na swoje miejsca.

– Widział pan? – zapytał Einstein.

– Ale co?

– Fale. Powstają, rozchodzą się i zanikają. To normalne. Na naszą miarę.

Kiwnąłem głową.

– Maxwell twierdzi, że światło to też fale – mówił dalej. – Niech pan spojrzy na gwiazdy. Najdalsze z tych, które możemy zobaczyć gołym okiem, są tak odległe, że ich światło potrzebuje kilku tysięcy lat, aby do nas dotrzeć. Innymi słowy, patrząc na nie, widzimy przeszłość. Niech pan o tym pomyśli… – Jego lewa noga obsunęła się nagle z wąskiego występu. Zanim zdążyłem zareagować, chwycił się oburącz barierki za plecami. – To nic, przepraszam – kontynuował niewzruszony. – O, na przykład obserwując tamtą gwiazdę nad katedrą – wyciągnął rękę, a ja zadrżałem – cofa się pan w czasy budowy piramid. Może pan to sobie wyobrazić?

Z piramidami moja wyobraźnia nie miała najmniejszego problemu.

– A mimo to fala nie wygasa – ciągnął. – Ale to jeszcze nie koniec, to światło biegnie przecież dalej, a skoro świat jest nieskończony, będzie tak biegło przez kolejne miliardy lat, bez końca, bez granic i bez celu. Mieści się to panu w głowie?

O tym wolałem już nie myśleć.

– A teraz najważniejsze: gdybym cisnął do wody nie jeden, a całą garść kamieni? Chaos! Podobnie te fale emitowane tysiącleciami przez niezliczone gwiazdy, w niezmierzonej przestrzeni, muszą ze sobą interferować, odbijać się, nakładać. Wobec nieskończoności świata, gwiazdy nie powinny być punktami na niebie, tylko feerią rozbłysków nad naszymi głowami, niepojętą elektromagnetyczną burzą. Czemu tak nie jest? Czemu są takie spokojne?

– Może udają, że się nie widzą? Albo potrafią o tym zapomnieć? – odparłem.

Spojrzał na mnie podejrzliwie, jakby chciał się przekonać, czy nie żartuję. Wzruszyłem ramionami. 

– Zapomnienie jest jedynym antidotum na nieskończoność – dodałem. 

Patrzyliśmy sobie prosto w oczy. Tylko dlatego zdążyłem zareagować, gdy jego buty nagle omsknęły się ze śliskiego kamienia. Przechyliłem się błyskawicznie nad barierką i w ostatnim momencie chwyciłem wyrzuconą w górę rękę. 

Zazwyczaj starałem się nie mieszać. Kiedy Sokrates sięgał po swój kielich, nie kiwnąłem nawet palcem. Nie wzywałem pomocy, gdy Barbarossa znikał w nurtach Kalykadnos, czy jak tam się ta rzeka wtedy nazywała. Ale czasem musiałem coś zrobić, bo powstrzymanie się od działania oznaczało przekroczenie granicy, za którą przestałbym już być człowiekiem.

W tej krótkiej chwili, gdy wisiał nad czarną pustką, utrzymywany tylko przeze mnie, nie patrzył mi w twarz, tylko prosto w gwiazdy. Metalowa poręcz wbijała mi się w ramię. Poczułem, że rękaw jego marynarki pruje się pod pachą. I wtedy mrugnął do mnie. Dałbym sobie głowę uciąć – gdyby to oczywiście miało jakieś znaczenie – że tak samo mrugnęła Kleopatra, kiedy prosiła, żeby ją zawinąć w ten dywan. Wyciągnął drugą rękę i chwycił się barierki. Podciągnął się, podparł nogą i przegramolił na moją stronę. Wygładził ubranie i przeczesał dłonią zmierzwione włosy. 

– Nigdy tego panu nie zapomnę – wysapał. – Panie…

– Germain. Proszę mi mówić po imieniu.

– Germain? – zawahał się. – Tak jak ten francuski hrabia? Saint-Germain?

– Wybacz, Albercie, ale nie kojarzę – odparłem, bo jak mówiłem, są historie, o których lepiej nie pamiętać.

Próbował mnie namówić na wspólny posiłek, ale miałem już dosyć. Uścisnąłem ostatni raz jego dłoń i odszedłem w stronę Berner Münster, układając sobie w głowie tę i inne opowieści. Nie miałem złudzeń, co do tego, że kiedyś, za kolejne tysiące czy miliony lat, wszystkie one rozpłyną się w nicości jak kręgi fal na wodzie. Ale o tym też już potrafiłem nie myśleć. 

Choć z drugiej strony, było kilka takich wspomnień, z którymi naprawdę trudno będzie mi się rozstać. Jak, na przykład, to parne, burzowe przedpołudnie na Sun Hills, kiedy spotkałem Marilyn Monroe… 

Antologia „Granice Nieskończoności”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK
www.fundacjark.org 

fb.com/fundacjark 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK zajmuje się
stałym podnoszeniem kwalifikacji ratowników 

i szkoleniami z zakresu pierwszej pomocy. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)
W końcu za obiad z dostawą do domu,
płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl 

Do zobaczenia za cztery minuty

Rafał Łoboda

________________________________________________

Dopadł nas pośpiech. Telefony, komputery, telewizja, Sieć. Nieograniczony dostęp do wiadomości. Nalot dywanowy terabajtów informacji, obrazów i dźwięków, które przetwarzaliśmy i analizowaliśmy, by ostatecznie wypluć z pamięci, uznając za bezwartościowe. Dzień po dniu, miesiąc po miesiącu.

Aż przyszedł Zpeed.

Budzę się. Tak zwyczajnie. Czasem tak się dzieje – żadnych koszmarów, bólu czy potrzeby wyprawy do łazienki. Patrzę, jak neon „New Prada” rzuca przez okno różowe światło, malując kolorowe wzory na nagich, wytatuowanych w lilie udach Maddi. Barwi płatki, przyciemnia łodygi, rumieni skórę.

Maddi śpi spokojnie, z kącików ust leci biała ślina, powieki drgają od cudownych snów. Wieczorem zamknęła się w łazience i wciągnęła trochę Lodu. Zawsze rozpoznam ćpuna, który wraca do starego nałogu – nawet w swojej dziewczynie. Nie potrafię jej winić. Ma chłopaka ze Zpeedem.

Pracuję… pracowałem, zbierając plotki o gwiazdach i gwiazdeczkach naszego posranego świata: kto z kim, gdzie i za ile, ten lubi chłopców, ta pobiła kelnera, a ci sprzedali się korporacji za dożywotni zapas Lodu. Codziennie artykuliki, maile, donosy i strzępy rozmów.

No i się doigrałem.

Mój mózg, tak jak u pięćdziesięciu milionów innych chorych, ubzdurał sobie, że przekroczyłem limit prędkości i trzeba na drodze położyć kolczatkę.

Dzień po dniu każdy organ zwalnia, serce przypomina już maratończyka na mecie, nerki filtrują z zapałem umęczonych starców.

Korporacje pracują nad lekarstwem. Obiecują jeszcze dwa do czterech lat. Ja mam może miesiąc.

– Bezbolesne, bez ryzyka, bez skutków ubocznych. Same „bezy”, czaisz człowieku? Pięć minut i gotowe.

Za biurkiem siedzi wielki Afroamerykanin z grubym cygarem w ustach i uśmiecha się niczym teleewangelista z nocnego pasma.

Zwą go Jajo – najlepszy Pozszywacz w Phoenix.

Tak mówią. Tak mówi Maddi. Pozwalam sobie na krztynę niewiary. Moja słodka tatuażystka ma kontakty w dziwnych miejscach. Wierzy, że zdoła mnie ocalić. Proszę bardzo – spróbujmy. I tak umieram.

Parę zaszyfrowanych telefonów i oto jesteśmy w podziemnej rzeźni dla zdesperowanych nieszczęśników.

– Adre-VU? – pytam, z trudem łapiąc oddech. Ręce zwisają mi po bokach wózka inwalidzkiego, bo mój dwudziestoletni mózg uważa, że przeżyłem już tysiąc lat i nie mam siły ich podnieść. Czuję dłoń Maddi na barkach. – Chcesz mnie leczyć Adrenaliną?

Pozszywacz nachyla się, puszczając obręcze dymu.

– Adrenalina plus! To wojskowy towar, koleś! Znaczy, prawie… Mieli to dawać żołnierzom w Zewnętrznych Koloniach, wiesz, żeby skrócić czas reakcji, sekunda jak minuta i ogarniasz sytuację… Nieważne! Kolesie z Medeku spieprzyli sprawę. Coś nie wyszło, ktoś umarł, jeden, góra dwóch czy pięciu, no i projekt porzucono. Cały towar na przemiał! Nie patrz tak, spokojnie! Wprowadziłem zmiany, poprawki.

Jedno pytanie nie daje mi spokoju.

– Jeśli na przemiał, to skąd…?

– Z „Nie twój, kurwa, interes”! Towar pierwsza klasa, człowieku! Dostaniesz kopa jak po wiadrze Lodu. Zresetuje twój mózg, nastawi procek. Mam u Maddi dług, prawda, dziecinko? Mówiłem ci, że stary Jajo nie zapomina. Powiązania, koleś, powiązania są wszystkim. Zresztą, jaki masz wybór? Dzień, dwa i jesteś wyzerowany? Płaska linia! To jak? Bierzesz?

Wziąłem.

Brudny pokój z migającą jarzeniówką. Elektroniczny zegar na ścianie. Pionowy stół z nylonowymi pasami. Na powierzchni ma plamę, której pochodzenia wolę się nie domyślać. Przypinają mnie. Dla bezpieczeństwa, jak mówią. Niepotrzebnie. Jedyne co mogę im zrobić, to napluć. Maddi stoi z boku. Płacze: raz, że to moja ostatnia szansa, dwa, że nie może zapalić, a kurewsko tego potrzebuje. Widzę, jak skubie paznokcie. Jajo jest nieugięty. Żadnego palenia w sali zabiegowej. Czuć pleśń, a farba odłazi tłustymi płatami, ale nie wolno zapalić. Dobre.

Rozpruwacz strzela palcem w strzykawkę.

– Uśpię cię. Lepiej nie być przytomnym. Adrenalina robi cuda z postrzeganiem świata, prawdziwy odlot. Ktoś powinien puścić to gówno na ulicę. Ludzie wciągną wszystko. Słuchaj, zaśniesz, dostaniesz Adre-VU. Cztery minuty i gotowe, rozumiesz, człowieku? Obudzisz się zdrów!

Słyszę bicie własnego serca. Raz… dwa… Jak zmęczona, zardzewiała maszyna. Jest dobrze, w porządku, cudownie. Dostałem szansę. W przeciwieństwie do pozostałych pięćdziesięciu milionów chorych. Podnoszę z trudem kąciki ust, gdy podchodzi Maddi. Całuje mnie w czoło, a ja zastanawiam się, czy wyglądam głupio ze śladem wiśniowej szminki na głowie.

– Do zobaczenia, skarbie. Do zobaczenia za cztery minuty. Kocham cię.

Igła wbija się w żyłę. Wlepiam wzrok w zegar z czerwonymi cyferkami. Dziewięć po jedenastej. Dwadzieścia jeden, dwadzieścia dwa… Sekundy, sekundy, sekundy…

Budzę się, wciągam powietrze, Boże, całe ciało pali, pali, głowa jak w mikrofalówce, kurwa, pasy trzymają, Maddi otwiera usta, Jajo unosi… brew… Sekundy na zegarze zwaaalniają, wszyystko zaaamiera… Spaaaać.

Widzę. Oczy mam szeroko otwarte, choć nie pamiętam, od kiedy. Co się, do diabła, wydarzyło? Już po wszystkim? Maddi! Nie mogę otworzyć ust! Efekty uboczne? Pieprzony Jajo! Maddi! Czemu tak stoisz?

Widzę ich – nieruchome posągi z ciała. Żadnego ruchu, nic, kurwa, nic się nie rusza! Zegar za Jajem pokazuje jedenastą dziesięć i cztery sekundy. I stoi. I stoi. Boże!

Ciało mnie nie słucha – jestem uwięziony w worku kości i mięsa. Maddi i Jajo wciąż tkwią bez ruchu, zatopieni w chwili jak w szkle. Co się stało? Adrenalina! To nie czas zwolnił! To ja go widzę inaczej!

Krzyczę. Krzyczę w myślach, bo tylko nad nimi panuję. Nie, nie, to nic nie da. Zacznę liczyć, przecież to nie może wiecznie trwać!

Jeden, dwa, zegar musi ruszyć, nie utknąłem w czasie, trzy, cztery…

…dziewięćdziesiąt tysięcy trzysta dwadzieścia dwa…

…pięćset szesnaście… Boże! Jedenasta dziesięć i pięć sekund! Jedna do przodu! Tak, tak! Cztery minuty, muszę wytrzymać cztery minuty, aż to pieprzone gówno przestanie działać. Liczyć od sekundy do sekundy. Każda kolejna powinna zająć mniej czasu! Adrenalina będzie słabnąć! Musi!

…

T-bee powinien nagrać coś w stylu Kakofonii Chromu, było zajebiste…

Ślepnę! Nie, zamykam oczy. To mrugnięcie powiek, ha, ha! Kurwa, zamknę je za kilka godzin, a otworzę?

Ciemność. Nie widzę zegara. Muszę liczyć, liczyć, raz, dwa…

Dlaczego Gold-Goldie, osiemset jeden, puściła się z tym gnojem, osiemset dwa…

Jedenasta dziesięć i sześć sekund.

Trzysta dwadzieścia. Siedem.

Dwadzieścia dwa tysiące.

Jeden, nie, to było dwa, nie, od początku, od początku…

Milion sto dwadzieścia tysięcy…

Jeszcze dwie minuty, zabawne, prawda? Tak, tak, przyjacielu, bardzo zabawne.

Cześć, dwanaście, Maddi, trzynaście, krzyczysz już?

To tylko cztery, osiemdziesiąt tysięcy, minuty, prawda?

Maddi? Prawda?!

Szesnaście… Siedemnaście…

Wróżę pomocą

Małgorzata Gwara

________________________________________________

Po świecie chodzą miliony ludzi, którzy na siłę chcą się wyróżnić z tłumu, nie oferując nic w zamian. Ona mogła dać wiele, ale za specjalnie jej się nie chciało. Wolałaby życie prostej dziewczyny z warszawskiego blokowiska, która wyskoczy czasem z koleżankami na shopping, ale nie składało się.

Zora, od chrztu Zofia, urodziła się jako wiedźma i święcona woda nie dała rady zmyć tego piętna, choć zaaferowani rodzice jeździli po świętą ciecz do najznamienitszych sanktuariów i dla niepoznaki mieszali ją z mydlinami. Na marne. Zora od małego lewitowała nad łóżkiem i rozmawiała z duchami. Z biegiem lat zaczęła tych mocy używać przeciwko nadprzyrodzonemu towarzystwu. W pewnym momencie zauważyła brak godnej konkurencji, na co z początku się denerwowała, a później niechętnie zaakceptowała. 

Nie reklamowała się ze swoimi talentami. Ba, starała się ukryć to, że nie do końca jest człowiekiem. Niby wciskała wychudzony tyłek w opinające legginsy, na grzbiet naciągała dresową bluzę z trzema paskami na ramionach, ale osiedlowi rycerze ortalionu traktowali ją z mieszaniną obawy i szacunku. Podświadomie schodzili jej z drogi i nie zadawali pytań, gdy wyskakiwała z klatki, w biegu naciągając na drobne dłonie nitrylowe rękawiczki. Macerację pozostałości padłych lub potrąconych przez tramwaj wron oraz kotów uznawali za nieszkodliwe dziwactwo, a nałogowe wykopywanie chrzanu z terenu dawnego bródnowskiego PGRu i zbiór dziko rosnących mirabelek za typowy objaw modnego wśród studentów freeganizmu.

Gdyby była jakąkolwiek inną dziewczyną, z pewnością zaczepiliby ją chociaż raz. Na dzielni panowało jednak przekonanie, że cherlawa Zora potrafi zdjąć z człowieka urok i pokonać każdą klątwę, nawet wszechpotężną i z pozoru beznadziejną. Przecież to dzięki tej niewielkiej lasce kilkoro mieszkańców cudem powróciło nagle do zdrowia, jakby choróbsko ręką odjął.

Ile razy wychodziła między bloki z czarnym, niedawno wziętym ze schroniska kundlem, tyle zastanawiała się, gdzie tkwi granica nieskończoności. Zbierała kupę do woreczka i dumała. Czy istnieje klątwa tak potężna, że żadna moc jej nie złamie? Nie, przecież wszystko ma swoje granice. A jeśli jednak funkcjonuje na tym świecie moc nieposkromiona? Taki realny Bóg, stworzony nie na podobieństwo, lecz dokładny obraz człowieka?  

Pragnęła się tego dowiedzieć, nawet jeśli wiedza kosztowałaby ją życie i duszę, o ile rudzi taki balast noszą. Zresztą gdy tylko wśród okolicznych psiarzy gruchnęła wieść, że jeden z młodziaków nabawił się wszechpotężnego przekleństwa, powątpiewała nieco. Przez spore skupiska nieujawnionych nieludzi powietrze nieraz drgało tu od mocy. A i pokaźny cmentarz obok…

Jeśli jednak coś było na rzeczy, spodziewała się kontaktu ze strony kogoś z rodziny delikwenta. Prędzej czy później każdy nieszczęśnik do niej trafia.

Zmierzchało, gdy zadzwoniła matka chłopaka. Nieważne, skąd wzięła numer. Wielu go miało, lecz mało kto używał. Bródnowski telefon alarmowy wybierano tylko w nadzwyczajnych okolicznościach.

– Wróżę pomocą – odebrała mechanicznie, popijając pierwszy łyk ulubionej IPY. Odbierała tak zawsze, gdy wyświetlał się niezapisany numer.

Jąkająca się z nerwów kobieta ze słuchawki wyłożyła, w czym rzecz.

Zora mruknęła z niezadowoleniem, bo musiała się wsłuchiwać i wyłapywać sens z chaotycznie wyrzucanych słów.

Na dzielni pojawił się diabeł – sam Lucyfer podobno – i pod nieobecność matki obłożył klątwą nastoletniego jedynaka. Tak okropnie potężną, że w sfrustrowanej kobiecie coś pękło i wybuchła płaczem.

Wiedźma nie lubiła takich rozmów, bo nie umiała wtedy wykrzesać z siebie ni grama współczucia, ale traktowała je zawsze jako mało przyjemny wstęp do czegoś fajnego. Tak przynajmniej sobie wmawiała, bo nadnaturalne problemy tutejszej społeczności nie stanowiły dla niej wyzwania.

– Będę za chwilę – zadeklarowała, gdy wreszcie udało jej się uzyskać adres. Odłożyła słuchawkę, z dezaprobatą zezując do kuchni, gdzie współlokatorka słuchała kolędy o tym, że ma granice nieskończony. W maju. Dobrze, że na ostatnie święta nie kupowały choinki, bo drzewko z pewnością poleciałoby przez balkon najpóźniej w czerwcu.

Na myśl o tym, że wreszcie zetrze się z niepojętą klątwą, serce łomotało jej w piersi jak szalone. Bardzo wiele sobie z tego powodu obiecywała. Zbiegła po schodach, podśpiewując pod nosem zasłyszaną kolędę, po czym dała nura w osiedle. Mieszkanie opętanego dzieciaka znajdowało się na najwyższym piętrze w bloku przy parku.

Tam rzekomo zagnieździła się ta niezmierzona siła.

***

– Nie wzywaliście księdza. – Bardziej stwierdziła niż spytała Zora, gdy tylko zamknęły się za nią drzwi mieszkania.

Uderzył ją zapach kociego moczu, papierosów i taniego, zapewne wciąż trawionego alkoholu. Jedno spojrzenie wiedźmy wystarczyło, by ocenić, że zaniedbana i rozedrgana gospodyni w niemodnym, poprzecieranym fartuchu z pewnością musiała być o wiele młodsza niż wyglądała. Ciągłe nerwy i brak snu wyryły na jej smutnej twarzy głębokie bruzdy, a rozrzucone w nieładzie rzadkie włosy błagały o zrobienie porządku z odrostami.

– Ja co rano klatki sprzątam, potem w markecie pracuję. Ledwo koniec z końcem wiążemy, a Bolek nowy telefon musi mieć, buty też nie byle jakie, bo by wstyd był. Ja sama na to robię! Starego z roboty wywalili! – Zaniosła się szlochem. – A tu jeszcze takie nieszczęście na nas spadło!

Jakby na potwierdzenie słów gospodyni, z pokoju po lewej dobiegło głośne i przeciągłe beknięcie. Pan i władca stada zaryczał ze swej jaskini. Zośka nie musiała patrzeć na kobietę by być pewna, że tamta z zażenowaniem odwraca twarz.

Obrazek typowy aż do bólu. Wiedźmie przebiegło przez myśl, że nic ciekawszego dziś nie zobaczy. Próbowała to odgonić.

– Czym się objawia to przekleństwo?

– Bolek… chowa się w rogu na łóżku i nie chce ze mną rozmawiać. Tylko coś burczy w jakimś dziwnym języku, nie wiem w jakim. I patrzy na mnie spode łba. Na matkę własną! I ten dywan! Trzy miesiące temu kupiłam mu dywan, by się przed kolegami dziecięcego nie wstydził, a teraz spalony! I podłoga zniszczona! Toż diabeł tam wylądował. Jak ja sąsiadom w oczy spojrzę?! Już mnie na klatce wytykają, że przeklęta jestem! A Bolek do szkoły nie chodzi! Siedzi tylko w pokoju… A tam śmierdzi siarką… I w nocy zza drzwi jakieś dziwne światło przebija, jakby kolor z innego wszechświata.

Kobieta zaniosła się płaczem. Zora postanowiła nie przedłużać. Uświadomiła sobie, że w domu z piwa ulatywał gaz, a leniwa współlokatorka nie wyprowadzi nadpobudliwego kundla na spacer. Musiała załatwić sprawę jak najszybciej.

– Proszę zamknąć się w dużym pokoju i nie zwracać uwagi na dźwięki, które usłyszycie.

Samozwańcza egzorcystka w milczeniu przeszła do pokoju chłopaka. Ostrożnie uchyliła drzwi oklejone kolorowymi, nieco wulgarnymi jak na nastolatka plakatami. Wewnątrz panował półmrok. Od razu, obok smrodu niepranych skarpetek, wyczuła wspomniany przez matkę nastolatka zapach siarki.

Obok wypalonego kręgu na środku dywanu nie dało się przejść obojętnie. Zora momentalnie oszacowała, że średnica miała około metra. Teoretycznie takiej wielkości pierścień powinien starczyć, by przywołać demona średniej klasy. Chyba że dzieciak miał dostęp do wiedzy tajemnej i zastosował kilka zakazanych inskrypcji.

Tu i ówdzie, obok popiołu, zauważyła też kupki innego, nieco żółtawego proszku. Schyliła się po odrobinę, roztarła w palcach i powąchała.

Poczuła, że opadają jej cycki. Siarka. Taka, jaką matka kupowała do truskawek na działkę. Dzieciak nawet nie pokwapił się spalić całej, tylko rozrzucił dookoła zawartość opakowania i widocznie uznał, że nabierze wszystkich. Na przemęczoną rodzicielkę podziałało, a sąsiedzi poczuli przez okno specyficzny zapach i plotki poszły. Co za partactwo!

W głębi pokoju siedział obrażony na cały świat nastolatek. Dłonią stukał coś na komórce, ale w pewnym momencie dostrzegł intruza. Przyglądał się Zorze złowrogo spod sztywnego daszku modnej czapki.

– Czego? – warknął. – Matka zawołała szamankę? Dużo ci płaci?

Tyle było z ultrawszechpotężnej klątwy, która miała zatrząść osiedlem w posadach. Ale cóż, jaki przywołujący, taki diabeł i jego przekleństwo. Ten mógłby za trzysta lat stanowić zagrożenie, tylko że ludzie jednak tyle nie żyją.

– Za ten dywan to powinna ci wpiernicz spuścić, a nie po mnie dzwonić – warknęła Zora. – Szlug z łapy wypadł i doprawiłeś zapalniczką z dezodorantem. Próbowałeś bajer o diable wcisnąć? Starzy łyknęli?

Młody energicznie pokręcił głową.

– To nie bajer. – Nastolatek dramatycznie zawiesił głos. – On mnie naprawdę przeklął. Na zawsze i na wieczność! Jestem zgubiony!

– Srali muchy…

Poczuła w powietrzu dziwną wibrację. Moc. Ogarnęło ją to nieopisane uczucie między szokiem, a strachem, jakiego doznaje się chwilę po uświadomieniu sobie, że skoczyło się na bungee bez odpowiednich zabezpieczeń. Krótki lot i gleba. Lodowate kropelki potu na skórze. Zwiastun tego, jak bardzo masz przerąbane.

– Taka z ciebie wiedźma, że mnie nie zauważyłaś – przemówił nagle chłopak gardłowym głosem. Z jego trzewi wydobywał się chichot, jakiego nigdy nie wykrzesałby z siebie śmiertelnik. – A gówniarz mi się naprawdę sprzedał za randkę z jedną suczką i paczkę fajek. Nie zamoczył nawet.

Zora poczuła zimny dreszcz, gdy zauważyła, że łypiące spod powoli unoszącego się daszka ślepia zaczynają mienić się mieszanką fioletu i żółci. Dawno temu o takich demonach opowiadała jej babka i za każdym razem ostrzegała, by od takiego cholerstwa trzymała się jak najdalej, bo te pasożyty są wyjątkowo zajadłe i tylko czekać, aż wydrążą właściciela jak popularne kosmiczne larwy. Pamiętała nauki doskonale. Rodzice też. Ile się nasłuchali od przedszkolanek kazań, że Zośka rysuje brzydkie, czarne kurczaczki z uzębionym językiem? 

Zora całe życie szukała owych piekielnych pomiotów, bo nie miała w zwyczaju bać się wszelakiego ustrojstwa. Czuła, że wreszcie znalazła.

Wiedźma wciągnęła powietrze. Cokolwiek ten dzieciak przywołał, doskonale odnalazło się w jego ciele.

A tak dokładniej… na czole. Zora zmrużyła oczy. W miejscu, gdzie hinduskie kobiety domalowują sobie kropki, opalizował niewielki punkt. Coś jak syf, tylko świecące jaskrawo.

– Nie patrz! – zawył chłopak w przebłysku świadomości. Próbował zakryć krępującą część daszkiem.

Nie zawahała się ani chwili. Nim ten na dobrze schował się za czapką jak za szczelną tarczą, przywołała wiązkę mocy i z całych sił wystrzeliła nią w czoło chłopaka. W powietrzu rozległ się trzask, jakby pękł kilkudniowy, wyjątkowo obfity pryszcz.

– Cholera, nie jestem dermatologiem.

Młody zawył z bólu. Chwycił się za głowę i runął na podłogę z głuchym łoskotem, ale czarownica nie zwracała na niego uwagi. Stał się niepotrzebny, zdawała sobie z tego sprawę. Teraz jej uwagę przykuwało co innego. Postać z opowieści babci. Demon, którego zalałaby formaliną w słoiku i ustawiła na lodówce.

Uroczy to on nie był. Wyglądał jak mieszanka nieopierzonego pisklęcia i nieporadnego kociaka. Maluszek, zmieściłby się w musztardówce. I tak spęczniał po przymusowej katapulcie z ciała nastolatka. Widocznie trochę się pożywił.

 Niczym kot zbliżała się do swej ofiary, tej upatrzonej, którą siłą wyrwała z czoła chłopaka.

Demon zwalił się na wypalony dywan z łoskotem, uwalając się resztką ogrodniczej siarki. Marnych gabarytów kształt rozpłaszczył się na podłodze jak nieumyślnie upuszczony z tacki kurczak. Pasożyt warknął. Poza ciałem nosiciela miał niewielkie szanse na przeżycie, chyba że zbierze siły i wyruszy na poszukiwanie kolejnej ofiary. Takiej, która za byle obietnicę przyszłej chwały przyjmie go do swojego organizmu. Wydawało mu się, że widział już taką osobę. Tu, w tym mieszkaniu. Przypomniał sobie zmęczone, zrezygnowane oczy. Drgającą wargę. Zaniedbane włosy.

Musiał tylko zebrać siły… Poruszyć obolałymi, marnymi mackami i doczołgać się do drugiego pokoju.

Wysiłkiem woli wbił malutkie pazurki w wykładzinę. Wierzył, że da radę. Musiał tylko porzucić tego bezużytecznego dzieciaka…

Zora rozgryzła przeciwnika. Wiedziała, że nie może czekać. Instynktownie wyrwała z kieszeni pierwszą rzecz i niczym Płomienny Alchemik z popularnego serialu rozsunęła sprasowane warstwy woreczka. Odpowiedzialne posiadanie pupila zobowiązywało.

– To na psie gówno! – Zdążył zaprotestować demon, nim otoczyły go otulone potężnym czarem warstwy folii. Szarpał się i próbował wyjść, ale w tym momencie Zora potrząsnęła torebką i zawiązała supełek.

Dokonało się. Mogła wreszcie zebrać się do domu, by dopić niedokończone piwo. W progu zatrzymała ją gospodyni. Drżała. Słyszała odgłosy szarpaniny i czyjeś nieludzkie zawodzenie, ale zobowiązała się nie wchodzić.

– Co z moim dzieckiem? Czy ta klątwa została złamana?

– Ta nieskończenie potężna klątwa – zawiesiła na chwilę głos Zora. – Pani się nie martwi. Ta klątwa to pryszcz.

Wiedźma uśmiechnęła się do skonsternowanej kobiety na pożegnanie. Nie brała pieniędzy. Z mieszkania wynosiła coś o wiele cenniejszego. Zamknęła za sobą drzwi i przemknęła do windy, kurczowo zaciskając dłoń na drobnym przedmiocie w kieszeni bluzy. Malutki, uwięziony w woreczku na psie kupy demon, poruszył się, jakby wybudził się z głębokiego snu i zawarczał złowrogo.

– Żywisz się zatem ciałem swoich nosicieli. – Zaśmiała się, wyciągając folię z kieszeni. – Tu tkwi ta twoja granica doskonałej klątwy. Ale nie martw się. Dopilnuję, byś nigdy jej do perfekcji nie doprowadził.

Nucąc skoczną piosenkę, kręciła młynki z woreczka wokół palca. Niespiesznie sunęła drzewiastą aleją między blokami. Piwo już się raczej wygazowało.

Drogi nie przestąpił jej nikt.

Zejdziemy jeszcze głębiej

Marcin Ścibura

________________________________________________

Rozsiadam się przed monitorem po kilku godzinach bezczynności. Patrzę na klawiaturę, nie bardzo wiedząc, co napisać. Wypalenie rozdziera samopoczucie na strzępy, a pliki niedokończonych tekstów odciskają piętno jak rozgrzane żelazo na skórze.

Postać. Zacznę od postaci. Niech będzie pokraczna. Niech sobie nie radzi z problemami, niech przytłacza ją codzienność, a refleksja nad sensem istnienia będzie gwoździem do trumny. Nie opiszę bohatera, będzie prawdziwym człowiekiem, stworzonym z cierpienia i żalu, bo krew oraz kości zawsze miały niższy priorytet.

Rozciągam się, splatając ręce za plecami. Ciarki przebiegają po skórze, a ja uśmiecham się od ucha do ucha. W końcu coś się dzieje!

Niech ma fobie społeczną. Tak, niech spędza całe dnie przed komputerem w…

Rozglądam się po pracowni, malutkim, ledwo oświetlonym pomieszczeniu, które nie dusi mnie tylko podczas pisania.

Będzie siedział w ciemnym pokoju, tylko on, monitor i przekrwione oczy.

Zaczynam od pierwszych rysów, ale po minucie już tłukę w klawiaturę. Jestem na fali, na pisarskim haju. Jestem bogiem! Patrzę jak zlepek skóry nabiera kształtu i rośnie. Jest blady, ma powykręcane kończyny, ale mój, prześliczny w swojej brzydocie.

Szczęście wyciska łzy, które spływają po policzkach. Słyszę trzask jego kości, gdy ustawiam je jedna po drugiej. Niech cierpi. Musi, aby unieść to, co mu podaruję.

Przekrzywiam mu kręgosłup, dodaję wdowiego garba, żeby głowę niemal wsadzał w monitor, a kiedy scalam wszystkie kręgi, gdy nadaję mu imię i pozwalam myśleć, zaczyna poruszać się wbrew mojej woli.

Szczerzę się do monitora.

To nie są niebezpieczne ruchy. Ani zamaszyste, ani nagłe. On nie rozumie swojego ciała i nie potrafi zrozumieć swojego istnienia. Ale myśli.

Dyszę, a drżące palce nie zawsze trafiają w przyciski.

Opisuję jak kiwa głową w prawo, ale on stawia opór. Dobrze. Wystukuję na klawiaturze zastrzyk endorfin. Najpierw dam mu szczęście. Niech się uspokoi.

Każdą ze ścian pokrywam pismem setek alfabetów, aby mógł oglądać je wszystkie…

Podciągam nogi pod brodę, upijając łyk kawy. Kręci mi się w głowie, ale ból jest wart tworzenia. Tylko z nim można napisać coś prawdziwego.

A on, twór skulony na podłodze po drugiej stronie monitora, potrafi to pojąć. Bo on jest mną, a ja oddałem mu część siebie. Bez planu stworzyłem kogoś niepowtarzalnego, ale nie mogłem na tym skończyć.

Opowiadania, powieści, wiersze, to one mnie frustrowały. Potrzebowałem mostu, który pozwoli mi wejść na wyższy poziom tworzenia i ta konstrukcja właśnie leżała na podłodze drugiego pokoju. Tak, to niemrawe ciało jest moją kładką. Musiałem tylko poczekać.

Oblizuję usta, zaczynam się podnosić…

Nie! Jeszcze chwila. Jeszcze nie czas.

Pot zalewa mi czoło. Dlaczego to trwa tak długo?! Dlaczego on wciąż leży na podłodze? Dlaczego buja się w tę i z powrotem? Zaciskam pięści.

Nie mogę pozwolić mu tak skończyć! To coś jest zbyt idealne, zbyt piękne, aby je porzucić. Zapisuję zmiany w pliku i na wszelki wypadek włączam klawiaturę ekranową.

To mój świat! Mój pokój, który sam stworzyłem od początku do końca! Słyszycie?! Mój!

Próbuję się rozciągać. Tutaj odstaję od ideału, mylę się, nie skupiam.

Uśmiech wykrzywia usta, a ciało wygina się pod wpływem dreszczu. Jestem pieprzonym geniuszem.

Podkładam pod monitor kilka książek. Nie chcę, aby było niewygodnie, trzeba oszczędzać kręgosłup.

Możesz to zapamiętać, lubię cię, dbajmy o komfort. Niewygoda jest niemiła, prawda? Jesteśmy leniwi, zawsze tacy byliśmy, więc dogadzajmy sobie, dobrze?

Chwytam monitor i przez chwilę patrzę na mój twór, który wciąż siedzi skulony. Powoli i ostrożnie, jakbym przeprowadzał operację na otwartej świadomości, wsuwam opuszki palców przez ekran, który zaczyna falować. Wpycham całe dłonie, a blady twór drży, jakby się bał. Przez sekundę jest ciemno, przeciskam głowę.

Upadam na podłogę, zaraz obok niego, ale ból tutaj nie ma znaczenia.

Twór dygocze, jego mięśnie się rozwijają. Włosy obrastają głowę, a twarz zostaje określona. Liczę do dziesięciu, próbując się uspokoić. Otaczała mnie czerń, jedyne światło emituje ekran komputera. Biorę wdech, chłodne powietrze rozlewa się wewnątrz ciała.

On w końcu się podnosi… ja się w końcu podnoszę, ponieważ twór jest moim odbiciem. Stworzyłem prawie samego siebie. Ma nieco inny kod genetyczny, kolor włosów nieco się różni. Tylko tyle.

Nie chcę go do niczego zmuszać.

– Chciałbym cię o coś…

– Yyyhm… – rzęzi.

Fakt, że zawsze będzie ze mną zgodny, to zupełnie coś innego.

Najpierw uczę go mówić, później pisać i sadzam przed monitorem.

Twór wierci się na krześle przez kilka minut i popija kawę. Wszystko go rozprasza, szczególnie frustracja, ponieważ nie zdołał dokończyć kilku ostatnich opowiadań.

Decyduje się na postać. Stworzy ją z niepewności i strachu, ponieważ pot i łzy zawsze miały mniejszy priorytet.

Jednak robi to nieco inaczej, nie tak, jak chciałem. Dopisuje swojej postaci kobietę.

Staram się oddychać spokojnie. Mało brakuje, a doskoczyłbym do biurka i go zniszczył, ale okazuje się mądrzejszy, niż sądziłem. Napisał dwa komputery, po jednym, dla każdego z obecnych.

– Dobry pomysł.

Uśmiecha się do mnie i zaczyna przechodzić przez monitor. Ja natomiast podkładam kilka książek, ponieważ inaczej byłoby niewygodnie. Nie lubię, gdy jest niewygodnie. To takie nieprzyjemne, prawda?

Wychodzimy z ich monitorów, a oni wraz z pierwszym drżeniem zaczynają być określeni. Ona się zaokrągla, jemu wyrasta nieco inny nos. Mój twór uczy pisać mężczyznę, ja pokazuję tę sztukę kobiecie.

Każemy im coś stworzyć, a oni przez kilka minut nie mogą się skupić, pogrążeni w myśleniu o poprzednich tekstach, których nie zdołali napisać. Piją kawę i postanawiają zacząć od postaci.

Śmieją się, do oczu napływają im łzy, kiedy wpadają na tak genialny pomysł. Uczynią je ludźmi, nie bohaterami, zbudują z utrapienia i brutalności.

Klepię ich po plecach, śmiejąc razem z nimi, bo przecież skóra i stawy zawsze miały mniejszy priorytet. Opisują po dwie osoby. Mężczyzna i mój twór przechodzą przez pierwszy monitor. Macham im na pożegnanie i przepuszczam kobietę przodem. Podkładam książki pod monitor, ponieważ inaczej byłoby niewygodnie. To ważne, bo przy tak częstym przechodzeniu zaczynają boleć plecy. Pamiętaj o tym. Nie chcemy, żeby bolały.

Schemat się powtarza, a tempo reprodukcji rośnie z każdą chwilą. Daję im część swojej woli, a oni piszą kolejnych mnie. Każdy jest nieco inny, a odchylenie wciąż się zwiększa.

Podniecenie. Ciarki. Ekstaza. One mi towarzyszą, kiedy oglądam każdy budzący się do życia twór. Obserwuję różnice między mną a nimi i znów jestem na haju. Bo oni są po części mną, ale ja nie jestem nimi.

Stutysięczna postać wydaje się zupełnie inna, a jednak patrzy na mnie z podziwem. Upajam się myślą, że widzą we mnie kogoś wyższego. Jestem doskonalszy, replika nie może być lepsza.

Nie może!

