W głębi snu

Tom 1 serii „Zapomniane Sny”.

Koordynacja projektu:

Marcin Opolski

Wybór tekstów do antologii:

Marcin Opolski, Agata Klepek, Adam Derkacz

Grafika na okładce:

Patrycja Sikora

Autorzy opowiadań:

Agata Poważyńska, Agnieszka Fulińska, Aleksander Pacion, Aleksandra Klęczar, Aleksandra Wyszynska, Anita Kurowska, Anna Maria Wybraniec, Anna Sikorska, Gożjaśkiś, Jakub Rewiuk, Jan Fosz, Julia Łuszpińska, L.K. Moss, Magdalena Świerczek-Gryboś, Marek Kolenda, Marianna Szygoń, Mateusz Kędziora, Michał Gola, Michał Puchalski, Michał

Wyzga, Radosław Puchała, Sylwester Gdela, Sylwia Finklińska, Sylwia Wełna, Wiktor Orłowski

Sugestie korektorskie:

Jolanta Pawlak, Sylwester Gdela, Aleksandra Cebo, Agnieszka Fulińska, Anna Wasilewska-Śpioch

Autorzy po otrzymaniu sugestii mieli prawo je prowadzić, zmodyfikować lub odrzucić.

Przyjęliśmy ten tryb postępowania, ponieważ zależało nam na tym, aby autorzy mieli poczucie własnego stylu – nawet jeśli czasami odrzucenie sugestii mogło osłabiać odbiór tekstu.

Strona projektu (stan na 03.2020): www.zapomnianesny.pl E-mail kontaktowy (stan na 03.2020): info@zapomnianesny.pl ISBN:

Epub: 978-83-957172-2-2

Mobi: 978-83-957172-1-5

PDF: 978-83-957172-0-8

Tychy 2020

W głębi snów

Antologia opowiadań

PROJEKT CHARYTATYWNY

Prosimy, wesprzyj cel antologii :-)

O CO CHODZI?

Ten e-book jest dostępny na zasadach „charityware”.

Możesz go pobrać za darmo, ale prosimy Cię o przejście na stronę fundacji Synapsis

(https://synapsis.org.pl/) i wpłacenie na jej rzecz dobrowolnej darowizny (zakładka „Zaangażuj się”). Fundacja ta zajmuje się m.in. wsparciem dla dzieci oraz dorosłych ze spektrum autyzmu.

Od Ciebie zależy, czy faktycznie dokonasz wpłaty i kiedy, ale… liczymy, że jeśli podoba Ci się pomysł tej antologii, dorzucisz coś od siebie :-) W końcu za napój w kawiarni lub obiad w bistro płacisz więcej niż „piątaka”, prawda? :-)

Jako organizatorzy akcji nie jesteśmy członkami fundacji Synapsis. Mimo to chcemy ją wesprzeć, bo robi coś fajnego i ważnego. W przyszłości planujemy tez przygotować kolejne antologie, w których będziemy zachęcać do wsparcia innych fundacji.

WYBÓR OPOWIADAŃ

Opowiadania zebrane w antologii pochodzą z konkursu, czy może raczej naboru. W ramach trójosobowego jury zrobiliśmy co mogliśmy, by zbiór był możliwie różnorodny pod względem gatunku, jak i nastroju. Są tu więc teksty fantasy i SF, humoreski i trochę grozy – a wszystko połączone motywem snu. Mamy przy tym szczerą nadzieję, że dostarczymy Ci sporo satysfakcji z lektury!

Specjalne podziękowania dla społeczności portalu Fantastyka.pl i dla administracji, która udostępniła przestrzeń pozwalającą „napędzić” konkurs.

Przedmowa od Fundacji Synapsis

Fundacja SYNAPSIS działa od 30 lat. Pomaga dzieciom i dorosłym osobom z autyzmem, prowadząc diagnozę, specjalistyczną terapię i rehabilitację, a także wspierając rodziny swoich podopiecznych. Poprzez dziesiątki kampanii społecznych i akcji buduje świadomość społeczną na temat autyzmu oraz uwrażliwia innych na odmienność osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, dążąc do włączenia ich w życie społeczne.

Autyzm to zaburzenie neurorozwojowe, wbrew wciąż jeszcze funkcjonującej, nieprawdziwej opinii nie jest chorobą. Osoby z autyzmem widzą, słyszą i czują otaczający je świat w odmienny sposób. Odbierają go inaczej – nie lepiej, nie gorzej.

Autyzm to także różnorodność – Maciek kręci się w kółko i uderza w głowę; Basia nie mówi, cały czas krzyczy; Michała kilkukrotnie skreślano z listy uczniów za „dziwne zachowania”; Ania odmawia wychodzenia z domu, obawiając się nagłych dźwięków.

Wszyscy mają autyzm, choć każdy jest inny. Wszyscy byli podopiecznymi Fundacji SYNAPSIS.

Maciek cztery lata temu skończył historię na uniwersytecie i pracuje w miejskim archiwum.

Basia w ubiegłym roku została inżynierem, dostała pracę w swoim zawodzie. Michał jest zatrudniony w Zakładzie Aktywności Zawodowej, szczególnie lubi pracownię ceramiczną. Ania uwielbia podróżować z rodzicami, poznawać nowe miejsca i ludzi.

Dzięki Fundacji SYNAPSIS każdy robi to, co lubi i w czym jest dobry. Pomogliśmy Maćkowi, Basi, Michałowi i Ani, ale takich osób jest znacznie więcej i wszyscy, bez wyjątku, zasługują na profesjonalne wsparcie.

Dlatego z całego serca dziękujemy organizatorom akcji „W głębi snów” za wybór Fundacji SYNAPSIS jako jej beneficjenta, a wszystkim Czytelnikom za wsparcie naszych działań.

Dzięki Waszej pomocy świat osób z autyzmem może stać się lepszy!

www.synapsis.org.pl

Ze strony redakcji antologii dodajmy jeszcze i to, że wiele osób ze spektrum autyzmu potrafi funkcjonować społecznie, czasem nawet w taki sposób, że osoby postronne nie doszukają się w nich cech autystycznych. Dużo jednak zależy m.in. od tego, czy na starcie da się im szansę.

Właśnie takie szanse tworzy Synapsis i mocno im kibicujemy.

Spis treści

PROJEKT CHARYTATYWNY

Przedmowa od Fundacji Synapsis

Klucz, Anita Kurowska

Malowane, mgliste fale, Sylwia Wełna

Śniąca z Tha’hdir, Sylwia Wełna

Morfeokinematografia, Gożjaśkiś

Robinsomnia, Jakub Rewiuk

Siódme urodziny, Radosław Puchała

On ją kochał za żywota, Aleksandra Klęczar

Tworzywo snu, Agnieszka Fulińska

Kobieta, która pocałowała księżyc, L.K. Moss

Syrenia wyspa, Aleksandra Wyszynska

Ylleherm, Sylwester Gdela

Somnikterium, Aleksander Pacion

Sen o stworzeniu, Michał Puchalski

X-ELOS_NAGRANIE_POKAZOWE.AVI, Agata Poważyńska

Sterownik dla Garatuka, Julia Łuszpińska

Hipnagogi, Anna Maria Wybraniec

Latający dywan, Sylwia Finklińska

Dratewka projektujący Wszechświaty, Magdalena Świerczek-Gryboś

Sny uwolnione, Marianna Szygoń

Nieznajomi, Mateusz Kędziora

Nowy Jork, Jan Fosz

Kraina snów, Wiktor Orłowski

Nadchodzi sen, Michał Gola

Orzeł czy reszka, Michał Wyzga

Przed trzecią, Marek Kolenda

Krople bursztynu, Anna Sikorska

Klucz

Anita Kurowska

_______________________________

Majka pogłaskała Pawełka po jasnych włoskach, pocałowała delikatnie w czoło i poprawiła mu poduszkę. Widok śpiącego syna zawsze wywoływał u niej wzruszenie i sprawiał, że na sercu robiło się jakoś cieplej. Choć miała ochotę zostać przy dziecku, to mimowolnie poszła do sypialni, położyła się na skraju łóżka i szczelnie otuliła kołdrą, starając znaleźć się jak najdalej od pochrapującego obok mężczyzny. Bijący od niego odór trawionego alkoholu potęgował uczucie wszechogarniającego bólu i strachu.

Zamknęła oczy i delikatnie przesunęła dłonią po napuchniętych pręgach na ramieniu, a następnie zbadała rozmiar guza na potylicy. Kuba zawsze dobrze celował, bez względu na to, czym akurat rzucał i niezależnie od tego, czy był pijany, czy nie. Celem zawsze była Maja, a tym razem pod rękę nawinął mu się czajnik.

Kobieta wsunęła rękę pod materac i jej serce mocniej zabiło, kiedy palce natrafiły na gładki i chłodny w dotyku przedmiot. Klucz.

Majka dostała ten stary klucz od swojej matki. Leżąc na łożu śmierci, po długiej walce z chorobą, kobieta dała córce talizman przekazywany z pokolenia na pokolenie i powiedziała, że klucz otwiera drzwi do świata sennych marzeń kreowanego zgodnie z pragnieniami tego, kto go posiada. Dzięki niemu sama przez lata tworzyła świat, w którym funkcjonowała jako zdrowa osoba.