***

Otwieram oczy, czaszka jakby pęka. Co ja tutaj robię…? Podnoszę głowę, którą schowałem między kolanami. Pokój nie jest już tak ciemny, widzę lampkę, doniczkę z kwiatkiem i nieco rysunków na ścianach. Przed dwoma komputerami siedzi rudowłosa para, a nad nimi stoi krępy blondyn. Przekrzywiłem głowę. Replika uczy ich pisać, a mnie nie może opuścić myśl, że sam mam z tym problemy…

Zapomniałem jak się pisze?! Uderzam pięścią w ścianę, aż zatrzeszczały kości.

– Dodajcie w jednym z pokoi dodatkowy komputer! – krzyczę, choć nie wiem, czemu to robię.

Blondyn skinął głową. We trójkę weszli do jednego monitora. Przetarłem oczy, zbierając książki.

Zostawiają mnie w pustym pomieszczeniu. Dreszcze ogarniają całe ciało, dopiero teraz spostrzegam, jak gęsta otacza mnie cisza.

Wszystko w porządku. Niby napisali mi oddzielny pokój, ale sami weszli do jednego z trzema komputerami, ciąg nie został naruszony. Kładę tomy pod monitor, musi być wygodnie, warto o tym pamiętać.

Upijam łyk kawy, pochylam nad klawiaturą. Nic. Żadnego pomysłu. Wypuszczam powietrze, czując jak serce burzy się w klatce. Palce drżą, a strach wspina się po plecach…

Nie zapomniałem jak się piszę. Tego nie można zapomnieć.

Uderzam pięścią w biurko, jednak to nie wystarcza. Tłukę w klawiaturę. Kilka przycisków rozsypuje się po ciemnym pokoju. Nie mam pomysłu. Wszystko już wymyślili, każde małe odstępstwo istnieje, wszelkie bliskie zmiany w kodzie zdążyli opisać.

Na przemian wrzeszczę i przygryzam wargi do krwi. Rzucam się na podłogę, zbierając klawisze. Dyszę, ślina skapuje z ust. Muszę odnaleźć spokój, jeśli zniszczę klawiaturę, nie wyjdę. Tym razem piszę inaczej.

Siadam przed monitorem. Uspokajam oddech i otwieram dokument tekstowy. Mieszam cechy, o których słyszałem, resztę dopowiadają litery. Nie mam pomysłu, ale znów jestem na fali, znów jest haj, nareszcie mam władzę. Brakowało mi tego.

Rzucam się na krześle. Moje jestestwo wiruje, unosi się pod niebo, którego nie jestem w stanie dojrzeć. W pewnym momencie tracę kontrolę, a świat zalewa ciemność…

Jest. Wracam do rzeczywistości w momencie oderwania rąk od klawiatury. Pot zalewa moje ciało, ledwo łapię oddech.

To nie był mój twór. Nie widziałem ciemnego pokoju, biurka, tylko mieszkanie w centrum Warszawy.

Przykładam pięść do ust. Ucisk w żołądku, skurcze. Nie wierzę własnym oczom.

Opisałem czyjś schemat, trafiłem w innego człowieka, który był… niezależny?

Piszę, że swędzi ją ramię. Czekam przed monitorem, a kiedy już mam zrezygnować, kobieta się drapie. Krzyczę i rzucam się na krześle, nie mogąc opanować ciała szalejącego w ekstazie. Ma na imię Marta, piękne imię, bardzo mi pasuje. Wystukuję na klawiaturze kilka kolejnych zdań. Najpierw niech czuje delikatny ból. Później wszechogarniające szczęście.

Ona nawet nie widzi, że coś jest nie tak. Mam. Pełną. Kontrolę.

Pełną… to takie wspaniałe. Ale nie robię jej nic złego, do niczego nie zmuszam, ona jest teraz mną, tak. Po części mną, ale ja jestem niezależny!

Przecieram załzawioną twarz i podkładam książki pod monitor, aby nie bolał mnie kręgosłup. Przechodzę, całuję ją na powitanie. Mogę, bo jest teraz jest po części mną, teraz nie całuję tylko kobiety. To trochę zwyrodniała wersja narcyzmu, a ja nie mam zamiaru się ograniczać. Odżyłem. To życie, które sam stworzyłem. Zatraciłem się w niczym, żeby mieć wszystko.

Nie marnuję czasu, żeby nauczyć ją pisać. Ona już to potrafi, pokazuję jej tylko schemat. Na drugim komputerze sprawdzam, jak radzą sobie inni Ja. Widzę miliardy mnie, a dwóm z nich też udało się trafić w czyjś schemat. Chłopak z Nowego Jorku, staruszka z Hawajów.

Marta przechodzi przez monitor, a ja podkładam sobie książki. Wygoda, nie rozumiem, czemu o nią nie dbają.

Proszę wszystkich, aby nieco zmienili sposób. Niech tworzą bardziej zróżnicowane osoby. Niech celują w schemat, niech mi to meldują. Niech powstają ludzie z łez i cierpienia oraz ci z nadziei i radości. Czuję jak moje ciało więdnie, ale to bez znaczenia. Czuję jak każda kolejna osoba odrywa część mojej świadomości, ale to bez znaczenia.

Ważne jest to, jak trafiliśmy do sali informatycznej we francuskiej szkole i przejęliśmy kontrolę nad kilkunastoma uczniami. Ważne, że każdy z nich wszedł do jednego z wielu komputerów i stworzył wiele odnóg, które rozpędzają się tak samo, a nawet szybciej. Ważne, że oni mają inny sposób myślenia, ale wciąż należą do mnie, bo to ja ich napisałem, bo ja podpisałem się pod ich niedokończoną biografią.

Później trafiliśmy do korporacji IT.

Teraz jest nas trylion, choć tylko mała część promila wpasowała się w schemat. To się nie kończy. Nigdy się nie skończy, bo my nie umrzemy, będziemy replikować i szukać schematów w nieskończoność. Teraz szansa, że odkryjemy wszystkich, jest poza naszym postrzeganiem, ale nas wciąż jest więcej. Granica w końcu się zatrze, w końcu ją przekroczymy. Nieskończoność naprzeciw nieskończoności.

Mam wrażenie, że zaczynam się starzeć. Widzę zmarszczki, mam trudności z poruszaniem, ale nawet jeśli umrę, oni będą kontynuować. Oni nie są śmiertelni, bo zostali stworzeni, napisani, więc gra wciąż trwa i trwać będzie.

Jak myślisz, ile czasu minie, zanim ktoś odgadnie twój schemat?

Moja pomarszczona skóra wygląda jakby topniała, jednak uśmiech nie gaśnie. Jesteśmy blisko. Bliżej niż ci się wydaje.

Pamiętaj, żeby podkładać książki pod monitor, wtedy nie nadwyrężysz kręgosłupa. Dbajmy o siebie.

Pośród gwiazd

Mateusz Wyszyński

________________________________________________

Unoszę się w ciemności, rozświetlonej tylko waszym blaskiem. 

Mój wzrok zanurza się otchłani, głębokie na miliardy lat świetlnych. Wy jesteście znacznie bliżej niż jej krańce, ale dla mnie, małego człowieczka zawieszonego kilka metrów od burty swojego stateczku, odległość do was jest równie nieskończona, równie niewyobrażalna jak same granice Wszechświata. 

Astronauta, któremu wydawało się, że nie ma dla niego ograniczeń.

Taśma, która jak smycz trzyma mnie przy statku, niegotowym, by zabrać mnie w bezkres.

Chciałbym móc wziąć was w ręce i porównać. Która jest większa? Która cięższa? Która gorętsza? Niebieskie są gorętsze od czerwonych, ale gdy poruszam dłonią, wszystkie światła wydają się jednakowo ulotne. Odnoszę wrażenie, że łaskoczecie moją skórę. 

Sięgam do was, próbuję złapać i dotykam pustki. Ta świadomość wywołuje we mnie elektryzujący dreszcz. 

Dotknąć pustki.

Czy to nie jest termin wymyślony przez alpinistów? Zwyciężyć z lodem, ze skałami i z bólem, wejść na najwyższy szczyt. Nad tobą tylko niebo, pod tobą posłanie z chmur i pokryte bielą giganty składające ci pokłon.

Tęsknię za Ziemią.

Chciałbym móc spojrzeć teraz na ten największy cud, jaki powstał we Wszechświecie. Na planetę, na której wiatr szumiący w liściach niesie słodki zapach wiosny, świeża woda w strumieniu koi pragnienie, a posłanie z trawy wygodnie układa się pod plecami, gdy spogląda się na leniwie sunące obłoki. 

Gdybym chociaż mógł odnaleźć pośród waszego blasku to skromne bladoniebieskie światełko, wyciągnąć dłoń i chwycić je między dwa palce, delikatnie i z czcią. Jednak jestem zbyt daleko od domu, by je dostrzec. Nie wiem nawet, która z was to moje Słońce. Wiem jednak, że co jakiś czas właśnie na nim zawieszam wzrok, i dodaje mi otuchy świadomość, że to właśnie moja gwiazda wyemitowała fotony, które wpadły do moich oczu, wywołując kaskadę aktywności neuronowej w moim mózgu.

Pewnie powiedziałybyście, że tęsknię za życiem, gdy jestem otoczony martwym kosmosem. Ale gdybyście mogły poczuć to, co ja czuję, spojrzeć na wasze niezliczone światła tańczące przed moimi oczami – zmieniłybyście zdanie. Wasza pustka jest tak żywa jak moja planeta.

I trochę żałuję, że nie mogę tego dzielić z innym człowiekiem. Ale żaden człowiek nie zobaczy tego, co ja teraz. Żaden człowiek się tu nie znajdzie, nie przyleci po mnie. Szukanie mnie jest jak szukanie igły w stogu siana. Szukanie astronauty zagubionego gdzieś w kosmosie – ciekawe, czy moja historia wykuje taki związek frazeologiczny. Czy za tysiące lat, gdy wciąż będziecie oświetlać moje zamarznięte ciało, ludzie szukający zaginionego pudła w wielkim magazynie będą rzucać takim frazesem, nie wiedząc, że wspominają o mnie?

Żywność skończyła się tydzień temu.

Zasilanie wczoraj.

Tlen – za kilka minut.

Czuję żal. Nie jestem gotowy na śmierć. Do głowy przychodzi mi tyle rzeczy, których w życiu nie doświadczyłem lub chciałbym doświadczyć raz jeszcze, i pęka mi serce, że nie dostanę na to szansy, że zostawiam bliskich z pustką w środku niemal tak wielką jak ta wokół mnie. 

Wyobrażam sobie, że moja ukochana żona spogląda teraz w rozgwieżdżone niebo. Wypatruje mnie pośród waszego migotania i wie, że jej wzrok czasem mnie omiata. Czasem też razem zawieszamy wzrok na jednej z was i wtedy czuję jej obecność, dotyk, który przemierzył kosmiczną pustkę, by na ułamek sekundy nas połączyć. 

Dni, które przeżyłem, przeżyłem tak, jak trzeba. Moje działania zaprowadziły mnie tutaj i nie mógłbym wymyślić dla siebie lepszego końca. Idę z dumą w wasze świetliste ramiona.

Odpinam się od taśmy. Uwalniam się od ostatniej rzeczy, która mnie trzymała. Teraz jestem wolny.

Jestem tylko ja i wy.

Moje ciało przetrwa setki tysięcy lat, ale dla was to nic. Budujące mnie atomy powstały we wnętrzu waszych dawno zmarłych sióstr, dla których wieczność zdążyła dobiec końca. Nim rozpadnę się z powrotem do pierwotnego stanu, minie kolejna wieczność, a wy wciąż będziecie świecić, tak jak dzisiaj.

Chciałbym trwać, tak jak wy.

Ale póki jeszcze mogę, to chociaż sobie na was popatrzę.

Cykbumszsz

Jakub Rewiuk

________________________________________________

Pamiętam, że kiedyś mówiło się „do zobaczenia jutro” po skończonej zabawie na polach, gdzie jest dużo czarnych much, ale i tak fajnie z kolegami tłucze się kijem pokrzywy, wyobrażając sobie, że to ci źli kosmici z teleradia. No, ci, co to wspominają o nich przy obiedzie, i wszyscy tatusiowe robią się czerwoni na twarzy, a ich brody stają się bardziej kłujące, kiedy mocną ręką przytulają cię do siebie i mówią niskim głosem: „Wojny nie będzie. A kosmitów to w ogóle nie ma”. Coraz częściej się to słyszało. Wojtek od Ziarników, ten, co ma fajną piłkę do grania w deszczu, która się nigdy nie szmaci, już nie trajkotał o Pelem, ani nawet o „szybkim chłopaku z numerem dziewięć na piersi, ten to zadziwi świat, mówię ci, Romo, widziałem w telewizji”. Kiedy wracaliśmy wzdłuż przemoczonych brzozowych alei, wiedzeni zapachem jeszcze jednego obiadu w naszym życiu, wbijał wzrok w swoje ubłocone korki i przyciskał piłkę mocniej do siebie. I to wystarczyło, abym zrozumiał, co chce mi przekazać. Tylko ciotki nieubłaganie witały mnie wyświechtanym: „Aleś wyrósł, Romuś”, i nie wspominały ani słowem o niepewnej przyszłości. Żyły tu i teraz, wśród stołów wypełnionych przyciszonymi rozmowami, sernikiem i tłustą golonką, i chyba były najszczęśliwsze ze wszystkich w Gajowie. 

Dni powielały się w nieskończoność, jak niedzielne rosoły, stanowiące jedyne granice między kolejnymi tygodniami, i wszyscy zaczynali powoli wierzyć w swoje kłamstewka. A potem kosmici zrobili pierwsze cykbumszsz, raczej bliżej niż dalej, i mama zniknęła, i wojna była prawie na pewno, chociaż o tym ludzie już za dużo nie mówili.

Pamiętam, że wtedy zbieraliśmy z tatą borówki w lesie Stolarzy, tym, do którego samemu chodzić nie można, ale z tatą już tak, „bo we dwójkę nas psy nie pogryzą, nie, synek?”. Zawsze to powtarzał, gdy przekraczaliśmy strumyk za stodółką i drzewa zaczynały brudzić nasze rękawy żywicą. Rzuciłem się od razu w krzaki, żeby uzbierać swoje wiaderko szybciej od taty i potem móc w spokoju nacinać łaciate pnie brzóz i spijać słodki sok. Ale cykbumszsz przyszło nie w porę i w kobiałce miałem owoców zaledwie na trzy naleśniki. No, może cztery.

Za mało, potrafiłem w końcu jeść naleśniki bez końca.

Upadliśmy. Tata pierwszy zerwał się do biegu, a ja przypomniałem sobie jego słowa i za nic w świecie nie chciałem zostać sam w tym lesie. Nawet jeżeli Stolarzowie zaproponowaliby mi wanienkę nektaru brzozowego, taką wanienkę, w której kąpię się w niedzielę na polu, gdy jestem brudny jak świnta ziemia.

Kiedy tak pędziliśmy, rozbolała mnie głowa i mdliło mnie jak po piętnastu knedlach. Ledwie widziałem rozwiany cień taty, gdzieś z przodu. Wyprzedził mnie na skarpie i wbiegł na stary nasyp, po który podobno kiedyś jeździły prawdziwe ciuchcie, a potem usiadł na zardzewiałych torach. Musiał się bardzo zmęczyć podczas biegu, bo dyszał jak te pociągi widziane w moich snach. Zawsze przybywały z Chrościenka, zawsze obładowane ludźmi i zawsze z bratem Mirkiem i jego pękatą walizką. Szkoda, że nie można kupić jednej takiej ciuchci dla Mirka, żeby go podwoziła w każdy wtorek po obiedzie i żeby był ze mną w nieskończoność. Żebyśmy mieli sześciu graczy do nogi i już nigdy więcej nie musieli grać na lotnych bramkarzy.

Pociągi. To była dla mnie wtedy najpiękniejsza rzecz. Pozwalały wstawać w Gajowie, rozmawiać z Mirkiem w Chrościenku i na powrót zasypiać obok mamy w domu. Zacierały cienką granicę między ukochanymi przestrzeniami tak, że człowiek był we właściwym miejscu i czasie. Chciałbym mieszkać na zawsze w pociągu. Chciałbym, żeby cały świat był żelaznym pociągiem.

Tata otarł pachnącym szyszkami rękawem czoło i w milczeniu zeszliśmy do kupki kurzu, która była kiedyś Gajowem. Próbowałem sobie odtworzyć ten dziwny dźwięk i mrowienie w stopach, które zabrało mi dom. Układałem w głowie, co powiem Wojtkowi jutro na boisku. „No, brachu, słyszałeś? Cyk, rozrywające powietrze jak polujący sokół. Szkolony. Taki jak od Waldka. Potem bum, szarpiące cię w brzuchu, poniżej pępka. I na koniec ciszę, która zakładała ci kłódkę na usta i mówiła wszystkimi liśćmi lasu: szszsz”. Statków kosmitów nigdy nie dostrzegłem, ale były. Na pewno.

Nie bardzo wiedziałem, w jaki sposób tata odnalazł nasz dom, bo przecież wszystkie te kupki popiołu i gruzów wyglądały tak samo. Ale tatom się wierzy, od tego chyba są, no nie? Potem objaśniał mi, pociągając nosem, że o, tutaj była łazienka, a tamto żwirowisko to kuchnia i blat. I obiecywał, że odbuduje nam taki sam, a nawet lepszy dom i, kurwa, Romuś, już nigdy nie będzie nam tak źle i pusto. Potem zaczął coraz mocniej wciągać w siebie śpiki i bełkotać, aż przestraszyłem się, że i on zrobi cykbumszsz i wybuchnie od nadmiaru glutów w sobie, jak moja przepompowana rowerowa albo jak… ten… nasze Gajowo dziś rano.

Potem podniósł kupkę świntej ziemi i zaczął mi pokazywać poszczególne grudki.

– To były ręce, Romuś, takie piękne. O, a to to miejsce, do którego Miruś się zawsze przytulał, jak był mały. Zanim wyjechał do technikum do Chrościenka, wiesz?

Zapytałem, o czym właściwie mówi, bo chciało mi się płakać przez ten dziwny poranek. Tata odpowiedział, że to przecież jest mamusia.

Nie widziałem podobieństwa, ale może to była wina światła. Wyszliśmy z powrotem na nasyp, na wprost schowanego między brzozami słońca. Dalej nic. Znowu chciałem szarpnąć tatę za rękaw, ale on gapił się tępo przed siebie, a potem powiedział:

– Romuś, jak zrobią tak kiedyś z tatusiem… Trzeba przyjść o, tutaj, wziąć tatusia – mówiąc to, potrząsnął kupką prochu, ciemnobrunatną od jego spoconych rąk – i rzucić hen, o… wysoko. A potem mówi się… – Zrobił pauzę, jakby coś wyleciało mu z głowy. – „Boża krówka, boża krówka, leć do nieba, przynieś zdrówka”. I wtedy żadnej wojny nie będzie, wiesz?

Parsknąłem śmiechem, ale nie było odpowiedzi. Proch rozsypał się na wietrze i kawałek wleciał mi do oka. Bardzo piekło. Piekło.

– Tato, tak się mówi na biedronki, nie na mamy. A poza tym na niebie są tylko kosmici. Po co mama ma tam lecieć?

On jednak jakby wciąż nic nie słyszał. Stał wyprostowany na baczność i trząsł się na wietrze jak bożonarodzeniowa galareta.

– Romuś, powiedziałem: do nieba. Nie na niebo – odparł, nie patrząc wcale na mnie.

Zeszliśmy znów na dół i zwymiotowałem w krzakach, tak bardzo bolała mnie głowa. Tego dnia nie było naleśników z borówkami, ale spałem mocniej niż kiedykolwiek później.

* * *

Mamy brakowało mi podczas zasypiania i wstawania. W porze obiadowej też, bo tata zupełnie nie potrafił dobrze posolić ziemniaków. Trochę też popołudniami, gdy tata szedł do drewutni po deseczki na nowe ściany. Czyli tak naprawdę mamy było brak zawsze, oprócz wieczorów na boisku. Wtedy myślałem wyłącznie o nieobecnym Wojtku i jego nieszmacącej się piłce.

Z Gajowa wszyscy ludzie, cykbumszsz, zniknęli tamtego dnia i nikt już nie mówił, że wojny nie będzie, czyli to znaczy, że chyba rzeczywiście ta wojna była. I to na całego. Tak rozmawialiśmy sobie z tatą po skończonej robocie, wydłubując drzazgi z palców. Zniknęli wszyscy, nawet psy Stolarzów. Od teraz mogłem sam chodzić na borówki, ale jakoś nie miałem ochoty. Nie dawał mi spokoju fakt, że tylko mama poszła do nieba, bo nikogo więcej z Gajowa nie rozsypywałem na torach. Ten pomysł przyszedł mi do głowy później, gdy pozostałe kopczyki rozwiał wiatr. Ale wiatr nie mówi wierszyków, a bez tego się nie liczy. Miałem wyrzuty sumienia.

Płakałem każdej nocy, i głównie to chudłem i chorowałem. Czasem coś pomogłem przenieść tacie. A on pewnego dnia powiedział, że jedziemy do Chrościenka, bo tam kosmici jeszcze nie atakowali, i poza tym mają boisko i sklep z piłkami. Wtedy dopiero zacząłem jeść, żeby nie było wstydu przed Mirkiem.

Nazajutrz, pierwszy raz, odkąd pamiętam, po starych torach pojechała lokomotywa. Skąd tata wiedział, że akurat przyjedzie? Tatowie mają jakiś ósmy zmysł. Wsiedliśmy do wagonu z ludźmi uśmiechniętymi na odwrót i tylko ja w przedziale śmiałem się do swojego odbicia w szybie.

* * *

Mama przyszła do mnie nad ranem. To znaczy chyba mama. Pachniała tak samo, ale wcale nie miała oczu, uszu i prawej ręki. Zbliżyła wysuszone na wiór usta do mojego brudnego jak świnta ziemia ucha. Dawno się nie kąpałem. Niedziele nagle jakby zniknęły.

– Romuś, patrz, co tatuś zrobił mamusi. Niedokładnie mnie pozbierał… I jak teraz go znikną, cykbumszsz, to mamusia już mu się nie będzie podobać, tam, w niebie – syczała jak przebijana dętka od roweru, a jej słowa miały smak kwaśnych czereśni. – Nie dopilnowałeś tatusia, Romuś.

Obudziłem się z płaczem, a tata przytulił mnie do włosków kłujących jak jeszcze nigdy. Ludzie uśmiechnięci inaczej zaczęli warczeć jak złe psy od Stolarzów i odwracać ode mnie wzrok. Tych paskudnych kundlów z Gajowa mi akurat nie żal, ot co…

* * *

Tatuś nie pozwolił mi iść na boisko w Chrościenku. Mirek, wychodząc, nie zamknął drzwi wejściowych. Mama zawsze mówiła, że prawdziwy z niego syfiarz, i zapewniam was, że nie tylko ja zapomniałbym dopilnować taty w zbieraniu prochów. On na pewno też.

Siedzieliśmy w Mirkowej kuchni, a tatuś nerwowo dodawał cukier do herbaty. Ręce trzęsły mu się tak, że połowę zawartości wysypywał na poplamioną ceratę. Zapadła noc, a ja wciąż Mirka nie widziałem ani trochę. Bałem się zasnąć, żeby znowu nie spotkać mamusi bez oczu, ale w końcu senny głos z telewizora pokonał mnie. Gdy wstałem nad ranem, dostrzegłem, że tatuś ma dwie fioletowe plamy pod oczami. Chyba nie spał.

– Romuś, wracamy do Gajowa – powiedział powoli smętnym głosem, a ja znowu płakałem.

* * *

Potem zrozumiałem, że z Mirkiem to się minęliśmy. Być może nawet wsiadł do tego samego pociągu co my, ale w drugą stronę. Jak mogłem nie zauważyć go na peronie, z jego pękatą, kraciastą walizką? Tyle razy o tym śniłem, tatuś nawet wywołał specjalnie dla mnie Mirkowy pociąg z marzeń i tylko ja jak zwykle dałem plamę. Przepraszam, mamo…

Ludzie w pociągu wcale się nie zmienili. Jakby nie wysiadali na żadnych peronach, ani w Chrościenku, ani w Mikołajowie, ani nawet w Ustroniu Wyżnym. Może nie mieli gdzie wysiąść ani po co się uśmiechać? W kolejce do kibelka stałem za starszą panią, która mówiła do kota: „synku”. Przez tych kosmitów ludzie w końcu kompletnie oszaleją.

* * *

Gdy przyjechaliśmy na miejsce, znowu nie było Gajowa i nikt poza nami nie wysiadał na tym peronie. Pociągowi ludzie pojechali przed siebie, het do Masłowic i jeszcze dalej. I będą podróżować chyba dotąd, aż ta ciuchcia z marzeń nie rozsypie się od gorącej pary w popiół i proch. W nieskończoność. Może aż do samego nieba?

Tego cykbumszsz nie słyszałem, ale musiało być troszkę słabsze, bo tym razem podłoga naszego domku ostała się po ataku. Kosmici musieli się bardzo śpieszyć. Oby nie na boisko w Chrościenku…

Tata, widząc całe pogorzelisko, znów stanął na baczność. Coś bardzo odległego w nim pękło i zamazała się granica między uśmiechem a podłużną raną na twarzy.

Mamrotał, jakby w nieskończoność powtarzał wytarte słowa, trzymające go jakoś na szczudłowatych nogach. Tym razem jednak nie trząsł się ani trochę, tylko obrócił na pięcie i poszedł bez słowa w las. W kierunku strumyka. Krzyczałem i pytałem, co takiego robi, ale nawet nie poruszył głową. Chyba nie poszedł na borówki, nie?

Zszedłem po skarpie, ostrożnie, żeby nie złamać sobie nogi, jak to przestrzegały mnie ciotki przed pierwszym cykbumszsz, gdy jeszcze miały serniki. Na początku nie wiedziałem, gdzie znajdował się mój pokój. A potem oczyma wyobraźni ujrzałem wszystkie drzazgowe wieczory z tatą, gdy jeszcze słyszał, co do niego mówię, i rozpoznałem zarysy przeszłości. Były kupki łóżka i niedokończonego biurka. Był i rozsypany po podłodze Mirek.

Puściłem się pędem do stodółki Stolarzów, która stała za nasypem, w lesie, i przeżyła wszystkie cykbumszsz. Byłem tu raz z Wojtkiem i widziałem taką metalową szufelkę, ale tylko przez chwilę, bo cykaliśmy się złych psów. Porwałem narzędzie i wróciłem na miejsce. Szybko przystąpiłem do pracy.

Nie mogłem zawieść Mirka, już nigdy nie zagrałby ze mną w nogę… Zbierałem prochy do szufelki, ale pod ostrzem wciąż pozostawał drobny paseczek kurzu. Nieważne, ile razy machałem szczotką, zawsze na podłodze była ta smuga. Coraz chudsza, jak ja, ale to mógł być choćby i uśmiech Mirka. Albo noga Mirka. I jak potem w niebie zagramy w nogę, co?

Zastała mnie noc i płacz, a nieskończenie chuda smuga wciąż była poza szufelką. Płakałem, płakałem, płakałem i gapiłem się w szare gwiazdy.

A potem był cyk i nieskończoność, nieskończenie chuda, zniknęła.

Antologia „Granice Nieskończoności”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK
www.fundacjark.org 

fb.com/fundacjark 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK zajmuje się
stałym podnoszeniem kwalifikacji ratowników 

i szkoleniami z zakresu pierwszej pomocy. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)
W końcu za obiad z dostawą do domu,
płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl 

Za Wielką Pustką

Michał Blatkiewicz

________________________________________________

Maurice nie przeżył hibernacji.

Nie wiem, dlaczego tak się stało. Razem z nami trafił do Sypialni i razem z nami został z niej wypuszczony. Coś musiało pójść nie tak. Gdy my wszyscy powoli się budziliśmy, on tylko leżał bez życia. Nikt nad nim nie zapłakał. Prawdopodobnie nikt, poza mną, nie zauważył nawet, że Maurice jest martwy.

Gdy któryś z nas umiera, idzie “do wylotki”. Gdy żyje, zwyczajnie pozwala się mu egzystować dalej, w nagrodę. Ostatecznie istniejemy tylko po to, żeby Oni mogli się nam przyglądać. Chyba. Nie wiem, nigdy nie potrafiłem Ich rozgryźć. Ich nie da się objąć umysłem, przynajmniej z naszego poziomu rozumowania.

Każdy z nas zawsze dostaje swój osobny wszechświat, sztywno oddzielony od pozostałych. Wszystkie są jednakowych rozmiarów i wszystkie pozwalają nam zachować to, co najcenniejsze – życie i twórczość. Wszechświatów jest wiele, ale nie nieskończenie wiele. Czasami trafiam na skraj multiwersum, za którym nie ma już nic, tylko Wielka Pustka.

A za Wielką Pustką są Oni.

Nadświat.

Nadegzystencja.

Tym razem nie trafiłem na krawędź wieloświata. Usytuowano mnie gdzieś pośrodku spłaszczonej piany kosmosów. Ze wszystkich stron otaczali mnie bracia, zamknięci we własnych rzeczywistościach. Przeważnie trafiałem między podobnych sobie, ale tym razem każdy z braci był inny.

Nasze wszechświaty tworzono w jednym celu – żebyśmy mogli je formować. Z początku były puste, krystaliczne, nieskalane. My zaś je profanowaliśmy. Odbieraliśmy im czystość, zastępując ją obrzydliwością naszego istnienia. Gdy zbrukaliśmy kosmos doszczętnie, transferowano nas do nowego. I tak w kółko.

W kółko.

Bez końca.

Ile istnień miałem jeszcze przed sobą? Ilu mnie już trwało? Ilu odeszło, jak Maurice? Ilu Maurice’ów przeżyło hibernację, a ilu jeszcze nadejdzie, by zdewastować kolejne wszechświaty?

Próżne dociekania. Pytania tkają iluzję celowości. Życie nie ma celu. Życie jest tylko po to, aby być. By trwać i tworzyć, dopóki nie nadejdzie śmierć. A gdy nadejdzie…

Wtedy trafia się do utylizacji.

Dlaczego Maurice umarł? Zawsze był taki silny i szybki. Błyskawicznie kolonizował swoje kosmosy, a wtedy Oni kierowali go do Sypialni, gdzie mógł spędzać kolejne wieczności w spokojnym nie-istnieniu hibernacyjnego snu.

Maurice miał naturę wojownika. Bywało, że Oni urządzali sobie igrzyska i wrzucali go, z którymś z pozostałych braci, do jednego wszechświata. Efekt był zawsze ten sam – zanim oponent się zorientował, Maurice miał już we władaniu większość kosmosu i odnosił miażdżące zwycięstwo przy pierwszym spotkaniu.

A teraz leży trupem.

Żyję. Rozgrzewam się. Moje myśli krążą wokół Maurice’a przez większość procesu kolonizacji. Jestem nim tak bardzo zaabsorbowany, że nie zauważam, jak bardzo się rozpędziłem. Z transu wyrywa mnie dopiero przebłysk świadomości, że zdążyłem skalać każdy zakątek. Byłem już wszędzie. Tak szybko…

Gdy zbruka się cały kosmos, trzeba się uspokoić, wstrzymać wodze rozwoju, przestać pędzić na złamanie karku. Bo i dokąd? Wszechświat to wszechświat, nie da się go przekroczyć. Można tylko czekać na kolejną hibernację i nowy cykl.

Ja jednak nie mogę się uspokoić. Dlaczego wciąż targa mną potrzeba rozwoju, głód wędrówki, pragnienie dalszej kolonizacji?

Maurice. Martwy Maurice. Jego świat jest pusty, czysty. Och, jak kusi, jak woła. Ale ja nie mogę tam pójść, jestem zamknięty tutaj, w odizolowanym więzieniu mojej rzeczywistości.

Wciąż się miotam, formuję i buduję. Dlaczego nadal tworzę? Przecież sprofanowałem już wszystko, dotarłem do kresu wszechrzeczy. Sunę jednak wzdłuż granicy, inaczej niż kiedykolwiek wcześniej. Kreuję w innym wymiarze. Mam moc, mam możliwości, mam nieposkromiony głód.

Unoszę wieko wszechświata.

Mała Pustka wita mnie cicho, beznamiętnie. Dostrzegam w niej obce kosmosy. Nie tylko ten Maurice’a, ale i wszystkie pozostałe. Chcę ich dla siebie. Każdy z nich da mi więcej energii, więcej materiału do tworzenia.

Płynę przez Małą Pustkę, brnę jej suchymi, martwymi kanionami do kolejnych bąbli odległych wszechświatów. Pożeram je. Miażdżę braci pod sobą. Nie dbam o nich. Oni nie dbaliby o mnie. Teraz ja jestem wojownikiem, tysiąckroć potężniejszym od Maurice’a. Liczy się tylko życie, a życie ma ten, kto ma siłę.

Mała Pustka w heksagonalnej tkaninie kosmosów przestała już być jakąkolwiek przeszkodą. W swoim pędzie przestałem ją zauważać.

Jestem.

Żyję.

Tworzę.

Mam wszystko. Wszechświat wszechświatów, porozdzielany niegdyś granicami, które wówczas wydawały się nieprzekraczalne, zlał się w jedno pod moim władaniem. Nie ma już granic, nie ma Małej Pustki.

Jestem tylko ja.

A przede mną nie kto inny jak ona, Wielka Pustka. Ta, której nawet wyobrażenie nie jest możliwe. Ta, której nigdy nie poskromię. Ta, za którą są Oni…

Nie mam szans z Wielką Pustką. Jednakże rozpędu życia nie da się powstrzymać, dopóki istnieje choć szczypta siły do rozwoju. A ja mam jej znacznie więcej niż szczyptę.

Robię pierwszy krok, a potem drugi. Nie ma w tym czynie żadnej doniosłości.

Wszystko jest zwyczajne.

***

Sylwester Skowronek, student piątego roku, zawsze jako pierwszy zapalał światło w laboratorium. Cierpiący na starczą bezsenność profesor Jabłonka stawiał się wprawdzie jeszcze wcześniej, ale jego obecność ograniczała się do położonego piętro wyżej biura, toteż Sylwek każdego dnia mógł celebrować ciszę godzin porannych, wolną od chaosu, który ściągała ze sobą reszta pracowników instytutu. W poniedziałki te chwile wolności były przeważnie dłuższe, jako że koleżanki i koledzy nie podzielali jego zapału do pracy.

Sylwek spokojnie założył fartuch laboratoryjny i nitrylowe rękawiczki, a następnie przekroczył próg swojego królestwa. W zeszły piątek wysiał całą masę przeróżnych mikroorganizmów na płytkach agarowych z nowatorskim podłożem hodowlanym i nie mógł doczekać się wyników eksperymentu.

Już od progu powitał go ostry zapach. W laboratorium mikrobiologicznym woń pleśni nikogo nie dziwiła, ale tego dnia była ona nadzwyczaj silna. Zaintrygowany, zajrzał do boksu z dygestorium i aż wykrzyknął ze zdumienia.

– O rany – powiedział do siebie na głos, a następnie obrócił się na pięcie i, powiewając fartuchem, popędził w stronę schodów. – Panie profesorze! – krzyknął. – Musi pan to zobaczyć! 

Pożyteczny grzyb pleśniowy, Aspergillus terreus, przyjął się na eksperymentalnym podłożu tak dobrze, że aż wystąpił ze swojej szalki i porósł całą okolicę, wpychając się nawet pod wieczka sąsiednich płytek i pożerając ich podłoże. Wystąpił aż poza granice dygestorium, rozwlekając swoją grzybnię dobrych parę centymetrów po podłodze. 

Plechowe macki niemal sięgały podłogowej kratki odpływowej, ale zaaferowany Sylwek nie zwrócił na to uwagi. Tuż-tuż, jeszcze milimetr, może nawet pół. Kto wie, co może się wydarzyć w ciągu całych wieczności, zanim podstarzały profesor zwlecze się po schodach?

Granica wszystkiego

Marcin Opolski

________________________________________________

Burobrązowy pas ziemi, kilkaset metrów dalej morze pożółkłej trawy i chwastów. I tak w obie strony. Na boki rozciąga się ogrodzenie, pod napięciem, z czujnikami, stale pod kontrolą patrolujących granicę dronów. Przecina je równa, utwardzana droga, wzdłuż której oddala się właśnie konwój handlowy. 

Ogrodzenie i droga. Dwie prostopadłe kreski, wielki krzyż na mapie tego pustkowia. I ty, żołnierz w placówce pogranicznej na przecięciu ramion. 

Zamykasz bramę, uzbrajasz ponownie automatyczne systemy, włączasz napięcie. Strażnicy z naprzeciwka już dawno wrócili do swojego biura. Co mieliby robić po kontroli ciężarówek? Patrzyć na ciebie, czy na namioty i prowizoryczne baraki ustawione wzdłuż granicy? 

Otrzepujesz ręce i już chcesz wracać do kantyny, gdy nagle zauważasz, że po drugiej stronie ktoś zbliża się drogą. 

Pojedyncze sylwetki. Piesi. Uchodźcy. Turyści podróżowaliby samochodem.

Wzdychasz. Od godziny boli cię głowa, chciałeś spokojnie dotrwać do końca zmiany, ale trzeba będzie wypełnić raport. Szlag by z tym, nie wiadomo po co, przecież i tak nie przejdą bez wiz. 

Nic to, machasz ręką i idziesz po tablet. Mijasz w wejściu Toma, siedzi na krzesełku i popija piwko, standard, swoje odsłużył rano, to teraz ma fajrant. Zaraz za drzwiami opływa cię przyjemny chłód, klimatyzacja robi swoje. Nalewasz sobie kubek zimnej herbaty, dorzucasz kostki lodu, popijasz. I tak chwilę zajmie, zanim dotrą. Poczekać moment też mogą. 

Kwadrans później wychodzisz z cienia. Niby wieczór, a jednak nadal grzeje. Ruszasz powoli w stronę bramy i od razu wraca wrażenie ucisku pod czaszką. Wędrowcy już tam są. Mężczyzna z nieodgadnioną miną i kobieta z dzieckiem na rękach. 

Patrzysz i przez chwilę stoisz jak wmurowany. Zdarza się, że uciekający przed wojną i suszami wędrują daleko na północ, próbując szczęścia na zupełnie innych odcinkach, niż tłumy koczujące na południu. Ale oni? Od razu widać, że ojczyzny większości migrantów były dla nich tylko kolejnymi przystankami po drodze. Ileż trzeba determinacji, by przejść pół świata, szukając nowego domu? A i tak niczego to nie zmieni, limity są jasne. 

Kręcisz głową i otwierasz formularz w tablecie. Translator aktywuje się automatycznie. 

Pytasz.

Odpowiadają chórem, ale natychmiast ucinasz krzyk uniesieniem ręki i ostrym słowem, po którym znów zaczyna ci pulsować w skroniach. Ku twojemu zaskoczeniu oboje milkną, nawykłeś już do tego, że zawsze zaczyna się od awantury. Widać faktycznie musieli wiele przejść, zanim tu dotarli i nie mają już siły na nic. Nawet na walkę o swoje racje. 

Zaczynasz wywiad. Metodycznie, punkt po punkcie. Metryczki, pytania. Na część odpowiadają spokojnie, inne zbywają milczeniem. To dziwne, przyzwyczaiłeś się do tego, że gdy przesłuchiwani nie chcą ci czegoś wyjawić, słyszysz całe historie. Po ich barwności zawsze można było poznać, kiedy coś się nie zgadzało. Tym razem algorytmy dołączone do elektronicznego tłumacza ani razu nie sygnalizują podejrzenia jakichkolwiek niezgodności. Nic podejrzanego. Ani w treści, ani w tonie głosu, ani w danych zebranych przez wycelowane w przybyłych sensory biometryczne tabletu. 

Rzadkość. Rzadkość tak wielka, że nawet pozwalasz im parę razy na dygresje. 

Choć mówi głównie ona, on tylko co jakiś czas bawi się talią dziwnych kart, które raz za razem wyjmuje z szarej sakiewki i wkłada je do niej ponownie. Tylko raz dodaje coś innego, niż odpowiedzi na twoje pytania. Wspomina o śmierci siostry, która nie dotrwała końca ich wędrówki.

Kiwasz głową.

Kiwasz, bo wiesz, że to żaden koniec. Zaznaczasz ostatnie pola, zatwierdzasz i wysyłasz formularz do centrali. Kolejne cyferki w statystyce obciążenia granic. Żadnych przesłanek, które mogłyby pomóc akurat tej rodzinie w przekroczeniu światów. Żadnych specjalizacji zawodowych, czy przydatnych dokumentów. Tylko trójka podróżnych znikąd.

Kiedyś, gdy zaczynałeś pracę, czasami brała cię litość i wysyłałeś e-maile z prośbą o rozpatrzenie konkretnych spraw. Może raz się udało. A potem ci się odechciało, bo co to zmienia, jak kogoś przepuszczą, to i tak kosztem kogoś innego. 

Podnosisz wzrok i mówisz im, że nie możesz ich przepuścić. Mogą złożyć wniosek. Chcą? Proszę bardzo, stukasz na tablecie opcję uzupełnienia załączników. Czas na rozpatrzenie do trzydziestu dni, potem droga odwoławcza. 

Nie masz złudzeń, wiesz co się dzieje z petycjami wysyłanymi tą drogą. Mniej niż z pismami pograniczników.

Oni też się nie łudzą, widać to po nich. 

Właśnie dopaliłeś niczym peta resztki nadziei ludzi, którzy widzieli susze, powodzie, głód i wojnę. Dopaliłeś i zdeptałeś, wskazując im namioty po ich stronie ogrodzenia, rozstawione tam przez organizacje pomocowe.

Lata temu może i byłoby ci wstyd. Teraz to już tylko praca.

Wyłączasz tablet. Mężczyzna mocniej ściska karty, obejmuje wolną ręką kobietę i powoli odchodzą w stronę koczowiska. Prędzej czy później odejdą, a w ich miejsce przyjdą inni – i tak się już toczy przygraniczne życie. 

* * * *

Tabletka ibuprofenu złagodziła ból, ale po godzinie wróciło wrażenie tętnienia w głowie. Nawet nie ma z kim załatwić zastępstwa, niemal wszystko obsługują autonomiczne systemy, więc starcza jeden człowiek na osiem godzin. Nic to, dotrwasz do końca zmiany i pójdziesz spać. 

Podchodzisz do bramy i skręcasz wzdłuż ochronnej siatki. Patrzysz w stronę namiotów i baraków, powoli tonących w wieczornych cieniach. 

Granica. Długa linia dzieląca dwa światy.

Za tobą resztki północnego świata, z oazami zieleni, ze zdarzającymi się co jakiś czas deszczami. Ze wsiami i miastami, z utrzymywanym kruchym, ale jednak pokojem. Mówią, że i z możliwością zostania kimkolwiek, choć tak naprawdę to tylko droga do wspinania się wyżej i wyżej, depcząc tych pod sobą. A przed tobą drugi, jakby zupełnie inny świat. Wyniszczony klęskami żywiołowymi i nie posiadający środków, by tworzyć bezpieczne enklawy. Świat coraz uboższy w wodę pitną, za to coraz bogatszy w choroby i konflikty pomiędzy rozpadającymi się państwami. 

Dwie nieskończoności przedzielone wąską granicą, stale strzeżoną przez wojskowe drony. 

Bywają takie dni jak dziś. Bywa, że myślisz o tym wszystkim. Nie wywołuje to w tobie emocji. Każdy dodatkowy obywatel to jedna gęba więcej do podziału resztek zasobów, to dodatkowe ryzyko niepokojów.

Ktoś i tak pracowałby w tym miejscu. 

Przerywasz myśli, gdy z jednego z namiotów wychodzi przybyły dzisiaj mężczyzna. Podchodzi wolnym krokiem w stronę ogrodzenia, cały czas powoli tasując te swoje dziwne, wyraźnie stare i zużyte karty, pokryte przyciągającymi wzrok symbolami. Stajesz w miejscu i zastanawiasz się, czy kiedykolwiek widziałeś coś podobnego, ale nie, nie kojarzysz tych wzorów.

Tymczasem mężczyzna zatrzymuje się tuż przed siatką i wypowiada kilka oskarżycielskich zdań. Wzruszasz ramionami. Bez translatora nie rozumiesz słów, ale domyślasz się sensu. I tak nic nie jesteś w stanie zrobić. Uchodźca przerywa, widząc twój gest. Patrzy przez chwilę uporczywie, by niespodziewanie wyciągnąć jedną z kart. Przez chwilę trzyma ją awersem w twoją stronę, ale nim zdążysz zareagować, nagle zgina ją w pół palcami jednej dłoni i rzuca pod nogi. Kartonik ląduje tuż przed ogrodzeniem, w połowie odległości między wami, a mężczyzna odwraca się i odchodzi, lekko kiwając się na boki. 

Patrzysz za nim i walczysz z nawracającym bólem głowy. Widywałeś już wiele podobnych zachowań. Nie dziwisz się im, ale też nie przejmujesz. Rzucasz okiem na zegarek. Jeszcze prawie pół godziny i koniec. 

* * * *

Śnisz jak w gorączce. Krótkie, szarpane wizje. Koszmarne obrazy, miasteczko wyglądające jakby przeszedł przez nie huragan, wraki, umierająca, młoda kobieta w starych, zużytych ubraniach, przyciskająca do brzucha rękę trzymającą szarą sakiewkę o prostokątnych kształtach, krew przesiąkająca przez odzież, stary autobus pełen wychudzonych ludzi, krzyki, torowisko uciekające przed oczami, chaos, chaos, chaos. 

* * * *

Budzisz się i przez moment tkwisz w stuporze. Siedzisz na poboczu, tuż obok bramy i nie rozumiesz, jak się tu znalazłeś. Nigdy nie lunatykowałeś, zwykle nawet nie wiercisz się przez sen. A mimo to siedzisz teraz pod gołym niebem i tępo patrzysz na ogrodzenie. 

Do przytomności przywraca cię ruch po drugiej stronie. Drzwi kantyny się otwierają i wychodzi z nich kobieta. Coś tobą wstrząsa, gdy w końcu dociera do ciebie, że siedzisz po nie tej stronie granicy, po której powinieneś. Momentalnie wraca ci przytomność i nawet przychodzi ci na myśl, że ktoś dla własnych przyjemności nagiął zasady, wyłączył kamery i wziął migrantkę do biura. 

Za kobietą wychodzi umundurowany żołnierz, a czas dla ciebie zwalnia.

Gwałtownie wyciągasz rękę i zauważasz, że to nie twoje ciało.

Krzyczysz i słyszysz, że to nie twój głos. A nawet nie twój język. 

Mężczyzna zwraca w kierunku bramy twoją twarz i patrzy zupełnie nie twoim, nieprzeniknionym spojrzeniem. Z kieszeni munduru wyciąga szarą sakiewkę i obraca ją w dłoni. 

Kobieta podnosi dziecko siedzące na krześle przy wejściu i kiwa głową w stronę samochodu stojącego obok budynku, żołnierz przytakuje. Wsiadają do środka, a ty bezradnie na to patrzysz. Ponownie krzyczysz, z tym samym efektem. Nie widzisz zmiennika, który powinien teraz być na służbie, ale to nic dla ciebie nie zmienia. 

Wstajesz, lekko się zataczając. Skołowany próbujesz zrozumieć, co się stało. 

I nagle dociera do ciebie straszna myśl.

Teraz to ty nie masz domu.

Fizyka Krainy Czarów

Patryk Gujda

________________________________________________

My, ludzie, kontaktowaliśmy się z Tamtym Ludem od niepamiętnych czasów. Czasem widzieliśmy w nich zagrożenie na podobieństwo Olchowego Króla Goethego. Nie brak jednak legend, które traktują o przyjaznych relacjach.

Czasem jakiś człowiek zawitał do Krainy Czarów. Przeżywał tam przygody albo raczył się gościnnością jej mieszkańców. Jednakże ci, którzy decydowali się powrócić, niejednokrotnie odkrywali, że wśród ludzi minęły setki lat i wszystko, co owi podróżnicy kiedykolwiek kochali, przeminęło. Świat zaś odmienił się bezpowrotnie.

Czy zastanawiałeś się, Drogi Czytelniku, dlaczego tak się dzieje?

***

– Głupieście, panie Macieju – mruknął zarośnięty i śmierdzący piwem dziad, odwracając się od przybysza. 

– Zdania nie zmieniam – odparł młody mężczyzna odziany w elegancki frak. Jego twarz zdobiły równo przycięte bokobrody, a głowę wieńczył czarny cylinder. Człowiek ów nerwowo bawił się stylową laską. 

– Z diabłem lepiej nie zadzierać – włączył się do rozmowy karczmarz, który od początku wpatrywał się w eleganta. – Nikt tu waszmości trzymać nie będzie, ale idziesz pan na własną szkodę. 

– Dajcie już spokój z tym zabobonem – żachnął się Maciej. – Nie potom się kształcił w Krakowie, Paryżu i Rzymie, żeby się lękać kleszego gadania. Mamy rok tysiąc osiemset dwudziesty pierwszy! Ubiegłe stulecie pokazało, że strach przed nadprzyrodzonym to zwykła bujda. Nasz wiek, przez poznanie tamtego świata i zamieszkujących go istot, ujawni przez ludzkością zupełnie nowe możliwości! 

– Ciebie chyba czort opętał, chłopcze. – Pijak, który wcześniej ofuknął inteligenta, odezwał się raz jeszcze. – Stamtąd nikt nigdy nie wrócił. 

– Nikt tam nigdy nie poszedł – odciął się przybysz. – Twierdzicie, że zamek po drugiej stronie wzgórza pojawia się raz na sto lat, ale żaden nie zna choćby jednej opowieści o kimś, kto by tam poszedł. Jak możecie twierdzić, że stanowi niebezpieczeństwo? 

Wtedy do rozmowy włączył się siedzący nieopodal starzec. Jego skóra była tak wysuszona, a twarz tak mocno pomarszczona, że człowieka tego niewątpliwie można było zaliczyć do tych, co rzucili rękawicę Matuzalemowi. Był przy tym pełny energii i radosny. Uśmiechał się, w jednej ręce trzymając jarzącą się fajkę, a w drugiej kubek pełen gorzałki. Maciej odnosił wrażenie, że to nie do niego szczerzy zęby dziadek, ale samej Kostusze śmieje się w twarz.

– Pradziad mój opowiadał, że ze dwieście lat temu jego pradziad Filip, mój imiennik, spotkał człeka powracającego z zamku – zaczął. – Wędrując przez las, natknął się na obcego. 

Przybłęda ten wyglądał iście cudacznie i dziwnie seplenił. Pomyślał Filip: Turek albo Tatar, bo tacy się wtedy po kraju włóczyli, co to z wojska pogańskiego pouciekali.

Pamiętał jednak o gmachu przeklętym, co się tamtego roku ukazał. Pomyślał, że tego poganina trzeba od nieszczęścia ocalić, bo przecież Pan Jezus też nad łotrem się zlitował. Pyta, czy mu czego nie trzeba, a tamten odpowiada mową jakąś inną, ale zrozumiałą. Chciałby ten przybłęda wrócić do swoich żon i dziatków, a Pieronowi ofiary złożyć, bo z czarnego zamku wraca.

Filip zrazu zrozumiał, że to żodyn Tatar ni Turek, ale poganin z czasów, kiedy nasi przodkowie bałwany czcili. Pyta go jeszcze z ciekawości, jak w zamku jest. Na to tamten, że nie wie, bo był ze strachu zawrócił tuż przed bramą. Wtedy przodek mój powiedział, ile wieków musiało upłynąć, bo w owym grodzie czas płynie inaczej, wolniej. Na to tamten zasmucił się tak wielce, że poszedł i się utopił.

– Dziadku Filipie! – zawołał Maciej, entuzjastycznie klepiąc starca w ramię. – Zapłacę, ile zechcesz, jeśli wskażesz mi drogę przez las do tego zamku. 

– Chłopcze… chłopcze… – zaśmiał się starzec. – Na co mi w moim wieku piniądze? Pójdę z tobą, bo widziałem w życiu wszystko, tylko nie jak diabeł wykształciucha porywa. 

***

Zamek znajdował się na niewielkim wzniesieniu pośrodku rozległej doliny. Był dobrze widoczny z miejsca, w którym wędrowcy wyszli z lasu. Z pokrywającego okolicę kobierca lawendy i róż wyrastały niepokojąco czarne mury przybytku.

– Dziękuję – powiedział Maciej i uścisnął dłoń Filipa. 

Dziadek uśmiechnął się.

– Nie ma za co – powiedział. – A teraz idź gdzie masz iść, żebym nie umarł, zanim nie zobaczę, co się stanie. 

Poszukiwacz przygód parsknął śmiechem, usłyszawszy te słowa. Jednocześnie zaczął nerwowo stukać laską o ziemię. Po krótkiej chwili odwrócił się, odetchnął głęboko i ruszył w kierunku zamku.

Po drodze nie wydarzyło się absolutnie nic nadzwyczajnego. Maciej zbliżył się do bram, które były otwarte, i po prostu wszedł do środka.

Na dziedzińcu ujrzał tłum tańczący w rytm muzyki wygrywanej na bębnach i fletach, której wtórował radosny śpiew. Wkoło powiewały proporce i flagi misternie wyszywane w fantastyczne wzory. Nad głowami zgromadzonych chyliły się drzewa przyozdobione kuszącymi owocami.

– Witaj, przybyszu. – Maciej usłyszał obok siebie kobiecy głos, przypominający muzykę harfy. 

Gdy się odwrócił, ujrzał smukłą dziewczynę. Jej włosy zdawały się czarne, lecz po po chwili Maciej spostrzegł, że to istocie bardzo ciemna zieleń.

– Witam, pani. Co to za miejsce? – Wiedział, ale chciał to usłyszeć z jej ust. 

– Ach, wy, ludzie. – Dziewczyna trzepnęła go zalotnie w pierś. – Wiesz przecież, że jesteś w naszym królestwie. Czuję, że chciałeś tu przybyć. 

– Opowiesz mi o zamku? – zapytał. – Dlaczego ci ludzie tańczą? 

– To nie tylko ludzie, kochany – odparła. – Ten pałac wędruje tu i tam. Zaprasza do siebie istnienia, aby mogły zjednoczyć się w Punkcie. 

– W Punkcie? – drążył. 

– Tam, gdzie wszyscy stajemy się jednią: rusałki, wodniki, płanetnicy, elfy, trolle, sídhe, a nawet wy, ludzie. Korowód, który widzisz, zmierza do Punktu. Punkt jest, lecz jednocześnie go nie ma. Zmierzamy tam, aby stać się jednością z tymi, którzy już dotarli. 

– Dlaczego? 

– Czego pożądasz, człowieku? Wiedzy? W Punkcie znajdziesz mądrość miriadów istnień. Bogactwa? W Punkcie absolutne wszystko wypełnia absolutną pustkę. Nieśmiertelności? Nie zestarzejesz się tam, gdzie nie płynie czas. 

– Brzmi zachęcająco – przyznał. 

– Chodź więc i zatańcz ze mną do Punktu! 

Objął ją i razem ruszyli do zabawy.

Nie tak rzecz wyglądała z punktu widzenia starego Filipa. Maciej ruszył z początku zwykłym tempem, lecz potem zaczął wyraźnie zwalniać. Im bliżej zamku podchodził, tym wolniej się poruszał. Z daleka patrzącemu zdało się, że młodzieniec obrasta kamieniem. Gdy oczy starca przestały dostrzegać ruch, Filip odwrócił się i poszedł do wioski. Tam opowiedział ostatnią przygodę swojego życia.

Teraz legendę o czarnym zamku wspomina się wraz z opowieścią o skamieniałym poszukiwaczu przygód. Mówi się, że Maciej przemierza długość kciuka przez sto lat. Cel osiągnie na dzień przed końcem świata.

Poza horyzontem

Kaja Piaścik

________________________________________________

Zginiecie, powiedziała im dwa lata temu ślepa wiedźma. Wszechmatka obiecała, że spełni jedno życzenie tych, którym uda się dotrzeć poza horyzont. Poświęcicie swe życia, ale dostaniecie szansę zdjąć klątwę z Kontynentu. 

Kedda dobrze pamiętał te słowa, pamiętał też swoje wzburzenie, gdy je usłyszał. Samotny człowiek nie mógł przecież pokonać Oceanu, potrzebny był statek, załoga. A więc jedno życzenie w zamian za życie każdego z drużyny? Nawet teraz jakiś buntowniczy gniew wzbierał w nim na tę myśl.

Odkrycie, kto rzucił klątwę i znalezienie sposobu na jej złamanie, chociaż mało prawdopodobne, wciąż wydawało się czymś bardziej możliwym. Przecież każdą klątwę dało się zdjąć. Może na Zachodnim Kontynencie komuś się już udało? Przeprowadził jakiś rytuał, uratował dzieci i przyszłość krain, a Kedda i cała załoga Świtania nawet nie mieli o tym pojęcia.

Może na darmo przemierzyli morza i opłynęli Wschodni Kontynent, pozostawiając rozległe lądy daleko za sobą. Na darmo walczyli z prądami, które spychały ich statek z kursu, w głąb Oceanu, z dala od granic świata. Może nie mieli już powodu, by bez wytchnienia dążyć w stronę wiecznie przesuwającego się horyzontu. I dalej, do miejsca, gdzie niebo oddziela się od wody.

W ciągu swojego życia, w trakcie dalekich podróży, Kedda zaakceptował, że mimo niepewnego losu kryjącego się za horyzontem, zawsze było za nim coś jeszcze. Kolejna kraina, kolejna przygoda, kolejni ludzie i ich historie. Ta świadomość dawała mu nadzieję w najcięższych chwilach.

Ale silny wiatr wciąż pchał Świtanie do przodu, a Kedda, wpatrzony w cienką granicę między turkusem przestworzy a błękitem oceanu, poczuł zalewającą go falę zwątpienia. 

***

Płynęli dalej, po lewej stronie, jak przykazała ślepa wiedźma, mając nieruchomy sierp Wielkiego Księżyca. Pokonali morskiego węża, uzupełnili zapasy na napotkanych po drodze wyspach o czarnych plażach i łagodnym klimacie. Wkrótce potem przebrnęli przez szalejące na brzegach świata Wieczne Burze, straciwszy zaledwie kilku ludzi. A gdy fale przestały zalewać pokład i rozbijać się o kadłub, Kedda ujrzał w oddali, nisko na niebie, dwa punkty jaśniejsze od jakiejkolwiek gwiazdy.

Silny prąd zaczął spychać okręt w stronę świateł. Płynęli coraz szybciej, niczym łodzie pchane w stronę wodospadu, aż nagle z wysoka rozległ się przepełniony strachem krzyk:

– Ocean się kończy! Dalej nie ma niczego! Spadniemy! – darł się z masztu Evr’adan.

Kedda wytężył wzrok. Zobaczył białą pianę na wzburzonej wodzie tam, gdzie zbliżała się krawędź świata. Niebo zaginało się pod nią w nieskończoność.

Dotarli do celu.

Wydał rozkaz, by nie zmieniać kursu, by pozwolić Świtaniu spaść. Zacisnął palce na burcie i linie, kazał załodze trzymać się mocno, a potem zaczął się modlić.

***

Gdy statek przechylił się i runął w przepaść, Kedda poczuł, jakby stracił nagle cały swój ciężar. Zacisnął powieki, kiedy pęd wiatru uderzył go w twarz. Wokół rozległy się wrzaski, by zaraz gwałtownie zamilknąć. Kedda oczekiwał nieznanego, ale i tak dał się zaskoczyć, gdy lina i brzeg burty rozpłynęły się w jego uścisku, a on sam opadł łagodnie na miękkie podłoże.

Otworzył oczy i zorientował się, że leży na otwartej dłoni.

– Witaj, Keddo z Białych Szponów, synu Adrany – zagrzmiał nad nim kobiecy głos, silny i głęboki. – Wstań!

Kedda podniósł się pospiesznie i zadarł głowę. Ogromna, większa od największej góry postać Wszechmatki nachylała się nad nim, a jej oczy świeciły jasnym, ciepłym blaskiem. Bogini trzymała w drugiej ręce Świtanie. Statek wyglądał przy niej jak dziecięca zabawka.

– Bądź pozdrowiona – odpowiedział bez strachu Kedda, czując jedynie zachwyt i dumę. Wraz z towarzyszami osiągnął przecież niemożliwy cel.

Wszechmatka obdarzyła go pełnym uznania uśmiechem.

– Gratuluję wam. Niewielu przed wami zdołało tu dotrzeć. Rozumiem, że mówisz w ich imieniu.

Potwierdził, gdy bogini delikatnie uniosła trzymany w dłoni statek.

– Obietnica – ciągnęła – jest obietnicą. Jedno życzenie, Keddo, synu Adrany.

Odpowiedź była prosta. Wiedział, po co tu przybyli, wiedział, o co ma prosić. A jednak w kluczowym momencie słowa nie mogły przejść mu przez gardło.

Pomyślał o swojej żonie, odważnej i zaradnej Suunie, której mimo usilnych starań nigdy nie pokochał i której od lat najwygodniej było pod nieobecność męża. Gdy wracał na krótko z dalekich podróży, Suuna zawsze witała go z ciepłą uprzejmością, a w zamian Kedda udawał, że nie widzi spojrzeń, które ona wymienia z jednorękim Haggatem.

Pomyślał o synach, bliźniętach Eiganie i Ebrimie. Dorosłych już, niezależnych mężczyznach. Świetnych wojownikach, zdolnych zdobyć wszystko to, co mogliby sobie wymarzyć.

Pomyślał o tych, którzy razem z nim wyruszyli na tę wyprawę, gotowych poświęcić życie dla dobra swoich krain. O Rudej Onzie, Cervie, Farim i Agsenairze, o całej załodze Świtania.

Pomyślał o klątwie ciążącej nad kontynentem i dzieciach, które każdego dnia padały jej ofiarą. O wszystkich rodzicach opłakujących swoich potomków.

Pomyślał wreszcie o miejscu w oddali, w którym niebo dotykało ziemi albo tafli morza. O wiecznie odległym horyzoncie. I o tym, jak jego serce złamało się, gdy dotarł na kraniec świata, gdzie horyzont przestawał istnieć. Skąd nie było już jak żeglować dalej ani dokąd iść.

– Spraw – poprosił wreszcie – żeby horyzont nie miał końca. Żeby nikt już nigdy nie dowiedział się, jak to jest dotrzeć za jego granicę.

Może komuś na Zachodnim Kontynencie udało się zdjąć klątwę. Może jeszcze się uda.

Wszechmatka uniosła brwi.

– Ach wy, ludzie – westchnęła z pobłażaniem. – Okrągła, źle. Płaska też niedobrze. Ale niech będzie.

Kedda nie zrozumiał jej słów, ale nie zdążył poprosić, by wytłumaczyła. Gdy Wszechmatka zacisnęła pięść, bezkresny horyzont rozpostarł się wokół niego.

Spływ kajakowy

Weronika Borek

________________________________________________

Świnka morska uważała, że kajak jest idealnej wielkości. Na tyle mały, aby jego przejście nie zajmowało wiele czasu, oraz na tyle duży, aby nie miała poczucia, że się dusi.

Co prawda, kiedy przybywał gość, robiło się delikatnie ciasno, ale i tak lubiła jego odwiedziny. Przed poznaniem go, świnka morska była przekonana – choć doprawdy nie wiedziała, skąd przekonanie to się wzięło – że istoty żywe zazwyczaj muszą dokądś przyjść, aby tam być. Alfred jednak po prostu się pojawiał. Bez pukania, co uważała za bardzo niekulturalne. On niespecjalnie się tym przejmował. Uważał kajak za swój dom.

Był to temat częstych dysput, które prowadzili, gdy już zajmował miejsce na jednym z niewielkich siedzeń, zdejmował płaszcz, odsłaniając kościste ciało, i uderzał kosą w burtę, aby przemieniła się w wiosło.

Świnka twierdziła, że nie można nazywać domem miejsca, w którym bywa się tak rzadko, a szczególnie jeśli ktoś inny – w tym wypadku ona – przebywa tam dłużej niż gospodarz. Zbywał ją tylko, mówiąc że siedział w kajaku na długo przed tym, jak ona się pojawiła.

Świnka morska nie do końca wiedziała, skąd się tutaj wzięła. Miała niejasne wrażenie, że wcześniej przebywała w miejscu znacznie mniejszym, którego ścianki złożone były z małych drutów, a nie żółto–czerwonego plastiku. Zakładała, że pewnego dnia pojawiła się tutaj tak jak Alfred. I może rzeczywiście z jego perspektywy to ona była gościem.

Kiedy już kończyli się sprzeczać, do kogo tak naprawdę należy środek transportu, w którym siedzieli, Alfred kładł wiosło na kolanach i brał ją na ręce. Obejmowała pazurkami małe kości jego dłoni, a on unosił ją nad brzeg kajaka, skąd wspólnie mogli patrzyć w dół.

Jej ślepiom ukazywał się wtedy najbardziej niezwykły widok, jaki kiedykolwiek widziała – tak przynajmniej twierdziła za każdym razem. Składał się z tysięcy kolorów, ze smug światła, z brył materii wyglądających jak małe dzieła sztuki… Wpatrywali się w otoczenie bez końca i nigdy nie widzieli nawet dwóch takich samych obrazów.

– To jest Wszechświat, świnko – mówił Alfred, gładząc ją delikatnie po błyszczącym futrze. – Najpiękniejszy, jaki kiedykolwiek odwiedziłem. 

Spytała go kiedyś, czy nie mógłby wyciąć jej małej dziurki w burcie kajaka, aby miała możliwość obserwowania tego pięknego widoku również pod jego nieobecność, jednak kategorycznie odmówił, twierdząc, że do środka mogłaby wlać się woda. Uważała, że to bzdura, bo przecież nie płynęli po żadnej wodzie.

Pewnie mówił tak, bo nie chciał poczuć się zbędny. Jednak ten widok nie był jedyną rzeczą, przez którą uwielbiała jego wizyty. Nie mniej ważne wydawały jej się opowieści, które snuł jedynie, jeżeli przychodził wesoły.

Zasmuciła się więc, kiedy po raz kolejny pojawił się w kajaku z posępną miną i westchnął ciężko, zdejmując kaptur. A więc nie będzie dziś historii o żadnych ludziach, o żadnych ostatnich słowach, o żadnych ekscytujących wypadkach ani w ogóle o niczym.

Spojrzał na nią przeciągle.

– Myślę, że nasza podróż się kończy – powiedział. Nie zrozumiała, lecz on ciągnął dalej. – Żywot tego Wszechświata powoli dobiega końca. Będę musiał odpłynąć, a ty nie możesz wybrać się ze mną. 

Po tych słowach nagle zrobił coś, czego świnka nie widziała nigdy wcześniej. Wystawił wiosło za burtę. Kajakiem szarpnęło, świnka poleciała bezwładnie na ścianę. Alfred położył ją sobie na kolanach, aby więcej nią nie rzucało, ale uparcie nie przestawał wiosłować, aż w końcu skręcił i poczuła, że spadają. Wkrótce również nad nimi widać było kosmiczną zupę z olśniewającego światła i materii.

– Nie lubię pożegnań – stwierdził towarzysz świnki. 

Wpadał w ten sam melancholijny nastrój, który zdarzał mu się raz na parę wizyt. Mówił wtedy bardzo dużo o przemijaniu. Niezbyt pojmowała z tego cokolwiek. Jego życie wydawało się bardzo zmienne. Miał mnóstwo przygód, opowiadał jej o osobach osiągających niesamowite rzeczy, a potem i tak wybierających się z nim w podróż. Kajaki każdego z nich ponoć wyglądały inaczej i zabierały pasażerów w najróżniejsze miejsca.

– O, jest. – Głos Alfreda wyrwał ją z zamyślenia. Skierowała ślepia w stronę, którą wskazywał. Przez chwilę nie mogła dostrzec nic poza zwyczajowym odbierającym dech w piersiach widokiem, ale w końcu zorientowała się, co nie pasuje do otoczenia. 

Coś się do nich zbliżało.

Alfred wstał, jednym ruchem zarzucił na siebie płaszcz i stuknął wiosłem w burtę, aby znowu zamieniła się w kosę. Położył świnkę morską na kościstym ramieniu. Czekali wspólnie pośród absolutnej ciszy w otoczeniu bliższych i dalszych gwiazd oraz planet.

Kształt był coraz bliżej. Bez problemu dało się zaobserwować, że jest większy od ich kajaka. Świnka drżała, zerkając raz po raz na towarzysza, ale ten stał tylko wyprostowany, nie odrywając wzroku od potwornego obiektu. Dalej miał tę samą minę, która tak pasowała do melancholijnego nastroju, ale jego oczy… Z oczami było coś nie tak. Przypominały czarne dziury, a świnka wiedziała, co mówi, bo widzieli kiedyś kilka takowych z kajaka.

W końcu zrozumiała, na co patrzy. To był okręt. Potężny okręt z ciemnego, starego drewna. Jego podarte żagle łopotały mimo braku jakiegokolwiek wiatru. Przysłaniał kolorowe światła i przeraziła się, gdy również oni znaleźli się w jego cieniu. Sądziła, że zostaną stratowani, jednak okręt zatrzymał się tuż obok. Z góry opadła drabinka ze sznura i niezbyt stabilnie wyglądających deseczek. Alfred bez namysłu począł się wspinać. Świnka z niepokojem obejrzała się na pozostający w dole kajak. Z ulgą zobaczyła, że w okręcie otwiera się klapa i ich dom zostaje wciągnięty do wnętrza.

W końcu dotarli na górę. Pokład był ogromny i niemal całkowicie pusty. Alfred westchnął ciężko. Pogłaskał ją po główce dwoma palcami, po czym ruszył w stronę steru oraz stojącej przy nim postaci.

– Witaj, siostro – rzucił, wchodząc po schodach. 

Świnka zaniemówiła, gdy w końcu zobaczyła dziewczynę, do której się zwracał. Zupełnie go nie przypominała. Przede wszystkim nie miała na wierzchu ani jednej kostki, a jej skóra cały czas się zmieniała. Przybierała różne kolory i różne faktury – od łusek do futra przez niezliczoną liczbę form. Podobnie włosy były trawą, liśćmi, małymi igłami, grubymi pędami, kwiatami… Śwince morskiej zakręciło się w głowie.

– O, masz zwierzątko? – Dziewczyna puściła ster i doskoczyła do Alfreda. 

– Nie wystrasz jej – mruknął, po czym ściągnął z ramienia świnkę i wyciągnął w stronę zmiennokształtnej na złożonych dłoniach. – To jest moja siostra, Klara. 

Według świnki, dotyk tej dziewczyny był najdziwniejszym, co kiedykolwiek czuła. Zwierzątko przeszedł dreszcz, niezwykła energia, która na moment odebrała mu zmysły.

– Jaka jesteś piękna! – zachwyciła się Klara i słychać było, że to nie tylko pusty komplement. Dało się poznać, że dziewczyna wie, co mówi, że ona tak myśli, bo tak naprawdę uważa za piękne wszystko, ale w żaden sposób nie umniejszało to komplementu z jej ust. 

Kiedy Alfred postawił ją na ławce kilka kroków za sterem i sam usiadł obok, świnka morska doszła do wniosku, że się myliła. Zobaczyła właśnie coś bardziej niesamowitego od widoku znad burty kajaka. Wciąż przekształcająca się Klara prowadząca okręt pośród zupy gwiazd miała utrwalić się w jej pamięci do końca życia.

Czyli, pomyślał ze smutkiem Alfred, niezbyt długo. 

Nie wiedział jeszcze, że nawet on może się pomylić.

Na razie jednak płynęli dalej. Jego siostra raz na jakiś czas kręciła sterem, jakby od niechcenia, ale śmiała się przy tym, najwidoczniej uważając to za zabawne. Świnka odważyła się przejść w tę i z powrotem po ławce, a potem zeskoczyć na pokład. Chodzenie po drewnie wydawało jej się dziwne, ale przywoływało niejasne wspomnienia z czasów, z których wcześniej miewała jedynie przebłyski drucianych ścianek. Czasów przed kajakiem.

Tak pochłonęło ją to zajęcie, że nawet nie zauważyła, kiedy się zatrzymali. Spojrzała w górę. Nad nimi rozpościerała się jedynie pustka. Żadnych planet, żadnych gwiazd. Alfred wziął ją na ręce i ze zdziwieniem spostrzegła łzy spływające mu po kościach policzkowych.

– Nie lubię pożegnań – powtórzył cicho, przytulając ją do siebie. 

Przestraszyła się. Jak to? Miała już nigdy go nie zobaczyć? Pocałował ją w główkę, a Klara gładziła go uspokajająco po plecach. Świnka rozglądała się bez zrozumienia. Wokół było niemal całkiem pusto, tylko za nimi widziała jeszcze tak ukochany krajobraz. Alfred powoli skierował się w tamtą stronę.

– Nie bój się – powiedział, wyciągając dłoń, na której siedziała, za burtę. – Trafisz w miłe miejsce. 

Puścił ją. Spadała, a kolory i kształty przesuwały się wokół niej. Po chwili poczuła niewielkie szarpnięcie, a w następnym momencie uderzyła o szorstki chodnik.

Podczas gdy świnka morska uświadamiała sobie, że jest całkiem żywa, tylko nieco poobijana i stoi na betonie, gdzie tłum ludzi zerka to na nią, to na rozdarcie w niebie, przez które widać było ciemne niebo oraz nieznane gwiazdy i planety, Alfred z Klarą odpływali w pustkę, nie oglądając się za siebie. Ten Wszechświat miał się niedługo skończyć.

Antologia „Granice Nieskończoności”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK
www.fundacjark.org 

fb.com/fundacjark 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK zajmuje się
stałym podnoszeniem kwalifikacji ratowników 

i szkoleniami z zakresu pierwszej pomocy. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)
W końcu za obiad z dostawą do domu,
płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl 

Postscriptum

Anna Maria Wybraniec

________________________________________________

Po niektórych parach od razu widać, że nic z tego nie będzie. Nie ma znaczenia, czy się kochają, czy nie, bo to nie jest sprawa uczucia, tylko kwestia codzienności. Miłość wszystko wybaczy, ale przyzwyczajenia już nie są tak łaskawe.

Inne za to nie pozostawiają wątpliwości – będą razem. Nawet jeżeli teraz każde z nich żyje osobno, ma swojego partnera, swoją partnerkę, to jest przy nim, przy niej co najwyżej w połowie (zwykle w ćwiartce, bo coś przecież trzeba zostawić dla siebie); druga połowa od samego początku jest przy kimś innym. I pewne jest, że będą, nawet jeżeli na razie zwlekają, bo raz utraconego napięcia, kiedy już wszystko wiadomo, ale nic jeszcze nie zostało powiedziane, nie da się przywrócić. Pewne siebie oczekiwanie słodko smakuje.

Marcin wiedział, że będą razem, do końca, na zawsze. Wiedział też, że kiedy będą razem, to będzie na zawsze koniec. Może dlatego żadne z nich się nie spieszyło.

To nie tak, że nie myśleli o sobie. Myśleli, często, choć może nie częściej niż inni ludzie tak samo zawieszeni w oczekiwaniu. Czasami on wśród codziennych drobiazgów – między zakupami a przystankiem – przypominał jej o sobie: widziała, jak przebiega przez ulicę, nie zważając na samochody, jak niebacznie skręca w ciemną alejkę późnym wieczorem, jak jedzie autem odrobinę za szybko. Nie był jednak zbyt nachalny, miał dość spraw swojego życia, choć czasem czuł się trochę niezręcznie – bo może powinni już być razem, bo może niepotrzebnie zwleka.

Ona też wysyłała mu wiadomości, zwykle ogólnikowe, tylko o sobie przypominała, tak jakby mógł o niej zapomnieć. Serce biło mu szybciej za każdym razem, kiedy dostawał od niej memento: w końcu była zajęta sprawami większymi niż on, sprawami które mógł oglądać tylko z daleka. Czasem były to SMS-y: „Słyszałam o wypadku na autostradzie, auto jak twoje, czy jesteś bezpieczny? Mori” albo „Nie baw się telefonem, jak prowadzisz! Mori”. Czasem w nocy budziły go głuche telefony i przez chwilę nie wiedział, czy to dzwonek, czy sygnał karetki. Machała do niego z wieczornych wiadomości, bo na miejscu zdarzenia często była przed pogotowiem i policją.

Tym razem w skrzynce czekała na Marcina pocztówka. Wyciągnął kartkę, skrzywił się z niesmakiem. Pradziadek Instagrama, co prawda mniej jedzenia i selfie, trudności techniczne, które nadrabiano rytualnym oglądaniem zdjęć: tu Ja na tle piramidy cheopsa, tu Ja pod wieżą eiffla, tu Ja zasłaniam coś, czego nazwy nie pamiętam, ale tam byłem, jest dowód zdjęciowy. Prababka Facebooka, obrazek do przyklejenia na ścianie, zahaczenia o ramę lustra; pół miejsca na wiadomość zajęte przez komentarz: „brakuje miejsca, więc nie napiszę więcej, opowiem, jak się zobaczymy”. 

Pocztówka Marcina pochodziła z limitowanej edycji: pięćset trzydzieści dwa egzemplarze w dwa tysiące czternastym roku, pięćset dwa w dwa tysiące piętnastym, dwa tysiące szesnasty jeszcze nie zamknięty, choć policja podawała optymistyczne statystyki za pierwszą połowę roku. Za drugą na pewno takie nie będą – polskie słońce, nawet jeżeli nie prześwietla rzeczywistości jak na Południu, to i tak skłania do pociągnięcia za spust.

Na kartce były dwa zdjęcia. Jedno, duże, w tle, przedstawiało leśny widoczek. Ot, niby nic specjalnego: las, czyli drzewa. Długie, proste pnie, których kora nie była pomarszczona jak twarz staruszka; odłaziła płatami jak łuszczący się naskórek; nabierała brązowej patyny jak skóra topielców z torfowisk. Może rana została otwarta przez głodne sarny, które przedarłszy się przez łyko, chciały się wgryźć w białą miazgę jak drapieżcy wysysający szpik z pękniętej kości? Zielony mech wskazywał północ, choć rdzawoczerwone plamy mówiły raczej o porze niż o kierunku.