* * *

Majka zacisnęła klucz w dłoni. Jak zawsze poczuła przyjemne wibracje i wszechogarniające uczucie szczęścia i spełnienia, a następnie ogarnęła ją kojąca senność.

Zawiły labirynt korytarzy, prowadzący do niepozornych drzwi, zdążyła poznać już wiele lat temu. Teraz pozostawało jedynie przekręcić klucz w zamku i wejść do środka.

– Mama! – krzyknął Pawełek z entuzjazmem stęsknionego sześciolatka i rzucił się Majce w objęcia. – Fajnie, że jesteś! Popatrz, jaki zbudowałem zamek z klocków! – Wskazał pulchnym paluszkiem na imponujących rozmiarów kolorową budowlę. – Chodź, zobacz!

– Piękny. Naprawdę robi wrażenie – zachwyciła się szczerze Majka. – I ty sam go zbudowałeś?

– Sam! – Chłopiec wypiął dumnie pierś. – No… tylko trochę tata mi pomógł.

Dopiero teraz Majka dostrzegła Kubę przyglądającego się całej scenie z promiennym uśmiechem na twarzy.

– Cześć, kochanie… – mruknął mężczyzna, obejmując Majkę i całując czule w skroń. –

Dobrze, że już jesteś.

– Ja też się cieszę, że wróciłam. Tęskniłam za wami. Kocham was…

* * *

Majka kończyła przygotowywanie obiadu. Kątem oka zerkała zaniepokojona na Pawełka, który po raz kolejny, włączał mikrofalówkę i odliczał wraz z urządzeniem.

– Trzy… dwa… jeden… piii… piii… piii… – powtarzał, po czym naciskał przycisk start i zaczynał jeszcze raz:. – Pięćdziesiąt dziewięć, pięćdziesiąt osiem…

– Skończyłam – rzuciła Majka pół godziny później, wycierając ręce. – Chodź, pobawimy się w coś.

– Trzydzieści dwa, trzydzieści jeden…

– Pawełku, zostaw to już. – Podeszła do dziecka, chcąc przerwać zabawę.

– Dwadzieścia sześć, dwadzieścia pięć, dwadzieścia cztery…

– Paweł, proszę… – Przyklękła obok syna i odwróciła go w swoją stronę. – Popatrz na mnie.

Wzrok chłopca obojętnie prześlizgnął się po twarzy matki i powędrował w stronę okna, a później sufitu.

– Pawełku… Tu jestem… – Majka zaniosła się spazmatycznym płaczem i zamknęła syna w mocnym uścisku. – Przytul się do mnie… – powtarzała, czując, jakby trzymała w ramionach nie dziecko, a szmacianą lalkę. Pozbawioną empatii, bezwolną kukłę. – Paweeeł…

Żadnej reakcji, tylko:

– Pięćdziesiąt dziewięć, pięćdziesiąt osiem…

* * *

– Kuba, jutro będziesz miał obiad przygotowany. Wystarczy, że sobie podgrzejesz…

– A ty co, kurwa?! – warknął mężczyzna. – Wybierasz się gdzieś?!

– Idę z Pawełkiem do lekarza – odparła Majka, starając się opanować drżenie głosu.

– A co mu niby jest? Nie wygląda na chorego.

– Wiesz, że powinien go zbadać psycholog…

– Psycholog? Co ty pierdolisz?! – wrzasnął Kuba. – Sama powinnaś się leczyć!

– Kuba… nie bij…

Cios padł znienacka. Majka powinna być przygotowana, a jednak zawsze dawała się zaskoczyć. Na idealnie lśniących, białych kafelkach wykwitło kilka czerwonych kropel krwi.

– Ty głupia suko! Chcesz z mojego syna zrobić wariata?!

Tym razem uderzenie było wymierzone w brzuch. Majka zgięła się wpół i upadła na podłogę.

Poczuła jeszcze kopnięcie w plecy i usłyszała oddalający się głos:

– Ale mnie wkurwiłaś! Wychodzę!

A potem drzwi zatrzasnęły się z hukiem.

Majka leżała na podłodze i marzyła tylko o tym, żeby w tej chwili zacisnąć w dłoni klucz.

Doczołgała się do sypialni i wsunęła rękę pod materac. Wystarczyło, że dotknęła najcenniejszego skarbu, a natychmiast poczuła przyjemne wibracje i pogrążyła się we śnie.

* * *

Roztrzęsiona długo błądziła po korytarzach, myliła drogę, kluczyła, natrafiała na ślepe zaułki.

Chyba nigdy wcześniej nie próbowała tu wejść w takim stanie, bo zawsze po awanturze z Kubą nieco się uspokajała, czekając, aż on zaśnie. Dopiero wtedy przenosiła się do swojego sennego świata.

Kiedy wydawało się jej, że wędrówka nie będzie mieć końca, dostrzegła majaczące w oddali znajome drzwi. Dobiegła do nich ostatkiem sił, przekręciła klucz w zamku i wpadła do środka.

Na widok Majki Pawełek rzucił przeglądaną książeczkę, poderwał się z dywanu i błyskawicznie znalazł się w objęciach mamy.

– Mamo, dobrze, że już jesteś! – zawołał radośnie i złożył na policzku Majki soczystego buziaka. – Pobawimy się?

– Pewnie! – Na twarzy kobiety pojawił się wreszcie uśmiech.

– W chowanego! – zarządził malec. – Ty się chowasz, ja będę liczył.

– Tylko nie podglądaj. – Majka, niby poważnie, pogroziła palcem.

– No co ty? – Oburzył się Pawełek, tym razem całkiem poważnie. – Zaczynam!

Majka wcisnęła się pod niewielki stolik i zasłoniła zwisającą z niego serwetą, co dawało jej poczucie niewidzialności. Siedziała skupiona i zastanawiała się, gdzie jest Kuba. Możliwe, że po całej tej aferze tak mocno pragnęła się od niego uwolnić, że nawet w swoim wyimaginowanym świecie nie była w stanie go idealizować.

Pawełek stał w kącie pokoju i z przyciśniętymi do zamkniętych oczu piąstkami kończył odliczanie.

– Osiemnaście, dziewiętnaście, dwadzieścia…

W tym samym czasie z korytarza dobiegł odgłos zbliżających się kroków. Coraz głośniejszy dźwięk, idealnie zsynchronizowany z kolejnymi, wypowiadanymi przez Pawełka liczbami, ucichł w momencie, kiedy chłopiec zawołał:

– Szukam!

Zaniepokojona Majka, niepewnie spojrzała w stronę drzwi, które gwałtownie się otworzyły.

W drzwiach stał Kuba w wymiętej koszulce i ze złowieszczym błyskiem w oku. Nigdy wcześniej tak nie wyglądał. Nie tak widziała go Majka w swoim idealnym świecie. Iluzja bezpieczeństwa prysnęła niczym bańka mydlana.

– Honey, I’m home! – zawołał Kuba z paskudnym grymasem na twarzy, nadającym mu demoniczny wygląd.

Wpadające do pokoju promienie słońca połyskiwały na powierzchni metalowego przedmiotu, który Kuba trzymał w dłoni. Dopiero teraz Majka zobaczyła, że był to klucz.

– Pięćdziesiąt dziewięć, pięćdziesiąt osiem…

Malowane, mgliste fale

Sylwia Wełna

_______________________________

– Ach, moja droga, ależ się urządziłaś. – Uszminkowana kobieta cmoknęła powietrze obok uszu Róży. Z zachwytem rozejrzała się po przestronnym wnętrzu. – Na tle tych paskudnych, przeszklonych apartamentów, twoje mieszkanie prezentuje się fantastycznie! To wspaniale, że zorganizowałaś wernisaż u siebie.

Róża uśmiechnęła się do nowo przybyłej. Przepuściła ją do salonu.

– Proszę, rozgość się. Zjawiłaś się jako ostatnia.

W pokoju było około trzydziestu osób. Przede wszystkim przyjaciele malarki, mecenasi i znawcy sztuki chętni na kupno jej obrazów. Wszyscy w szytych na miarę garniturach lub długich sukniach, ufryzowani, ozdobieni perłami. Rozmowy toczyły się w małych grupkach, w których ktoś od czasu do czasu zachichotał. Goście zatrzymywali się przy kolejnych płótnach; gestykulowali, kiwali głowami i popijali szampana. Z adaptera płynął śpiew Billie Holliday.

– Aniela, jak zwykle elegancko spóźniona – zaśmiał się Adam Kotecki, agent i reprezentant galerii sztuki, z którą Róża miała podpisaną umowę. – Napijesz się ze mną, mam nadzieję?

– Z tobą zawsze! – Kobieta rozciągnęła czerwone usta w uśmiechu. Para zaraz zniknęła w tłumie.

Róża wzięła z tacy kieliszek trunku i podeszła do grupki podziwiającej Pięć statków wracających do portu.

– Różyczko, twoje najnowsze obrazy są niesamowite – odezwał się jeden ze znajomych ze szkoły artystycznej.