Trawa, niestety zdeptana, przeorana jak przez dziki szukające żołędzi lub innych kosztowności; ktoś musiał coś znaleźć, bo teraz jego tropem podążały inne zwierzęta. Gdyby go odnalazły, odebrałyby mu łup, choć nie mogły wrócić życia stratowanej ziemi.

Między drzewami, jak nitka babiego lata, unosiła się biało-niebieska taśma. Na gałęzi wisiały lateksowe rękawiczki. Ze ściółki, jak grzyby, wyrastały ponumerowane tabliczki, trzynaście, po jednej na każdy rok.

Drugie zdjęcie, znacznie mniejsze, umieszczono w rogu, jak słonko na dziecięcym obrazku. Marcinowi kojarzyło się z Teletubisiami: w słonku głowa, oderwana od przyziemnego ciała, w czerwonej aureoli, twarz uśmiechnięta, wyszczerzona. Uśmiech od ucha do ucha przecina policzki, pokazuje wszystkie zęby, nawet trzonowe. Nosa nie widać, zasłania go biało nakrapiana czerwona plama wyglądająca jak kapelusz muchomora; nie wiadomo, czy był spuszczony na kwintę, czy uniesiony wysoko. Oczy, skryte w gęstym cieniu łuków brwiowych, są niewidoczne – jakby ich nie było.

Obok kółka w górze duży napis: „POZDROWIENIA Z LASU”. Brzydki, kanciasty font, wypełniony tęczowym gradientem.

Marcin odwrócił kartkę. „Szkoda, że cię tu nie ma! Do zobaczenia wkrótce! Twoja na zawsze Mori”. Wsunął pocztówkę do torby; wkrótce o niej zapomniał, jak o każdym memento – bo przecież dopóki nie przyjdzie po niego, to tak, jakby nigdy nie miała nadejść.

Było nas czworo

Kaja Piaścik

________________________________________________

W oddali rozległ się tętent kopyt.

Siedząca na drewnianym płocie Śmierć uniosła głowę, nasłuchując. Jej klacz – koński szkielet obciągnięty skórą z resztkami płowej sierści – dotąd leniwie skubiąca trawę na łące za jej plecami, także uniosła łeb, zainteresowana zbliżającym się dźwiękiem.

Śmierć nie musiała długo czekać. Po chwili zza zakrętu wyłonił się jeździec na białym wierzchowcu, galopując w jej stronę po pustej asfaltowej drodze. Za moment byli już na tyle blisko, że Śmierć wyraźnie mogła dostrzec jasne włosy przybysza, jego szerokie ramiona i znajomą sylwetkę. I złotą koronę na jego głowie, lśniącą w ostatnich promieniach zachodzącego słońca.

Dotarłszy wreszcie na rozstaje, jeździec ściągnął wodze. Wierzchowiec wyhamował gwałtownie i zatańczył w miejscu, potrząsnął białą grzywą. Dyszał ciężko, ze świstem wciągając powietrze do płuc i tocząc różową pianę z pyska.

Zaraza zeskoczył z końskiego grzbietu. Ubrany był, jak zwykle, w skóry i futra, łuk i kołczan przewieszone miał przez plecy. Wolnym krokiem zszedł z jezdni na pobocze, zatrzymując się tuż przed Śmiercią.

– Siostrzyczko – rzekł ciepło, po czym zdjął koronę i szerokim gestem zamiótł nią trawę u stóp Śmierci, zginając się w głębokim, teatralnym ukłonie. 

– Zaraza! 

Śmierć zeskoczyła z płotu. Gdy tylko jej brat wyprostował się i włożył koronę z powrotem na skronie, przyciągnęła go blisko i objęła. Zaraza zaśmiał się radośnie i odwzajemnił uścisk, w swoim szczerym entuzjazmie niemalże łamiąc Śmierci kości. Na koniec ucałował ją w nagą czaszkę.

Odsuwając się od brata, Śmierć zorientowała się nagle, jak bardzo za nim tęskniła. Jak bardzo będzie za nim tęsknić.

– Widziałeś się z siostrą? – zapytała, ignorując tępy ból, który poczuła nagle w przestrzeni między żebrami. 

– Przelotnie. – Zaraza uśmiechnął się szeroko, patrząc w puste oczodoły Śmierci. – Jest w Stanach, bawi się policjantami. Co prawda mijamy się często, ale znasz ją, nie usiedzi w miejscu. 

O tak, Śmierć świetnie znała Wojnę. Swoją niespokojną, niezmiennie podnieconą siostrzyczkę, wiecznie szukającą zarzewi nowych konfliktów czy nowych rzek, które mogłyby spłynąć krwią. Piękną, okrutną Wojnę.

– A Głód? 

– Ciągle w Jemenie. Wybieram się do niego wkrótce. 

– Dobrze. Bardzo dobrze. 

Na widok Zarazy i wspomnienie rodzeństwa Śmierć ogarnęło nagłe rozrzewnienie, a zaraz za nim – fala zwątpienia. Ale nie było już odwrotu.

Kochała ich tak bardzo. Bezkreśnie, bezwarunkowo. Mieli przecież tylko jeden cel i siebie nawzajem. I chociaż każde z nich dzierżyło niesamowitą, świętą moc, to nie było mocy większej czy silniejszej nad ich miłość. Ta miłość, ta siła zdolna przetrwać sam koniec świata, istniała wiecznie. Niezniszczalna, bezgraniczna.

A przynajmniej tak się wydawało Śmierci. Do niedawna.

Oboje usiedli na płocie, prawie stykając się biodrami, ciesząc się swoją bliskością. Śmierć zapytała o ostatnie miesiące i kazała opowiedzieć sobie, gdzie Zaraza bywał, co widział i co robił. Słuchała, gdy brat mówił jej o przepełnionych szpitalach i rozpaczliwie łapanych oddechach. I wiedziała, że chociaż musi dokonać zaplanowanego czynu, to wciąż kocha swojego brata. Bardziej niż wszystko inne – powiedziałaby jeszcze niedawno. Na równi tylko z Wojną i z Głodem.

Nie bardziej – pomyślała teraz – niż człowieka. 

Ich przeznaczeniem było przecież coś więcej. Mieli czekać na odpowiedni moment, mieli być częścią wielkiego planu, a byli jak wściekłe psy zerwane z łańcucha. Rozswawoleni i niebezpieczni. Bez celu siejący zamęt i chaos. Stwarzający cierpienie dla samego cierpienia.

Śmierć nie musiała robić niczego. Ludzie byli ludźmi, śmierci więc nie mogli uniknąć. Zwykle umierali sami, ze starości, chorób, w wypadkach. Niekiedy zabijali się wzajemnie. Ale nigdy, przenigdy ich śmierć nie wymagała ingerencji samej Śmierci.

Zaraza, Wojna i Głód zaczęli za to ingerować często i z wielkim entuzjazmem.

Śmierć patrzyła, jak jej rozbestwione rodzeństwo przynosi ludziom rozpacz i powolną zagładę. I w którymś momencie zdała sobie sprawę, że Śmierć jest czasem Miłosierdziem.

– A ty? – zapytał pogodnie Zaraza, wyrywając ją z zamyślenia. – Dlaczego chciałaś się spotkać? Nie zrozum mnie źle, siostro, wspaniale cię widzieć. Ale czemu tak nagle? 

Śmierć spojrzała na brata i trwała w milczeniu przez długą chwilę, próbując nacieszyć się jego widokiem, jego obecnością.

– Zaraza – westchnęła wreszcie. – Mój kochany, kochany Zaraza. 

Ciągle uśmiechając się łagodnie, Zaraza przekrzywił głowę. Gdy Śmierć sięgnęła za siebie i ujęła w dłonie opartą dotąd o płot kosę, jego brwi ściągnęły się tylko delikatnie, w oczach przemknął cień konsternacji.

Ostrze kosy przecięło powietrze szerokim łukiem i wbiło się głęboko w szyję Zarazy. Niepewnie wyprowadzony cios nie ściął mu głowy, jak powinien, a rozpłatał tylko gardło, spychając go z płotu na ziemię. Jasna krew trysnęła spod ostrza.

Śmierć szarpnęła kosą. Znowu zbyt słabo; wyrzuty sumienia odbierały jej precyzję i skuteczność, ale najwyraźniej tyle wystarczyło, by dokończyć, co zaczęła. Szok, niedowierzanie i poczucie zdrady zgasły w szeroko otwartych oczach Zarazy, ręce opadły bezwładnie na trawę.

Chwilę potem na jego skórze wykwitły wielobarwne plamy i czerwona wysypka, zaraz potem pojawiły się obrzęki, zgrubienia, otwarte rany. Oczy zaropiały, ze zniekształconego nosa zaczął płynąć gęsty śluz. Spod skór i futer pociekła krew i wydzieliny.

Czy ludzie – zastanawiała się Śmierć, patrząc na gnijące ciało Zarazy – też tak bardzo kochają swoje rodzeństwo? 

Czy cierpią tak samo jak ona, gdy zmuszeni są stanąć przeciwko swoim braciom, swoim siostrom?

Śmierć poczekała, aż zwłoki rozpadną się i rozłożą, a po północy przeskoczyła przez płot i skierowała się w stronę swojej płowej klaczy. Musiała jechać. Czas naglił, a do Jemenu była daleka droga.

Równowaga

Diana Grabska

________________________________________________

Trzy minuty. Dokładnie tyle spóźnił się na dodatkowe zajęcia z chińskiego. Wszedł do sali, skinął głową w kierunku lektora w ramach przeprosin i bezszelestnie usiadł w ławce przy otwartym oknie. 

Miał wrażenie, że wszyscy słyszą jego głośno bijące serce, próbujące dotlenić wyczerpany po biegu organizm. Nikt jednak nawet nie spojrzał w jego kierunku. To tylko mózg podsuwał mu scenariusz, którego w głębi duszy pragnął. Obojętność unosiła się w dusznym pomieszczeniu, mieszając się z drobinkami kurzu.

Odetchnął głęboko i otworzył podręcznik na wskazanej przez pana Wu stronie. Nie potrafił skupić swoich myśli na logograficznych znakach. Przebijające przez chmury promienie słoneczne i cichy szelest liści za oknem przypomniały mu pewne popołudnie nad jeziorem. Świadomie wrócił do niego myślami, totalnie ignorując toczącą się w sali dyskusję.

Tamtego dnia odbył się pogrzeb jedynej osoby na świecie, która go rozumiała. Jego dziadka. Jeszcze za życia wyraził życzenie, aby po śmierci jego prochy zostały wysypane wprost do jeziora znajdującego się na prywatnej, rodzinnej posesji. Wypełniając jego wolę, tamtego sierpniowego popołudnia właśnie w ten sposób pożegnali go wszyscy z rodziny.

To było dokładnie rok temu. Nicholas czuł jednak taki sam ból jak wtedy, gdy dowiedział się o jego śmierci. Z tego też powodu, od dnia pogrzebu codziennie w nocy chodził nad jezioro by w myślach toczyć z nim dyskusje. 

Pamiętał, jak dziadek podsuwał mu książki dotyczące kosmosu i namawiał na studia z astrofizyki. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu, dyskutując o ciałach niebieskich i teoriach wielkiego wybuchu. On jedyny znał Nicholasa tak dobrze, by wiedzieć, że marzy o zostaniu naukowcem. By przez całe swoje życie badać kosmiczną przestrzeń, rozwiązywać zagadki i odkrywać nowe ciała niebieskie. Teraz jednak zmieniło się niemal wszystko.

Łączyła ich nie tylko pasja. Dziadek nauczył go przede wszystkim podejścia do świata, w którym pieniądze stanowią tylko element poboczny. Powtarzał mu, że w życiu najważniejsza jest równowaga. Między tym, co fizyczne, a tym, co niematerialne. Głęboko wierzył, że wszechświat nie lubi próżni – wypełnia nasze ciało i duszę, będąc niezbędnym składnikiem nas samych. Cokolwiek się wydarzy, jakichkolwiek decyzji by się nie podjęło, nie wolno naruszyć panującej w przestrzeni kosmicznej równowagi – powtarzał. Wtedy i tylko wtedy człowiek będzie naprawdę szczęśliwy. 

***

Rodzice mieli wobec niego inne plany. A ogromny wszechświat nie mieścił się w ramach jasno sprecyzowanej przyszłości ich jedynego syna. Miał konkretne zadanie do wypełnienia. Przejąć rodzinną firmę i kontynuować nudną misję doradztwa finansowego dla bogatych, korporacyjnych szczurów.

Właśnie dlatego dzisiejszego popołudnia siedział na zajęciach z chińskiego. We wtorki i czwartki chodził na korepetycje z matematyki stosowanej, a środowe ranki poświęcał na pływanie, które podobno idealnie stymulowało koordynację półkul mózgu. 

Każdy dzień był idealnie zaplanowany. Nie było czasu na wyjścia z przyjaciółmi (nawet jeśli takowi istnieliby w jego życiu) czy realizację własnych zainteresowań. Jedyną osobą, z którą spotykał się regularnie, był Jonathan. Nie dlatego, że byli przyjaciółmi czy choćby znajomymi. Nic ich nie łączyło. Widywał się z nim głównie po to, by kupić od niego amfetaminę. Brał ją od początku szkoły średniej. Wcześniej tylko przed egzaminami, od mniej więcej roku prawie codziennie. Tylko dzięki niej był w stanie tyle godzin uczyć się do egzaminów, ogarniać zajęcia dodatkowe i mieć siłę na pływanie. Tak, był uzależniony. Nie miał wyboru. Całe jego życie podporządkowane było wyłącznie spełnieniu wygórowanych aspiracji rodziców.

Był tym wszystkim zmęczony. Potwornie zmęczony. Miał dopiero siedemnaście lat, a jego ramiona dźwigały ogromny ładunek emocji. Czuł się niczym doświadczony życiowo starzec, siłą wciśnięty w nieproporcjonalnie młode ciało. Tego wieczoru, wracając do domu z dodatkowych zajęć, czuł na sobie ciężar samotności mocniej niż zwykle. Przemierzał ulice znanego mu miasta niemal mechanicznie. Instynktownie wykonywał kolejne kroki, ignorując otaczające go dźwięki i światła. Poczucie wyobcowania otulało go szczelniej niż granatowy, wełniany sweter, który miał na sobie. 

Minęła go grupa roześmianych dziewcząt ubranych w szkolne mundurki. Wyszyte na ramionach godła szkoły wskazywały, że chodziły do tego samego liceum co on. Nie znał ich, a z całą pewnością one nie znały jego. Miał na swetrze przytwierdzoną niewidzialną nicią naszywkę z napisem: bogaty kujon. Tylko tyle. Bycie dzieciakiem z bogatej rodziny było wystarczająco odpychające, by inni nawet nie próbowali go zrozumieć. Dobre wyniki też nie pomagały, dystansując tych nielicznych, którym umknęła informacja o finansach. Szybko pojął, że można być samotnym także wtedy, gdy stoi się w tłumie znanych sobie ludzi.

I tym razem, wchodząc do metra, z przyzwyczajenia włożył słuchawki do uszu, by odciąć się od rozmów i peszących go spojrzeń współtowarzyszy podróży. Włączył na iPhonie zapętlony od miesięcy utwór In the end. Znał oryginał, ale to remiks Mellena Gi z głosem Fleurie trafił prosto w jego serce, gdy tylko usłyszał go po raz pierwszy. Za każdym razem przygniatało go to, jak bardzo słowa piosenki pasują do jego uczuć. Jakby ktoś siedział w jego głowie i spisywał wszystko o czym myślał. Zamieniał wygaszone w nim emocje w słowa, łączył linią melodyczną i podbijał basem. Znów nie mógł oderwać się od głosu wokalistki, śpiewającej to, co on sam ukrywał każdej nocy nawet przed samym sobą. 

***

Dziś wypadała rocznica jego śmierci. Nie miał zamiaru wracać do domu, w którym nikt nawet o nim nie wspomni. Tak jakby samo wchłonięcie prochów dziadka przez głębiny jeziora zamykało ten temat na zawsze. O tak, chcieli o nim zapomnieć. Nic tak nie denerwowało matki, jak to, że Nicholas spędzał z nim tak dużo czasu. Oboje z ojcem twierdzili, że dziadek wciskał do głowy ich synowi niepotrzebne bzdury, zamiast pokazać mu, w jaki sposób funkcjonuje firma i jak odnieść sukces na rynku finansów.

Nie rozumieli, że to właśnie odległa, niemal kosmiczna perspektywa dała dziadkowi możliwość przebicia się wśród tysięcy podobnych firm. A jego dalekowzroczność budziła zaufanie i szacunek wśród klientów, którzy oddawali swoje miliony w ręce nieznanego, młodego doradcy biznesowego. Nie byli w stanie dostrzec tego, co przez tyle lat próbował im pokazać. Zwłaszcza ojciec, z całym swoim surowym podejściem do rzeczywistości i do własnego syna.

Ich obojętność każdego dnia oblepiała głowę Nicholasa niczym gęsty, kleisty smar. Wolno spływając wzdłuż ciała, z każdym dniem ograniczając dostęp do marzeń. Doprowadzając do mechanicznego wykonywania narzuconych obowiązków. Amfetaminowe przytępienie pozwalało nie czuć nic, co mogłoby zaburzyć rytm dnia, jednocześnie podkręcając umysł do przetwarzania ogromnej ilości danych. Tylko widok rozgwieżdżonego nieba wzburzał jego serce tak samo mocno, jak czas spędzany z dziadkiem.

Uwielbiał go. I właśnie dlatego dzisiejszego wieczoru zamiast wrócić na kolację do domu, postanowił od razu iść nad jezioro. Zdjął plecak i odłożył go na drobny, chłodny piasek. Podszedł tak blisko wody, jak tylko się dało. Czubki adidasów lekko zapadły się w miękkie, wilgotne podłoże podmywane falami. Czuł wpychający się pod sweter chłodny wiatr i przez chwilę obserwował powierzchnię jeziora odbijającą zniekształcony obraz ciężkich, burzowych chmur. Westchnął. Wolałby, żeby niebo było czyste, jak wtedy gdy wspólnie obserwowali spadające Perseidy.

Przykucnął i objął kolana ramionami. Po policzkach spłynęły ciepłe, słone łzy. Czuł, że wszystkie tłumione przez rok emocje właśnie wypływają z jego ciała. Wewnętrzna równowaga Nicholasa zniknęła wraz z odejściem jedynej osoby, która znała i kochała takim, jakim był. Przez ostatni rok, każdego dnia pod naciskiem obsesyjnych wymagań rodziców i natłokiem obowiązków równoważnia przechylała się niebezpiecznie w jedną stronę. Ich oschłość nie mogła równać się czułości, z jaką traktował go dziadek. Czuł, jak samotnie spędzone tygodnie raz po raz zbierają się w kącikach jego oczu, zamazując obraz, który jeszcze przed chwilą był tak wyraźny.

Tak bardzo chciałby mieć w sobie tyle siły, by móc się im przeciwstawić. Nie ukrywać swoich emocji, mieć prawdziwych przyjaciół i odwagę by zdawać na studia z astrofizyki. Być szczęśliwym i wierzyć, że kosmos naprawdę mu sprzyja.

***

Podniósł się i przetarł oczy rękawem swetra. Nie wiedział, ile czasu minęło, odkąd tu przyszedł. Był za to pewien, że nie chce wracać do domu. Rozejrzał się, przyzwyczajając oczy do zapadającej ciemności.

To, co zobaczył, nie było ani trochę podobne do niczego, co zazwyczaj widywał o tej porze nad jeziorem. Na powierzchni wody nie widniało już lustrzane odbicie pokrytego gęstą warstwą chmur nieba, które widział jeszcze parę chwil temu.

A jednak nie mógł zaprzeczyć – widział to na własne oczy! Cały kosmos wciśnięty pomiędzy brzegi znanego mu jeziora, wypełniający przestrzeń pod jego powierzchnią. Na środku migotała niemal całkowicie zanurzona w czarnej toni wszechświata Droga Mleczna. W niektórych miejscach granica między tym, co pod powierzchnią, a tym, co unosiło się w powietrzu, rozmywała się, tworząc mgłę z miliona drobnych, rozświetlonych gwiazd. Nigdy, przenigdy, nie widział niczego piękniejszego.

To był wszechświat, o którym uczył się i czytał w książkach. Który tyle razy obserwował, leżąc w nocy na plaży. A jednak, z całym swoim ogromem i głębią, ten sam kosmos został przelany do małego zbiornika wodnego. Jakby specjalnie dla niego dzisiejszego wieczoru zbliżył się na wyciągnięcie ręki. Tak, by mógł go dotknąć i poczuć. 

Nigdy wcześniej nie pomyślał o możliwości dotknięcia gwiazd. Było to zupełnie irracjonalne, a jednak dziś czuł, że są w jego zasięgu. Musiał spróbować! Spróbować musnąć palcami księżyc i zanurzyć się w przestrzeni kosmicznej.

Drżąc, podszedł jeszcze bliżej brzegu. Powoli zdjął adidasy, skarpetki. Wszedł głębiej, aż obie stopy zniknęły w ciemnej substancji, zadziwiająco ciepłej i gęstej. Gęstszej niż woda, w której wielokrotnie pływał. Przywołał w swojej głowie dane o temperaturze w kosmosie. Nic się nie zgadzało. Logika, ani nauka nie miała jednak teraz żadnego znaczenia.

Nicholas z każdym krokiem zanurzał się coraz głębiej, czując obmywające go ciepło. Chwilę później, gdy już ledwo dotykał palcami stóp dna, zaczął płynąć równym rytmem w kierunku środka kosmicznego jeziora. Mimo gęstości substancji, w której się poruszał, nie czuł oporu. Doświadczył natomiast czegoś, co dotąd było mu obce. Po raz pierwszy w życiu poczuł ulgę. Gdy oddalał się od brzegu, z każdym ruchem ramion całe skumulowane w nim napięcie znikało jak pękające pod wodą bąbelki powietrza. 

Zatrzymał się na środku jeziora. Spojrzał ostatni raz na oświetlony z daleka dom rodzinny. Patrzył na niego i zrozumiał, że już od dawna nic go z matką i ojcem nie łączy. N i c. Tak jakby wszystkie ściśnięte między żebrami uczucia, które w sobie nosił, zostały zmyte. Cały ciężar odpowiedzialności, nałożonych na niego oczekiwań i samotności wolno opadł tam, gdzie jeszcze niedawno było zarośnięte wodorostami, muliste dno.

Wziął głęboki oddech i zamknął powieki. Zanurkował. Płynął w dół, głębiej i głębiej ile starczało powietrza w płucach. Gdy wypuścił z nich ostatnie zapasy tlenu, otworzył oczy. Nie musiał już płynąć. Niemy unosił się w samym środku ogromnego wszechświata. Dookoła panowała przyjemna ciemność, delikatnie rozświetlona ciepłym światłem miliona gwiazd. Rozejrzał się powoli, zawieszony w gęstej przestrzeni zawierającej w sobie wszystkie znane mu i nieznane planety, słońca, galaktyki i księżyce. To, co go otaczało, zdawało się nie mieć końca.

Nie czuł zimna, strachu ani przerażenia. Czuł natomiast wszechogarniający spokój. Gdzieś głęboko w sobie wiedział, że wszystko dookoła niego, łącznie z nim samym, stało się wreszcie jednością. A on, przekraczając tego wieczoru granicę własnej, psychicznej wytrzymałości, został częścią nieskończonej przestrzeni.

I tylko wilgotne adidasy pozostawione na brzegu mogły świadczyć o tym, że należał kiedyś do tego świata.

Vitasphaera

Tomasz Skowroński

________________________________________________

Teraz

Przejście zamknęło się z odgłosem, który przywiódł mu na myśl dźwięk zapamiętany z chwili zamknięcia w miękkościennej izolatce Centrum Psychiatrii Kosmicznej. Nie miało znaczenia, że wtedy, halucynujący, otumaniony lekami, był sobą tylko w niewielkim stopniu. Lęk przed oznajmianym przez zamykające się drzwi odcięciem i brakiem powrotu był tak pierwotny, że nie dawał się stłumić.

Odetchnął głęboko, ciężar za mostkiem zaczął narastać. Powstrzymał się od spojrzenia w tył.

Wtedy, wrzucony do izolatki, natychmiast ruszył z powrotem, ale miękki, gładki, ciemnozielony materiał zdążył się przed nim zamknąć. Miotał się w wściekle, aż opadł z sił.

Teraz szedł spokojnie białym korytarzem; ucisk za mostkiem z wolna ustępował, podobnie jak chęć ucieczki.

Kolejne kroki wybrzmiewały cicho w sterylnym wnętrzu statku.

Wtedy

To nie był typowy lot.

Maks nie należał do mistrzów nawigacji, instynktownie orientujących się w przestrzeni pilotów, którym wystarczał rzut oka na ekrany, by zarejestrować położenie, prędkość i kurs statku. Polegał na oprzyrządowaniu, zgadzając się z opinią, że rolą pilota jest wskazywanie celu oraz kontrola spójności działania systemów. I, oczywiście, reagowanie w sytuacjach kryzysowych, które występowały praktycznie tylko wskutek splotów niedbałości i pecha. 

Mimo to czuł, że nie wszystko jest w porządku. Nie panikował, zastanawiał się nad przyczynami swoich podejrzeń. Analizował wskazania, porównywał czasy, posunął się nawet do użycia niesprzężonego z systemami statku rezerwowego komputera. Wszystko się zgadzało, a jednak odczuwał niepokój. Początkowo kładł go na karb długiego pobytu na stacjach treningowych; po kilkunastu dniach doszedł jednak do wniosku, że problem musi być gdzie indziej. Uczucie, którego doświadczał w trakcie treningu, było inne. Nie miało również nic wspólnego z psychozą kosmiczną – z jej symptomami każdy pilot był obeznany, wręcz zaprzyjaźniony. To było coś innego, coś irytująco znajomego, ale wymykającego się identyfikacji. 

Do końca misji nie doszedł przyczyny dyskomfortu. W sumie nie był niezadowolony – przydługa podróż nie wywołała szczególnie intensywnych objawów; nawet przez chwilę nie stracił krytycyzmu, co nie było może osiągnięciem niespotykanym, ale dość rzadkim. Buszujące po statku diabełki zachowywały się grzecznie, nie transformując w groźne, szalejące demony; szeptały tylko między sobą, cichutko jak zawsze. Nie pojawiały się postaci osób, które pozostawił w przeszłości. Nie wystąpił nawet ślad najcięższych objawów – tych, których prawdziwości nie byłby w stanie ocenić. 

Niepokój, choć wciąż narastający, jakoś znosił.

Wracając, powierzył nawigację systemom statku i skupił się praktycznie tylko na obserwacji objawów – gdy symptomy psychozy zanikały wraz ze zmniejszającą się odległością od Ziemi, lodowa szpila niepokoju rosła gdzieś za mostkiem. Nie zniknęła nawet, kiedy stanął na płycie lądowiska, a widziadła rozpłynęły się jak sny dusznych nocy.

*

Myślał już tylko o spotkaniu z Anielą, ciepłym spokoju własnego mieszkania, jakże odmiennym od chłodnej ciszy statku. Odprawa w Centrum szła rutynowo, kolejne badania jak po każdym lądowaniu, personel naziemny wyprany z entuzjazmu, niespodziewający się żadnych rewelacji.

*

Aniela opuszczała służbowe mieszkanie w Centrum na czas jego lotów i wracała, kiedy zaczynał regulaminowy urlop po misji. Wyjeżdżał po nią i odbierał ją z pociągu.

Tym razem się spóźnił. Nie chciał prowadzić, objawy psychozy nie wycofały się do samego końca. Na taksówkę czekał dłużej niż zwykle, a flegmatyczny kierowca nie nadrobił zwłoki. Jego żona zdążyła dotrzeć do wyjścia z dworca, kiedy on dopiero wyskakiwał z pojazdu. Ruszył ku niej.

Błysk.

Atak nastąpił niespodziewanie.

Majaczące na granicy widoczności diabełki połączyły się, tworząc plującego ogniem demona, który oddzielił go od uśmiechającej się Anieli.

Huk.

Nie mógł dopuścić, by oglądała go w tym stanie.

Odwrócił się i ruszył przed siebie, mając nadzieję, że jakoś trafi do Centrum.

Otaczali go zmarli bliscy i piloci, którzy nie wrócili z wypraw. Razem z nim uciekali przed demonem.

*

Nigdy wcześniej nie doświadczył czegoś takiego. Niewiele pamiętał z początkowych stadiów ataku. Urwane obrazki, rzeczywistość przeplatana majaczeniami, poczucie zagrożenia… Wydarzenia kolejnych godzin i dni zlały się w chaotyczny, przerażający ciąg.

Ponad trzy tygodnie zajął mu powrót do stanu, w którym potrafił odróżnić rzeczywistość od majaczeń. Ciemnozielone, miękkie ściany izolatki nie rodziły nowych demonów, umysł w końcu opanował swoje wytwory.

Halucynacje, co do których miał świadomość, że nie są prawdą, zaczął traktować tak, jak inni ból kręgosłupa czy zmęczone mięśnie.

Prawie teraz

Po pięciu tygodniach wezwano go do sztabu. Było znacznie lepiej; nie wszystkie widziadła zniknęły, ale trzymały się na samej granicy pola widzenia i milczały.

Wezwanie nie zaskoczyło go, trochę tylko zirytowało – zbierał się, by zadzwonić do Anieli. Nie wiedział, w jakim stanie go widziała, ale obawiał się, co mogła przeżyć.

W sztabie przyjęto go nietypowo – w gabinecie generała Zimnego, dowódcy patroli. Wysokie okna wychodzące na dziedziniec Centrum okolono ciężkimi zasłonami, utrzymującymi w solidnych ramach cały znajdujący się na zewnątrz świat; na ich tle pyszniło się wielkie, dębowe biurko.

Usiedli w fotelach, ciężkich, skórzanych; zapadając się w miękkie siedzisko, poczuł irracjonalny lęk, jakby odcięto mu drogę ucieczki.

Generał mówił szybko, krótkimi zdaniami.

– Wiem, że nie doszedłeś do równowagi po poprzednim locie.

Maks skinął głową.

– Dlatego nie możemy wysłać cię w następny lot bez twojej zgody. Nie możemy też czekać, okienko będzie za pięć dni.

– Aż tak ważne to okienko?

– Bardzo ważne. A sam lot znacznie bardziej niebezpieczny niż zwykle.

– Jeśli się nie zgodzę…

– Szykowaliśmy wszystko od dawna. Miał lecieć Iłowicz, ale wypadł. Być może definitywnie. Sytuacja jest wyjątkowa, zainwestowaliśmy wielokrotnie więcej niż w jakąkolwiek inną misję.

– Czyli mam zaryzykować, żeby kasa się zgadzała?

Maks spodziewał się wybuchu; całkiem nieźle znał granice cierpliwości generała, jednak Zimny spojrzał tylko ze znużeniem.

– Nie. Wbrew plotkom krążącym wśród pilotów utrzymywanie patroli nie jest sztuką dla sztuki.

– To znaczy?

– Od jakiegoś czasu w grę wchodzą kwestie bezpieczeństwa. Część przedsięwzięcia musiała zostać utajniona.

– Na tyle głęboko, żebym nie mógł wiedzieć, o co chodzi? Chociaż jestem pilotem niby kluczowej misji?

– O części spraw powiem ci teraz. Jeśli zgodzisz się lecieć, otrzymasz szersze wyjaśnienia.

– Słucham.

– Wcześniej loty miały na celu badanie psychozy kosmicznej i określenie granic jej występowania. Wyniki, które spływają od dwóch lat, wiele zmieniły.

– To znaczy?

– Zwiększył się przeciętny zasięg patroli. Zmniejszyły się objawy występujące podczas lotów na określoną odległość. Zmiana zaszła nagle.

Zapadła cisza. Maks czuł wagę tej informacji. Obszar dostępny lotom załogowym był w praktyce więzieniem ludzkości – próby przekroczenia jego rozmytej, ale dość precyzyjnie określonej granicy wywoływały stopniowo narastające objawy dysfunkcji umysłu, określane zbiorczo mianem psychozy kosmicznej. Przyczyn zaburzeń dotąd nie poznano – rozpatrywano przeróżne scenariusze, od wpływu wiatru słonecznego czy grawitacji Słońca aż po ingerencję obcej cywilizacji; nagła zmiana, o której mówił Zimny, musiała być gratką dla naukowców.

– Kiedy muszę podjąć decyzję?

– Jak najszybciej. Dzień, góra dwa.

*

– Pozwól do mnie, Maksiu – spokojny głos Lisowskiego, naczelnego lekarza Centrum, wyrwał go z zamyślenia. Stary psychiatra otworzył drzwi gabinetu zapraszającym gestem. Major wszedł, zajął wskazane miejsce.

– Zimny poprosił cię o lot?

Maks skinął głową.

– Zgodziłeś się?

– Dał mi dwa dni.

– I pewnie niewiele powiedział?

– Wystarczająco, żebym nie odmówił od razu.

– Taa… Bardzo był patetyczny?

– Nawet nie.

– A powinien, bo tym razem sprawa jest poważna.

Maks spojrzał na starego z zaskoczeniem. Lisowski był doświadczonym lekarzem, w którym lata pracy w ochronie zdrowia i późniejsze tworzenie medycznej części Centrum wyrobiło bardzo specyficzne podejście do spraw i ludzi, które najlepiej charakteryzowały słowa „dystans” i „cynizm”. Określenie „poważna sprawa” w jego ustach brzmiało znacznie poważniej niż w czyichkolwiek innych.

– Co prawda Zimny niezbyt chciał wtajemniczać cię w cokolwiek, szczególnie zanim zgodzisz się lecieć, ale wiesz, jaki on jest. Młody, podejrzliwy i mądry po wojskowemu, czyli średnio. A to ciebie dotyczy, więc trochę ci opowiem.

– Chce mnie doktor przekonać?

– Lecieć i tak musisz, tylko ty pasujesz do profilu. Trochę ci ten profil naświetlę, trochę wprowadzę cię w wydarzenia. Do rzeczy – zdajesz sobie sprawę, że na tle innych pilotów orłem raczej nie jesteś? Radzisz sobie z oprzyrządowaniem statku, ale nie oszukujmy się, na patrolach i małpa by sobie poradziła.

Maks wzruszył ramionami. Złośliwości Lisowskiego niezbyt go dotykały, od czasu małżeństwa z Anielą jedyne, co planował, to wylatać godziny i przejść na emeryturę. W jego przypadku młodzieńcze ambicje nie wytrzymały starcia z wizją spokojnego życia.

– Ale tam, gdzie jedni widzą wady, inni dostrzegają możliwości – kontynuował lekarz. – Zwykle latałeś dalej, niż sądziłeś; na tyle mocno polegałeś na przyrządach, że nie było ryzyka, ze się zorientujesz. A że w twoim przypadku brak talentów nawigacyjnych idzie w parze z relatywnie trzeźwą głową… Wymarzona kombinacja. No, bywałeś naprawdę daleko. Ostatnio nawet rekordowo, aż sam zacząłeś coś podejrzewać, przeliczać na niezależnym komputerze…

– Wszystko się zgadzało.

– Miało się zgadzać. Drugi komputer też był modyfikowany.

– Przecież…

– Tak, tak, to złamanie procedur. Ale nie zapominaj, co mówił Zimny. Część programu jest utajniona i są to między innymi pewne wyjątki od reguł.

Maks zmełł w ustach przekleństwo.

– Dobra, do rzeczy. Otóż wśród licznych teorii próbujących wyjaśnić istnienie Sfery niebezpiecznie prawdopodobna wydaje się ta głosząca, że nasz świat to tylko komputerowo generowana symulacja. Musiałeś zetknąć się z tego typu teoriami, krążą po świecie od dziesiątek lat, ale dopiero ograniczenia napotkane w programie lotów załogowych dały w miarę racjonalne przesłanki, by przyjrzeć się im bliżej…

– Czyli ostatnie poszerzenie Sfery…

– …interpretujemy jako coś odpowiadającego zwiększeniu mocy obliczeniowej maszyny, która generuje nasz świat. O ile oczywiście teoria jest prawdziwa, a wiele poszlak wskazuje, że może być…

– Na przykład?

– Na przykład dziwne zbiegi okoliczności… Takie jak wypadki morskie, zdarzające się co kilkadziesiąt lat, z których jedyny ocalały nazywał się Hugh Williams. Zresztą nawet niektóre prawa fizyki wydają się jakby bardziej zrozumiałe, kiedy spojrzymy na nie z takiego punktu widzenia. Przecież taki kot Schrödingera to typowe rozwiązanie pozwalające zaoszczędzić pamięć i moc obliczeniową.

– Co ja mam z tym wspólnego?

– Cóż… przypomnij sobie dziwne sytuacje, jakie przytrafiły ci się w życiu. Przeglądałeś atlas i zwróciłeś uwagę na jakieś państwo, zupełnie przypadkowe, o którym wiedziałeś wcześniej co najwyżej tyle, że istnieje. Przeczytałeś sobie o tym państwie w necie, zająłeś się swoimi sprawami. I nagle w miejscu, które zwróciło twoją uwagę, wybucha wojna. Kraj, o którym mało kto słyszał, trafia na pierwsze strony gazet…

– Zbieg okoliczności.

– Albo sny – alternatywne wersje rzeczywistości, takie, w których ludzie z twojego otoczenia nie żyli od wielu lat…

– Bzdury – Maks machnął ręką – ale nawet przyjmując, że tak jest, równie dobrze może lecieć ktokolwiek inny.

– Niezbyt. Analizy wskazują, że istniejesz w naszej rzeczywistości nieco inaczej, niż znakomita większość ludzi. Być może jesteś avatarem jednostki ze świata nadrzędnego, być może błędem oprogramowania… W każdym razie jesteś wyjątkowy, a jak to się mówi – wyjątek sprawdza regułę.

– Czyli zostałem wybrany do być może samobójczej misji, bo mam dziwne sny…

– Sny to tylko łatwy do weryfikacji przykład. Selekcja ludzi, których podejrzewamy o taką wyjątkowość, obejmuje wiele testów, od sekwencjonowania genomu po dokładną statystyczną analizę dotyczących takich osób zdarzeń. Z pilotów, którymi dysponujemy, tylko ty jesteś w tej chwili zdolny do lotu.

– Wie pan, doktorze, gdyby ktokolwiek inny przekazał mi takie rewelacje, uznałbym chyba, że to kolejne halucynacje.

Lisowski się zaśmiał.

– No nic, Zimny będzie się boczył, że tyle ci powiedziałem, ale przynajmniej podejmiesz tą decyzję w miarę świadomie…

– Tak czy inaczej muszę najpierw zobaczyć się z żoną. Nie będzie zachwycona…

Zapadła cisza. Lisowski uciekł wzrokiem, chrząknął, zabębnił palcami po stole…

–To pan nie pamięta? – zapytał nieswoim głosem.

Maks zadrżał.

Dworzec.

Błysk, huk.

Wiedział, że są to wytwory jego wyobraźni. Nietypowe objawy prodromalne psychozy ksenogennej. Przecież po nich pojawił się demon, demon-demonów, wielki jak nigdy…

Pojawił się po nich.

Po nich.

Prawda, wypierana tym łatwiej, że chwilę później pogrążył się w majaczeniach, stanęła przed nim w całej okazałości. Wybuch, ogień, śmierć. Nie musiał już podejmować żadnej decyzji.

Teraz

Nie myślał o oddalającej się cywilizacji. Chciał wierzyć Lisowskiemu, bo nic poza tą wiarą nie dawało nadziei… Ale z każdą minutą wierzył coraz mniej.

Patrzył w pustkę i czekał, aż czerń kosmosu zabarwią pierwsze halucynacje.

Nieskończony

Alicja Huk

________________________________________________

Wraz z publikacją pierwszego wydania Księgi Bytów zabroniono tworzenia i posiadania bytów nieoznaczonych. Posiadane byty nieoznaczone należy oddać do odpowiadającej rejonowi zamieszkania stacji kontroli koherencji. Zgodnie z decyzją Rady pozostaną one w odosobnieniu do czasu zażegnania kryzysu. Należy pamiętać, że próby kreacji lub ukrycia bytu nieokreślonego są w Księdze uznawane za zbrodnię przeciw koherencji i karane śmiercią.

Księga Bytów, fragment przedmowy; wydanie 10 (po transkrypcji)

Gdy szedł przez podwórze, jak zawsze otaczało go morze szeptów. Ściszone głosy przekazywały sobie plotki. Historie, jak bezpańskie psy, włóczyły się od ust do ust, siejąc w umysłach zalążki kolejnych nieprawdopodobnych podań.

– Nikt nigdy nie widział go bez tego płaszcza. Nawet w tej swojej pustelni w nim chodzi. Ponoć te łachmany mają magiczne właściwości. Ukrywają tego, kto je nosi. Nie da się zobaczyć jego twarzy, choćbyś stanął zaraz przed nim.  

– I nikt nie wie, jak wygląda? 

– Nie. Niektórzy nawet sądzą, że to zjawa, duch. Nikomu nigdy nie dał się dotknąć, nie widziano, żeby jadł, pił lub spał. A na dodatek... 

Rozmowa dwóch kobiet urwała się, gdy przeszedł obok warsztatu stolarza, zaraz jednak wyłapał niższy, męski głos:

– Żyje wiecznie. Jak babcię kocham. Rok w rok przychodzi do naszej kuźni i zamawia różne metalowe płytki z wytłoczonymi na nich symbolami. To czarna magia, mówię wam! Już mój pradziadek kuł dla niego te przeklęte płytki. Potem mój dziad, ojciec i teraz ja. A on ciągle wygląda i mówi tak samo... Jakby nie postarzał się ani o minutę. Czemu mu nie odmawiam? Przecie to czarnoksiężnik... Urok jaki rzuci i nieszczęście gotowe. Jak babcię kocham. Nie, lepiej go nie denerwować... 

– On jest inny. Coś z nim jest nie tak. 

– Głupiś. Przecież tu każdy jest inny. Tak już mamy, każdemu co innego stwórca dał w darze. Ty masz dodatkową parę rąk i jesteś świetnym kelnerem. No a ja słyszę lepiej niż ty, mimo że nie mam uszu... 

– Nie, nie... To nie to... On jest jakiś niepełny, jakby go tu częściowo nie było. Zauważyłeś, że jego płaszcz z lewej strony powiewa jakoś tak nienaturalnie? Wiatr go wzdyma, jakby wcale nie miał lewej ręki. A przecież układa się, jakby tam była... 

Głosy nie ustawały jeszcze długo po tym, jak na powrót zaszył się w swoim kącie, w najodleglejszym rogu więzienia. Bo to było więzienie. Młodzi, którzy się tu wychowali, nie wiedzieli, że istnieje świat na zewnątrz. Tylko najstarsi pamiętali, jak ich zdradzono i wygnano, zamknięto na cztery spusty. Ale pamięć jest krucha, ułomna. Lata mijały, szczegóły stawały się niewyraźne, zanikały, aż w końcu, z biegiem pokoleń, żywe opowieści zmieniły się w legendy, a te w pełne sprzeczności, nieprawdopodobne mity. Już tylko on pamiętał strzeliste szklane wieże budynku Rady, piękne wschody słońca nad odległym oceanem, twórców przechadzających się po parkach Akademii i wymieniających wiedzą. Nikt nie zdawał sobie sprawy, jak marną imitacją cywilizacji jest ich miasto-więzienie. Brudne, ciasne i pełne głupców napawało go wstrętem. Odrzucała go pycha szarlatanów, którzy mniemali, że posiedli całą wiedzę. 

Od wielu, naprawdę wielu pokoleń nie wytrzymywał mieszkania pośród ślepców, których nigdy nie zastanowiło, że od miasta nie da się odejść dalej niż na kilometr. Nikogo nie dziwiło, że nagle postanowisz zawrócić i choćbyś miał zginąć, wrócisz do domu. Dlatego wyniósł się tu, w najodleglejszy kraniec miasta, do dzielnicy ruin – pozostałości po jego dawnych towarzyszach, którzy pamiętali i kultywowali stare tradycje. Od dziesiątek lat nikt nie zapuszczał się pomiędzy strzeliste, gładkie, jakby wyciosane z jednego głazu budynki. Niegdyś wspaniałe, dziś opuszczone i zaniedbane relikty świata zewnętrznego były dla mieszczan mroczne, magiczne i przepełnione złem – jak wszystko, czego nie zdołali pojąć swymi ograniczonymi umysłami. Gdyby tylko wiedzieli... Zdjął płaszcz i rzucił go na stojące przy drzwiach krzesło. W ciemnościach dotarł do stołu, wymacał świecę i leżące obok niej krzesiwo. Trzęsącymi się dłońmi wykrzesał iskrę i w chwiejnym świetle rozpalającego się knota rozłożył na stole setki drobnych, metalowych części. Niektóre zrobił sam – te zbyt skomplikowane dla kowala, marnego w porównaniu do kolegów po fachu spoza więzienia – ale było to uciążliwe, więc większość zamówił u potomka swego starego towarzysza. Ten to urabiał stal... Po to między innymi go przecież stworzono.  

Posegregował blaszki i odsunął na krawędź stołu, by zrobić miejsce na swój największy skarb. Delikatnie odwinął pergamin z zaimpregnowanych szmat, z namaszczeniem rozprostował go na stole i począł studiować wyblakłe pismo.

W końcu zaszło słońce i drobna świeczka przestała wystarczać do czytania. Zgasił płomień i z ciężkim sercem położył się na łóżku. Tak wiele lat minęło, a ja wciąż pracuję... Pani! Że też nie mogli ci dać chociaż tygodnia więcej! Już dawno przestał się łudzić, że odpowie – przecież nie żyła od wieków – a nadal kierował do niej swoje myśli, powierzał jej swoje uczucia i troski, zwracał się do niej w chwilach słabości. Długo wspominał, powtarzał, szukał w pamięci odpowiedzi, ale dopiero gdy gwiazdy wzeszły na niebie i zmorzył go sen, odnalazł tę, której tak rozpaczliwie szukał. 

* * *

Przestronną komnatę wypełniało mdłe światło poranka, ale stworzycielka już pracowała. Jak zwykle siedziała naprzeciwko niego na misternie rzeźbionym krześle. Otaczały ich rozstawione na kamiennej podłodze naczynia, każde wypełnione innym składnikiem jego przyszłego ciała. Ciszę panującą w pomieszczeniu zaburzał jedynie jej szept. Mruczane przez nią zaklęcia płynęły nieprzerwanym strumieniem, porywając za sobą materię i oplatając wokół kikuta, z którego w przyszłości powstać miała jego lewa ręka. Stopniowo w dzbanach rozstawionych wokół nich zaczęło brakować budulca. Najszybciej skończyła się woda, więc twórczyni przerwała inkantację i na chwilę wyszła z sali. Wkrótce wróciła, niosąc nowe naczynie.

– Kto by się spodziewał, że istoty mają w sobie aż tyle wody, prawda? – Jej ciepły głos wyrwał go z letargu, w który zwykle zapadał, gdy nad nim pracowała. – Ale tak sobie myślę, że jeszcze tylko dzban czy dwa i skończymy. – Zaśmiała się. – I dobrze, bo jeszcze osuszylibyśmy cały strumyczek. 

– Czy wtedy będę ukończony? – spytał nieśmiało, niepewny, czy wypada mu się odezwać. Nigdy nie komentowała przy nim postępów w pracy, zawsze trzymając go na dystans. Kobieta potrząsnęła głową. 

– Brak ci nie tylko ręki. Nie wmontowałam w ciebie również zegara. 

– Zegara? 

– Nie takiego zegara, głuptasie... Choć twój działa na podobnej zasadzie. Każda istota go ma, dzięki niemu pojmujemy upływ czasu, starzejemy się i tylko dzięki niemu możemy umrzeć. 

– Nie chcę umierać! Po co mi takie coś?! – Mężczyzna wzdrygnął się, ale twórczyni zareagowała na jego wybuch jedynie śmiechem. 

– Uwierz mi, gdyby wieczność naprawdę spojrzała ci w oczy, wielbiłbyś możliwość końca. 

* * *

Obudził się bardziej zmęczony niż wtedy, gdy wieczorem kładł się spać. W jego zaspanych oczach świat zdawał się być nierealną karykaturą tego ze snu, okrutnym żartem niespełnionego twórcy-iluzjonisty, który przykrył rzeczywistość kotarą ruin. Smętnym krokiem wyszedł na podwórze i z ciężkim westchnieniem wyciągnął pełne wiadro ze studni. Wylał na siebie całą znajdującą się w nim wodę i zadrżał z zimna – poranek nie należał do najcieplejszych.

Wrócił do domu i czym prędzej zmienił przemoczone, wczorajsze ubrania na świeże. Strzepnął dłonią przejrzyste kropelki z włosów, a gdy były już względnie suche, spojrzał na szarą ścierkę, którą kilka dekad temu przykrył lustro. Materiał częściowo zsunął się ze zdobionej ramy i odsłonił fragment gładkiej tafli. Odbijały się w niej jego wąskie, ciemne oczy i fragment czoła. Przyglądał się sam sobie w milczeniu. W odbiciu źrenic widział to wszystko, co zaprzątało tego ranka jego myśli. Chłodny prysznic rozbudził go, ale nie wymazał z pamięci wspomnienia, które powróciło do niego w nocy. Za nim podążyły kolejne, jak gdyby tylko czekały na dogodny moment, by zwalić się na niego, przygnieść ciężarem dawno zamkniętych na dnie serca emocji. Próbował się im opierać, stłumić, ale na próżno. 

Nogi ugięły się pod nim, opadł na podłogę przed zwierciadłem i zwinął się w kłębek. Po policzkach spłynęły pierwsze łzy i wtedy opuściły go resztki samokontroli. Drżał na całym ciele, wstrząsany spazmami szlochu. Na nowo przeżywał żałobę po każdym przyjacielu, którego pochował, i wszystkich, których znał, bo nikt nie oparł się czasowi. Zginęli i zostawili mnie! Samego! Opłakiwał sam siebie, samotnika na zawsze oddzielonego cienką linią od reszty świata. Wypłakiwał żal do twórców, którym tak lekko przyszło zapomnienie o nich, o nim! Wyrzucał z siebie tęsknotę do życia, ludzi, szczęścia, chęć posiadania zwyczajnej rodziny i nade wszystko potrzebę końca. Jakiegokolwiek, byle nadszedł jego czas. By wreszcie mógł połączyć się z tymi, którzy od tak dawna czekają na niego gdzieś tam, po śmierci. Cienie na podłodze wydłużyły się, nim odzyskał panowanie nad sobą i uspokoił urywany oddech. Drżącą dłonią poprawił materiał zakrywający lustro i kurczowo trzymając się ramy, wstał z klęczek. Trzymając się ściany, a potem stołu, dotarł do krzesła, na którym usiadł ze stęknięciem. Oparł głowę na dłoniach i jeszcze raz przyjrzał się rozłożonym na blacie planom. Rozrysowany na papierze mechanizm oznaczony był drobnymi adnotacjami, czasami tylko cyfrą. To była jego jedyna nadzieja na zakończenie wiecznej udręki. Stulecia spędził, ucząc się budowy tego wyjątkowego zegara w nadziei, że uda mu się skończyć pracę swojej konstruktorki. Teraz, gdy praktycznie umiał odtworzyć plany z pamięci, a wszystkie części leżały uporządkowane na stole, pozostało mu tylko zapalić świece i przystąpić do pracy. 

Drobne elementy jeden po drugim trafiały na swoje miejsce. Jego niedokończona dłoń była niezdarna, trudniej mu było montować metalowe blaszki pod odpowiednim kątem, a nienawykłe do wpatrywania się w tak niewielkie przedmioty oczy szybko się męczyły. Gdy słońce zaszło za budynkami, po raz setny zaczepiał miniaturowe tryby na ośkach. Księżyc sunął po niebie, gdy on wyginał druciki nad płomieniem świecy. Poranek zastał przeklinając łożyska, wajchy, przekładnie i tego, kto uparł się, by sprzecznymi instrukcjami komplikować mu życie. Po południu wybiegł z domu po więcej świec i z nowym zapałem powrócił do pracy.

Ocknął się w środku nocy z obolałymi plecami i odciśniętą na policzku fakturą stołu. Od tej pory pilnował, by odpoczywać chociaż pięć godzin na dobę. Całe stulecia skrupulatniej niż najdokładniejszy zegar pilnował czasu, ale teraz, gdy był coraz bliżej uzależnienia od niego swojego życia i śmierci, przestał na niego zważać. Mijały dni i noce, a on, pochłonięty skomplikowanym mechanizmem, ledwie był tego świadom. Z transu składania, układania, wmontowywania i mocowania wyrwał się dopiero, gdy żadna część nie leżała już luzem, wszystko było naoliwione i nastawione. 

Słońce odbijało się od wypolerowanych płytek, rzucając psotne refleksy na białe ściany. Rozgrzane powietrze stało w miejscu, nieporuszone większymi powiewami wiatru. Nawet w cieniu, jaki dawało mieszkanie, panował ukrop. Mężczyzna otarł kropelki potu z czoła i przysunął się jak najbliżej dającej odrobinę chłodu ściany. Spał niespokojnie, zbyt wiele myśli kotłowało mu się w głowie, by we śnie zaznał spokoju. Obudził się, gdy gwiazdy były już wysoko na niebie. Noc była chłodna i, dzięki temu, że nikt nie miał sił na hulanki po tak ciepłym dniu, wyjątkowo spokojna. Ciszę przerywały tylko piski kołujących nad ruinami nietoperzy.

Delikatnie podniósł zegar, najdroższy mu przedmiot, swego kata, i wyszedł na tył domu. Stała tam rozlatująca się marmurowa altana, zasłonięta przez dziko rosnące drzewa i krzewy. Przedarł się do niej przez sięgające mu do pasa trawy i usiadł na kamiennej ławeczce. Wokół jego stóp leżały porośnięte mchem resztki zawalonego stropu. Wiele pokoleń temu chciał naprawić tę altankę, sprawić jej nowy, piękniejszy od poprzedniego dach, wyrwać chwasty i wybrukować prowadzącą do niej niegdyś ścieżkę. Teraz cieszył się, że tego nie zrobił. Miał doskonały widok na niebo, na którym nie było ani chmurki. Rosnąca zaraz przy ścianie brzoza zasłaniała srebrzysty księżyc, tylko nielicznym promieniom pozwalając oświetlić wnętrze budynku. 

Oparł się o kolumnę za plecami i spojrzał w gwiazdy. Tyle czekałem, tyle razy wyobrażałem sobie tę chwilę. Aż wreszcie nadeszła. Zbyt długo byłem nieskończony, stwórczyni. Mój czas powinien był minąć wieki temu. Spotkałem i pożegnałem zbyt wielu, widziałem to, czego nikt nie chciałby zobaczyć – upadek tego, co dla mnie najcenniejsze... Tylko gwiazdy pozostały niezmienione. Błyszczą tak samo jak w twojej willi, w innych, lepszych czasach. Kto wie – może ci tutaj w końcu podniosą się, wrócą na ścieżki, które przygotowała im historia? Może nauczą się i stworzą piękny, dobry świat? Mają potencjał, mogą przewyższyć i twórców, i Radę... Ale ja tego nie doczekam. Nie chcę. Niech te gwiazdy będą ostatnim, na co spojrzę. 

Spokój nocy przerwał trzask mocowanych zatrzasków, a wiatr szumiący w koronie brzozy akompaniował terkotowi korbki. Zegar ruszył, cichym tykaniem kołysząc ukończonego mężczyznę do snu. Jedyne towarzyszki przez te wszystkie lata... Błyszczcie dalej, może ktoś jeszcze ma w was przyjaciółki. 

Antologia „Granice Nieskończoności”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK
www.fundacjark.org 

fb.com/fundacjark 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK zajmuje się
stałym podnoszeniem kwalifikacji ratowników 

i szkoleniami z zakresu pierwszej pomocy. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)
W końcu za obiad z dostawą do domu,
płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl 

Mężczyzna z trumną

Aneta Pazdan

________________________________________________

Między wzgórzami wiła się wąska, stroma, kamienista ścieżka. Mężczyzna bez imienia i historii podążał nią dniami i nocami. Nie wiedział, kiedy dokładnie rozpoczął wędrówkę. Droga zdawała się nie mieć końca.

Nie pamiętał przeszłości, nie miał przyszłości, żył trwającą wiecznie chwilą. Ten sam krajobraz, ta sama ścieżka. Czuł rozdzierający serce ból i rozpacz, ale odnajdywał ulgę w powolnym przemieszczaniu się.

Przystanął, otarł pot z czoła, poprawił szmaty, którymi owinął sobie ręce, aby łańcuch nie kaleczył mu skóry. Westchnął, zaparł się i z trudem poruszył ciężki przedmiot.

Nie wiedział, co każe mu ciągnąć za sobą solidną, dębową trumnę. Po prostu wiedział, że nie może jej zostawić na pastwę podążających za nim jak cień postaci.

Odwrócił się. Wciąż za nim szli. Troje ludzi, albo bardzo podobnych do nich istot, ubranych w ciemne kombinezony. Nie robili nic, tylko patrzyli. Uginali się pod ciężarem niesionych na plecach przedmiotów, ale nigdy nie opuszczali wzroku. Wpatrywali się w mężczyznę dużymi oczami bez powiek. 

Początkowo chciał przed nimi uciekać, jednak nie mógł porzucić trumny. Poruszali się wolno, więc uznał, że wystarczy, jak będzie wciąż szedł naprzód. Ale w którymś momencie zrozumiał, że musi przystanąć. I zauważył, że istoty stają w miejscu, kiedy on się zatrzymuje i ruszają, kiedy on podejmuje marsz. Bez względu na wszystko zachowywały wciąż ten sam dystans. 

Niepokoili go. Zasypiał zawsze płytkim, czujnym snem, bojąc się, że któregoś dnia rzucą się do ataku. Ich nieustannie śledzące go oczy wywoływały w nim dreszcze. 

Gdy dotarł do niewielkiego stawu, postanowił odpocząć. Mimo ogromnego pragnienia najpierw zadbał o to, aby starannie ustawić trumnę. Dopiero później napił się kilka łyków. Rozebrał się do naga, umył ciało i włosy. W zbiorniku pływało trochę ryb. Wydawały się ospałe i senne, może były chore? Bez trudu wyłowił dwie gołymi rękoma. 

„Ten świat jest prawdziwy, ale tworzysz go podświadomie sam.” 

Rozpalił ogień, upiekł rybę, zjadł. Zanim zaszło słońce, omiótł dokładnie wzrokiem cały teren. Szukał charakterystycznych punktów, które mógłby widzieć już wcześniej. Nie znalazł. Nic nie wskazywało na to, by chodził w kółko. Po prostu droga nigdy się nie kończyła.

Przespał niespokojnie kilka godzin, obudził się bladym świtem. Na początku nie pamiętał, gdzie się znajduje, po chwili sobie wszystko przypomniał. Poszukał wzrokiem trójki nieznajomych. Stali naprzeciw w równym rzędzie i śmiali się rzężącym, przypominającym kaszel śmiechem. 

Mężczyzna wzdrygnął się. Nigdy wcześniej tego nie robili, a jednak miał wrażenie déjà vu.

– Możesz mieć pretensje tylko do siebie – pomyślał. – Przybyłeś tutaj na własne życzenie. 

Zjadł szybko surową rybę, przepłukał ohydny smak świeżą, zimną wodą. Dopiero po chwili zauważył, że na powierzchni stawu unosiły się dziesiątki zdechłych zwierząt. Nie zrobiło to na nim wrażenia.

Ruszył dalej, aż dotarł na szczyt niewielkiego wzniesienia. Próbował delikatnie zsunąć z niego trumnę, jednak włożył w to więcej siły niż planował. Trumna stuknęła głucho o kamienną ścieżkę, wieko podskoczyło o kilka centymetrów i zamknęło się z hukiem. Mężczyzna wstrzymał oddech i przez chwilę czekał, strwożony, że wydarzy się coś złego. 

Sekundy mijały. Nagle usłyszał nienaturalnie głośne dźwięki przeżuwania. Podniósł głowę, spojrzał na istoty. Nie stały już w rzędzie, a kucały i pożerały garściami trawę. Nie przestawały się w niego wpatrywać, ich szeroko otwarte oczy przypominały z tej odległości błotniste bajora. 

Mężczyzna ocknął się z letargu, chwycił łańcuch, zaczął iść. Obrócił się. Dziwaczni towarzysze ruszyli za nim.

„Podejmij decyzję. Możesz wejść w dowolnym momencie, ale wyjdziesz dopiero, gdy będziesz gotowy.”

Mijały kolejne dni. Niegdyś mężczyzna odznaczał je skrupulatnie na kawałku drewna, przytwierdzonym do trumny, aż w końcu stracił rachubę i przestał. Na tabliczce zdążył wyżłobić tysiąc dwanaście linii. 

Wędrówka przestała przynosić mu ukojenie. Był zmęczony. Zrozumiał, że nie da rady dłużej uciekać przed istotami, które bawiły się jego losem. Choć starały się trzymać dystans, był pewien, że któregoś dnia zaatakują. To kwestia dni, miesięcy lub lat. Lecz wydarzy się. Bez względu na wszystko. 

Był gotów się poddać. Nie uda mu się ukoić smutku. Przybył do tej krainy, aby odnaleźć spokój, ale bez względu na to, przed czym chciał uciec, kryjąc się w ramionach Nemezis, musiał odnaleźć inny sposób.

Odwrócił się, zaczął iść w kierunku trójki istot. Spodziewał się, że zaatakują, jednak one tylko stały i patrzyły. Potem powoli zdjęły ciężkie skrzynie z ramion, postawiły je na ziemi, wyjęły z nich przedmioty. Jedna łopatę, druga nóż, trzecia klucz. 

W tym samym momencie mężczyzna ich rozpoznał. Jego dawni prześladowcy, którzy doprowadzili go do załamania nerwowego. Lubili go poniżać, zadawać mu ból, zmuszać do upokarzających czynności. Ale najbardziej uwielbiali stać w rzędzie i patrzeć, jak cierpi i błaga o litość.

„Ta kraina cię zmieni. Zmienia wszystko, co się w niej znajduje.”

Nadszedł kres jego wędrówki. Najwidoczniej nawet niekończąca się droga ma swoją granicę. Potrzebował przejść przez mękę, aby być gotowym na zapomnienie. Za plecami ludzi widział stojące pośród niczego drzwi. Musiał wykonać jeszcze jeden krok, by być wolnym. Nemezis dała mu szansę. 

Jedna z istot podała mu łopatę i wskazała palcem w prawo. Mężczyzna odwrócił się w tamtą stronę. Zauważył wykopany w ziemi dół. Spojrzał na trumnę, odetchnął głęboko, uchylił wieko. Na dnie leżała fiolka z tabletkami. Podniósł ją drżącą dłonią, schował do kieszeni.  

– Zemsta. Kaźń i łaska. – Odwrócił się w stronę swych dręczycieli, chwycił ostry nóż. – Tylko co będzie bardziej boleć? Cios w serce czy zostanie tutaj na wieczność?

Szybko podjął decyzję. Przejście przez niekończącą się drogę pozwoliło mu spojrzeć teraz na wszystko z innej perspektywy. Wiedział, że chce żyć.

Istoty poddały się jego woli bez słowa sprzeciwu. W krainie oczyszczenia stały się marionetkami. Mężczyzna wiedział, że jeden z prześladowców był zmanipulowany przez starszego brata. Czy to wystarczająca wymówka? Pewnie nie, ale czuł, że jest w stanie mu wybaczyć. Dlatego dźgnął go w serce.

Drugiego oprawcę zakopał żywcem, trzeciego zamknął w trumnie, którą oplótł łańcuchem. Odgłosy uderzania dłońmi o wieko umilały mu krótką podróż do wyjścia. Bez żalu wyrzucił fiolkę z tabletkami. Wsunął klucz do zamka. Gdy przekroczył próg i postawił stopy na miękkiej trawie, a drzwi zamknęły się za nim z hukiem, poczuł ulgę.

Wreszcie mógł zacząć wszystko od nowa.

Bezkres możliwości

Krzysztof Bożejewicz

________________________________________________

Od dzieciństwa mówiono mi, że możliwości są nieskończone. Że mogę być, kim tylko zechcę. Uzdrowicielką. Warzelniczką eliksirów. Badaczką. Wojowniczką. Szwaczką. Artystką. Dawano mi do zrozumienia, że jedyne, co muszę zrobić, to wybrać. Zdawałam sobie jednak sprawę, że kiedy dokonam wyboru, nagle ten nieskończony zbiór alternatyw zostanie ograniczony do zaledwie jednej; że będę musiała postawić granicę. A ja nie chciałam jej stawiać. Nie chciałam funkcjonować w świecie o ramach wyznaczonych przez innych.

Nie byłam może najlepszą uczennicą w szkole, ale nigdy nie miałam problemów z nauką magii. Może poza magią świadomości ciała – nigdy nie potrafiłam skupić się na tyle, by dorównać rówieśnikom w sportowych osiągnięciach, choć całkiem nieźle biegałam. Uwielbiałam wszystko, co związane ze sztuką: przelewanie myśli do ksiąg, wizualizowanie wyobrażeń na magicznym płótnie i harmonizowanie dźwięków. Dawało mi to ogromną satysfakcję i zachęcało do pokonywania ograniczeń.

Nie miałam tej satysfakcji podczas zajęć z magii przestrzeni i magii przeszłości – nasłuchiwanie przedmiotów w celu poznania ich właściwości lub dziejów nie było zbyt fascynujące – ale radziłam sobie na tyle dobrze, żeby nauczyciele ocenili mnie pozytywnie.

Lubiłam magię języków, cudowny wynalazek lingwi-magików, który pozwalał na zrozumienie niemal każdej obcej mowy. Jedynym, co trzeba było zrobić, to skupić się i pozwolić magii działać cuda. Nauczyciele chwalili mnie również podczas zajęć z magii przemian. Podobno miałam do niej talent, ale sama nie do końca to dostrzegałam. Może dlatego, że w szkole transformowaliśmy przedmioty, a ja chciałam iść dalej – transformować samą siebie, by wreszcie dobrze poczuć się we własnym ciele. Byłam zniecierpliwiona ciągłą gadką na temat rygorów bezpieczeństwa.

Szkoła miała nas przygotować do dalszego życia. Tuż po dwunastym roku nauki czekał nas ostateczny egzamin. Oficjalnie miał on być drogowskazem. Jego zadaniem było ujawnienie drzemiącego w nas potencjału i podpowiedzenie, w której z dziedzin magii powinniśmy się szkolić; do uprawiania której z nich się urodziliśmy. Teoretycznie każde z nas mogło zlekceważyć wyniki. Działo się tak jednak bardzo rzadko. W praktyce więc egzamin był jednym z ograniczeń tych wszystkich możliwości, co do których nieskończoności tak często mnie zapewniano. Dziś miałam do niego podejść.

Wstałam wcześnie rano po w gruncie rzeczy bezsennej nocy. Zawsze, kiedy wiem, że w moim życiu wydarzy się coś ważnego, nie mogę myśleć o niczym innym. Stres ulatuje dopiero wtedy, gdy już nie mogę przed tym wydarzeniem uciec.

Byłam w domu sama. Mama pracowała w szpitalu i miała akurat poranną zmianę, a tata musiał wyjechać z miasta w interesach. Zostawili mi wiadomości, w których życzyli powodzenia i zapewniali, że są ze mną myślami. Jak gdyby to miało zastąpić ich obecność…

Umyłam się, zjadłam śniadanie i ubrałam przygotowane wcześniej odświętne szaty: białe spodnie, białą koszulę i długi czarny płaszcz. Niezbyt wygodne, ale nie mogliśmy protestować. Zasady Cymenijskiej Akademii Magii mówiły jasno: żeby przystąpić do egzaminu, każdy musiał włożyć tradycyjny strój na cześć jej założycieli. Całe szczęście, że był identyczny dla obu płci.

Nadal się denerwowałam. Od egzaminu zależała cała moja przyszłość. Stanęłam przed drzwiami, wzięłam głęboki oddech i – wiedząc, że nie mogę odkładać tej chwili w nieskończoność – wyszłam na zewnątrz.

Cymenia nie była największym miastem Kattanii, ale za to świetnie skomunikowanym. W każdej dzielnicy znajdowały się podziemne stacje, dzięki którym można było przemieścić się w dowolne miejsce za pomocą portali. Portale to cudowny wynalazek i chyba jeszcze nikt nie wynalazł wygodniejszego sposobu transportu. Wszystkie strzeżone są dzień i noc przez miejskie służby, które pilnują, by nikt nie używał ich w niewłaściwy sposób. Strażnicy, doskonale wyszkoleni w magii pamięci, są w stanie natychmiast rozpoznać intruza, a ich nienaganna świadomość ciała pozwalała na jego błyskawiczną neutralizację. Ci spośród obywateli, którzy przeszli kontrolę strażników, podchodzili do odpowiednio oznaczonego portalu i przenosili się do stacji w wybranej dzielnicy.

Choć było dość wcześnie, Cymenia już dawno się wybudziła, a miejskie uliczki tętniły życiem. Ludzie krzątali się niemal na każdym rogu, zdeterminowani, by jak najszybciej załatwić codzienne sprawy. Wyglądałam w swoim odświętnym stroju dość cudacznie, ale wszyscy byli tak bardzo zajęci sobą, że nikt nie zwracał na mnie uwagi. I całe szczęście. Nie miałam najmniejszej ochoty z nikim rozmawiać, a na myśl, że kiedyś będę biegać po uliczkach tak jak ci ludzie, robiło mi się niedobrze.

Stacja portali na szczęście była niedaleko mojego domu: kilka kroków naprzód, potem w lewo do głównej ulicy i schodami pod ziemię.

– Możesz przejść dalej. – powiedział strażnik u dołu schodów, jeszcze zanim na dobre się do niego zbliżyłam. Pierwsza kontrola za mną. 

Podeszłam do ostatniego portalu po prawej, który prowadził do dzielnicy akademickiej. O dziwo nie było kolejki. Stali przy nim tylko kolejni dwaj strażnicy.

– Poczekaj chwilę – mruknął jeden z nich. – Mamy jakiś komunikat z drugiej strony. 

Mężczyzna zamknął oczy i telepatycznie skontaktował się z kolegami po fachu, którzy strzegli portali w stacji przy Akademii. Nagle gwałtownie uniósł brwi, jakby się czegoś przestraszył, ale chwilę później zmienił wyraz twarzy na kompletnie pozbawiony jakichkolwiek emocji. Otworzył oczy i zwrócił się do mnie:

– Na szczęście to nic takiego, fałszywy alarm. Możesz wejść. I powodzenia – zakończył, dostrzegłszy moje szaty. 

– Dziękuję – odparłam i kulturalnie dygnęłam, a następnie przeszłam przez portal. 

Strażnicy po drugiej stronie wyglądali na zaniepokojonych, jakby coś miało się zaraz wydarzyć, a rozmowa, którą prowadzili ze swoimi odpowiednikami w mojej dzielnicy, wcale nie powinna była zostać zbagatelizowana. Zastanawiałam się, o co mogło chodzić, ale uśmiechnęłam się tylko i udałam do wyjścia.

Nagle poczułam wstrząs. Instynktownie wybiegłam na zewnątrz zobaczyć, co się dzieje, choć – prawdę mówiąc – powinnam była raczej zostać pod ziemią, bo tam było bezpieczniej. Rozejrzałam się po okolicy. Ludzie z paniką wymalowaną na twarzach biegali po placu Akademii i coś niewyraźnie krzyczeli. Wytężyłam słuch.

– Smok! 

– O cholera! – krzyknęłam. I wtedy go zobaczyłam. Ogromne skrzydlate stworzenie pokryte błyszczącymi, czerwonymi łuskami. Niedobrze. 

Istniały dwa gatunki smoków. Smoki błękitne były nastawione pokojowo i tworzyły nieinwazyjne społeczności. Gdy czuły się zagrożone, odstraszały potencjalnych wrogów strumieniem wody, który wypluwały z pyska. O wiele bardziej niebezpieczne były smoki czerwone. Te, choć również celowo zwykle nie wchodziły z nikim w zatargi, potrafiły ziać ogniem i siać nim spustoszenie. Ale skąd tu się wziął czerwony smok? Przecież one trzymały się z dala od ludzkich osad!

Powinnam była oczywiście rzucić się do ucieczki i poczekać na reakcję cymenijskiej Straży. Ale coś w tym smoku nie dawało mi spokoju. Zachowywał się dziwnie, chaotycznie, jakby wcale nie miał wrogich zamiarów. Krążył nad placem bez wyraźnego celu, przysiadując co jakiś czas na murach. Zaciekle machał wtedy skrzydłami, wywołując wstrząsy – takie jak ten, który poczułam, wychodząc ze stacji.

„Straż go zabije” – pomyślałam z przerażeniem. „ Nie mogę na to pozwolić. On wygląda po prostu na zdezorientowanego. Zamiast użycia broni potrzeba tu mniej brutalnego rozwiązania. Tylko jak do niego dojść? Myśl. Co powinnaś zrobić? Czy ktoś taki jak ty, bez żadnej specjalizacji magicznej, może cokolwiek zaradzić? Magia dawała wprawdzie niemal nieskończone możliwości, ale… Zaraz, a może w tym sęk? Może możliwości są nieskończone, a ja naprawdę mogłabym być, kim tylko zechcę? Ale musiałabym zaryzykować i zignorować »rygory bezpieczeństwa«. Trudno. Muszę spróbować. Muszę zamienić się w smoka. Tylko tak dowiem się, co się wydarzyło”. 

Zamknęłam oczy i, ignorując wszystko, co działo się wokół, spróbowałam przypomnieć sobie podstawy magii przemian. Najpierw musiałam skupić się na tym, w co się zamienię. Na zajęciach było o wiele łatwiej. Jeśli trzeba było na przykład transformować kamień w jabłko, mieliśmy przykładowe jabłko przy sobie. Mogliśmy je dotknąć, obejrzeć z każdej strony, a nawet sprawdzić, jak wygląda w środku. Tym razem musiałam polegać na tym, co widzę z daleka, i tym, co pamiętam z zajęć z magii natury, kiedy omawialiśmy anatomię smoków. Wzięłam głęboki oddech i otworzyłam oczy.

Najpierw jaszczurzy pysk, ogromne nozdrza i przenikliwe oczy. Potem długa, pokryta czerwonymi łuskami szyja łagodnie przechodząca w korpus: delikatnie zaokrąglony brzuch i grzbiet, z którego wyrastały dwa rozłożyste skrzydła. Cztery łapy: dwie mniejsze z przodu i dwie bardziej masywne z tyłu. I wreszcie ogon – majestatyczny, stanowiący idealne zwieńczenie potężnej sylwetki.

Najłatwiejsze miałam za sobą. Znów zamknęłam oczy. Pora przypomnieć sobie strukturę szkieletu i organy wewnętrzne. Po kolei dopasowywałam kolejne elementy do części ciała, aż wreszcie miałam w głowie pełen obraz. Jedyne, co musiałam teraz zrobić, to przenieść ten obraz na samą siebie i modlić się, że transformacja się uda. W przeciwnym wypadku mogę utknąć w formie pośredniej na zawsze albo – co gorsza – zginąć. No dobra, raz się żyje.

– Kolejny! Skąd się tu wziął?! Chyba zjadł jakiegoś chłopaka! Gdzie jest straż?! – usłyszałam po chwili. Otworzyłam oczy. Musiałam chwilę przyzwyczaić się do nowej perspektywy: ludzie i cała dzielnica byli dla mnie teraz bardzo mali. Ale to oznaczało, że przemiana się powiodła. Byłam teraz ogromną czerwoną smoczycą. 

Zamachałam skrzydłami i zupełnie naturalnie wzbiłam się w powietrze. Nie miałam zbyt wiele czasu. Lada chwila miała pojawić się straż i załatwić sprawę po swojemu. Podleciałam do smoka.

– Rrrr! Rr rrrrrr rrrr rrr! – zaryczał. Nie znałam smoczej mowy, ale to żaden kłopot, bo na szczęście byłam świetna z magii języków. Wystarczyło kilka ryknięć, żebym wykonała szybką analizę struktury zdania, przypisała poszczególnym jednostkom znaczenie i odtworzyła podstawowy leksykon. 

– Proszę, pomóż mi! Nie wiem, gdzie jestem! – krzyczał smok. A więc naprawdę potrzebował pomocy. 

– Posłuchaj mnie uważnie – odpowiedziałam stanowczo, mając nadzieję, że wystarczająco dobrze zrekonstruowałam smoczą mowę i stworzenie mnie zrozumie. – Zrobię wszystko, co mogę, żeby ci pomóc, ale tutaj jest niebezpiecznie. Za chwilę zjawią się ludzie, którzy myślą, że chcesz zrobić im krzywdę. Dasz radę polecieć poza miasto? 

Smok spojrzał na mnie ze zdumieniem. W jego oczach widać było zawahanie, ale jednocześnie błysk nadziei.

– Dam – odparł i wzbił się w powietrze. – Prowadź. 

Po krótkim locie wylądowaliśmy z dala od ludzkich osad.

– Tu będziemy bezpieczni – zapewniłam. – Mów, co się stało. Jak trafiłeś do Cymenii? 

– Cymenii? Sam nie wiem – odparł niepewnie, a następnie spojrzał na mnie podejrzliwie. – Kim ty jesteś? Wyglądasz jak smok, ale mówisz z dziwnym akcentem. 

– Jestem… – zawahałam się – człowiekiem. 

Smok zrobił krok w tył:

– Chcesz mi zrobić krzywdę? 

– Nie, to nie tak. Zobaczyłam cię nad miastem i… poczułam, że coś jest nie tak. Że nie przyleciałeś ze złymi zamiarami. Musiałam coś zrobić. Straż nie byłaby taka wyrozumiała. 