– Tak – powiedziała jego towarzyszka w bordowej sukni. – Dzieła zachowane w duchu romantyzmu bardzo się wyróżniają na tle zalewu sztuki nowoczesnej. Oczywiście w pozytywnym sensie.

Inni pokiwali głowami.

– Bardzo wam dziękuję. To, że ktoś docenia moją pracę, wiele dla mnie znaczy. – Róża upiła łyk szampana. Poczuła, że serce zaczyna jej szybciej bić, a kolia uwiera w szyję. Nie była przyzwyczajona do takich tłumów w swoim mieszkaniu.

– A ten? – zapytał Aleksander Drzewulski, wielki wielbiciel jej twórczości. – Nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek malowała postacie ludzkie. To twój pierwszy taki pejzaż.

Mężczyzna wskazał obraz przedstawiający maleńką sylwetkę kobiety stojącej na skraju przepaści. Jej czarne włosy i białą, półprzezroczystą suknię rozwiewał wiatr. Stała bokiem do obserwatora; profil nie zdradzał żadnych emocji. Wszędzie dookoła otaczały ją obłoki nieprzeniknionej mgły, zza których przebijał się księżyc w pełni. Trudno było stwierdzić, gdzie kończy się ziemia, a zaczyna niebo.

Co on tu robi? Przecież zostawiłam go w pracowni.

– Tak. Skończyłam ten obraz wczoraj. Stworzyłam go na użytek własny – odpowiedziała nerwowo Róża.

– Na użytek własny? – Drzewulski uniósł brwi. – Kochana, jestem gotowy go kupić choćby dziś.

Malarka już miała odpowiedzieć, że płótno nie jest na sprzedaż, gdy ktoś znów zapytał:

– Jaki ma tytuł?

– Nie ma tytułu.

– Och, szkoda. – Jedna ze zgromadzonych wydawała się być zawiedziona. – Od razu nasunęło mi się na myśl: Dama nad morzem mgły. Jak ten obraz Friedricha.

– Co cię zainspirowało? – padło kolejne pytanie.

Róża milczała przez moment.

– Sen. W moim śnie kobieta stała nad przepaścią, patrząc w dół. – Dlaczego im to opowiadam? – Nie zwracała na mnie uwagi. Namalowałam ją taką, jaką ją wyśniłam tamtej nocy.

Zapadła cisza, przerywana tylko przełykaniem szampana.

– Cóż, droga Różyczko – odezwał się wreszcie Drzewulski. – Gdybyś zdecydowała się jednak sprzedać obraz, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

* * *

Róża zdjęła kolię i pomasowała obolałą szyję. Nie przepadała za tego typu wieczorami, jednak umowa z galerią sztuki zobowiązywała artystkę do spotkań z „opiekunami jej twórczości”, jak to zwykł mawiać Kotecki.

Zmyła mocny makijaż, po czym kilka razy spluskała twarz zimną wodą. Przyjrzała się swojemu odbiciu w lustrze. Ludzi ciekawiła jej orientalna uroda. Mało kto wiedział, że lekko skośne oczy Róża odziedziczyła po ojcu, którego nawet nie miała szansy poznać.

Wspomnienie matki, czekającej całe życie na swojego ukochanego, odżyło nieproszone.

Nigdy się z nim nie rozwiodła. „Wróci”, powtarzała w nieskończoność swojej małej córeczce, a później dorosłej Róży, gdy umierała w szpitalnym łóżku. Dopiero po jej śmierci malarka zmieniła nazwisko z Lee na Bylińska. I chwyciła za pędzel.

Kobieta potrząsnęła głową, aby pozbyć się przykrych myśli o przeszłości. To był zamknięty temat. Uwolniła się od żalów surowej matki już dawno temu.

Ruszyła do kuchni po szklankę soku. Szła w półmroku; salon rozjaśniały jedynie światła miasta. Zatrzymała się przy Damie w połowie kroku, dostrzegając coś kątem oka.

Róża dałaby sobie uciąć rękę, że namalowała białą sylwetkę o wiele bliżej krawędzi stromizny.

* * *

Nad ranem malarka zaciągnęła wszystkie zasłony i przesunęła fotel tak, aby dokładnie stał

naprzeciwko wizerunku damy nad przepaścią. Lampa oświetlała płótno ostrym światłem. Róża czekała cierpliwie, starając się mrugać jak najmniej.

Przecież doskonale znała każde, nawet najmniejsze pociągnięcie swojego pędzla i dobrze pamiętała, w którym miejscu na malowidle umieściła kobietę w białej sukni. Albo zwariowała albo to jakiś kolejny, beznadziejny żart Koteckiego.

Usłyszała dzwonek do drzwi, ale gość obsłużył się sam i wszedł do środka bez zaproszenia.

– Różo, masz migrenę? Pozwolę sobie jednak. – Kotecki podszedł do okien, po czym odsunął

zasłony.

Do salonu wpadły jasne promienie zachodzącego słońca, eksponując wirujący w powietrzu kurz. Jest już tak późno?

– Adam? Właśnie o tobie myślałam… – powiedziała zdezorientowana Róża.

– Co? – zapytał mężczyzna.

– Nieważne. Co cię do mnie sprowadza?

Kotecki machnął ręką.

– Przyszedłem obgadać szczegóły transportu twoich dwóch sprzedanych obrazów… Ale dlaczego siedzisz w mieszkaniu po ciemku?

– Chciałam tylko… przyłapać ją.

– Różyczko kochana, jesteś trochę ekscentryczna, jak każdy artysta, ale…

– Spójrz! – Róża stanęła przy Damie nad morzem mgły i wskazała szczegół, o który jej chodziło. – Przecież ona stoi w zupełnie innym miejscu, niż jeszcze w trakcie wernisażu! Nie widzisz tego?

– Co prawda wypiłem wczoraj trochę szampana… – Kotecki przyjrzał się dokładnie pejzażowi. – Nie dostrzegam żadnej różnicy. Zaraz, ta kobieta przypomina mi moją zmarłą ciocię!

Nie lubiłem jej… Słuchaj, na pewno nie chcesz sprzedać tego obrazu? Drzewulski…

– Na pewno – ucięła Róża.

– W porządku. – Mężczyzna nie dał po sobie poznać, że jest zawiedziony. – Pojedziesz ze mną do galerii? Trzeba podpisać kilka papierków.

– Wezmę tylko sweter. Poczekaj na mnie na dole.

Artystka, nim zatrzasnęła za sobą drzwi, spojrzała jeszcze raz na Damę. Kobieta w białej sukni była już odwrócona do widza półprofilem.

* * *

Tej nocy Róża miała podobny sen; biegła boso przez ciemny las, potykając się o wystające korzenie drzew. Płuca ją paliły, a łydki, dłonie i ramiona miała podrapane przez ostre gałęzie. Przed kim uciekała? Nie miała pojęcia, ale czuła, że musi biec. Wypadła z lasu na otwartą przestrzeń.

Tam dostrzegła kobietę. Przytrzymywała niespokojne na wietrze czarne, długie włosy i białą halkę. Stała na skraju przepaści boso, podobnie jak Róża, bijąc się z myślami. Oblepiająca wszystko dookoła, gęsta mgła nie pozwalała dostrzec, co znajduje się w dole.

Dama w bieli odwróciła się niespiesznie. Przez mleczną kurtynę przebijała uśmiechnięta twarz i wyciągnięta w stronę Róży blada dłoń.

Bylińska obudziła się zlana potem. Wypiła szklankę wody dużymi haustami, aż ta ściekła jej w kącikach ust. Trzęsła się z zimna. Przez okno wpadało światło księżyca w pełni.

Róża podniosła się z łóżka i zdjęła Damę ze ściany, co nie było wcale proste. Dość tego.

Zeszła na dół ubrana w kurtkę zarzuconą na piżamę. Nie odwróciła się, żeby ostatni raz spojrzeć na obraz wyrzucony do kontenera.

* * *

Co ja zrobiłam?

Róża ubrała się szybko i wybiegła na zewnątrz, potykając się o własne nogi.

– Hej, chwila! – krzyknęła. – Och, Boże, zdążyłam!

Pracownik obsługujący śmieciarkę właśnie wytaczał z podwórka pojemnik, do którego wyrzuciła w nocy malowidło. Artystka wyciągnęła je ze śmietnika, próbując nie wyrządzić żadnych szkód. Mężczyzna pokręcił głową.

– Wariatka – usłyszała jeszcze za swoimi plecami Róża.

* * *

Nie odwiedziła pracowni od wielu dni. Nie miała ochoty na namalowanie niczego nowego.

Wolała siedzieć w fotelu i przyglądać się Damie nad morzem mgły. O dziwo, mimo wstrząsów i nocy spędzonej na zewnątrz, obraz nie uległ żadnej skazie. Jak mogłam go wyrzucić? Przecież jest taki piękny.

Róża ponownie zaciągnęła zasłony w mieszkaniu, tworząc przyjemny półmrok. Nie chciała, żeby ktoś ją podejrzał. Chwile, kiedy rozkoszowała się widokiem pejzażu powinny należeć tylko do niej.