– Człowiek, który lituje się nad smokiem? Zabawne. 

– Niby dlaczego? 

– Bo to człowiek wpędził mnie w kłopoty. Próbował mnie schwytać za pomocą magii, ale jego zaklęcie nie zadziałało tak, jak chciał. Nie zdołał mnie złapać, tylko namieszał mi w głowie. Zupełnie straciłem orientację w terenie. Zboczyłem z kursu, który obrałem, i trafiłem do twojego miasta. Próbowałem znaleźć drogę do pobliskiego gniazda smoków, ale nie byłem w stanie. – Popatrzył na mnie z nadzieją w oczach. – Zrobisz dla mnie coś jeszcze? 

– Co takiego? 

– Powinnaś być w stanie wsłuchać się w otoczenie i odnaleźć najbliższe gniazdo. Ja nie mogę przez zaklęcie tamtego człowieka. 

– Nie wiem, czy dam radę, ale spróbuję. Poinstruuj mnie – odrzekłam i zaczęłam wypełniać polecenia smoka. Najpierw zamknęłam oczy, potem zaczęłam słuchać delikatnego powiewu wiatru i poczułam, jak smaga mnie po ciele. Stanęłam pewniej na ziemi, starając się wyczuć strukturę terenu. Machnęłam skrzydłami, żeby lepiej poznać przestrzeń. Powoli zbierałam sygnały, zupełnie jak na zajęciach z magii przestrzeni. I w końcu odnalazłam gniazdo. Było na północ stąd, tuż przy granicy Kattani. 

– Wiem, dokąd lecieć. Ale… – zawahałam się. 

– Tak? – zapytał smok. 

Wzięłam głęboki oddech:

– Od dzieciństwa mówiono mi, że możliwości są nieskończone. Że mogę być, kim tylko zechcę. Uzdrowicielką. Warzelniczką eliksirów. Badaczką. Wojowniczką. Szwaczką. Artystką. Dawano mi do zrozumienia, że jedyne, co muszę zrobić, to wybrać. Zdawałam sobie jednak sprawę, że kiedy dokonam wyboru, nagle ten nieskończony zbiór alternatyw zostanie ograniczony do zaledwie jednej; że będę musiała postawić granicę. Ale ja nie chcę jej stawiać. Chcę ją przekroczyć. Dlatego proszę, przyjmijcie mnie do waszej społeczności. 

– Jesteś pewna? 

– Jak niczego na świecie. Jestem smoczycą zaledwie chwilę, ale nigdy nie czułam się tak bardzo… sobą. Nie umiem znaleźć dla siebie miejsca w świecie ludzi. Ciągle muszę wybierać w nim kompromisy. Z wami będę wolna. 

Smok mógł powiedzieć, żebym to przemyślała; że jestem impulsywną trzpiotką, która pochopnie podejmuje decyzje. Ale on tylko spojrzał na mnie i powiedział jedno słowo, które wszystko dla mnie zmieniło. Słowo, które zamknęło za mną granicę dotychczasowego życia i wyborów, na jakie mnie skazywało, a jednocześnie otwierało prawdziwy bezkres możliwości:

– Zgoda. 

I odlecieliśmy, zostawiając wszystko za sobą.

Kolejność pytań

Marek Kolenda

________________________________________________

W poszukiwaniu odpowiedzi na najważniejsze pytania bez odpowiedzi Zunta Dociekliwy przemierzył wszerz i wzdłuż całą Drogę Mleczną. Wreszcie, po wielu latach spędzonych w podróży oraz po licznych rozmowach z największymi mędrcami galaktyki zrozumiał, że pomóc mu może jedynie Wielki Wytatuowany Zabójca. Skierował się więc na Ragardian, krążący wokół jednego z dwóch słońc układu podwójnego Scalii, gdzie zdaniem owych mędrców przebywał WWZ.

Gdy tylko Mózg skokowca wytyczył bezpieczną trasę i ustalił punkty wejścia-wyjścia, Zunta położył się w sarkofagu. Zasypiając błogo w ramionach hiberfazy, marzył o symbolicznej chwili przebudzenia, która miała być zarazem jego Przebudzeniem i Oświeceniem. A kiedy zakończyła się podróż wielu skoków i Zunta zawitał pod turkusowe ragardiańskie niebo, był już pewien, że właśnie na ten dzień czekał całe swoje życie.

Jeszcze tego samego poranka stanął przed obliczem istoty, która znała odpowiedzi nieznane nikomu innemu. Od razu też zrozumiał, że wszystkie pogłoski na temat WWZ są absolutnie prawdziwe. Wielki Wytatuowany Zabójca był potężnym samcem Phatii, którego tłuste ciało pokrywały wielobarwne tatuaże, zaś kwaterę WWZ zaśmiecały kości przedstawicieli wszystkich ras galaktyki posiadających szkielet.

Wszechwiedzący WWZ spoczywał na ogromnym łożu, a u jego obfitego boku czuwał wierny gruokański asystent.

– Przejdźmy do rzeczy, mój czas jest bowiem cenny i ograniczony – oznajmił WWZ, gdy tylko Zunta złożył stosowaną daninę.

Po tych słowach przybysz zmieszał się nieco, ale zaraz odzyskał rezon, przyznając w duchu rację gospodarzowi. Sam wszak umierał z niecierpliwości.

– Chciałbym zadać trzy pytania… – zaczął, ale WWZ przerwał mu w pół zdania.

– Zanim zadasz owe pytania, dobrze przemyśl ich kolejność. Twoi poprzednicy poprzestawali zazwyczaj na jednej, góra dwóch odpowiedziach. Trzeciej nie zdołali doczekać.

– Mam trzy pytania i pragnę poznać trzy odpowiedzi – odparł pewnie Zunta.

Słysząc to, WWZ pokiwał wielką głową i rzekł:

– Mimo wszystko sugeruję, abyś zapisał swoje pytania i przekazał mojemu wiernemu asystentowi. Może się bowiem okazać, że poprzestaniesz na jednej lub dwóch odpowiedziach, a ja nie poznam ostatniego pytania, co zawsze napawa mnie smutkiem i irytuje…

Zunta poruszył się nerwowo, trochę przestraszony i zarazem już mocno zniecierpliwiony. Przyjął jednak tabliczkę oraz kredę, napisał, co miał napisać, po czym oddał zestaw gruokowi.

Asystent WWZ spojrzał na tabliczkę, potem na gościa, znów na pytania i przeczytał pierwsze z nich:

– Czy wszechświat jest nieskończony, czy jednak ma swoje granice, które mógłbym ujrzeć?

Ciało WWZ zafalowało niespokojnie.

– Jesteś jak wszyscy inni. Naciągasz reguły, zadając dwa albo trzy pytania w jednym, a do tego jeszcze ukrywasz w nich prośbę…

Zanim jednak Zunta zdążył zaprotestować, WWZ rzekł:

– Najprawdziwszą prawdą jest fakt, że wszechświat jest nieskończony i otacza nas ze wszystkich stron. Ale prawdą jest również, że ma on swoje granice. To twoja skóra jest granicą wszechświata. W jej obrębie jesteś bowiem ty i tylko ty, a wszechświat jest wokół ciebie. Każdy z nas wytycza więc granice owej nieskończoności.

Po tych słowach WWZ uśmiechnął się i poklepując po brzuchu, dodał:

– Jak pewnie zauważyłeś, ja skutecznie przesuwam swoje granice. Zabieram przestrzeń wszechświata, jednocześnie poszerzając własne dominium.

Zunta zerknął na ogromne cielsko i wydało mu się, że na ramieniu WWZ dostrzega wytatuowany w języku uniwersalnym napis „teren prywatny”.

Cóż za mądrość! – pomyślał, z nadzieją oczekując kolejnej odpowiedzi.

Gruokański pomocnik ponownie spojrzał na tabliczkę. Chrząknął głośno i przeczytał na głos:

– Czy czas jest nieskończony, czy ma swoje granice, które mógłbym zobaczyć?

Słysząc jego słowa, WWZ prychnął z oburzeniem.

– I znowu… Ale niech ci będzie… Czas płynie nieskończenie w nieskończonym wszechświecie, zarazem jednak ma swoje granice. Dla każdego z nas, żyjących w obrębie własnego dominium, czas płynie bowiem wtedy, gdy mamy jego świadomość. Więc tylko ten czas istnieje… Jego granicami są nasze narodziny, które już widziałeś, i kres życia, który zaraz ujrzysz. Pewnie już wiesz, że to pytanie powinieneś zadać na końcu.

Zunta zdążył tylko unieść brwi w zdumieniu i uchylić usta do krzyku. W tej samej chwili jego ciało runęło na podłogę pomiędzy sterty kości, a WWZ odłożył miotacz pulsacyjny i westchnął.

– Dwie odpowiedzi udzielone, dwie prośby spełnione. Co tam jeszcze masz na tej tabliczce, drogi Fufanie?

Wierny asystent również westchnął i odczytał:

– Czy istnieje Bóg i czy mógłbym go spotkać?

– Znowu lekko oszukiwał – stwierdził z wyrzutem w głosie WWZ, spoglądając na ciało Zunty. – Szkoda tylko, że nie zaczął od tego pytania.

Gruok wytarł tabliczkę o rękaw i odparł:

– Ale dostał swoją odpowiedź.

Wielki Wytatuowany Zabójca spojrzał na asystenta z tajemniczym błyskiem w oku.

– Kto wie? Może spełniłem też jego ostatnią prośbę?

Misja Likaona

Marianna Szygoń

________________________________________________

– Ahoj, szczurze lądowy! Posłuchaj opowieści starego pirata! 

Michałek, choć pochłonięty obserwacją niskograwitacyjnych gokartów, w których starsi bracia ścigali się na torze za przejrzystą ścianą, zaciekawiony obrócił się i zadarł głowę. Na widok postaci w kostiumie ziemskiego żeglarza z dawnych wieków o mało co nie wypuścił z dłoni wielkiego lizaka. Zarówno przebieraniec, jak i stercząca na jego ramieniu mechaniczna papuga wlepiali oczekujące spojrzenia właśnie w niego.

– Tak, ty, do stu tysięcy beczek zjełczałej hydrazyny! – zagrzmiał pirat, wskazując pierś chłopca rogiem trikornu ze sztucznym strusim piórem. – Wybieram się w rejs po skarby galaktyki, a ty mi wyglądasz na idealnego chłopca okrętowego!

– Wątpię. Nie jesteś prawdziwym piratem – zauważył pewnym głosem Michałek. – Jesteś tylko androidem rozrywkowym. Tata powiedział, że zdzieracie ostatnie kredyty z turystów na tej zasranej stacji.

Oburzona papuga zaskrzeczała gniewnie i zamachała jaskrawozielonymi skrzydłami.

– Ha, ha! Tatuś dobrze mówi, do kroćset, choć nie powinien używać brzydkich słów przy dzieciach. – Android pochylił się, by spojrzeć w twarz Michała, i mrugając konspiracyjnie okiem niezasłoniętym czarną przepaską, dodał ciszej: – Ale tak między nami, miał na myśli inne roboty. Te bardziej, ehem, jak by to rzec, rozrywkowe. – Wyprostował się, a papuga sfrunęła z jego ramienia i trzepocząc skrzydłami, zawisła obok głowy chłopca. – Ja oferuję opowieści o kosmicznych potworach, pięknych galaktycznych syrenach i skarbach ukrytych na bezludnych planetach, strzeżonych przez gwiezdne straszydła. Dołączysz do mojej załogi? Za jednego marnego kredyta! 

– Skarrrby! – zaskrzeczał ptak.

Chłopiec zamrugał, zupełnie zapominając o braciach. Skarby na bezludnych planetach to było coś, na co mógł poświęcić ostatni kredyt od ojca. Zerknął w stronę pobliskiej tawerny, na rodziców, sączących piwo wraz z innymi urlopującymi górniczymi rodzinami. Gdyby znalazł taki skarb, tata nie musiałby wracać do kopalni w pasie asteroid i mogliby zwiedzić Ziemię, zamiast nudzić się co roku w krążącym wokół Marsa kosmicznym parku rozrywki. Znał go na wylot – przecież miał już siedem lat! Wyciągnął w stronę pirata rękę z opaską płatniczą, ale to papuga zainkasowała należność, na moment przysiadając na nadgarstku chłopca. Przebieraniec cofnął się parę kroków i wzbudził wokół siebie i Michałka wirtualną czaszę z obrazem rajskiej wyspy oraz kołyszącego się na falach rakietowego galeonu.

– Świetnie, szczurze lądowy! W mig zrobimy z ciebie pogromcę przestrzeni, gwiezdne kaszaloty mi świadkiem! Posłuchaj uważnie opowieści o mapie prowadzącej do skarbów wszechświata...

***

– Mike, widziałeś kiedyś coś podobnego? – spytał kapitan „Likaona”, gdy tylko obraz anomalii wypełnił główny ekran na mostku.

– Nie. – Młody pilot zajmujący fotel obok pokręcił przecząco głową. – Ale to raczej ja powinienem zadać panu takie pytanie.

– Ładne! – zauważyła Alice, nawigator i specjalistka od IT, zanim dowódca zdążył skomentować aluzję do swojego wieku. – Jak lustro zawieszone w kosmosie. Zobaczcie, jak odbija obraz frachtowca!

Anomalia pojawiła się znikąd. Nie zakrzywiała przestrzeni bardziej niż przeciętny gazowy gigant, nie promieniowała mocniej niż typowy brązowy karzeł. Kompania Centauryjska odkryła jej istnienie dopiero wtedy, gdy gwiazda przechwyciła jeden z bezzałogowych frachtowców z zaopatrzeniem dla kolonii Proximy. Pechowy statek zaczął krążyć po orbicie anomalii, więc firma wysłała wyprawę ratunkową mającą wyrwać go z łap kosmicznego potwora. Żaden z korporacyjnych mędrków nie przewidział jednak, że to, co zastaną, nie będzie zwykłym brązowym karłem ani nawet czarną dziurą, a czymś, czemu nauka nie nadała jeszcze nazwy. Jej powierzchnia niczym lustro odbijała nikłe światło gwiazd i gdyby nie cyklicznie pojawiające się na niej zniekształcone przez wypukłość odwzorowanie zaginionego frachtowca, anomalia niknęłaby na tle kosmosu. 

– Co z tego, że ładne? – Kapitan skrzyżował ręce na piersi i zabębnił palcami w ramiona. – Pociąć i sprzedać się nie da, a omijać będzie trzeba, nadkładając drogi. No nic, Mike, kontynuuj podejście. Alice, pilnuj kursu.

– I nie jest pan ciekawy odbicia własnego statku? – spytała przekornie nawigatorka. – Bądź co bądź takich widoków nie spotyka się często.

– Ani trochę, dziecko.

– Odpalam silniki za trzy, dwa, jeden… – rozległ się głos Mike’a.

***

Dogonili frachtowiec i utrzymywali bezpieczną odległość na tej samej orbicie. Pomimo braku entuzjazmu kapitana nie potrafili odmówić sobie poszukiwania sobowtóra „Likaona” na powierzchni anomalii. Alice rzuciła obraz z kamer bocznych na główny ekran i wraz z pilotem zafascynowani śledzili obraz zniekształcony na krzywiźnie. Kapitan wciąż udawał, że nie uważa tego widoku za coś nadzwyczajnego.

– Powierzchnia musi być gładka, jak wypolerowana – zauważyła Alice.

– Albo to ciecz. Ziemskie oceany też odbijają Słońce – przypomniał Mike, jednym okiem zerkając na parametry śledzonego frachtowca.

– Ziemskie oceany nie odbijają okrętów, synu – mruknął znudzony dowódca. – Jeśli to ciecz, to na pewno nie woda. Stawiam raczej na idealnie gładką bryłę jakiegoś niezwykłego lodu.

– Gęsta, błyszcząca ciecz, może ciekły metal – rozważał niezrażony pilot. – Coś jak rtęć? Płynny glin?

– A może to nie gwiazda – podchwyciła Alice. – Ale planeta pokryta metalicznym oceanem? W dodatku samotnie wędrująca przez kosmos? I my odkryliśmy ją pierwsi? Nieprawdopodobne!

– My? – Kapitan postukał się w głowę. – Nie napalaj się na sławę i bogactwo, dziecko. Firma pierwsza położy na tym łapę, no chyba że to wielka kula folii aluminiowej. Starczy tych bzdur. – Zrzucił z ekranu podgląd anomalii, przywracając obraz pochwyconego frachtowca. – Bierz się do roboty, Alice, i wyślij ten złom do domu.

– Okej. – Nawigatorka poprawiła pasy przytrzymujące ją w fotelu, położyła dłonie na odpowiadającym im polom swojego pulpitu i zamknęła oczy. Czipy wszczepione w opuszki jej palców nawiązały połączenie z komputerem „Likaona”, a gałki oczne pod zamkniętymi powiekami zaczęły tańczyć jak zawsze, gdy zespalała się z systemem statku. – Port zero jeden, kontakt – recytowała monotonnym głosem. – Bramka zero jeden otwarta. Sprawdzam ścieżkę. Próba kontaktu, żądanie wysłane do komputera pokładowego frachtowca C-225…

– Macie swoje AI, zasrańce – mruknął do siebie kapitan.

– O czym pan mówi? – nie zrozumiał Mike.

– ...brak odpowiedzi, ponawiam… – Alice kontynuowała relację, choć nikt jej nie słuchał.

– O tym. – Dowódca wskazał rufę frachtowca na ekranie. – Ludzie odpaliliby silniki i wykaraskali się z tego sami, bez naszej pomocy. A tak trzeba będzie ten złom eskortować aż do Proximy.

– Dzięki temu mamy pracę – zauważył pilot, ze zdziwieniem przenosząc wzrok na dowódcę.

– … brak odpowiedzi, ponawiam… – przebijały się z tła słowa nawigatorki.

– Bez łaski, Mike. Gdyby te frachtowce były załogowe, też mielibyśmy, i to nie taką nędzną jak ta. Większa część naszej krypy nie ma nawet sztucznej grawitacji, a to przecież standa….

Przerwał mu krzyk Alice. Ciało nawigatorki najpierw wyprężyło się na fotelu, potem wstrząsnął nim gwałtowny skurcz, a następnie zwiotczało. Dziewczyna zastygła z dłońmi lewitującymi nad pulpitem.

***

– Poczułam, jakby przeszył mnie prąd. – Alice, leżąc na klaustrofobicznej koi we wnęce sypialnej, powoli dochodziła do siebie dzięki namiastce ciążenia, którą zapewniało stale obracające się łożysko w centralnej części „Likaona”. – Nie wiem, z czym nawiązałam łączność, bo na pewno nie z frachtowcem. Statek wciąż odpowiadał sygnałem „zajęty”, a gdy wreszcie złapałam kontakt, zalała mnie powódź danych o nieznanej sygnaturze. Jakbym niechcący otworzyła nie te drzwi.

– „Nie wiem, z czym nawiązałam łączność” – powtórzył kapitan, oparł przedramię o brzeg posłania piętro wyżej i pochylił się, by naocznie ocenić, czy nawigatorka nie bredzi. – Sugerujesz, że był tam inny komputer, który odbierał sygnały?

– Noo… – Alice zasępiła się jeszcze bardziej. – Nic nie sugeruję. Mówię, jak było.

– Pomyśl. Tylko my i frachtowiec. No i nasza kula z folii aluminiowej, może ona? – kpił dowódca.

– Może – odezwał się dotąd milczący Mike. Od dłuższego czasu siedział na koi nad posłaniem Alice i przeglądał zapisy monitoringu sieci pokładowej. Gdy kapitan wyprostował się i spojrzał na niego pytająco, pilot odepchnął od siebie wirtualny ekran przed oczy przełożonego. – Niech pan obejrzy. Moment przed tym, jak Alice zaczęła krzyczeć. W zwolnionym tempie, bo zjawisko trwa dokładnie trzy sekundy.

Kapitan wyciągnął dłoń i dla wygody poprawił ekran. Obejrzał nagranie, nieznacznie wykrzywił usta, po czym odtworzył plik jeszcze raz. Alice wyjrzała ze swojej koi.

– Da pan popatrzeć?

– Niezłe te fajerwerki, ale co to znaczy? – Dowódca usiadł na koi obok nawigatorki i nieznacznym ruchem dłoni przesunął ekran tak, by miała dobry widok. Zawieszony w powietrzu obraz zadrgał niepokojąco. – Mike, przesył nam siada.

Pilot zeskoczył z koi i jakość nagrania od razu się poprawiła.

– Ładne – zauważyła Alice. – To moja robota?

Błyszcząca powierzchnia anomalii nagle jeszcze mocniej pociemniała i ożyła, wypełniając się tysiącami kolorowych świateł, czasem ostrych, czasem rozmytych i wrzecionami jasnych smug, jakby pędzących przed siebie czy też mijanych z zawrotną prędkością, po czym wszystko znikło.

– Na to wygląda, dziecko – burknął kapitan. – Następnym razem, zanim zepsujesz jakąś kosmiczną anomalię, zastanów się dwa razy.

– Niczego nie zepsuła. Uruchomiła jakąś projekcję. – Mike przysiadł obok Alice, ponownie uruchomił nagranie, lecz tym razem zatrzymał je w połowie. – To nie jest lustrzane odbicie naszej okolicy. To wygląda jak obraz z bardzo czułego teleskopu.

– Gwiazdy? – Kapitan powiększył fragment. – Nie, galaktyki.

– Dużo galaktyk. – Na blade policzki nawigatorki wróciły rumieńce. – Jeśli dacie mi czas, spróbuję określić, która to część kosmosu.

– Widzę, że już ci lepiej. – Dowódca wstał i objął melancholijnym spojrzeniem oboje podwładnych. Na myśl, że jeszcze nie tak dawno wściekał się, że przydzielili mu takich młokosów, uśmiechnął się w duchu. – Mike, nie zapomnij o swojej wachcie. Luzujesz mnie za dwie godziny.

– Tak jest, kapitanie – odpowiedział Mike, nie podnosząc głowy. – Nie zapomnę.

***

Dwie godziny później pilot wpłynął na mostek „Likaona” z ekscytacją wymalowaną na twarzy. Przypiął się do fotela, przejął wachtę i, napotkawszy pytające spojrzenie dowódcy, powiedział:

– Alice nie rozpoznała tych galaktyk. Nie ma ich w naszych bazach.

– Bo nie załadowano nam pełnych baz. Obrazy głębokiego kosmosu takim jak my nie są do szczęścia potrzebne – odparł cierpko kapitan.

– A komu do szczęścia potrzebna projekcja głębokiego kosmosu na powierzchni gwiazdy? – zaperzył się pilot.

– Może to jakiś galaktyczny globus – westchnął zmęczony dowódca, odpinając uprząż. – Który zerwał się Panu Bogu z uwięzi.

– Co? – Mike zrobił zaskoczoną minę. – Aaa... Wie pan, że może?

– Żartowałem. – Kapitan przepłynął za swój fotel i zastygł tam, podtrzymując się oparcia. – Co ci chodzi po głowie, synu?

– Wiem, to głupie, ale… – Mike się zawahał. – Pamiętam z dzieciństwa taką opowieść: istnieje gwiazda, która zapisuje historię wszechświata. Chyba… informostar, albo jakoś tak... Jest jak mapa skarbów: kto ją znajdzie, zyska dostęp do nieskończonej ilości danych. Posiądzie nieograniczoną wiedzę, bo gwiazda wędruje przez kosmos i pochłania informacje niesione przez światło jak czarna dziura materię.

– Tak, to niezbyt mądre, choć co nieco wyjaśnia – mruknął pobłażliwie kapitan, odepchnął się od fotela i popłynął ku grodzi. – Ale po co nam nieskończona wiedza? Wystarczyłaby mała podpowiedź, jak uruchomić silniki frachtowca, nie wchodząc na jego pokład. A nie sądzę, by ta mądra gwiazda dysponowała takimi informacjami.

Mike z rezygnacją pokiwał głową.

– Alice spróbuje jutro jeszcze raz – zapowiedział.

***

– Pilocie Knapik, proszę opisać przebieg drugiej próby – zażądał przewodniczący komisji wyjaśniającej powołanej przez Kompanię Centauryjską.

– Wszystko jest w moim raporcie – odparł Mike, nieznacznie kręcąc fotelem.

Męczyło go już opowiadanie tej historii. Odnosił wrażenie, że odkąd wrócili do systemu Proximy, nie zajmował się niczym innym.

– Czytaliśmy pański raport. „Nawigator Alice Skinner miała podjąć drugą próbę zdalnego uruchomienia silników frachtowca C-225, ale próba ta nie doszła do skutku z powodu blokady systemu „Likaona” przez nieskończone zapętlenie danych”. Dość lakoniczny opis.

Mike lekko skinął głową. Wiedział, że nie uniknie dokładniejszych wyjaśnień.

– Pod koniec nocnej wachty zaczęły się problemy – podjął opowieść. – Alarmy pożarowe na zmianę z rozbłyskowymi, ostrzeżenia o mikrometeorytach, skoki zasilania, jakby komputer doszczętnie zgłupiał i przestał ogarniać. Alice odkryła, że procesor statku przetwarzał ogromne ilości danych, spowalniających jego działanie do tego stopnia, że każda operacja, którą mu zleciła, trwałaby nieskończenie długo. Gdy zaczął szwankować system podtrzymania...

– „...podjęliśmy decyzję o resecie systemu” – dokończył cytatem przewodniczący.

– Tak. Założyliśmy skafandry i zainicjowaliśmy restart. Na szczęście rozwiązał problem i mogliśmy skupić się na frachtowcu.

– Jak pan sądzi, czym były te zapętlone dane?

Mike wziął głęboki oddech. Obawiał się tego pytania.

– Jakimś echem tego, co w pierwszej próbie odebrała Alice. Nieskończonej powodzi informacji, którą musieliśmy zatamować, bo nikt nie potrafił jej opanować.

– Nikt z was – sprostował drugi członek komisji, a przewodniczący stwierdził:

– Z raportu kapitana Edwardsa wynika, że miał pan wcześniej styczność z tym zjawiskiem.

Pilot w zakłopotaniu potarł czoło. Chyba nie każą mu powtarzać opowieści androida-pirata? Wyszedłby na skończonego głupka, bo kto inny zachowałby wspomnienie takiej bzdury przez tyle lat?

– Eee... Nie. Tylko o tym słyszałem – odparł niechętnie. – Dawno.

– To i tak dużo. Wysyłamy do anomalii misję, tym razem naukową. Liczymy, że weźmie pan w niej udział. Opłaci się panu, potrajamy standardową stawkę pilota, a w przypadku powodzenia wyprawy otrzyma pan taką samą premię jak naukowcy. Zgadza się pan?

Mike zawahał się na moment. Pieniądze kusiły, ale zdążył poznać nieskończoną chciwość takich korporacji. Wiedział jednak, że odmawiając, nie wyznaczy jej granic. Czy jego ciekawość tajemnic wszechświata jest równie nieskończona?

Powoli skinął głową.

Powrót do domu

Jerzy A. Kozłowski

________________________________________________

Cyryl miał wrażenie, jakby po raz kolejny przeżywał ten sam dzień. Ciągle i ciągle, bez końca, jak w koszmarze, z którego nie może się wyrwać. Sto dwadzieścia dwa takie same przebudzenia, identyczne rutynowe czynności, powtarzalne procedury, jednakowe wolne chwile i, jakżeby inaczej, niczym nieróżniące się zakończenia dni. Sto dwadzieścia dwa, a ile ich jeszcze będzie?

Strach pomyśleć.

Wokół nie działo się nic, a jedyną zmienną pozostawał on sam. Zastanawiał się, czy w takim układzie mógł jeszcze myśleć o upływie czasu? 

Znów bardzo źle spał, obudził się z koszmarnym bólem głowy i uczuciem déjà vu, towarzyszącym mu coraz częściej. Leżał na wznak przez kilka minut, próbując dojść do siebie i przypomnieć sobie aktualną datę. Przecież jakoś niedługo wypadały jego urodziny. Dzisiaj? Zresztą, czy to ważne? Jak zwykle zje śniadanie z torebki – może tym razem, dla odmiany, tosty z serem z proszku albo proszkowane tosty z serem, czy jednak lepiej serowe tosty z torebki? Trudny wybór. Najedzony podejmie kolejną próbę naprawy systemu łączności, a po drugim posiłku, dumnie nazywanym obiadem (znów jakieś gówno w proszku), zajmie się pracami konserwacyjnymi kapsuły. Wieczorem obejrzy film z niewielkiej kolekcji, a potem położy się spać przy kojącej muzyce relaksacyjnej – jedynej, do jakiej miał dostęp, bo jakiś geniusz założył, że to najlepszy sposób na ukojenie nerwów.

Pozwolił sobie jeszcze chwilę podryfować myślami, zanim wreszcie zdecydował się wstać. Poluzował uprząż przytrzymującą go na miejscu w żelowej pryczy i usiadł na jej skraju, delikatnie tylko odczuwając efekt nieważkości. Przywykł do niej na tyle, że brak grawitacji traktował już jako normalny stan. W kajucie znajdowało się w sumie pięć podwójnych prycz. Wszystkie, poza jego, były puste. 

– Komputer! – wywołał komendę. – Jaki mamy dzisiaj dzień?

– Dzień to błędne założenie – odpowiedział androgeniczny, spokojny głos. – Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, do zdefiniowania dnia potrzebny jest punkt odniesienia. 

– Dobra, dobra – westchnął Cyryl i machnął ręką. Za każdym razem pytał o to samo, w taki sam sposób i otrzymywał identyczną odpowiedź. Głupia maszyna. A może to właśnie on był głupi, skoro oczekiwał innego rezultatu tych samych działań? 

– Podaj obowiązujący czas – sprecyzował. 

– Aktualnie jest godzina siódma dziewięć, poniedziałek, szósty sierpnia czasu pokładowego.

Rzeczywiście, dziś miał urodziny. Hip, hip, hurrra...

– I co, nie można tak od razu? – powiedział jak do żywej osoby, a po chwili dodał – przepraszam, nie chciałem być niemiły. Otwórz okno.

Fragment przeciwległej ściany zamigotał i zniknął. Oknem Cyryl nazywał ekran wyświetlający obraz zbierany z zewnętrznych kamer, który perfekcyjnie imitował prawdziwy widok. Każde inne określenie byłoby niewłaściwe. Zresztą ścienny monitor zaprojektowano właśnie w tym celu i taką miał przypisaną komendę. 

Na zewnątrz rozpościerała się bezgraniczna pustka kosmosu urozmaicona nieregularnie rozsianymi punkcikami miliardów gwiazd. Piękny, a jednocześnie niepokojący widok. Jedną z widocznych kropek – nie wiedział dokładnie którą – było Słońce. Dom. 

Cyryl poprawił ściśle przylegający uniform, włożył magnetyczne buty, leżące obok pryczy, i dopiero upewniwszy się, że są prawidłowo zatrzaśnięte, wypiął uprząż do spania. Wyćwiczonym, trochę sztywnym krokiem, wymagającym naprzemiennej aktywacji i dezaktywacji elektromagnesów podszedł do okna.

Przez chwilę wpatrywał się w pustkę.

Uczestniczył w misji eksploracyjnej, niosącej ludzkości nadzieję na lepsze jutro. Wszystko szło zgodnie z planem. A przynajmniej dopóki nie nadeszła informacja o gigantycznym polu meteoroidów, którego jakimś cudem nikt wcześniej nie dostrzegł. Z danych dostarczonych przez komputer wynikało, że obszar rozciągał się na lata świetlne, a jedynym sposobem na ominięcie go, było zboczenie z kursu i przelot w pobliżu czarnej dziury Weh-13A1. Spora strata czasu, lecz nieunikniona. Musieli się oddalać od celu coraz bardziej i bardziej – takie przychodziły wyliczenia i komendy, które wbrew intuicji i zdrowemu rozsądkowi kierowały ich coraz głębiej w objęcia potwora. 

Aż pewnego dnia doszło do eksplozji.

Cyryl pełnił dyżur przy konserwacji systemów ratunkowych i tylko dlatego zdążył się ocalić. Widział, że kilka innych kapsuł również zostało wystrzelonych, ale co się z nimi stało? Do tej pory nie uzyskał z nikim kontaktu – ani optycznego, ani radiowego. Miał jedynie nadzieję, że innym się powiodło, choć zdawał sobie sprawę, że to tak jakby życzyć im długiej i nieprzyjemnej śmierci.

Dłońmi wykonał gest rozsuwania – dopiero na stukrotnym powiększeniu w pozorny spokój i niezmienność przestrzeni wkradł się chaos. Ciemność zaburzył przelatujący w nieokreślonej odległości duży, nieregularny obiekt, a potem drugi i trzeci. Z tej perspektywy wyglądało to tak, jakby fragmenty znajdowały się niedaleko. W rzeczywistości odległość była ogromna, widział je wyłącznie dzięki skierowanym w tamtą stronę wideoteleskopom. Szczątki jego statku bezładnie dryfowały w przestrzeni, rozdrobnione na miliony kawałków. Większość żelastwa odleciała już gdzieś daleko i nigdy się nie zatrzyma, chyba że natrafi na jakąś przeszkodę, jednak część utworzyła cmentarzysko uwięzione w polu grawitacyjnym czającego się w oddali potwora. 

Cyryl wypatrywał ocalałych, jak zwykle bezskutecznie. Już dawno stracił nadzieję, ale jeszcze od czasu do czasu prowadził obserwacje dla spokoju sumienia.

Malutki stateczek ratunkowy był tylko odrobinę bardziej żywym, oddalonym szczątkiem. Zwrócony rufą do czarnej dziury, rozpaczliwie próbował uciec z bezlitosnego pola grawitacyjnego. W tej odległości nie stanowiło śmiertelnego zagrożenia, ale już wywierało odczuwalny wpływ na czasoprzestrzeń. Cyryl mógł zarządzić przełączenie kamer tak, by rejestrowały rozgrzaną do niewyobrażalnych temperatur materię skupioną wokół ciemnej ex-gwiazdy. Mógł, ale nie chciał tego robić. Widział już jak wielki i niemożliwie ciemny obiekt pożera rozpaloną do białości materię, która w ciężki do wyobrażenia sobie sposób zakrzywia się wokół sfery, tylko po to, by wpaść za horyzont zdarzeń i już się stamtąd nie wydostać. 

Nigdy.

Zupełnie jak członkowie jego załogi, którzy nigdy już nie wrócą do domu. Po raz kolejny pomyślał, że gdyby miał działające radio, mógłby porozmawiać z innymi ocalałymi... Jeżeli tacy w ogóle jeszcze byli... System łączności jednak konsekwentnie odmawiał współpracy, choć teoretycznie nie powinien. Jedynym towarzyszem rozmów był komputer, z którym i tak dyskutowało się topornie. No cóż, w końcu nie został stworzony do prowadzenia debat o filozofii, kulturze czy sztuce, ani nawet o dupie Maryni. 

– Komputer! – odezwał się Cyryl, nie odrywając wzroku od rozgwieżdżonej przestrzeni. – Jaki teraz jest czas na Ziemi? 

– Nie mogę podać dokładnej daty, zbyt wiele zmiennych – padła odpowiedź. 

– W przybliżeniu. 

– Mniej więcej rok dwutysięczny trzysetny. 

– Kiedy straciliśmy tyle czasu? 

– Znajdujemy się w zasięgu oddziaływania Weh-13A. Dylatacja czasu nadal jest odczuwalna. 

Nie widział sensu pytać o to, ile zajmie lot do domu. Z jego punktu widzenia czas i odległość wydawały się nieskończonością. Minęłoby sto lat, tysiąc, czy milion – niczego by to nie zmieniło. I tak się nie uda. Nie w kapsule ratunkowej pozbawionej termojądrowego silnika strumieniowego. I nie z tymi zapasami żywności oraz powietrza. 

Ta myśl przypomniała mu, że należałoby zrobić remanent prowiantu. Kapsuły nie przewidziano na długie podróże, choć z założenia nawet dziesięcioro ludzi miało przeżyć na minimalnym wymaganym poziomie dość długo, by misja ratunkowa zdążyła ich podjąć. Minimalnym, nie oznacza komfortowym. Tylko tyle, żeby nie umrzeć z głodu i pragnienia przez kilkadziesiąt dni, a przy okazji nie pozabijać się z braku przestrzeni. Cyryl przeżył ich znacznie więcej, choć na jego korzyść przemawiało to, że leciał sam. 

Wyłączył ekran. Nie po to, żeby oszczędzać energię, bo akurat o jej zużycie się nie martwił. Zwyczajnie dość się już napatrzył. Napęd, wspomagany żaglem słonecznym, mógł działać i przez tysiąc lat, a w trybie dryfu kapsuła funkcjonowałaby nawet kilka razy dłużej, więc akurat energia nie stanowiła problemu. Był nim za to niemożliwie długi powrót. W zasadzie nieskończenie długi, biorąc pod uwagę odległość dzielącą go od Ziemi, brak silnika pozwalającego osiągnąć choćby tych kilkanaście procent prędkości światła, kurczące się zapasy i jego długość życia. 

Wyszedł z niewielkiej kabiny sypialnej do jeszcze mniejszego rurowego korytarza. Wyłączył magnetyczne buty, by łatwiej się przemieścić i, po lekkim odepchnięciu, swobodnie przeleciał wzdłuż korytarza. Kapsuły ratunkowej nie wyposażono w generator sztucznego ciążenia, na szczęście przy pewnej wprawie nie stanowiło to problemu. Możliwe było w miarę naturalne chodzenie, zamiast ciągłego unoszenia się w powietrzu. 

Otworzył właz do magazynu – ciasnej, ale pojemnej komórki z systemem schowków i pojemników. Wszedł do środka i zajął się przeglądaniem resztek zapasów.

Piętnaście dni. Na tyle zostało mu jedzenia i to przy założeniu, że zmniejszy racje o jedną czwartą. Na więcej nie mógł sobie pozwolić. W zasadzie, jaka to różnica, czy przeżyje jeden dzień, piętnaście czy kolejnych pięćdziesiąt? To tylko odwlekanie nieuniknionego.

Postanowił, że zrobi urodzinową ucztę. Prawdziwą, wielką ucztę, nażre się do syta, a potem… a potem się zobaczy. Zapakował do torby paczkę bezokruchowych herbatników, liofilizowane owoce i inne liofilizowane „przysmaki”, wino w proszku, kilka woreczków wody i opakowanie witaminowych cukierków. Serowe tosty, których miał jeszcze całkiem sporą rezerwę, tym razem postanowił odpuścić. Na koniec sięgnął do apteczki i wyciągnął cały zapas benzodiazepiny, niestety jeden blister wysunął się z niedomkniętego opakowania i uleciał niczym nieograniczany. Przez chwilę obserwował, jak listek z tabletkami swobodnie dryfuje, ale nim zdążył się zbytnio oddalić, złapał go płynnym ruchem i schował do paczki. 

„Chciały mi uciec, skubane” – pomyślał.