Ruchy damy mogło wychwycić jedynie wprawne oko. Były na tyle subtelne, że wystarczyło mrugnięcie powieki, aby je przeoczyć. Dama odsunęła się od krawędzi przepaści, idąc wprost na obserwatora. Mgła na obrazie nie ustępowała, ale Róża mogła dostrzec smukłość sylwetki i halkę luźno opadającą, podkreślającą kształt małych piersi.

Księżyc na płótnie przeszedł w fazę sierpa.

* * *

– Różo, otwórz! – Wytłumiony głos Koteckiego i łomotanie do drzwi. – Wiem, że tam jesteś!

Łup, łup, łup. Kobieta siedziała nieruchomo na swoim miejscu. Zaraz sobie pójdzie i znów zostaniemy same.

– Martwię się, nie odbierasz telefonów! Źle się czujesz? – krzyczał mężczyzna. – Odpowiedz!

Hałas ustał po kilkunastu minutach, ale w ciągu kolejnych kilku dni rozkoszną ciszę przerywano jeszcze kilka razy:

– Różyczko, jesteś tam? – Podwyższony głos Anieli. – Widziałam chyba twój cień na zasłonach.

– Różo, pamiętasz mnie? Byłam u ciebie z Tomkiem na wernisażu. Bordowa suknia. Otwórz, proszę!

Różo, Różo, Różo… Łup, łup, łup.

Dajcie mi – dajcie nam spokój!

* * *

Malowany księżyc zniknął, by powrócić kolejno jako sierp, garb i okrągła tarcza.

Róża wychylała się z fotela tylko po to, by w nocy zapalić słabą lampę, nie chcąc stracić z oczu obrazu. Jej wzrok już dawno przyzwyczaił się do półmroku. Kiedy ostatnio coś piła? Kiedy jadła? Przecież po takim czasie powinna już nie żyć, a jednak żyła nadal. Czuła swój ohydny oddech w powietrzu. Położyła chudą dłoń na klatce piersiowej. Unosiła się, ale jak to możliwe?

Kredowobiała tkanina powłóczyła za damą, gdy ta kroczyła skrajem ramy. Kobieta znajdowała się o wiele bliżej. Jej twarz wyglądała dla Róży znajomo. Niewiasta czasem uśmiechała się do malarki, jak wtedy we śnie, ale częściej patrzyła gdzieś w dal, przeczesywała palcami włosy, albo bezgłośnie płakała z twarzą ukrytą w dłoniach.

Jak mam cię pocieszyć?

Po tej myśli Róża zapadła w niespokojny sen.

* * *

Usłyszała w mieszkaniu hałas.

Kto tam? – Nie miała siły wypowiedzieć tych słów na głos. – Kto tu jest?

Zobaczyła przy framudze przesuwający się wolno rąbek sukni i skrawek welonu ciemnych włosów. Wyczerpane serce Róży zabiło jak oszalałe. Osłabiony organizm nie pozwolił jej wstać z fotela, więc po prostu siedziała i czekała na to, co miało się zdarzyć.

– Chodź ze mną – wyszeptał jej ktoś wprost do ucha.

* * *

Róża znów biegła przez las, rozdzierając do krwi skórę nóg i ramion. W oczach zamarzały łzy strachu. Biec, tylko biec. Jak najdalej. Las się skończył i kobieta wypadła na otwartą przestrzeń.

Wilgotna skała porośnięta jedynie rzadkim mchem, chłodziła jej bose stopy. Tu Róża była bezpieczna. Mgła osnuła ją niczym miękki kokon.

Dama stała samotnie na skraju przepaści. Wyczuła obecność kogoś obcego i obróciła się gwałtownie. Na widok Róży jej twarz złagodniała. Niewiasta przywołała malarkę gestem.

– Już wiem, kogo mi przypominasz – odezwała się Bylińska, gdy dotarła nad skraj stromizny.

– Już wiem, kim jesteś.

W zależności od padającego światła olejnego księżyca, kobieta w bieli wyglądała jak osiemnastolatka ze starych zdjęć z albumów Małgorzaty Lee, albo osiemdziesięcioletnia staruszka, którą Róża zapamiętała na oddziale geriatrycznym szpitala.

Dama bez słowa zgarnęła Różę w sztywne ramiona. Biała tkanina była wilgotna w dotyku, a skóra chłodziła jak lód. Kobiety odsunęły się i spojrzały sobie w oczy. W bladych jak u topielicy tęczówkach Małgorzaty widać było ślady pociągnięcia pędzla.

Róża stanęła obok na skraju przepaści, spoglądając w dół, gdzie bezgłośnie kotłowały się malowane, mgliste fale podobne do duchów morskich potworów.

– Może gdyby nie ty, Jin by wrócił… – szepnęła jej matka.

– Przepraszam, że byłaś przeze mnie nieszczęśliwa.

– Może wróciłby do mnie.

Róża poczuła na plecach muśnięcie lodowatej dłoni. Mokra skała wysunęła się spod stóp.

Kobieta spadała w nieskończoność otulona mleczną bielą.

* * *

– Straszna tragedia.

Adam Kotecki i Aleksander Drzewulski stali przed Damą nad morzem mgły. Obraz wisiał

w sali honorowej galerii sztuki, wraz z innymi dziełami gotowymi na jutrzejszą wystawę upamiętniającą autorkę.

– Myśleliśmy, że wyjechała, ale ona była tam przez ten cały czas – opowiadał dalej Kotecki. –

Umarła z wycieńczenia. Znaleźli ją w korytarzu. Mieszkanie było w ruinie… Nie będę zdradzał

więcej szczegółów.

– Straszna tragedia – powtórzył Drzewulski.

Na kilka chwil zapadło stosowne milczenie.

– Sam rozumiesz, że cena obrazu uległa podwyżce ze względu na…

– Rozumiem. – Drzewulski nie odrywał wzroku od obrazu. – Jestem gotowy kupić go po wystawie.

– W porządku. Mam przygotowane dokumenty w biurze. – Kotecki odchrząknął. – Nie przeszkadza ci, że ten pejzaż…

– Jest niezwykły. Chcę go mieć. Poza tym ta kobieta… mam wrażenie, że kogoś mi przypomina.

Śniąca z Tha’hdir

Sylwia Wełna

_______________________________

Zza wydm wyłoniła się zielona wyspa Tha’hdir.

Nareszcie.

Oaza falowała na tle wszechogarniających piasków. Elras przetarł szczypiące od kurzu oczy, językiem zwilżył spieczone usta. Pokonał daleką drogę, by tutaj dotrzeć; tam, skąd pochodził, drzewa miały liście podobne do igieł, a ich gałęzie uginały się pod ciężarem śniegu przez długie miesiące.

– Serce Pustyni – powiedział przewodnik, ciągnąc uprząż wielbłąda. – Panie, jesteśmy na miejscu.

Tha’hdir z bliska zachwycała jeszcze bardziej. Krzyżowały się tu ścieżki wielu ludów; nowo przybyli mijali na ulicach miasta urzędników i posłów z całego świata. Niektórzy pielgrzymi wyróżniali się skórą barwy mleka, inni zaś mieli ją czarną niczym inkaust. Elras przedzierał się przez tłumy wojowników z warkoczami sięgającymi ziemi, lordów w lektykach, śniadych, wytatuowanych posłańców, półnagich kobiet z zakrzywionymi mieczami oraz kupców. Dostrzegł

nawet grupę kapłanów ze znakami Świątyni Obaerfira, znajdującej się na oddalonych Zachodnich Rubieżach. Dookoła plątali się niewolnicy i służba, w pocie czoła rozbijający namioty.

Serce Pustyni było również Sercem Świata.

Wędrowcy pokonali drugą bramę, za którą rósł gaj pierzastych drzew dających przyjemny cień. Dzieci ochoczo bawiły się w basenach ze źródlaną, czystą wodą. Wszędzie zwisały owoce, które można było bez przeszkód zerwać i zjeść.

Wszystkie domostwa w oazie wzniesiono z suszonej cegły. Wyjątek stanowił pałac Śniącej: ten zbudowano z białego marmuru. Odbicie wysokich wież kołysało się na tafli jeziora.

– Będziesz mógł się do niej udać po zachodzie słońca – odezwał się przewodnik. –

Tymczasem trzeba cię poddać odpowiedniemu przygotowaniu, panie.

Oprócz kilku gorzkich nasion nie dostał nic więcej do jedzenia; wizyta u Śniącej wymagała postu. W łaźni umyto go od stóp do głów. Następnie mężczyźni zgolili każdy włos z jego ciała, a kobiety okadziły go i namaściły świętymi wonnościami. Brudne ubrania Elrasa zastąpiono prostą galabiją.

O zmierzchu wrota pałacu otwarły się przed nim.

* * *

– Poselstwo z dalekiego Forkjerlbergu – powiedział Głos Wyroczni w języku wspólnym.

Dźwięk odbił się od ścian i poniósł pod sam sufit przestronnej sali. Eunuch ubrany był w bogato zdobioną galabiję, a jego łysa, natarta olejkiem głowa lśniła w blasku świec. – Uklęknij przed Śniącą, Wyrocznią Wszystkich Ludów, Namaszczoną Przez Bogów. Cały świat oddaje pokłon jej mądrości.

Elras usłuchał polecenia. Klęczał sztywno, czując na plecach wzrok setki osób. Przejmującą ciszę przerywało tylko szemranie fontanny, w której wirował święty napój haalim.

– Wstań i przedstaw się – usłyszał wreszcie poseł. – Śniąca wysłucha twojego pytania.

Mężczyzna nie ośmielił się rozmasować obolałych kolan. Spojrzał na podwyższenie, które zajmowała wieszczka. Powiadano, że akolici wyrwali jej język i struny głosowe. Muślinowa zasłonka na twarzy nie zakrywała tylko spuszczonych powiek. Wyrocznia była ubrana w półprzezroczystą szatę, odsłaniającą wszystkie niewieście wdzięki. U stóp tronu siedział tuzin nagich młodych kobiet i mężczyzn o różnych odcieniach skóry.

– Elras z Forkjerlbergu – zaczął przybysz. – Zjawiam się tu jako zaufany doradca króla Asgotta, władcy Zimowej Krainy i terenów położonych w dolinie rzek Vagne i Sinistr, zwanych Wiecznie Zielonymi Lasami.

Śniąca poruszyła się na siedzisku. Skinęła ledwo zauważalnie w stronę swojego opiekuna.

Złote bransolety zabrzęczały na przegubach.

– O co chcesz zapytać, Elrasie z Forkjerlbergu? – przemówił Głos Wyroczni.

– Proszę Namaszczoną Przez Bogów o udzielenie odpowiedzi na pytanie: z której strony świata Asgott, król Dalekiej Północy, ma oczekiwać nadejścia niebezpieczeństwa oraz wrogich mu wojsk?

Świta ożywiła się nagle niczym rozdrażnione gniazdo węży, oplatając wieszczkę ramionami.

Opiekun nabrał do kielicha mleczny płyn z fontanny i wręczył go jednej z nagich kobiet. Bladolica dziewczyna napoiła nim swoją panią.

Tułów Śniącej momentalnie zgiął się w gwałtownej konwulsji. Szata zsunęła się ze śliskiego ciała, a kobieta upadła na posadzkę. Świadkowie trwali w bezruchu. Nikt nie ważył się jej dotknąć.

Z gardła wydobył się płaczliwy jęk. Powieki rozchyliły się i Elras zobaczył, że Śniąca została niegdyś pozbawiona oczu; zabliźnione oczodoły ziały pustką. Ciało wreszcie znieruchomiało.

Nie żyje.

– Śniąca udała się do odległych Głębin Snów, 'Ardu al'Ahlam. Stanęła tam przed obliczem wszystkich znanych ludziom bogów, aby usłyszeć od nich odpowiedź na twoje pytanie.

Muślin drgnął pod wpływem słabego oddechu. Łysy mężczyzna podszedł i przykląkł przy kobiecie. Powieki znów miała zamknięte. Opiekun skinął głową. Wtedy ponad dwadzieścia par rąk, dźwignąwszy osłabione ciało Śniącej, usadowiło je ponownie na tronie.

– Elrasie z Forkjerlbergu, zapytałeś Namaszczoną Przez Bogów o to, gdzie szukać źródła niepokojów zagrażających twojemu królowi, Asgottowi – rzekł Głos Wyroczni. – Odpowiedź

brzmi: ani słońce, ani gwiazdy nie wskażą mu kierunku; niech wypatruje czarnych chmur po swej prawicy, albowiem stamtąd zabrzmią rogi zdrajców.

* * *

– Tha’hdir to wspaniałe miejsce spotkań wielu ludów, ale ściany pałacu skrywają okrutny rytuał – powiedział Elras do przewodnika. Znów przemierzali razem pustynię na grzbietach wielbłądów.

– Niech błogosławione będzie imię Namaszczonej! Nie zapominaj, panie, że ona każdą odpowiedź przypłaca po części własnym życiem. Podczas odwiedzin w krainie bogów kawałki duszy odrywają się od niej i zostają w tamtym świecie. Z pewnością umrze już niedługo, a wtedy zastąpi ją kolejna wyrocznia.

Elras pomyślał o nagiej dziewczynie, która poiła wieszczkę świętym napojem haalim.

– To wielka łaska móc ją spotkać. Zawsze będę pamiętać jej ofiarę.

* * *

Mroźny wiatr wył potępieńczo, szarpiąc kotarami i płomieniami pochodni. Elras czekał

w prywatnych komnatach swojego seniora, aż ten skończy jeść. Tłuszcz z mięsiwa spływał po brodzie króla Asgotta wprost na grube futro z niedźwiedzia. Młoda królowa siedziała nieopodal sztywno wyprostowana. Nawet nie starała się ukryć wyrazu obrzydzenia, gdy spoglądała na swego pana męża.

– Elrasie, wróciłeś – odezwał się wreszcie król. – Długom cię nie widział. Bardzo długo.

Poseł zamiótł płaszczem, unosząc się z miejsca. Asgott przeniósł swoje duże cielsko na siedzisko pod kominkiem, natomiast piękna Lenila zajęła mniejsze tuż obok. Elras wystąpił do przodu i przykląkł na jedno kolano.

– Królu – powiedział, wbijając wzrok w posadzkę. – Królowo.

– Nie tak oficjalnie.

Na znak Elras wstał i opowiedział o podróży oraz o wydarzeniach z pałacu w Tha’hdir.

– Co ci przekazała wyrocznia? – zapytał król. – Gdzie znajdę nieprzyjaciół? Kogo mam zgładzić, żeby niepodzielnie rządzić królestwem?

Poseł wytrzymał wzrok monarchy.

– Królu mój, nikogo – powiedział wreszcie. – Wieszczka rzekła mi te słowa: „Jest najpotężniejszym władcą żyjącym kiedykolwiek na tamtych ziemiach i nikt nie odważy się stanąć przeciwko niemu”.

W komnacie przez chwilę panowała zupełna cisza.

– Słusznie powiadali, że prawdą jest, co Śniąca rzecze.

Asgott poklepał się z zadowoleniem po nodze i skinął głową. Elras uśmiechnął się. Na pół

uderzenia serca jego spojrzenie skrzyżowało się ze spojrzeniem Lenily.

Mój król.

Morfeokinematografia

Gożjaśkiś

_______________________________

– I cięcie, mamy to, koniec zdjęć na dzisiaj! Byliście świetni, naprawdę, najlepsza ekipa, z jaką przyszło mi pracować. To będzie przebój!

Reżyserka klasnęła w dłonie dwa razy i wielkie lampy reflektorowe zgasły, spektrokamery wyłączyły się z cichym bzykiem, dobiegająca zewsząd i znikąd muzyka zamilkła, tryskający życiem leśny pejzaż w tle pobladł i zaczął się kurczyć, aż stał się zwykłym obrazem oprawionym w ramki, a aktorzy zwlekli się z planu i jeden za drugim udali się do rekwizytorni.

– Pani Babo Jago, a możemy dziś dłużej pobyć ożywieni? – spytała aktorka grająca prototypową dziewczynkę. Pozostali aktorzy przystanęli na chwilę i obserwowali.

– Niestety nie, duszyczko, dziśnocy czeka mnie dużo pracy przy obróbce zdjęć – odrzekła Baba Jaga. – Korekta, montaż, rozmycie logiki… ogólnie cała ta postprodukcja. Ale nie martw się, dusza do góry, za cztery dni będzie pełnia, to będziecie mieli okazję zaszaleć.

Dziewczynka wyglądała, jakby chciała jeszcze o coś spytać, ale zamiast tego odwróciła się i posłusznie skierowała do magazynu z całą resztą filmowej obsady. Po chwili z pomieszczenia wyleciał rząd świetlistych kulek. Małe świetliki wykonały w powietrzu kilka piruetów, zatoczyły krąg nad głową Baby Jagi i jeden za drugim wleciały do niewielkiego słoiczka, który wydobyła z kieszeni.

W magazynie pozostały tylko nieruchome manekiny.

* * *

Ali Baba Jaga miała w środowisku magicznym opinię wyjątkowo przedsiębiorczej czarownicy. Nie był to jej pierwszy biznes i zapewne ostatni też nie, ale z pewnością będzie to jedno z bardziej udanych przedsięwzięć. Tak podpowiadał jej nos. A że nos miała pokryty brodawkami, długi i krzywy, to trudno mu było nie dowierzać. Porządny, wiedźmi nos raczej się nie myli.

Wszystko zaczęło się całkiem niewinnie, od zwykłego kramiku z miksturami. Klasyczny wiedźmowy biznes, jaki Ali Baba Jaga prowadziła już nieraz – w rodzimej Persji, w Grecji, w Italii… Więc czemu by nie w Polsce? Sklepik oferował dość typowy asortyment produktów –

wywary lecznicze i eliksiry miłosne, maści dające nadludzką siłę i kadzidła zapewniające sielski spokój, zioła przywołujące wenę i proszki sprowadzające sen. Aż pewnego dnia Ali Baba Jaga odkryła, w jakich proporcjach należy łączyć sproszkowane korzonki nasenne z esencją weny twórczej, ziarnami kreatywności, oparami marzeń oraz niewielką domieszką innych ingrediencji, aby móc zawczasu wpływać na tematykę obrazów sennych.