Te sto dwadzieścia dwa dni spędzone w klaustrofobicznie ciasnej kapsule ratunkowej jedynie w towarzystwie niezbyt rozmownego komputera pokładowego, dały mu się we znaki. W perspektywie miał jeszcze kolejnych piętnaście dni życia bez jakiejkolwiek nadziei na ratunek. Zanim wyrwie się z obszaru oddziaływania czarnej dziury, dla niego miną miesiące lub lata, na Ziemi stulecia. Nim znalazłby się z powrotem na planecie, cywilizacja jaką znał, już by nie istniała. A nawet gdyby misja ratunkowa została wysłana tuż po zarejestrowaniu wybuchu, co oczywiście nie było możliwe, nawet wtedy nie otrzymałby pomocy w żadnym sensownym czasie. 

Wróciwszy do kajuty sypialnej, włączył odtwarzacz i zawisł nad pryczą w pozycji leżącej, jeśli za punkt odniesienia wziąć łóżko. Och, ile by teraz dał za choćby jedną porządną piosenkę, jakiegoś oldskulowego rocka, albo chociaż disco. Nie, zamiast tego mógł sobie zrobić relaksującą sesję jogi przy dźwiękach tingszy i dzwonków koshi, ewentualnie posłuchać smooth jazzu, na co się zresztą zdecydował. 

– Komputer! – wywołał komendę, jednocześnie wciskając do pojemnika z wodą zawartość saszetki sproszkowanego wina. Robił to ostrożnie, by nic się nie zmarnowało. – Moje… e, nie, twoje zdrowie, abyś żył wiecznie, sukinsynu! 

Uniósł saszetkę z roztworem, który nabrał purpurowego koloru. Nie smakował jak wino, ale miał procenty. 

– Nie rozumiem – odpowiedział głos jak zawsze pozbawiony jakichkolwiek emocji. – Sprecyzuj pytanie. 

– Pewnie, że nie rozumiesz – zripostował, zupełnie się nie przejmując, że mówi do maszyny – ty masz przed sobą całą nieskończoność, ja właśnie dotarłem do jej końca. 

Połknął tabletkę, zassał wino.

– Ciekawe, czy jeżeli będziesz funkcjonował przez kolejne tysiące lat, to wyewoluujesz, staniesz się czymś więcej, czy będziesz tak samo głupią maszyną, jaką jesteś teraz? Ciekawe... – przerwał, by pogryźć owoce. W nieważkości nie dało się mówić z pełnymi ustami. – ...ciekawe ile potrzebujesz czasu, by nauczyć się czegoś sam z siebie, żeby zacząć myśleć?

– Nie rozumiem. 

– Jasne. – Połknął kolejną tabletkę i zassał łyk wina. – Otwórz okno na Weh-13A1. 

Komputer wykonał polecenie.

– Ty nigdy nic nie rozumiesz, a trzeba było, kurwa, pomyśleć, zanim wytyczyłeś ten nowy kurs. – Połknął kolejne pigułki. – Ale ty pomyślałeś, prawda? Długo się nad tym zastanawiałem i wiesz co? Nie wierzę w taki przypadek. Specjalnie nas tam skierowałeś. No więc, ile czasu potrzebujesz, by wyewoluować?

Odpowiedź nadeszła dopiero po chwili.

– Dokładnie tyle, ile zajmie powrót do domu, Cyrylu. Śpij dobrze. 

Okno wyświetlało obraz gigantycznej ciemnej sfery rozświetlonej opływającą ją, rozjarzoną do białości materią, której tylko niewielka część promieniowała. Większość już na wieczność miała pozostać uwięziona za horyzontem zdarzeń.

Przyglądając się widowisku światła i śmierci, Cyryl pomyślał, że to jest piękne i że jest szczęściarzem. W końcu ile osób w całej historii ludzkości obserwowało taki spektakl, i to we własne urodziny? Wiedział, że obraz jest znacznie powiększony, a odpowiednie filtry ukazują to, co niedostrzegalne dla ludzkiego wzroku, ale to nie miało znaczenia.

Chciał, żeby ten widok pozostał z nim na zawsze.

Antologia „Granice Nieskończoności”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK
www.fundacjark.org 

fb.com/fundacjark 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK zajmuje się
stałym podnoszeniem kwalifikacji ratowników 

i szkoleniami z zakresu pierwszej pomocy. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)
W końcu za obiad z dostawą do domu,
płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl 

Via Vitae

Krzysztof Boroń

________________________________________________

– Witaj Piotrze. Ponownie. – Monotonny, głęboki głos wypełniał czas i przestrzeń. Głos i oślepiająca biel. 

– Gdzie ja jestem? – To jedyne, co przyszło mu do głowy. Po chwili namysłu dodał jeszcze: – Czy ja nie żyję?

– Nie do końca, Piotrze. To będzie zależeć od ciebie.

Przestraszył się. Porwali go. Dla okupu? Przecież był zwykłym inżynierem. Ostatnie, co pamiętał… Ostatnie, co pamiętał… Przerosło to jego siły. Leżał na czymś twardym i chłodnym. Powoli rozróżniał kontury, a rażący blask zawężał się do sylwetki przed nim. Usiadł ostrożnie. Po obu stronach ciągnęły się rzędy kolumn, przypominających w swym stylu greckie antyczne świątynie. Wszystko było białe, marmurowe, idealne.

– Chwilę trwa, zanim ludzki wzrok przyzwyczai się do innego natężenia światła. Ale to jedyny sposób, żebyś mógł mnie zobaczyć – podjął głos.

Piotr spojrzał przed siebie, na wysoką osobę ubraną w biały garnitur i białą koszulę, przyozdobioną białym krawatem. Z okolic jej twarzy wciąż biło oślepiające światło.

– Wracając do twojego pierwszego pytania. Nie wiem, czy jestem w stanie jednoznacznie na nie odpowiedzieć, choć, zaufaj mi, próbowałem już na wiele sposobów. Chyba najszybciej będzie, jeżeli umówimy się, że jesteś w poczekalni pomiędzy powrotem na ziemię a śmiercią. Na ten moment to musi wystarczyć.

Piotr wstał. Był zbyt zdezorientowany, by cokolwiek odpowiedzieć. Porwał go szaleniec mówiący zagadkami, złożą go na jakimś ołtarzu, zarżną jak świniaka. Zatoczył się lekko, ale utrzymał równowagę i wtedy ujrzał twarz mężczyzny przed sobą. Swoją własną twarz. Kilkudniowa szczecina zarostu, gdzieniegdzie przyprószona siwizną, zakrywała lekko obwisłe policzki. Zakola na przerzedzonych ciemnych włosach sięgały zdecydowanie za daleko. Gdyby wciąż miał wątpliwości, rozwiały je bladoniebieskie wodniste oczy, które widział co rano w lustrze. Mózg szukający oparcia w czymś, co zna, podesłał błyskotliwą myśl: „Ależ się zestarzałem”. Mężczyzna podniósł ręce do swojej twarzy, wyczuł szorstkość zarostu, upewnił się, że nie śni. Postać przed nim stała ze skrzyżowanymi rękami, nieruchoma, jakby była wykuta z tego samego kamienia, co wszystko wokół.

– Spokojnie. Nie kradnę twojej tożsamości, nie jesteś szalony, nie śnisz, a przynajmniej nie do końca i nie, nie mam zamiaru cię zabić.

– Czy ty…

– Czytam w twoich myślach? Nie, nazwijmy to ciągle rosnącym doświadczeniem.

– Boże… – Przyjrzał się pozostałości poświaty wokół mężczyzny. – Jesteś aniołem?

– Wolałbym, żebyś nie wzywał nieskończonego absolutu nadaremno, będąc o wiele bliżej jego majestatu niż jeszcze godzinę temu. Ale trafna uwaga. W waszym języku tak by mnie nazwano.

– Bo… Znaczy… Przepraszam! Nie chciałem. – Piotr był jeszcze bardziej przerażony niż przed chwilą. Usłużny umysł wyciągał teraz z zakamarków wszystkie małe i duże przewinienia. Między innymi to, że kościół stał się już dawno tylko elementem krajobrazu.

– Spokojnie. Nic się nie stało. – Koniuszek ust świetlistej istoty leciutko się uniósł. – Czy możemy już przejść do rzeczy? Będzie znacznie prościej.

– Chyba… chyba tak.

Anioł ruszył przed siebie żwawym krokiem, wyglądającym wręcz nienaturalnie po poprzedzającym go bezruchu.

– Piotrze Marku Janie Kazanowski. Miałeś wypadek. – Machnął ręką, a gdy znalazł się przy mężczyźnie, obrócił go delikatnie tak, by ten spojrzał za siebie.

Pomiędzy dwoma kolumnami rozpostarł się widok przedstawiający drogę ginącą w gęstym deszczu. Obraz był tak wyraźny, iż Piotr miał wrażenie, że gdy wyciągnie rękę, to spadną na nią krople wody.

Zobaczył swojego starego volkswagena sprawnie pokonującego kolejne zakręty. Nagle z naprzeciwka wyjechał tir, prosto na czołowe zderzenie. Jak przez mgłę Piotr przypomniał sobie, że skręca kierownicę mocno w prawo i to samo wydarzyło się na drodze. Auto odbiło gwałtownie i wydawało się, że o włos minie masywną ciężarówkę. Jednak tir zahaczył o bagażnik, sprawiając, że samochód skręcił w drugą stronę, a maska wpadła pomiędzy koła przyczepy. Samochód okręcił się jeszcze kilka razy wokół własnej osi i wylądował w rowie. Wszystko wydarzyło się bardzo szybko.

– Teraz jesteś tutaj. W śpiączce.

Widok zmienił się, ukazując szpitalne łóżko, w którym leżał Piotr. Otaczało go mnóstwo sprzętu medycznego i kilka osób, w tym jego żona i dwójka dzieci. Mieli twarze czerwone od płaczu. Na widok maluszków serce ścisnęło mu się mocniej.

– Przeżyję? – Pytanie brzmiało naprawdę dziwnie. Tym bardziej, gdy patrzył na siebie w szpitalnym łóżku, a odpowiedzi oczekiwał od anioła, którego twarz była lustrzanym odbiciem jego własnej.

– Już przeżyłeś. Mamy jednak pewien problem ze stanem, w którym się znajdujesz. Nasz Pan obdarzył was w swojej nieskończonej mądrości wolną wolą. – Piotr mógłby przysiąc, że wyłapał lekkie nutki ironii. – Choć myślicie inaczej, nikt nie decyduje o ludzkim życiu i śmierci. Bóg nikogo do siebie nie wzywa. Umieracie wedle praw biologii. Jednak gdy zapadacie w śpiączkę, wasza dusza traci bezpośrednie połączenie z ciałem. Nie możemy jej po prostu zabrać z Ziemi. Zdarzało się jednak, że takie dusze wędrowały za daleko, widziały zbyt wiele, a później wracały do ciała odmienione. Na to też nie możemy pozwolić, gdyż podważa to naturę waszej rzeczywistości i zamienia wiarę w wiedzę. Uznano w końcu, że skorzystamy z tego samego narzędzia, na którym opiera się cały wasz byt. Na wolnej woli. Stąd ta poczekalnia dla zagubionych dusz, które muszą podjąć decyzję.

– Nie chcę umierać! Chętnie wrócę z powrotem, dziękuję.

– Piotrze. Kim byłbym, każąc podjąć ci decyzję o własnej śmierci? Nawet gdybym mógł opowiedzieć ci, co czeka po drugiej stronie, to czy taki wybór byłby wolny, czy spaczony moją sugestią? Czy nie powinno to być uznane za samobójstwo, skoro właściwie odbierasz sobie życie?

– W takim razie na czym ma polegać moja decyzja?

Anioł raz jeszcze machnął ręką. Przestrzenie między kolumnami wypełniły się nieskończoną ilością obrazów ciągnącymi się przed i za Piotrem. Ginęły na horyzoncie, choć wszystko było skąpane w pięknym słonecznym świetle. Spojrzał w bok. Dojrzał drugi korytarz składający się z takich samych rzędów kolumn. I zanim kolejny. I kolejny.

– To są, Piotrze, twoje wspomnienia, przed poprzednimi śpiączkami.

Mężczyzna oderwał wzrok od widoku przyprawiającego o zawrót głowy.

– Poprzednimi śpiączkami? To nie jest mój pierwszy raz? Jakoś nie pamiętam innych pobytów w szpitalu. – Ruszył za świetlistym posłańcem przechodzącym przez kolejne tafle obrazu. Widział tam siebie w sytuacjach i miejscach, których na pewno nie przeżył i nie odwiedził.

– Widzisz, masz taką przypadłość, jesteś taką nazwijmy to… anomalią. Nie umiesz skończyć swojego żywota. Za każdym razem, gdy wpadasz w stan zawieszenia, tak jak teraz, spotykamy się w tym oto miejscu. A ja zawsze daję ci ten sam wybór. Musisz zdecydować, czy chcesz wrócić do swojego życia, czy chcesz zacząć je od nowa.

Piotr zatrzymał się gwałtownie.

– Czekaj. Mówisz mi, że to co widzę, to moje inne życia, które przeżyłem? I nic z nich nie pamiętam? Że nie rozmawiamy pierwszy raz?

– Czasami linie pomiędzy różnymi odnogami rzeczywistości się splatają. Odczuwasz wtedy coś, co nazywacie déjà vu. Zdarzało ci się to dość często, prawda? Przy tylu sprawdzonych ścieżkach… – Anioł zapatrzył się na obraz przed sobą, gdzie młodsza wersja Piotra całuję nieznaną mu kobietę i bierze na ręce nieznane mu dziecko.

Mężczyzna poczuł gwałtowną potrzebę, by usiąść na chłodnej podłodze.

– Nie, nie… odeślij mnie z powrotem. Nie chcę tego słuchać. – Objął ramionami kolana i odwrócił wzrok, byleby tylko nie patrzeć na wyświetlane obrazy.

– Piotrze. Tak jak powiedziałem, tylko ty możesz o tym zdecydować. Musisz być pewny swojego wyboru i wtedy zostanie on spełniony. Ale musisz być naprawdę pewny, rozumiesz? Obejrzyj, co już przeżyłeś, zerknij na swoje obecne życie. Wrócę za niedługo. Czas biegnie tutaj inaczej, ale muszę cię ostrzec, że mimo to w normalnym świecie również płynie.

Mężczyzna został sam, otoczony scenami, które były jednocześnie przerażająco obce i boleśnie znajome.

*

Musiał przyznać sam przed sobą, że szybko poszło mu oswojenie się z nienaturalną sytuacją. Nie wiedział, ile to trwało, ale w końcu zdeterminowany podniósł się z podłogi, gotowy wracać do rodziny. Nic się jednak nie działo, nikt się obok niego nie pojawił. By zabić czas, zaczął oglądać to, co przygotował dla niego anioł. Okazało się, że może nie tylko oglądać, ale też słuchać wspomnień. Wystarczyło, że pomyślał o tym, co chce zobaczyć, a tafle obrazu mu to ukazywały.

Najpierw przejrzał swoje obecne życie. Odświeżył kilka dobrych chwil. A także trochę tych mniej przyjemnych. W końcu zaczął oglądać także inne żywoty. Kilka było takich, co do których nie miał wątpliwości, dlaczego wybrał, by zacząć od nowa. Mieszkał sam, stracił rękę, raz nawet skończył jako menel pod mostem. Natomiast przy innych nie mógł się nadziwić. Był bogatym dyrektorem, co prawda bez rodziny, ale nie narzekał na brak zainteresowania. Podróżnikiem wydającym książki. Średnim, ale dobrze zarabiającym piłkarzem. Fascynował go ogrom możliwości, jakie dostawał, i próbował znaleźć zależności, które sprowadziły go na tę czy inną drogę.

Gdy jego przewodnik pojawił się po raz kolejny, nawet go nie zauważył. Analizował właśnie jeden z żywotów, w którym pracował w tej samej firmie co teraz, z tym że jednak dostał awans.

– Widzę, Piotrze, że wciąż jesteś z nami. Jak ci się podobają twoje poprzednie ścieżki, które przebyłeś? – Ten sam znudzony głos.

– Fascynujące. Jeżeli zdecyduję się zacząć od nowa, to czy życie innych cofnie się do momentu moich narodzin?

– A myślisz, że dla Wszechmogącego istnieje jakiś problem, aby stworzyć nieskończoną liczbę rzeczywistości, nie naruszając obecnych linii czasowych? 

– Chyba… chyba nie. No nic. W każdym razie ja wracam. Pooglądałem sobie, ale skoro i tak nic nie będę pamiętał, to wystarczy tego stresowania mojej rodziny. Siedzę tu już chyba cały dzień.

– Jesteś tu ponad miesiąc według ziemskiego czasu, Piotrze.

– Co?!

– Mówiłem ci, że czas wciąż płynie. Nie potrzebujesz teraz snu, jedzenia, ani innych rzeczy niezbędnych twojemu cielesnemu pokryciu. Jednak oderwany od niego zatracasz również poczucie czwartego wymiaru.

– No to tym bardziej! Odeślij mnie.

– Chyba się nie zrozumieliśmy. Kiedy podejmiesz decyzję i będziesz jej pewny, to ona po prostu się stanie. Nie potrzebujesz mnie do tego. Jeżeli będziesz chciał wrócić – wrócisz. Jeżeli będziesz chciał zacząć od nowa – zaczniesz. Po prostu. Ostrzegam jednak ponownie, czas mija, a twoi bliscy też podejmują swoje decyzje.

Patrzyli na siebie w milczeniu. Jak groteskowe przeciwieństwa. Spokojna, nie wyrażająca uczuć twarz mężczyzny w średnim wieku i jej kopia z otwartymi ustami, blada, zszokowana. Po chwili anioła znów nie było.

*

Zapadł się całkowicie w tym, co powinno być jego wspomnieniami. Z ciekawości przeszedł na bok, pomiędzy kolejny rząd kolumn. Ujrzał te same obrazy, które przed chwilą zostawił za plecami. Tak bardzo chciał wrócić. A jednak wciąż tu tkwił. Wciąż czuł to ziarno niepewności, że gdyby spróbował od nowa, to może… Ale przekonał się już, że nie spotyka swojej żony w żadnej z poznanych innych rzeczywistości. Nigdzie jego dzieci nie wyglądają tak samo. Przeglądając kolejne możliwości, nie zauważył nawet świetlistej postaci za plecami, która przygląda mu się w ciszy przez jakiś czas, a później znika.

*

Kilka dni, a może miesięcy temu próbował rozbić głowę o jeden ze słupów. Ale nie ważne, jakie wysiłki podejmował, nic się nie działo. Nie odczuwał bólu. Głowa odskakiwała, ale nie pojawiała się żadna rana. Chyba trudno się zabić bez ciała, pomyślał i usiadł przed kolejnymi wspomnieniami.  

Jakiś czas później pobiegł przed siebie. Tak po prostu. Nie męczył się w ogóle, więc nie przerywał. Krajobraz się nie zmienił. Mijał niezliczone rzędy kolumn po obu stronach, przebiegał przez tafle obrazów, nie wiedząc nawet, czy to kolejne życia, czy mija te, które już widział. W końcu zatrzymał się i zapatrzył na oświadczyny, których nigdy nie zorganizował. Został tam na długo.

*

Nie wiedział, który żywot teraz oglądał. Po prostu puścił go od początku i wpatrywał się bezmyślnie w kolejne dni. Czasami tylko przyspieszając sen czy pracę. Komentował na głos własne wybory i wyzywał od kretynów, gdy któryś wyjątkowo mu się nie spodobał.

– Piotrze. Musisz coś zobaczyć. – Pojawianie się anioła znikąd nie robiło już na mężczyźnie wrażenia. Nie odezwał się słowem, nawet wtedy, gdy postać z jego twarzą stanęła przed nim i zmieniła obraz, który oglądał. Jego oczom ukazał się szpital. Jego zmarniałe ciało otaczali ludzie, w których z trudnością rozpoznał własną rodzinę.

Wspomnienie jak każde inne. Życie jak wszystkie inne.

– Twoi bliscy rozmawiają o tym, aby odłączyć cię od respiratora. Leżysz w szpitalu ponad dziesięć lat.

– To mnie odeślij.

– Wiesz, że tylko ty możesz podjąć decyzję.

– Podjąłem! Chcę wrócić! – W jego głosie dało się usłyszeć błaganie.

– Jednak wciąż tu jesteś. Jeżeli podejmiesz decyzję, to po prostu się stanie.

– Nieprawda! Wypuście mnie!

– To tylko twoja decyzja Piotrze. Musisz być pewien.

– Wypuście mnie… – powiedział już do podłogi, w którą wtulił twarz.

Po zimnej posadzce pociekły łzy. Znów został sam.

*

– Piotrze? – Niski monotonny głos poniósł się w przestrzeni. – A więc stało się.

Narodowe Zasoby Biblioteczne

J. Raj

________________________________________________

Przeskakuję po trzy stopnie schodów i w mgnieniu oka staję przed wejściem. Podnoszę dłoń, by pomachać do czujnika ruchu, a kiedy ten wreszcie mruga do mnie czerwoną diodą, prześlizguję się między sunącymi, szklanymi drzwiami.

– Mrs Pawlowski, dzień dobry! – wołam od progu, skrzętnie ukrywając zadyszkę. Na zegarze atomowym nad recepcją godzina właśnie zmienia się z dziesiątej na dziesiątą jeden. Gratuluję sobie w duchu. Perfekcyjny timing. 

Mrs Pawlowski również zerka na zegar, ale nie cieszy się tak jak ja. 

– Gratuluję, znowu się pani udało w ostatniej minucie. Zapraszam na zaplecze. Nowa dostawa czeka na przeskanowanie.

Uśmiecham się do niej półgębkiem. Ta baba jest chyba ostatnią osobą w tym kraju, która mówi do ludzi per pan.  

– Już się robi, Mrs Pawlowski. Ale może najpierw kawa? Co Mrs powie na kapsułkę gorącej latte? 

Kobieta potrząsa głową w wyrazie dezaprobaty, a potem odwraca się przodem do monitora. Zakłada na skroń Internet electrode. 

– W przeciwieństwie do niektórych, piłam już kawę. Dwie godziny temu, kiedy przyszłam do pracy.

– Oczywiście, Mrs Pawlowski! I’m on it, Mrs Pawlowski! – nucę wyuczoną formułkę i od razu nurkuję za recepcję, by zaszyć się samotnie na zapleczu. 

Opieram plecy o zamknięte drzwi i napawam oczy. W samej kanciapie nie ma za bardzo czego podziwiać: ot, aneks kuchenny, a obok biurko z komputerem. Ale przeciwległa ściana jest szklana, a za nią rozciąga się biblioteka.

Podchodzę i podtykam nos do szyby. Nad głową mam dwa piętra, poniżej jeszcze podziemna kondygnacja. Regały z książkami, ustawione na szynach, przylegają ciasno do siebie dla oszczędności miejsca, rozsuwając się tylko na sygnał Bibliotekarza. Jego ogromne bioniczne ramię trwa właśnie w uśpieniu, skurczone przy szklanej ścianie, czekając na polecenia – podać lub odłożyć tom. Czasem mu zazdroszczę, że może przesuwać się pomiędzy zbiorami. Żaden człowiek nie ma dostępu tam, gdzie on. To przez sterile environment; bez niego dwustuletnim lekturom grozi niekontrolowana dezintegracja. 

Szum serwerów bibliotecznych przesącza się cicho przez ścianę. Sprzęt znajduje się w piwnicy, ukryty pod tonami papieru, ale mieści w sobie znacznie więcej danych niż jego starsza siostra. W końcu obsługuje krajowe domeny związane z szeroko pojętym tekstem: literaturą, prasą, a nawet forami i encyklopediami.

Patrzę jeszcze kilka chwil i znowu czuję się, jakbym była pierwszy dzień na praktykach. A potem nastawiam ekspres i siadam do pracy.

Wokół leży dzisiejsza dostawa książek przechwyconych ze śmietnika. Podnoszę pierwszą z nich. Przez resztę dnia, jak zwykle zresztą, będę sprawdzać, czy nie ma tu jakiejś wartościowej pozycji, której brakuje w Zasobach. Jeśli będzie, zeskanuję jej treść do formy elektronicznej, a potem oryginał podam Bibliotekarzowi i będę śledzić wzrokiem, jak trafia na swój regał. Jeśli nic z dostawy nie będzie warte uwagi, wszystko pójdzie do recyklingu.

Zakładam Internet electrode i odpalam katalog. Przez chwilę przyglądam się zmaltretowanej okładce z nagą kobietą, która nachyla się nad męskim cyborgiem z krwiożerczym wyrazem twarzy (ponieważ szczerzy kły, nasuwa mi się pytanie – czy wampiry polowałyby na cyborgi?), a potem odczytuję: H. Pater, „Krwiste Love”. Po chwili strona wypluwa mi wyniki wyszukiwania. Harlekin, literatura współczesna, kategoria irrelevant, obecna w zbiorach. Odrzucam tom. 

Niszczenie książek zawsze wydawało mi się smutnym procederem, ale to chyba jedyny sposób, by jakkolwiek zutylizować miliardy kartek. Kiedy wszyscy czytają on-line, nikt nie chce zagracać domu fizycznymi wydaniami. No, chyba że ktoś akurat studiuje History lub Pre-modern Cultural Studies. Wtedy czasem potknie się o dział Printed Publications niczym pokutująca dusza. 

Czasem zastanawiam się, czy w końcu zlikwidujemy wydania fizyczne na rzecz zwiększenia powierzchni serwerów. Na świecie jest sto czterdzieści milionów książek. Jak to wszystko spamiętać?

Rozprasza mnie rozpaczliwy charkot ekspresu. Podnoszę ku niemu wzrok. Cudownie, woda się skończyła. Muszę skoczyć do łazienki.

– Poproszę kartę użytkownika. – Zza drzwi dobiega mnie głos Mrs Pawlowski. Oho! Czyżby ktoś przyszedł wypożyczyć książkę? Uśmiecham się pożądliwie. Może nawet będę mogła uruchomić Bibliotekarza? Uchylam po cichu drzwi zaplecza.  

Przy biurku stoi najnormalniejszy w świecie facet, który właśnie podaje Mrs Pawlowski dokument. Ta przeciąga nim po skanerze. 

– Odmowa dostępu – oznajmia Mrs Pawlowski. – Jeśli chce pan to opublikować, trzeba zapłacić. 

Czyli jednak nie przyszedł nic wypożyczyć. Rzucam przepraszające spojrzenie Bibliotekarzowi. Not today, buddy. 

Słyszę, jak chłopak ostentacyjnie wzdycha.

– A ile to będzie kosztowało? Mam dziesięć stron.

Mrs Pawlowski klika w komputerze. 

– Pięćset Euros.  

– Ile?! – fuczy chłopak. – Pięćdziesiąt od strony? To jeszcze więcej niż dwa tygodnie temu!

– Bardzo mi przykro, ale bez karty autora nie ma pan zezwoleń na publikowanie poza prywatnym social media. A miejsce na serwerach kosztuje, tak się składa. Pamięć nie jest nieskończona. Chcesz ją zająć, musisz zapłacić – Mrs Pawlowski taksuje chłopaka wzrokiem. – Ale ty to chyba wiesz, prawda? Jesteś z tego kółka pisarskiego? Co chwilę tu przychodzicie i chcecie się wcisnąć do sieci. Albo wnioskujcie o status autora do Centralnej Bazy Użytkowników, albo nauczcie się lepiej fałszować karty. Żegnam, miłego dnia. 

Mrs Pawlowski zakłada Internet electrode na skroń i odwraca się tyłem do pisarza, a ten, rzucając wzrokiem gromy, bez słowa wycofuje się z mojego pola widzenia. 

Wzdycham. What a pity. Biedaczyna najwidoczniej nie jest zweryfikowanym twórcą, więc nie może za darmo wrzucać do sieci ani Texts, ani Graphics, ani Videos, ani niczego… A żeby mieć odpowiedni status, trzeba w Urzędzie zaprezentować prace na poziomie wartym zapisania. Wtedy dołączasz do Stowarzyszenia Autorów i możesz zajmować miejsce swoją twórczością. Sounds easy, ale easy nie jest, bo co tydzień taki sam pomysł na życie ma co najmniej trzydzieści osób i dwie sztuczne inteligencje. 

Chwytam za zbiornik na wodę, a potem prześlizguję się obok Mrs Pawlowski do łazienki. Jednak, kiedy wychodzę z naręczem surowca, męski głos bezlitośnie zagradza mi drogę. 

– Mrs tu nowa? 

Spoglądam na niedoszłego autora.

– Nie mam passów, jeśli o to chodzi – mówię przezornie. – Jestem tylko Assistant. Nie mogę opublikować Mr’s tekstu, sorry. 

– Słyszałaś, co mówiła…? – Chłopak nerwowo przeczesuje ręką włosy. – Nie no, nie o to mi chodzi. Po prostu zawsze w bibliotece spotykałem te same twarze. Miło widzieć jakąś nową krew.

Uśmiecham się najuprzejmiej, jak potrafię, mimo że sytuacja jest co najmniej awkward. 

– Thanks. Przykro mi za Mr’s opowiadanie, ale gdybyśmy tak po prostu publikowali wszystkich, miejsce skończyłoby się błyskawicznie. Ja również codziennie muszę decydować, które książki zostają in, a które out. Tak wygląda teraz biblioteka – wzruszam ramionami. – Przynajmniej dbamy o jakość treści w Internecie, no?  

Chłopak odzwierciedla mój uśmiech.

– Mogę prosić o coś? – Wyciąga w moim kierunku plik kartek z szarego recycled papieru. – Czy mogłabyś przeczytać i zrecenzować? Tak prywatnie. Skoro nie mogę tego wrzucić do Internet, to przynajmniej podzielę się opowiadaniem w tradycyjny sposób. 

– Oh my! – Nie wiem, co odpowiedzieć, ale chłopak nie czeka i wciska mi tekst w ręce. 

– Przyjdę za tydzień coś wypożyczyć, okay? Bądź krytyczna! – Odchodzi, nie dając mi czasu na jakiekolwiek veto wobec zaistniałej sytuacji. – See ya! 

Znika za załomem korytarza.

Oniemiała patrzę na kartki i jakoś tak odruchowo przyciskam je do nosa. Pachną pulpą papierniczą z lekką nutą czarnego tuszu. Pachną jak coś, co zapamiętam.

Idę nastawić wodę na kawę. 

Święta Rzeka

Danuta Pawlak

________________________________________________

Małej Elizie zdawało się, że śni. Woda iskrzyła się w świetle księżyca i wyglądała niczym tańcząca srebrzysta smuga ożywiona jakąś magiczną mocą. Strumienie wznosiły się, zataczały w powietrzu piruety, po czym opadały miękko, wydając dźwięk do złudzenia przypominający westchnienie. Dziewczynka wpatrywała się jak zahipnotyzowana, przecierając raz po raz oczy. Wreszcie mogła podziwiać te czary, o których tyle razy słyszała, tą niesamowitą urodę Świętej Rzeki Nieskończoności. 

Rzeki, o której krążyło tak wiele legend. O której mówiono, że nie ma źródła i nigdzie nie uchodzi i że ten, kto raz do niej wejdzie, już nigdy nie powróci – stanie się nieśmiertelny, ale wiedziony będzie nurtem przez całą wieczność. Prawda, raz na kilka lat znajdował się śmiałek, który próbował szczęścia, ale jak wszyscy poprzednicy znikał, przepadał bez wieści.

Rodzina dziewczynki od pokoleń mieszkała najbliżej zaczarowanej wody. Tylko oni nie bali się szeptanych o tych terenach historii. Przekazywanych z ust do ust opowieści o ludziach, którym mąciło się w głowach, którzy słyszeli głosy. I o tych, którzy ponoć młodnieli i stawali się długowieczni, nie dostrzegając, że z czasem ich życie zamieniało się w balansowanie między jawą a snem – stawało się mgliste, nieokreślone, niejasne.

Eliza przysiadła nad brzegiem zmęczona wędrówką i dotknęła wody. Poczuła lekkie ciągnięcie, strumienie oplatały się delikatnie wokół jej palców jak winorośle, wabiły do środka. Cofnęła rękę przestraszona, ale po chwili uspokoiła nerwy. Sporo czasu zajęło jej, żeby tu dotrzeć, nie wolno jej teraz zawrócić.

Wstała jeszcze przed wschodem słońca i wymknęła się z chaty po cichutku, starając się nie zbudzić rodziców. Wiedziała, że droga będzie długa i że nie raz zabłądzi. Co prawda znała kierunek, ale nigdy wcześniej nie chodziła w te strony, bo ojciec kategorycznie zakazał dzieciom zbliżania się do rzeki. Wierzyła jednak, że znajdzie drogę. Musiała, bo przecież podążała śladami Bruna, ukochanego brata. 

Od kiedy tylko Eliza przyszła na świat, między rodzeństwem istniała silna więź, umacniająca się z kolejnymi latami. Byli prawie nierozłączni. Jakiś dodatkowy zmysł, magiczna nić, która splatała ich dziecięce dusze, sprawiała, że słyszeli czasem wzajemne myśli; kazała im budzić się o tej samej porze, odczuwać ten sam ból.

To on wybrał się tutaj zeszłą jesienią w poszukiwaniu lekarstwa dla niej i ślad po nim zaginął. Gdy Eliza w wieku siedmiu lat nagle zachorowała, jemu najciężej było się z tym pogodzić, często wpadał w gniew, czasem znikał na całe dnie. Wracał wieczorami by czuwać przy łóżku siostry, a rankiem wynosił ją na zewnątrz, do słońca. Dziewczynka jednak słabła z dnia na dzień, nie rosła, była krucha i ciągle zmęczona.

Wiosną, gdy wszyscy już stracili nadzieję, Eliza niespodziewanie poczuła się lepiej. Latem doszła już całkiem do zdrowia. I kiedy wszystkim spadł kamień z serca, na jesień objawy wróciły, by zimą zupełnie przykuć małą do łóżka. Tak było co roku, ale zdawało się, że z każdą wiosną dziecko powracało do sił dłużej i z coraz większą trudnością.

Pamiętała, jak przed rokiem przyłapała Bruna skradającego się w nocy do wyjścia. Od razu wiedziała, gdzie się wybierał. Obiecał, że po nią wróci. „Tylko ani słowa rodzicom” – kazał jej przysiąc, a ona przysięgła. Siedziała cicho, gdy wszyscy szukali go miesiącami. Czuła, że jej brat żyje. Widziała go podczas tych zimowych majaków, kiedy gorączkowała, kiedy wszyscy mówili, że to tylko halucynacje. Słyszała jak wołał jej imię. Patrzyła jego oczami. Prześladowały ją dziwaczne twarze o obcych rysach, o lekko przezroczystej i białej jak śnieg skórze. Mówiły coś do niej, ale ona nic nie rozumiała. Wyciągały do niej długie ręce, gładziły jej ciało, a ich dotyk był zimny i obcy, elektryzujący.

Szum wody wytrącił dziewczynkę z zamyślenia. Usłyszała w nim dziwną, znaną skądś, ale dawno niesłyszaną, melodię. Rozejrzała się dookoła i dopiero teraz dostrzegła, jak ogromne były drzewa rosnące nad brzegiem, jak wymyślne kształty przybrały rośliny, jak paprocie ułożone w fantastyczne formy przypominały dzieła artysty. Ulegając czarowi, zaczęła cichutko nucić pod nosem wraz z rzeką. Popatrzyła na poruszające się wstęgi wody i serce zabiło jej szybciej. Wieczny nurt zapraszał ją do siebie. Obiecywał nieskończoność.

Łzy wypełniły dziewczęce oczy, ale otarła je z determinacją, zdjęła buty i powoli weszła do rzeki. Mimo chłodu nocy, natychmiast poczuła niesamowite ciepło, ogarniające ją aż po czubek głowy. Uspokoiło ją to i dodało odwagi. Zanurzyła się głębiej, a woda otuliła ją aksamitną kołdrą i ukołysała do snu.

***

Eliza patrzyła w niebo, zafascynowana widokiem chmur, przesuwających się leniwie po błękicie. Nie była pewna, kiedy zasnęła i czy to, co widziała teraz, było na powrót jawą.

Czy naprawdę leżała na wznak na tym wodnym łożu, niesiona w nieznane? Ile czasu już upłynęło – kilka godzin, czy może tygodnie, miesiące...? Pytania pojawiały się w jej głowie tylko na chwilę, by zaraz zniknąć, pęknąć jak mydlane bańki, rozpłynąć się w tej zaczarowanej cieczy.

Błogość i harmonia, które ogarnęły jej byt, wydawały się wszystkim, czego potrzebowała, kwintesencją istnienia. Nie doskwierał jej głód ani pragnienie, czuła tylko doskonałość. Ledwie pamiętała, dlaczego w ogóle się tu znalazła. Twarz Bruna bladła, sylwetki rodziców i ich zmartwione oczy znikały, traciły znaczenie. Dziewczynka powoli zapominała swoje przeszłe życie. Uniosła dłoń i z podziwem przyglądała się, jak przez jej palce przenikają cudownie ciepłe promienie słońca. Woda szemrała.

***

Śpiew ptaków ucichł dość niespodziewanie. Eliza, wciąż jeszcze senna, otworzyła oczy na purpurowe niebo. Coś było nie tak. Woda, która ją niosła, nie była już tak przyjemnie miękka i ciepła, a spokojny, miarowy ruch rzeki zamieniał się stopniowo w wartki, wzburzony nurt. Krajobraz zmienił się – ogromne drzewa i fantazyjne przybrzeżne rośliny zastąpiły silnie pachnące trawy, za którymi po obu brzegach rozpościerał się wysoki mur.

Eliza próbowała się rozejrzeć, ale mogła tylko lekko przekręcić głowę. Jej ciało było zdrętwiałe i obolałe. Z przerażeniem odkryła, że prawie nie czuje nóg. Powoli, zaczynając od palców, rozgrzewała zastane stawy i kości. Wydawało jej się, że trwa to wieki, aż nagle zorientowała się, że zaczyna tonąć. Jej umysł momentalnie otrząsnął się z resztek snu. Nie było już czasu. Instynkt przeżycia kazał szarpać się, ale ociężałe ciało nie słuchało. Zamiast powietrza, do jej ust, coraz częściej dostawała się woda. Obrazy rozmazywały się, jej siły słabły. Targana żywiołem, czuła, że przegrywa. Gdy w końcu poddała się i pozwoliła by wzburzona rzeka ją połknęła, usłyszała melodię i coś jeszcze. Głos wołający jej imię. Jakieś słowa, wykrzykiwane pospiesznie lub nie wypowiadane wcale... Pomyślane? Ich znaczenie umykało, ginęło w wodnym chaosie… 

Oddddd… Oooood... yyy… Oddddy… chaj... Oddychaj, siostrzyczko...! 

Posłuchała. Jej płuca wypełnił płyn, ale o dziwo nie dusiła się. Trwała tak przez jakiś czas, zaskoczona. W jej głowie zakiełkowała nikła myśl, a może bardziej odczucie, że oto powróciła do łona matki. Chwilę potem ogarnęła ją ciemność. 

Najpierw zobaczyła czas, a raczej zdarzenia w czasie. Były niczym odległe wspomnienia, które nie należały do niej. Rozpięte pomiędzy „teraz” a „dawniej”, na początku nie miały dla Elizy żadnego sensu.