Szczęśliwym trafem odkrycie to zbiegło się w czasie z opatentowaniem przez amerykańskich taumaturgów nowej generacji kamer spektralnych potrafiących rejestrować nie tylko ektoplazmę, ale i aurę, ciała astralne, emanacje nastroju, emocji czy autorytetu, a nawet oktarynę. I wszystko (nareszcie!) w kolorze. I co więcej w niespotykanej dotąd rozdzielczości i jakości obrazu.

Ali Baba Jaga szybko połączyła fakty i tak narodził się pomysł na sprzedaż pełnometrażowych, fabularnych snów.

* * *

Rozkręcenie biznesu wymagało trochę przygotowań.

Scenariusze na sny różniły się od scenariuszy filmowych – postaci były tam tylko prototypami, które każdy śniący uzupełniał we własnym zakresie o twarze i cechy znanych sobie osób, fabuła była bardziej rozmyta, zmienna i miejscami zupełnie nieskładna, dialogi również często wymykały się prawom logiki, a zapisywane były w uniwersalnym języku emocji, który

dopiero w momencie właściwego seansu, odbywającego się w głowie śpiącego widza, ulegał

przetłumaczeniu na język ludzkich słów, gestów i mimiki. Ali Baba Jaga spędziła na wymyślaniu snów wiele bezsennych nocy, aż w końcu uzbierała całkiem poważny plik pomysłów – od idyllicznych marzeń o lataniu na skrzydłach motyla wśród puchatych chmurek po najmroczniejsze, pełne krwi i straszydeł koszmary (a co, skoro na horrory są chętni, to na to miałoby nie być?).

Najwięcej czasu zajęło Ali Babie Jadze znalezienie właściwych pomocników, którzy, sami należąc do świata widm i duchów, mogliby zagrać w jej snach-filmach. Japońskie kami okazały się nazbyt niezależne, słowiańskie chochliki i perskie peri zanadto psotne, skrzaty domowe za nieśmiałe, a łasicudki zbyt płochliwe. Szukała długo i wytrwale, a trud w pełni się opłacił. Ogniki-psotniki były bardzo pojętne, potrafiły doskonale odgrywać emocje i wczuwać się w role, a ich zdolność nawiedzania i ożywiania przedmiotów była wręcz nieoceniona. A przy tym nie wymagały inszej zapłaty nad szczery śmiech i dobrą zabawę, które stanowiły ich jedyny pokarm.

Po rekrutacji i zdjęciach nastał czas postprodukcji, która również okazała się nader skomplikowanym procesem. Spektrofilmy trzeba było obrobić i obczynić, rozmontować, wyremontować i zmontować, konwertować z obrazu na ideę, z idei na esencję, z esencji na marzenie, zaś marzenia należało zetrzeć w proch i w pył, a następnie dodać do sproszkowanej mikstury. Ali Baba Jaga skłonna była przyznać, że gdyby nie osiem lat studiów na dwóch kierunkach (z wykształcenia była homeopatką i zaklęcioznawczynią kognitywną), to całe to zadanie na pewno by ją przerosło. Ale także i z tym wyzwaniem ostatecznie jakoś sobie poradziła.

Do rozwiązania pozostawała jeszcze kwestia wymyślenia sobie marki. W pierwotnym zamyśle nasza bohaterka planowała nazwać swój biznes „Sklepikiem z sennymi marzeniami”, ale odradziła jej to znajoma wiedźma. „Szwagier założył kiedyś w Stanach biznes o podobnej nazwie i szybko zbankrutował”, argumentowała. Ostatecznie więc nad wejściem zawisł zapisany fikuśnymi, krzywymi literami szyld „Salon morfeokinematograficzny – najlepsze sny u Ali Baby Jagi”. Na drzwiach pojawiła się też tabliczka „wielkie otwarcie nazajutrz po najbliższej pełni”.

* * *

Ostatniej nocy przed otwarciem Ali Baba Jaga przygotowała ognikom-psotnikom niespodziankę: pozwoliła im nawiedzić zrobione z kasztanów, liści i zapałek figurki ludzi, zwierząt i ptaków, by całą noc mogły bawić się w najróżniejsze gry i zabawy, jakie sobie tylko wymarzyły.

Były tam smukłe kasztanowe księżniczki, mieszkające w zamkach z mchu i drobnych kamyków, dzielni kasztanowi rycerze w hełmach z łupinek i szyszkowych pancerzach uzbrojeni w długie i ostre miecze z igieł, powozy z liści paproci zaprzężone w rącze kasztanowe ogiery, zwinne kasztanowe koty ścigające się z figlarnymi myszkami z włóczki i żołędzi, kasztanowi astronauci pilotujący rakiety z patyków – jednym słowem było tam wszystko, co dało się skonstruować z budulca, jakiego dostarczało leśne runo.

Po wszystkim psotne duszki zgodnie orzekły, że przez tysiące lat swojego istnienia jeszcze nigdy się tak nie bawiły.

Oczywiście Ali Baba Jaga nagrała to wszystko ukrytą kamerą – biznes to biznes, jeszcze jeden sen w ofercie nie zaszkodzi. A chętny na wyśnienie spontanicznej, beztroskiej zabawy znajdzie się na pewno.

Robinsomnia

Jakub Rewiuk

_______________________________

Lubiłem sobie wyobrażać, że przytulny Dom dla Niedostosowanych Społecznie Starców ze Szlachetnych Rodzin Madame Bluestone, wraz ze wszystkimi jego pensjonariuszami, jest jednym wielkim odważnikiem ustawionym na monumentalnej wadze. Po drugiej stronie zaś leżą pycha i lenistwo naszych bliskich, dla których zbieraliśmy majątek, by później, za drobne dziwactwa, zostać przez nich umieszczonym w tym zatęchłym miejscu. Aż do początków grudnia waga ta stała w niczym niezachwianej harmonii. Dopóki nie zgłosił się tu dobrowolnie pan Whitacker.

Nikt nie zgłaszał się dobrowolnie do domu madame Bluestone.

Nowego pensjonariusza zauważyłem następnego dnia, gdy samotnie siedział w rogu sali bawialnej, błądząc po przedsionku snu, jak to mają w zwyczaju starzy, zmęczeni życiem ludzie.

Chyba jako jedyny nie miałem żadnych skrupułów, aby podjeść do nowicjusza. Wszyscy pozostali byli zbyt zajęci arcyważną grą w szachy, warcaby, czy tradycyjnym plotkowaniem ze znajomymi.

Ludzie nie lubią, kiedy nagle pojawia się coś odmiennego, co przebija się przez skrupulatnie budowany mur rutyny i uwiera jak drobny kamyczek w bucie codziennej egzystencji.

– Wiesz, dzisiaj zauważyłem cię po raz pierwszy w życiu, ale mam wrażenie jakbym znał cię już od dawna – zagaiłem na powitanie, pomijając nudne, grzecznościowe formułki.

Milczał, mnąc w ręku nerwowo jakiś świstek papieru.

– Nie wiem dlaczego, ale wydaje mi się, że to wina światła. Zupełnie inaczej patrzy się na kogoś w mrokach nocy i przy delikatnych akwarelowych barwach, malowanych jasnością.

– Tak, to zapewne wina świateł – odparł, nie patrząc mi w oczy.

– Tutaj panuje taka zasada, że każdy nowy musi opowiedzieć, dlaczego trafił do tak przytulnego miejsca – kontynuowałem, niezrażony brakiem konstruktywnej współpracy.

– Opowiem.

Gdyby wyraz twarzy mógł przybierać intonację, to mój w tym momencie miałby zabarwienie pytające.

– Straciłem przyjaciela i zwariowałem.

– Jaki był?

– Przyjacielski – odparł po chwili namysłu.

– Bez urazy, panie Whitacker, ale to brzmi jak dialogi z niskobudżetowego filmu.

– Możesz iść w cholerę, jeżeli ci nie pasuje – odparł gapiąc się na swój telefon.

W ciągu kolejnych dni pan Whitacker tyle razy, przy próbie nawiązania jakiegokolwiek dialogu, wysyłał mnie do owej cholery, aż zdążyłem się u niej zadomowić. W każdym razie lepiej mi się z nią rozmawiało, aniżeli z tym dziwacznym staruszkiem.

Możecie sobie zatem wyobrazić, jakież było moje zdziwienie, gdy pewnego poranka przerwał

mi pasjonującą rozgrywkę szachową, którą toczyłem z sam ze sobą.

– Wiesz – zaczął, naśladując mój styl i ton głosu – za każdym razem, gdy tak przychodziłeś, próbując wyciągnąć choć strzępek mojej historii, to ze złości wyobrażałem sobie, że piję z twojej czaszki.

– Jestem zaszczycony – odparłem, udając, że wcale nie zdziwił mnie swoim zachowaniem. –

I jaka puenta?

– I muszę ci przyznać, że jestem znowu spragniony.

Uśmiechnąłem się, a później usłyszałem jedną z najdziwniejszych opowieści, jakie kiedykolwiek dorosły człowiek chciał mi opowiedzieć. Whitacker mówił o Jadvinie Hutchinsie, demonie, który zabierał jego sny i budził każdej nocy, zmuszając go jednocześnie do nieustannego śnienia na jawie.