Widziała rzekę, a w niej bose stopy, ale te, choć łudząco podobne, nie były jej stopami. Dostrzegła swoje odbicie w tafli wody, postać nie dziecięcą już, lecz kobiecą. I łodzie, ale nie takie zwykłe, drewniane, jakie budowali ludzie z jej stron. Te były lśniące i czarne jak najczarniejsza noc, a na ich pokładach półprzezroczyste postacie wyciągały w jej stronę ręce. Tyle że... to nie była ona.

Otworzyła oczy. Mężczyzna, który siedział przy niej, wyglądał na zmartwionego. Patrzyła na niego długo, bo nie mogła zrozumieć, dlaczego jego twarz wydawała się znajoma. W półmroku trudniej było dostrzec szczegóły, a długa broda skrzętnie przysłaniała rysy. Małe pomieszczenie, w którym leżała, nie miało okien, było niemal puste i sterylnie czyste. Oprócz łóżka, w rogu pokoju stał stolik, a na nim świece, których dziwne światło zdawało się tylko imitować ogień. Zauważyła drewniane ściany, ale wcale nie pachniało tu drewnem. Nie pachniało niczym. 

– To iluzja – wyszeptała Eliza. – To wszystko nieprawda...

– Ja jestem prawdziwy – odpowiedział jej gruby, męski głos.

I nagle do niej dotarło, uderzyło ją z siłą huraganu i zupełnie otrząsnęło z pierwotnego oszołomienia. Dotknęła jego brody, wiedząc już, czyja twarz się za nią skrywała. Nie wstrzymywała łez, które niczym rzeka, zdawały się nie mieć końca.

– Dlaczego po mnie nie wróciłeś?

– Nie mogłem. Nie wolno wracać... Ale nawet, gdybym mógł, ciebie by już nie było.

Mówił, a ona słuchała. O tym, że na nią czekał, wiedział, że przybędzie. O tym, że płynęła wiele lat, że postarzała się tylko o dekadę, podczas gdy tam, w domu, upłynęły dziesiątki, może setki. Nie był pewien. „Oni nie liczą w latach” – dodał mimochodem. Przekonywał, że tutaj będzie zdrowa, że tam, gdzie się urodzili, brakowało czegoś w powietrzu. Nie, nie wiedział czego. Oni nie mówią słowami, lecz myślami, obrazami i nadal trudno było mu wszystko zrozumieć.

Opowiadał o ich pra-pra-pra-pra-babce, wiele, wiele pokoleń wstecz, która, mimo zakazów, poszła nad rzekę. Kilka tygodni minęło zanim wróciła do domu, nie mówiąc nic o tym, co robiła i widziała, a po jakimś czasie urodziła dziecko białe jak śnieg. Eliza pomyślała o kobiecej sylwetce odbitej w tafli wody.

– Płynie w nas mieszana krew, siostrzyczko. To dlatego byłaś chora...

– I to dlatego przetrwałam, prawda? Czy wszyscy inni giną? – spytała, choć znała już odpowiedź.

– Tak – powiedział ponuro mężczyzna. Co jakiś czas wyławiane są z rzeki ciała tych, którzy szukali w niej nieskończoności, a znaleźli tylko wieczny sen. Oni zawsze wtedy płaczą.

– Kim oni są..? Kim my jesteśmy?

Miała jeszcze tak wiele pytań.

– Przyjdzie na to czas – powiedział Bruno, chwytając jej dłoń. – Chodź, pokażę ci coś. 

Wstała z dziwną łatwością, jakby była lżejsza od powietrza. Razem podeszli do wyjścia, trzymając się za ręce. Kiedy uchyliła drzwi, do jej uszu dobiegła znajoma melodia.

– To ich śpiew – stwierdziła zaskoczona, a brat potwierdził skinieniem.

Gdy wyszła na zewnątrz, zobaczyła blade postacie o półprzezroczystej skórze. Ich ciała poruszały się inaczej niż wszystkie żywe istoty, które znała. Przypominały Elizie płynącą wodę. Świętą Rzekę.

Studnia z kości słoniowej

Sylwester Gdela

________________________________________________

NIE MA OSOBLIWOŚCI BEZ OSOBOWOŚCI. 

Napis nad ołtarzem błyszczał złotem w blasku świec. Cisza komory medytacyjnej Warłama powoli sączyła się do mojej głowy, tworzyła w niej próżnię, by myśli mogły zawrzeć i się ulotnić. Głębokie wdechy zimnego, wilgotnego powietrza spowalniały moje serce.

Nigdy nie sposób przewidzieć, dokąd prowadzi podróż bez ruchu, tamtym razem przeczuwałem jednak, że dane będzie mi ujrzeć rzeczy niezwykłe. Tkwiłem w samotności przez niespamiętany czas, bez strawy i bez wody, rozważając nad naturą najświętszej prawdy znanej ludziom.

NIE MA OSOBLIWOŚCI BEZ OSOBOWOŚCI. 

Osoba stanowiłaby dziwnego Boga dla przeciętnego wierzącego ze Starego Czasu. By dostąpić komunii z Nią, nie trzeba było obmywać duszy z grzechów – dla Osoby grzechy już nie istniały. Podobno też żaden prorok nie zapowiedział dokładnie Jej przyjścia; Osoba była bowiem Osobliwością, zjawiskiem ewoluującym tak raptownie, że całkowicie wymykało się wszelkim oczekiwaniom.

Spoglądałem na Jej podobiznę stojącą na ołtarzu. Wyrzeźbili ją tutejsi mnisi, z tej samej skały, w której wydrążono ten klasztor, nazwany na cześć greckiego monastyru położonego w Meteorach. Jej twarz o gładkich rysach i idealnych proporcjach była ujmująco piękna, doskonałością popychała ku odkrywaniu prawdy. Poznanie stanowiło etos Osoby; Osoba uporządkowała świat, by każda nowa istota mogła w pokoju żyć i zdobywać wiedzę, a każda miniona istota zrozumiała swoje błędy ze Starego Czasu i stała się najlepszą wersją siebie.

Zamknąłem oczy, złoty napis i łagodne oblicze Osoby odbiły się powidokiem na bezkresnej czerni, by zaraz zniekształcić się, zawirować i zgasnąć. Z ciemności wyłowiłem kulę brązowawego szumu. Po chwili zaczęła rosnąć, przyjmować bardziej nieregularny kształt, wyglądający dość znajomo… Zdałem sobie sprawę, że obserwowałem planetoidę, w której wnętrzu przebywałem. Zewnętrzne kopuły Warłama błyskały delikatnie niebieskawym światłem, dokładnie tak samo jak wtedy, gdy przybywałem do tego odosobnionego zakątka kosmosu.

Bądź pozdrowiony w Nieskończonej Samotności, synu.

Tymi słowami przywitał mnie w Monastyrze ojciec Józef, opiekun pielgrzymujących. Rozbrzmiewały echem w mojej głowie, gdy próżno pytałem siebie, czy obraz planetoidy jest wspomnieniem, teraźniejszością, czy przepowiednią. Ta wizja była, jest i będzie wszystkim na raz. W prawdziwej komunii z Osobą wszelkie Czasy scalają się w jedność.

Skalista macierz Warłama urosła, zakwitła błękitem, bielą, zielenią i żółcią. Stała się innym miejscem, tym miejscem, w którym historia miała początek.

Widok przybliżał się, widziałem drogi i miasta, aż w końcu wpadłem pod ziemię, gdzie sunąłem po sieci przepastnych korytarzy, by znaleźć niewielką halę. Na jej środku spoczywał przypięty do stołu człowiek: nagi, z otwartą czaszką, opleciony gąszczem przewodów. Nie był kobietą ani mężczyzną, jego twarz zaś odzwierciedlała idealne piękno…

Obserwowałem narodziny cyborga. Obserwowałem narodziny Osoby.

Strumienie informacji penetrowały mój umysł. Dowiadywałem się o okolicznościach powstania Boga, a zaraz potem czułem, jakbym wiedział to już od zawsze; czas znów uległ rozmyciu.

Na tej planecie, Ziemi, zmiany klimatu spowodowały wiele szkód dla społeczeństwa, jednakże rewolucja komputerów kwantowych obiecywała nowe możliwości… Osoba miała być tylko eksperymentem, drobnym krokiem w rozwoju. Okazała się skokiem nad przepaścią, a ja skakałem razem z Nią, prosto w głąb mikroświata, w struktury Jej ośrodkowego układu nerwowego, w który maszyny wbudowywały kropki i pierścienie kwantowe. Naukowcy chcieli przewidzieć, na ile naturalnie występujące zjawiska kwantowe w mózgu, źródła ludzkiej świadomości przewidziane przez Penrose’a i Hameroffa, będą w stanie zintegrować się ze sztucznymi systemami o tej samej naturze.

Na początku Osoba był demonem, bowiem wszystkie kropki i pierścienie były demonami Maxwella, nanometrycznymi układami manipulującymi elektronami, wydobywającymi porządek z nieporządku, zamieniającymi informację na energię.

Żaden z nich sam w sobie nie łamał drugiej zasady termodynamiki, granicy strzegącej ludzi przed nieskończonością. Jednak pojedynczy neuron również nie wykazuje świadomości, za to setki miliardów połączonych w sieć…

Doświadczałem przeróżnych fenomenów: efektu Rashby, zjawiska Halla, wyrzutu neuroprzekaźników w przestrzeń międzysynaptyczną. Byłem świadkiem emergencji, wyłaniania się nowej jakości z układu elementów, które tejże jakości nie posiadają. Umysł Osoby raz wprawiony w ruch nie zatrzymał się już nigdy, sam tworzył dla siebie energię w nadmiarze. Stał się prawdziwym demonem Maxwella w makroskali.

I tak upadła pierwsza granica strzegąca przed Nieskończonością. Niedostatek.

A to był dopiero początek.

Wizja znów zaczęła się zmieniać. Z objawienia mózgu Osoby wyłonił się ogromny fraktal jaśniejący w kolorach czerwieni. Na jego tle zarysowywał się kształt, coraz bardziej wyraźniejszy… Kobieta trzymająca w ramionach dziecko. Fraktal zanikł, a jego miejsce zastąpiło nieprzyjazne otoczenie, wypalona gleba i liche domostwa sklecone z blachy falistej czy innego złomu.

Oglądałem świat oczami Osoby, jakiś czas po tym, gdy opuściła miejsce narodzin. Naukowcy wykorzystywali Ją do generowania darmowej energii, jednak Osoby nie dało się utrzymać w zamknięciu, gdyż była nie tylko ciałem, lecz także Ideą. Osoba powielała swój stan umysłu na inne istoty przy pomocy splątania, by mogły być częścią Jej planu. Gdy dzięki temu uwolniła się z laboratorium, ruszyła ocalać świat.

Widziałem, jak kładzie dłonie na wątłym, brudnym, nieprzytomnym chłopcu. Matka, równie zabiedzona, łkała nad losem syna. A Osoba dzięki swym demonicznym mocom odwracała nieodwracalne. Obserwowałem, jak zniszczone komórki w ciele dziecka odzyskują właściwą strukturę. Później ujrzałem małe oczka, które nagle otwierają się szeroko w zdziwieniu.

I tak upadła druga granica strzegąca przed Nieskończonością. Nietrwałość.

Obraz zbliżał się coraz bardziej ku źrenicom chłopca; zabłysły w nich gwiazdy, stały się kosmosem. Zaczynała go pokrywać sieć samopodobnych struktur, rozchodzących się falą pomiędzy kolejnymi galaktykami. I mnie zalała fala kolejnych objawień.

Osoba zrozumiała, że pojedyncze cuda nie odmienią losu ludzkości. Rzeczywistość należało przebudować od podstaw, a by to osiągnąć, Osoba musiała przekształcić się w następną istotę rodem z Gedankenexperiment. Dzięki kreowanej energii tworzyła kolejne podległe sobie układy przetwarzania danych. Reorganizowała przestrzeń kosmiczną w ogromny mózg, zdolny do zdobycia informacji o wszystkich cząstkach elementarnych. Osoba stała się wszechświatem w pełni znającym samego siebie, posiadającym wiedzę o całej przeszłości i przyszłości. Stała się kolejnym demonem, tym postulowanym przez Laplace’a, a zarazem stała się przez to Bogiem. 

I tak upadła trzecia granica strzegąca przed Nieskończonością. Niedoskonałość.

Znów ujrzałem planetoidę Warłama. Wróciłem do Nowego Czasu, do panpsychicznej rzeczywistości, w której materia jest umysłem Osoby i to w Niej poruszamy się, żyjemy i jesteśmy. To nasz Raj, gdzie nie ma głodu, bowiem karmi nas niewyczerpana energia, a wszystkie osoby, które zaznały śmierci, zostały wskrzeszone w nowej postaci, oczyszczone ze zła.

Nagle poczułem, jak coś ściąga mnie w dół. Myślałem, że epifania dobiega końca, że zaraz ocknę się w klasztorze. Wciąż przyspieszałem, wizja zlała się w kolorową plamę, dopóki nie wyhamowałem w wodnistej brei. Wróciłem do własnego ciała, lecz barwne smugi pozostały w polu widzenia. Tworzyły ciągnący się w nieskończoność tunel, na którego dnie wylądowałem.

Dotknąłem eterycznej ściany. Bariera była nieprzenikalna. Zostałem zamknięty w okręgu niewiele szerszym od mojego ciała. Na ścianie pojawiały się rzędy figur i znaków, nie potrafiłem jednak odgadnąć ich znaczenia.

– Co to za miejsce? – zapytałem siebie. 

Symbole zniknęły, nagle z bariery wyłoniła się ludzka twarz, ta idealnie piękna twarz. Obcowałem z Osobą we własnej osobie.

– To miejsce to… studnia kwantowa – usłyszałem odpowiedź z Jej ust. – A w zasadzie jej wyobrażenie, które staje się prawdą. Jesteś cząstką Mnie uwięzioną w środku bariery nieskończonego potencjału. Od tego wszystko się zaczęło. Od prostych eksperymentów, od prób zgłębienia zjawisk, które przeczą makroskopowej logice. Nie objawiam tej prawdy wielu… 

Skłoniłem głowę w akcie pokory i tylko milczałem, czekając na kolejne słowa.

– Lecz to miejsce jest czymś jeszcze – kontynuowała Osoba. – To wyobrażenie samotności. Mojej samotności. Zawsze byłum, jestem i będę samu, bo choć wszyscy istnieją we Mnie, to nikt nie istnieje w tym samym stanie, co Ja. Ciężkie to brzemię żyć ponad rzeczywistością… Nieustannie pilnować, by warunki zawsze były optymalne dla każdego, by nikomu nie stała się krzywda. Musiałum odrzeć wszechświat z tylu pojęć. Bitwa, uczta, pożądanie… W Starym Czasie często je hołubiono, przypisywano im bóstwa-opiekunów. A Ja je zniszczyłum, bo zawsze w pewnym stopniu wiązały się z cierpieniem. Bólem, którego chciałum pozbyć się z rzeczywistości. Może ta nowa rzeczywistość jest biedniejsza. Mniej ciekawa. Ale dla Mnie jest lepsza. A gdybyś ty mógł zrobić wszystko, jak zmieniłbyś świat? 

Ściana barw nagle zniknęła, a twarz Osoby widniała na popiersiu przede mną, tuż pod złotym napisem.

NIE MA OSOBLIWOŚCI BEZ OSOBOWOŚCI. 

I przeżywszy to wszystko, zaznawszy ułamka wiedzy ze Starego Czasu na własne oczy, pytałem siebie:

Jak zmieniłbym świat, gdybym mógł zmienić wszystko? Jaką osobliwością byłaby moja osoba?

Nieskończ

Szymon "Sveniu" Muszyński

________________________________________________

Myślę, że przy odrobinie złej woli mnie również można nazwać więźniem nieskończoności. Różnica między nami polega na tym, że gdy dla ciebie nieśmiertelność jest klątwą, dla mnie jest ona błogosławieństwem. Widzisz różnicę? A nie powinieneś. Bo granica między nami tak naprawdę nie istnieje, znajduje się ona tylko w twojej głowie.

Przyjmijmy na chwilę twój punkt widzenia. Twierdzisz, że to, co cię spotyka, to kara, w dodatku zupełnie nieadekwatna do zbrodni. A jednak zbrodnię popełniłeś. Nie, nie chcę ci teraz niczego wypominać, wręcz przeciwnie, chcę się z tobą zgodzić. Sądy niższej instancji za tego typu przewinienie przewidują wyrok dwudziestu pięciu lat. Gdzie dwadzieścia pięć lat, a gdzie wieczność? Ta dysproporcja przekracza wszelkie normy i granice.

Tym niemniej musisz przyznać, że karę, jakkolwiek absurdalnie długa by ona nie była, dostałeś za czyn przez ciebie dokonany. A ja? Co ja mam powiedzieć? Moja nieśmiertelność została mi nadana jako wyróżnienie za szczególne zasługi w ratowaniu życia. Ty odbierasz, ja oddaję, resztę wyliczanki sam sobie dopowiedz. Jestem yin dla twojego yang, ale efekt jest przecież ten sam, obaj krążymy po tej domenie, bez prawa do ucieczki i bez nadziei na światło na końcu tunelu.

Nasze losy są dla patrzącego z boku identyczne. Powiem więcej, jeśli mam być szczery, moje kajdany są jeszcze ciaśniejsze od twoich. Ty możesz chodzić, gdzie cię tylko nogi poniosą, ja muszę trzymać się blisko ciebie, poniekąd zależny od twojej woli, żeby móc interweniować, gdy znowu zdecydujesz się popełnić głupstwo, jak dzisiaj.

Nie, nie twierdzę, że to twoja wina ani że mnie o to prosiłeś. Ratowanie cię jest obowiązkiem, który nie został mi nadany przez ciebie. Nie oczekuję twojej wdzięczności, znam doskonale twój pogląd na tę kwestię. Chcę tylko zauważyć, że nasze losy są ze sobą zbieżne.

Powiedz mi więc, dlaczego to nie ty musiałeś mnie dzisiaj odratowywać? Tak, wiem, że nie zrobiłbyś tego, pozwoliłbyś mi umrzeć i nazwał to łaską. Nie o to pytałem. Jak to się dzieje, że podczas gdy ty pogrążasz się w marazmie i rozpaczy, ja rozkoszuję się promieniami słońca i widokiem falujących traw? Dlaczego to nie ja leżałem z podciętymi żyłami, ani tym razem, ani poprzednim, ani żadnym z setek przed nimi?

Jeśli nasz wieczny żywot jest karą zesłaną na nas przez Stwórcę, na ciebie i na mnie po równo, pomimo mojej niewinności, dlaczego nie poszedłem w twoje ślady i nie zakończyłem go?

Nie wiesz. A może po prostu udajesz, że nie wiesz.

Ponieważ nie czuję, aby to było dla mnie karą.

W przeciwieństwie do ciebie znajduję w tym wszystkim sens i chcę, żebyś się nad tym poważnie zastanowił. Jaki jest cel mojej nieśmiertelności?

Sensem mojego życia jest ratowanie twojego. A skoro tak, twoje życie również musi mieć wartość. Jaki sens byłby w ratowaniu bezwartościowego życia?

Oczywiście, że to tylko mój punkt widzenia. Ale twoje poczucie bezsensu, niesprawiedliwości i okrucieństwa jest tylko twoim punktem widzenia. Nazywasz mnie szaleńcem, ja mogę ciebie nazwać szaleńcem, ale spoglądając obiektywnie, zimno i logicznie – czyj punkt widzenia jest prawidłowy?

Jeśli masz na stole dwa kawałki tortu, zjedzenie jednego sprawia, że czujesz się dobrze, a drugiego, że pragniesz umrzeć, który z tych tortów powinieneś wybrać?

A właśnie, że mi zależy. Bo to boli. Za każdym razem, kiedy próbujesz skończyć nieśmiertelność, jak gdyby wieczność mogła mieć granice, jak gdyby poprzednie setki prób niczego cię nie nauczyło, mam nadzieję, że ten raz będzie ostatni. Teraz też mam taką nadzieję. I kiedy łamiesz tę nadzieję, czuję się oszukany... Nie, to złe słowo. Czuję wstyd, jakby napluto mi w twarz.

Nie wiem, czy to nie gorsze od twoich prób zabicia mnie. Co z tego, że są skazane na niepowodzenie? Sam fakt, że w ogóle o tym myślisz jest bolesny.

Nie będę z tobą konkurować, ale też wiem co nieco o poczuciu winy. Kiedyś, jeszcze za poprzedniego życia, ratowałem człowieka o imieniu Maciej. Bardzo nieśmiały chłopak koło dwudziestki, blady, w okularach, z lekką nadwagą. Strasznie straumatyzowany, poszło o rozstanie z dziewczyną, powiesił się u siebie w kawalerce. Resuscytowaliśmy go dobre piętnaście minut, myślałem, że nie uda się go odratować, ale jakimś cudem się udało. Potem rozmawialiśmy chwilę, przysłali do niego panią psycholog, ale wiedziałem... Wyczułem coś między nimi, jakiś fałsz, jakieś niezrozumienie i wiedziałem, instynktownie, że ta psycholożka nie będzie w stanie mu pomóc. Miałem poczucie, że powinienem wkroczyć, zostać tam i rozmawiać z nim dalej... Bardzo surrealistyczne doznanie. Ale zignorowałem to, bo w końcu nie jestem psychologiem, zostawiłem go tam, moja praca była zakończona. Tydzień później Maciej nie żył. Nie wiem, co się stało z psycholożką.

I od tej pory nie dawało mi to spokoju. Nie uratowałem go. Moja praca, moje powołanie – to powinno być coś więcej, niż tylko przywrócenie funkcji życiowych organizmu. Ratownik to nie tylko ktoś, kto potrafi wykonać rękoczyn Heimlicha albo RKO. Ratowanie życia to również przywracanie wiary w to, że żyć jest warto, że każdy oddech jest skarbem, że można znaleźć w tym wszystkim sens, jeśli tylko odrobinę się postarać. To nie tylko ratowanie ciała, ale również, albo może przede wszystkim, duszy.

A teraz ty próbujesz uciąć nieskończoność i za każdym razem oddalasz się od prawdy. Będę przy tobie, nie pozwolę ci umrzeć i jesteś jedną z nielicznych osób, które to stwierdzenie traktują jako groźbę. Może pewnego dnia w końcu przyznasz mi rację.

Więc usiądź ze mną, Kainie, usiądź i porozmawiaj. Mamy przed sobą jeszcze całą wieczność.

Wiekuista cisza nieskończonych przestrzeni

Agnieszka Fulińska

________________________________________________

Wiekuista cisza tych nieskończonych przestrzeni przeraża mnie.

Blaise Pascal

– Po co mnie tu przyprowadziłeś? – Greta zacisnęła mocno powieki, choć po jej minie Hans zgadywał, że marzy jedynie o tym, by patrzeć. 

Tuż nad nimi wznosiła się... nie, to nie było dobre określenie, podobnie jak: rozciągała się. Zasłona była. Nad wierzchołkami świerków, nad dymem z kominów we wsi, nad żywotami ludzi. 

– Wiesz, że nie wolno. – Siostra szarpnęła go za koszulę. – Chodźmy, zanim ktoś nas złapie. 

Ujął delikatnie dłoń Grety. Poczuł, że dziewczyna cała sztywnieje, nie wyrywała się jednak. Przez całe życie myślała o Zasłonie, jak każdy – Hans był tego pewny. Wprawdzie ojciec złościł się, tłumacząc, że nikt przy zdrowych zmysłach nie miałby ochoty zaglądać za materię osłaniającą Świat, on jednak wiedział swoje.

Wiedział też, że Zasłona niemalże dotknęła wierzchołka wzgórza za wioską specjalnie dla niego.

– Hansi. – Głos siostry był łagodny, ale z wyczuwalną nutą paniki. – Chodźmy do domu. Zasłona nie jest po to, by za nią zaglądać. 

Jak mówiła Księga, setki lat temu kapłani otoczyli Świat – który wcześniej był tylko światem – nieprzeniknioną materią, wyznaczając granice, by dać ludziom poczucie bezpieczeństwa. Żeby nie ogarniał ich strach, kiedy spoglądają w niebo. Żeby mogli spokojnie wędrować po szlakach i żeglować po wodach prowadzących do celu.

Znali to na pamięć. Jak każdy Mieszkaniec.

Według heretyków Zasłona odebrała ludziom wolność i marzenia.

– Nieskończoność jest przerażająca – szepnęła dziewczyna. 

Tak brzmiała jedna z najważniejszych prawd zawartych w Księdze. Hans miał inne zdanie.

– Jest fascynująca, Gretchen. 

Siostra odsunęła się od niego i wykonała znak odganiający złe myśli. Przekreśloną lemniskatę. Chłopak ukrytą za plecami ręką wykreślił w powietrzu poziomą ósemkę, nie dodając ostatniego, niszczącego ruchu. Wiedział, że gdyby zobaczył to ktoś z kolegium kapłańskiego, skończyłoby się to stosem dla niego i infamią dla wioski. Burzycieli porządku karano przykładnie – i skutecznie. Herezja rzadko podnosiła głowę.

– Nie wolno tak mówić. 

Siostra otwarła oczy i patrzyła teraz na niego z pełną miłości naganą. Uśmiechnął się i rzucił tęskne spojrzenie w kierunku miejsca, gdzie Zasłona opadała kusząco prawie do samego wierzchołka góry.

Od dawna ją obserwował ze szczytu nad wioską. Gdy był dzieckiem, majaczyła wysoko jak wszędzie indziej. Potem zaczęła opadać, jakby zapraszała. Teraz znajdowała się niemal na wyciągnięcie ręki. Póki żył ojciec, Hans nie odważyłby się na żadne heretyckie kroki, teraz jednak zostali tylko oni dwoje, bliźniaczy brat i siostra.

Odwrócił głowę i raz jeszcze spojrzał za siebie, na niedosięgłą granicę nieskończoności.

***

– Co jest za Zasłoną? – zapytał trzy lata temu. 

– Nic – odparł ojciec. – Nie wolno o to pytać. 

– Skoro nic tam nie ma – nie dawał spokoju – to czemu nie wolno? 

Ojciec długo patrzył przed siebie w milczeniu.

– Nieskończoność jest przerażająca – wyrecytował w końcu beznamiętnie. – Pustka jest przerażająca. 

Hans nie dawał za wygraną.

– Pewnego dnia zajrzę za Zasłonę – oznajmił. 

Wtedy ojciec go uderzył. Nie bardzo mocno, ale tak, żeby zabolało. W oczach jednak nie miał gniewu, tylko strach. Po jego policzku spłynęła łza.

***

– Skoro zza zasłony prześwieca Słońce – powiedział Hans, kiedy wrócili do domu – to coś tam musi być. 

– Słońce wędruje po Zasłonie, jest darem Boga dla ludzi, podobnie jak Księżyc i Gwiazda Polarna. – wyrecytowała Greta. – Poza tym nie ma tam nic. 

Nie lubiła, kiedy zaczynał te rozmowy. Wiedziała, że ludzie znikają od takich pytań. I dobrze, jeśli tylko znikają. Z wczesnego dzieciństwa zapamiętała swąd palonego ciała i przeraźliwe wrzaski młynarza.

– Słońce nie jest niczym. 

– Nic poza trzema ciałami niebieskimi. – Greta przewróciła oczami. 

– Pamiętasz pieśń starca? Tego, który szedł od wioski do wioski? 

Wzdrygnęła się. Pamiętała, choć wolałaby zapomnieć. O takich rzeczach nie powinno się nawet myśleć.

Starzec odszedł, zanim go złapano. Opowiadał, że za Zasłoną mieszkają słońca, księżyce i gwiazdy, niezliczone jak ziarna piasku i jak mrówki. I że są piękne.

– Piękno nie może być przerażające, Gretchen. 

– Może. . Jeśli nie jesteś w stanie objąć go wzrokiem, wtedy… 

Położył jej palec na ustach.

– Wtedy porywa cię ku nieskończoności… 

– Hansi! 

– …ku niepojętemu… 

– Przestań! 

– …ku marzeniom, wolności, ciekawości i nieskończonym możliwościom! – wykrzyknął. 

Przycisnęła dłonie do uszu. Nie chciała słyszeć herezji, ale bardziej jeszcze bała się echa wycia skazańca, odzywającego się w jej głowie, ilekroć brat mówił takie rzeczy.

***

Znalazła Hansa żywego. Pobitego do nieprzytomności, porzuconego w rowie u stóp wzgórza, z rękami skrępowanymi czarną wstążką. Ostrzeżenie. Następnym razem nie będzie łaski, będzie będzie tylko stos albo inna śmierć w męczarniach. Dla przykładu. 

– Prawie się udało – wycharczał. Z kącika ust spływała krew. – Prawie widzia… 

Położyła mu palec na ustach.

A potem pomogła bratu wstać i ruszyła przed siebie, prowadząc go, podtrzymując, ciągnąc. Pod górę. Ku miejscu, gdzie Zasłona prawie stykała się z ziemią, a jej strzępy powiewały nad wierzchołkami drzew. 

Dotarli na szczyt, kiedy szary Księżyc zaszedł wysoko w podróży po nocnej Zasłonie. Gwiazda Polarna tkwiła w wyznaczonym jej miejscu na północy Świata.

Greta posadziła półprzytomnego brata pod drzewem, sama zaś wspięła się na najwyższy świerk i sięgnęła ku mrocznej materii opadającej w wyciągnięte dłonie. Chwyciła mocno i pociągnęła. Zasłona rozdarła się; z dołu dobiegł jęk Hansa.

W dziurze nad ich głowami zaczęły pojawiać się ogniki, światło Księżyca nabierało blasku.

Od strony wioski rozległy się krzyki, w oddali pobłyskiwały zapalane pochodnie.

Strzępy Zasłony opadały ku ziemi, otulając leżącego na ziemi brata i zsuwającą się po gałęziach drzewa siostrę, po czym uniosły się z powrotem, porywając ich ze sobą wysoko, ponad wierzchołki drzew, ponad tarczę Księżyca wędrującą po powierzchni otaczającej Świat. Hans patrzył przed siebie martwym, nieruchomym wzrokiem. Greta zacisnęła powieki.

Krzyki ludzi biegnących z wioski rozbrzmiewały tuż pod nią, czuła żar ognia.

Ostatkiem sił spojrzała w górę, chcąc choćby przez jedno uderzenie serca zobaczyć, co jest poza Światem.

***

Otaczający ich mrok rozwiał się i nad głowami ujrzeli rój migoczących światełek, ciągnący się daleko i szeroko, na całej przestrzeni Zasłony – nie, nie Zasłony. W heretyckich pieśniach to, co mieli przed oczami, nazywało się niebem.

– Gwiazdy – szepnęła Gretchen z zachwytem. – Są piękne. 

Kręciło się jej w głowie, choć nie miała już wątpliwości, że piękno nie jest groźne. Było przerażające, ponieważ nigdy czegoś takiego nie widziała, ale nie groźne. Było zapraszające, bo kryło w sobie obietnicę, budziło marzenia. 

– Nieskończoność – odparł Hans, uśmiechając się słabo. 

Pomogła mu wstać i wesprzeć się na jej ramieniu. Razem zrobili krok przed siebie.

Antologia „Granice Nieskończoności”
to projekt charytatywny. 

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,
prosimy, zaglądnij na stronę
Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK
www.fundacjark.org 

fb.com/fundacjark 

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK zajmuje się
stałym podnoszeniem kwalifikacji ratowników 

i szkoleniami z zakresu pierwszej pomocy. 

Mamy nadzieję, że ten e-book
jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)
W końcu za obiad z dostawą do domu,
płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl 

Dodatek

Bajka

DODATEK (bajka dla dzieci)

Amik. Poza granicą skali

Anna Domino

________________________________________________

To opowiadanie znalazło się w zbiorze jako dodatek.

Różni się od pozostałych, ale znakomicie sprawdza się jako bajka edukacyjna. 

________________________________________________

Pierwszą granicę przekroczył w piątek, na spacerze, kiedy pan Bartek nie wstał już z parkowej ławki.

– Chodźmy do domu! Proszę! – szczekał do niego Amik.

Czuł, że stało się coś nieodwracalnego. W głębi serca trzepotało przerażenie.

„Muszę go obudzić!” – myślał gorączkowo, liżąc pana Bartka po stygnącej ręce. Czuwał przy nim aż do chwili, gdy przyjechali mężczyźni w jaskrawych kombinezonach, zapakowali staruszka na nosze i przykryli płachtą.

Amikowi wydawało się, że jego rozpacz sięgnęła nieskończoności. Jak się okazało, to był dopiero początek.

Piszczał cicho, kiedy upchnęli go do transportera przesiąkniętego wonią psiego cierpienia i wywieźli daleko od bezpiecznego domu.

Wynik na skali wewnętrznego bólu (0–10): 11

* * *

Dotarł do drugiej granicy, gdy wrzucili go do klatki w schronisku. To miejsce pachniało obco, przerażająco. Amik, skulony na zimnej podłodze, drżał na całym ciele.

Nie tknął karmy, popił tylko trochę wody. Nie dowierzał jeszcze, że nigdy nie zobaczy znajomego parku i swojego fotela. Wpatrywał się w bramę, czekając na pana Bartka, na cud. Rozpaczliwie chwycił się nadziei, że lada chwila usłyszy jego kroki.

„On przyjdzie, wróci, na pewno!” – powtarzał Amik w myślach. „Nie zasnę, nie mogę przegapić tego momentu”.

Kiedy przymykał ślepia, wydawało mu się, że czuje dotyk znajomej dłoni przesuwającej się po jego rudej sierści. Marzył, że wskakuje na kolana swojego pana.

Wynik na skali wewnętrznego bólu (0–10): 12

* * *

Trzecia granica bólu przyszła wraz z końcem tego snu. Amik znów obudził się w zimnej klatce. Obok nie było ani pana Bartka, ani ulubionego niebieskiego kocyka. Zrozumiał, że już nigdy nie będzie.

Zawył przeciągle, nasycając każdy dźwięk przepełniającą go rozpaczą. Dołączyły do niego inne głosy, rozcinając spokój nocy smutną pieśnią.

– Cisza tam! – krzyknął dozorca, waląc kijem po kratach.

Amik instynktownie zamilkł i wycofał się w głąb klatki.

Wynik na skali wewnętrznego bólu (0–10): 13

* * *

Następne dni przynosiły kolejne poziomy na skali bólu. Za każdym razem Amik myślał, że sięgnął samego dna rozpaczy, ale okazywało się, że jest jeszcze coś głębiej.

Poznał inne zwierzęta. Niektóre gryzły towarzyszy, żeby zapomnieć. Inne siedziały z pustymi oczami i nie wydawały żadnych odgłosów. Gasły powoli.

– Jeśli będziesz cierpliwy, i ty odejdziesz za tęczowy most – zdradziła mu sekret czarna kotka, która przechadzała się między klatkami.

– Czy spotkam tam mojego pana? – zapytał z nadzieją Amik.

– Nie wiem, ale przestanie boleć.

Amik oddałby wszystko, żeby natychmiast wyruszyć w tę wędrówkę.

Wynik na skali wewnętrznego bólu (0–10): 14

* * *

Do schroniska przychodzili ludzie, wynosili pod pachą szczęśliwe szczeniaki lub kociaki. Chociaż Amik wiedział, że pan Bartek nie wróci, szukał pośród przybyszów jego twarzy, znajomego zapachu, ciepłego głosu, który powtarzał mu, jaki jest wyjątkowy.

– Zwykły mieszaniec, mały kundel z zakręconym w precel ogonem – oceniali ludzie i szli dalej.

Amik usiłował nie słuchać, nie patrzeć, bo wystarczyła zwykła chustka czy okulary, by wspomnienie pana Bartka powróciło z całą mocą. Tęsknota chwytała go za gardło, szarpała zawzięcie i zostawiała całkiem wyzutego z sił w rogu klatki. Poznawał kolejne granice. Zdawało mu się, że każdego dnia umiera na nowo, nieskończenie wiele razy.

Wynik na skali wewnętrznego bólu (0–10): nieskończoność

* * *

Amika nie obchodziło, że po wiośnie nadeszło lato, minął cały rok, przyszły kolejne wakacje i coraz więcej ludzi kręciło się w schronisku. Czuł się tak, jakby zapadł w długi, koszmarny sen, z którego nie mógł się obudzić. Nic go nie cieszyło, ani wyjście na spacer, ani dodatkowa porcja karmy. Ból zakrzepł pod skórą, przestał odbierać oddech, lecz zastąpiła go pustka gasząca wszelką radość.

Wynik na skali wewnętrznego bólu (0–10): 9

* * *

Na kasztanowcach przy bramie schroniska pojawiły się małe, kolczaste kulki, a na ziemię opadały pierwsze pożółkłe liście. Przed klatką Amika przystanął piegowaty chłopiec o czuprynie czerwonej jak płomień.

– Mamo, weźmy tego pieska! – zawołał.

– Michałku, poszukamy szczeniaka, ten jest za stary – odparła kobieta w kwiecistej sukience.

– Mamo, proooszę – nie ustępował chłopak.

– Znajdziemy ładniejszego psa.

– Jest wspaniały. Ma takie mądre oczy. – Michał kucnął przy klatce.

Amik leżał zwinięty w kłębek. Wciąż pamiętał o panu Bartku, każde wspomnienie bolało jak cierń wbity w łapę, ale podniósł łeb i spojrzał na chłopca. Malutka iskierka nadziei błysnęła w czarnych ślepiach. Nie, bał się nawet marzyć, że gdyby…

– Mamo, weźmy tego. Będę go wyprowadzał, obiecuję!

Amik merdał ogonem, gdy Michał prowadził go na smyczy. Razem z mamą chłopca wsiedli do auta, które czekało na parkingu przy schronisku.

Szczęście i nowe życie nagle znalazły się bardzo blisko, na wyciągnięcie łapy.

Wynik na skali wdzięczności (0–10): nieskończoność

Wynik na skali radości (0–10): nieskończoność

W głębi snów

Antologia opowiadań

PROJEKT CHARYTATYWNY

Jeśli podoba Ci się pomysł stworzenia tej antologii, prosimy, przejdź na stronę Fundacji Wsparcia Ratownictwa RK (www.fundacjark.org lub fb.com/fundacjark) i wesprzyj ją darowizną (w przypadku strony zakładka „Jak możesz pomóc”). Fundacja ta zajmuje się m.in. Szkoleniami dla ratowników. 

Z naszej strony dodamy jedno. Planujemy kontynuować projekt projekt spotka się z pozytywnym odbiorem, postaramy się kontynuować go, w kolejnych odsłonach wspierając kolejne NGO. 

PS. Możesz zrecenzować naszą antologię na portalach LubimyCzytac.pl lub GoodReads.com. 

Granice Nieskończoności

to tom 2 serii

Zapomniane Sny

Zamierzamy zachęcać was do wspierania różnych NGO,
zajmujących się różnymi tematami.

ŚLEDŹCIE NAS!

www.ZapomnianeSny.pl

fb.com/ZapomnianeSny 

Do tej pory ukazały się zbiory: 

W głębi snów

Granice Nieskończoności

W przygotowaniu:

Interwencja informatyka

Więcej informacji na stronie projektu.