Przyszedł pewnego jesiennego wieczoru, w czasie kiedy to zazwyczaj pojawiają się na świecie demony. Nie wszedł przez drzwi, okno czy przez szparę pomiędzy ścianami, lecz po prostu się pojawił. I poszedł sobie zrobić herbaty. Whitacker minął się z nim kilka razy tego wieczora,

schodząc na dół do kuchni. I najgorsze było to, że chociaż doskonale zdawał sobie sprawę z obecności kogoś obcego w domu, wcale go ta obecność nie dziwiła Od tego dnia, każdej nocy, otyły mężczyzna w poszarzałym od fajkowego dymu szlafroku i śmiesznym kaszkiecie, ze wzrokiem wbijającym się w duszę niczym zardzewiały gwóźdź, siadał

na fotelu naprzeciwko łóżka, z herbatą w ręku i patrzył. W niczym nie przeszkadzał, po prostu był.

Jednak właśnie ta gęsta obecność odbierała starcowi chęć do snu – świadomość, że ktoś właśnie obserwuje i analizuje każdy jego ruch, a być może, zagląda do głowy, do pilnie strzeżonych przez nieświadomość snów. Opowiedział mi, że nigdy z nim nie rozmawiał, nawet nie próbował. Tak samo, jak nigdy nie dowiedział się, w jaki sposób, co noc, Jadvin dostawał się do rezydencji.

Whitacker przestał śnić. Jego głowę każdej nocy zaprzątały rozmyślania nad tym, skąd wziął

się ten tajemniczy mężczyzna, co oznacza jego obecność, czemu tka swoim spojrzeniem sieci strachu, oplatające się wokół ciała, wypełniające puste przestrzenie umysłu lepką wydzieliną.

– To był strach w czystej postaci. Nienazwany, bez początku, końca i przyczyny. I chociaż to bardzo dziwne, właśnie tego potrzebowałem. Aby ktoś wypełnił puste przestrzenie umysłu, abym nie potrzebował żadnych tłumaczeń, pytań. Abym miał tę chociaż jedną rzecz w życiu, której jestem całkowicie pewny. Że tej nocy przyjdzie do mnie Jadvin Hutchin, że nie będę sam, że nie będę miał innych koszmarów. I na tej namiastce zacząłem budować pałac z piasku. Moje schronienie dnia codziennego, z prymitywnych materiałów, patyk po patyku, przyzwyczajenie, deska po desce. Dopiero wtedy zrozumiałem, dlaczego Robinson Crusoe chciał wrócić na wyspę – dodał.

Siła przyzwyczajenia. Wokół każdej nieprzespanej nocy budował swoje rytuały dnia codziennego. Wierzył, że życie każdego z nas składa się z powtarzalnych czynności, które, gdyby zostały nam zabrane, to stracilibyśmy sens i zostali odesłani do domu madame Bluestone.

– Wszystko było podporządkowane tym nocnym wizytom, stało się nierozłączną częścią mnie, którą pokochałem w bólu.

Przyjaciela znalazł w lokalnym znachorze, do którego każdego piątku udawał się po porady i magiczne zaklęcia przeciw demonowi. Zakochał się w sprzedawczyni czosnku, nie miał jednak dość odwagi, aby przez te wszystkie lata powiedzieć jej o choć cząstce uczuć, które do niej żywi.

Ale przede wszystkim odnalazł to czego szuka każdy człowiek, przez lenistwo ukryte w swojej duszy. Współczucie i poczucie, że jest się wyjątkowym.

– Byłem wyjatkowy, chociaż wcale nie powinienem. Byłem tym, któremu ukradziony sny.

I wtedy nagle demon zniknął. Po tylu latach wspólnego życia opuścił mnie haniebnie, zostawiając jedynie tę karteczkę pod łóżkiem – dokończył, podając mi zmięty papier, który zobaczyłem w pierwszym dniu.

Odchodzę, zrozumiałem, jak krótkie jest życie. Cały czas zajmowałem się snami innych ludzi, zupełnie zapominając o swoich.

Jadvin Hutchins

Opowiadał mi, jak próbował się pogodzić ze zmianą swojego życia. Bo zmieniło się wszystko. Runął mur drobnych przyzwyczajeń. Już nie budził się w nocy, wróciły sny, o których już zdążył zapomnieć. Nie miał po co odwiedzać znachora. Bał się zapukać do jego drzwi, mówiąc, że nie przyszedł na lekcję, tylko porozmawiać jak przyjaciel z przyjacielem. Podobnie było z zielarką. Już nikt mu nie współczuł, przestał być wyjątkowy, musiał włożyć szary płaszcz codzienności i stać się szarym człowiekiem, przemierzającym uliczki miasteczka Riverstown.

– Jestem jak stare drzewo – mówił. – Nie zapuszczę nowych korzeni, chociaż próbowałem ze wszystkich sił. Tworzyłem nowe przyzwyczajenia, tylko trzy łyżeczki cukru do kawy, guziki koszuli zapinam zawsze od dołu, czeszę się za pomocą siedmiu pociągnięć grzebienia, ale to nie to.

Sam już nie wiem kim jestem, bez Jadvina Hutchinsa. Mam nadzieję, że mnie rozumiesz.

Nie odparłem nic, bo sam nie byłem do końca pewien.

Później mało już rozmawialiśmy, wróciliśmy do fazy, w której jak miałem sobie iść w cholerę, to szedłem, a Witacker chudł i marniał z każdym oddechem. Wtłaczał z trudem tlen do zamkniętych przestrzeni płuc, lecz zamiast rosnąć, pęcznieć, sprawiał że uchodziło z niego powietrze jak z nieszczelnego balonika. Patrząc na siedzącego w rogu sali staruszka, w przerwach między partią szachów i popołudniową drzemką, nie mogłem sobie wyobrazić go w szarym płaszczu, jaki i ja nosiłem.

Umierał powoli, na oczach wszystkich, odsypiając te wszystkie nieprzespane noce. Czasami miałem wrażenie, że jego twarz składa się z dwóch rozległych sińców pod oczami.

– Dopadła mnie robinsomnia – powiedział kiedyś przy obiedzie. Jak zwykle dostaliśmy jakąś łykowatą miazgę. – Nie potrafię odnaleźć się w nowym świecie i tęsknię za wyspą, która zatonęła.

To straszne, ale tęsknię za lękiem, ogarniającym każdy cal mojego ciała. Nie chcę być sam w swoich myślach i snach. Pozostała w nich pustka po Jadvinie Hutchinsie.

Wszędzie dookoła mnie panowało powszechne przekonanie, że jeśli Witacker chce, to może odejść. Miałem wrażenie, że tylko ja zauważam jego prywatną apokalipsę. Więc postanowiłem, że wsiądę na łódkę, odcisnę swój własny, nietrwały ślad na piasku i zostanę Piętaszkiem tej historii.

Następnej nocy odnalazłem na łóżku stary, poszarzały szlafrok. Czekał na mnie, gdy koło północy wróciłem ze spotkania starych melancholików, odbywającego się w pokoju z kominkiem na parterze. Strój był nieco za długi i włóczył się po ziemi przy każdym kroku. W kieszeni znalazłem pomięty kaszkiet z dziurą wygryzioną przez mole i paczkę z trzema papierosami.

Włożyłem ten dziwaczny strój i rozpocząłem powolną wędrówkę przez pogrążone w mroku korytarze i korytarzyki domu madame Bluestone. Mijałem dziwaczne malowidła, które przy braku światła wydawały się przedstawiać zupełnie inne osoby czy krajobrazy, aniżeli przy słonecznym blasku wpadającym zazwyczaj przez zakurzone okienka. Poczułem się dziwnie, przechodząc obok dobrze znanych mi miejsc, których zupełnie teraz nie rozpoznawałem. Czułem dokładnie to samo, gdy pierwszy raz zobaczyłem w tym miejscu Whitackera.

Wreszcie odnalazłem jego sypialnię. Wślizgnąłem się po cichu i usiadłem na stołku, naprzeciwko prostej pryczy, wbijając swój wzrok w podstarzałą twarz. Był blady, cholernie blady, tak że kolor jego skóry wybijał się z czerni i tworzył wyraźną plamę. Po dwóch godzinach nadal się nie obudził. Czułem dziwną słabość, nie mogłem zajrzeć do jego myśli, odnaleźć snu, w którym teraz się topił i wyciągnąć go, przywracając siłą do świadomości. Zerwałem się z miejsca i podszedłem bliżej. Miał półotwarte usta i siną twarz, oczy jakby ścięte w przerwanym krzyku.

Pamiętam, jak wiele lat temu miałem wątpliwą przyjemność uczestniczyć w połowie wielorybów na Morzu Północnym. Ciągle mam w myślach widok przerywanych przez harpuny otworów skrzelowych, do których wlewała się zachłanna woda. Zwierzęta topiły się w niej, w swoim naturalnym środowisku życia. Martwy Whitacker wyglądał jak kolejny wieloryb.

Rano wszyscy stali na apelu ze spuszczonymi głowami. Miałem jednak wrażenie, że tylko mnie było przykro z powodu tego, co się stało. Oni wszyscy tylko umiejętnie wykrzywiali twarze w lekkim grymasie. Równie dobrze mogliby się teraz śmiać.

Później jedna z pielęgniarek dostała ataku szału i zaczęła coś krzyczeć. Dwóch ochroniarzy złapało ją za ramiona, ktoś przyniósł szklankę wody. Próbowała pić, ale większość wylała na podłogę, nie mogąc utrzymać naczynia w drżących dłoniach. Opowiedziała, jak Whitacker zapłacił

jej dwieście funtów za to, żeby udusiła go poduszką. Mówił, że i tak już traci oddech. Później, pośród niezrozumiałego bełkotu, usłyszałem coś o dzieciach czekających w domu, braku pieniędzy, że taka suma to naprawdę dużo. Wezwano policję. Pielęgniarka poszła spakować swoje rzeczy.

Znaleziono ją w ogrodzie, rozgniecioną na ziemi po upadku z balkonu.

W domu madame Bluestone zrobiło się jakby ciszej. Pionki szachów już nie stukały o planszę z taką siłą, głos przełożonych na apelach gasł gdzieś w powietrzu, nie docierając do uszu. Najgorsza była jednak cisza w nocy. Cisza absolutna, będąca pożywką, nawozem dla snów.

Dużo śniłem. Naprawdę dużo.

Każdej nocy widziałem rząd wielorybów wyrzuconych na brzeg rajskiej wyspy Robinsona, zalewających ją swoją krwią. Później, pod naporem słońca, posoka zmieszana z morską wodą krystalizowała się w czerwoną sól, zastępującą ziarenka piasku. Olbrzymie cielska wielorybów przykrywały ślady drobnych stóp Piętaszka.

Spaliłem szlafrok wraz z kaszkietem w kominku, a popiół rozsypałem w ogrodach. Sny jednak nie ustępowały. Miałem wrażenie jakbym śnił za dwóch. Jakbym odbywał pokutę, zostając zmuszony do wyśnienia wszystkich zaległych marzeń Whitackera, których każdej nocy pozbawiał

go Jadvin Hutchins. To była jedna ze straszniejszych kar, jaką można było sobie wyobrazić.

Przestałem wychodzić z pokoju, spałem prawie cały czas. W snach spacerowałem po plaży, ubrany w zwierzęce skóry, ze skołtunioną brodą, sięgającą piersi i kompletnie sam. Wszędzie tylko wieloryby i przestwór czerwonego oceanu.

To była głębia snu.

W przerwach pomiędzy kolejnymi majakami wiązałem sznur z prześcieradła. Nie wiem jak długo to wszystko trwało. Miałem wrażenie, jakbym kołysał się kilka centymetrów pod taflą marzeń sennych. Zbyt głęboko żeby móc się wyrwać, a jednocześnie za płytko, żeby móc zasnąć na zawsze. Przewiązałem sznur na poręczy baldachimu i wokół mojej szyi. Mętnym wzrokiem spojrzałem na kartkę, którą podał mi Whitacker, zanim opowiedział historię, która zmieniła moje życie.

Odchodzę, zrozumiałem jak krótkie jest życie. Cały czas zajmowałem się snami innych ludzi, zupełnie zapominając o swoich.

Jadvin Hutchins

PS Myślę, że po śmierci jednego człowieka, kto inny musi wyśnić wszelkie sny, które po nim pozostaną. Żałuję tego co robiłem.

Wszystko na tej kartce napisane było moim pismem.

Nie pamiętam czy skoczyłem z łóżka, a sznur z prześcieradeł naprężył się pod moim ciężarem. Zasnąłem.

Tej nocy wszyscy w Domu dla Niedostosowanych Społecznie Madame Bluestone śnili o wielorybach i czerwonej głębi.

Antologia „W głębi snów”

to projekt charytatywny.

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,

prosimy, zaglądnij na stronę

fundacji Synapsis (www.synapsis.org.pl)

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacja Synapsis zajmuje się

tematyką spektrum autyzmu.

Mamy nadzieję, że ten e-book

jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” ;-)

www.ZapomnianeSny.pl

Siódme urodziny

Radosław Puchała

_______________________________

– Dziadku, czym jest świadomość? – Bosa dziewczynka przybiegła i usiadła obok sędziwego starca. Chwilę później na spieczonej słońcem trawie usadowiła się jej siostra.

– A czym jest ciało, Helenko? – odpowiedział siwobrody.

– Ciało to część nas, którą widać i którą można dotknąć.

– Czy na pewno możesz dotknąć to, co widzisz?

Dziadek zawsze w ten sposób rozpoczynał wieczorne gawędy. Dziewczynki, Helenka i Zuza, co rusz obiecywały sobie, że tym razem nie dadzą się zaskoczyć, a mimo to dziadunio za każdym razem wywracał ich świat do góry nogami.

– Popatrz, dziadku – wtrąciła się Zuza. – Widzę moją rękę i mogę ją dotknąć.

– To tylko złudzenie, moje maleństwo. Spektakl dla świadomości, by łatwiej było jej przetrwać, gdy ciało leży bez zmysłów.

Dziewczynki popatrzyły na siebie zdziwione.

– Ale przecież żyjemy tak od lat. Widzimy się codziennie wszyscy razem. Śpimy codziennie.

Z oddali dobiegły radosne krzyki dzieci z sąsiedztwa oraz udawane pohukiwania mężczyzny, któremu zapewne zrobiły psikusa.

– To tylko miraż. Sen we śnie – rzekł starzec.

– Dziadku, tylko tak mówisz, by nas zaciekawić. – Helenka przybrała minę wszechwiedzącej ośmiolatki.

– Czyżby? – Spod siwych wąsów wyłonił się szelmowski uśmiech. – Ile masz lat, dziecinko?

– Osiem.

– No właśnie. Wciąż osiem. Bez względu na to, ile czasu upłynie, ile urodzin będziesz tu świętować, zawsze będziesz mieć i wyglądać na osiem lat. Dusza się nie starzeje.

Dziewczynki zamilkły. Bliźniaczki próbowały przypomnieć sobie siódme urodziny.

Bezskutecznie. Wszechwiedząca mina Helenki najpierw zmieniła się w grymas zagubienia, a później nadciągnęła fala urzeczenia. Spoglądała na staruszka, jakby nie był dziadkiem, a iluzjonistą pokazującym kolejną ze swoich sztuczek.

– A jednak nasz tata zniknął – rzekła Zuza.

Helence się zdało, że misternie budowany przez dziadka domek z kart runął.

– Nawet z długiego snu każdy kiedyś się budzi.

– To dlaczego mama tak bardzo płakała? Jakby naprawdę umarł.

– Bo samotność zawsze boli, nawet we śnie.

Myśl o ojcu zawsze wywoływała w Zuzie żal, tęsknotę, smutek oraz wiele innych emocji, których nie potrafiła nazwać.

– Czy kiedyś go jeszcze zobaczymy? Tam w niebie?

– Niebo jest tutaj. – Staruszek się uśmiechnął. – Wy zaś spotkacie go gdzie indziej.

– Na Ziemi?

– Nie, już nie na Ziemi. Na TRAPPIST-1e, o ile uda się bezpiecznie wylądować.

– Opowiedz więcej. Prosimy.

– TRAPPIST-1e to będzie wasz nowy dom. Dom dla waszych ciał, gdy już opuścicie bezpieczne kapsuły. To jednak odległa przyszłość. Na razie śpijcie, duszyczki moje.

– Skąd ty to wszystko wiesz, dziadku? – Helenka odgoniła od twarzy zagubionego, bzyczącego trzmiela.

– Bo jestem stary. Znoszę hibernację inaczej niż wy. Mój sędziwy umysł nie pozwala się łatwo omamić. Właśnie dlatego jestem tu z wami. Jedyny starzec pośród pięknych, młodych i zdrowych.

– Czyli kiedyś tam, w nowym domu, znowu się wszyscy spotkamy?

– Tak, spotkacie się. Ponownie będziecie żyć w pełni.

– A ty?

– Moje ciało nie przetrwa wybudzenia. Nasz sen to kres mojej podróży. Jestem tu tylko po to, by opowiadać bajędy. Czuwać nad wami. Trzymać moje duszyczki w zdrowiu.

– A tata? Czy to znaczy, że tata już wylądował? – Zuza patrzyła na dziadka oczami wielkimi i pełnymi nadziei.

– Gdyby wylądował, obudzilibyście się wszyscy. Widocznie był potrzebny na statku świadomy jeszcze w trakcie podróży. Jest już z powrotem w swoim ciele. Pewnie codziennie patrzy, jak śpicie, i uśmiecha się do was.

– To znaczy, że gdy odzyskamy tatę, to stracimy dziadka? – Tym razem Helenka wykazała się błyskotliwością.

– Odzyskacie tatę i dziadka w jednym. – Staruszek uśmiechnął się tajemniczo.

Dziewczynki nie ciągnęły go za język, a za wszelką cenę próbowały same odgadnąć, co miał na myśli.

– Na statku nie jest możliwa ponowna hibernacja. A poza kapsułą ciało się starzeje. My zaś jesteśmy dopiero w połowie drogi.

W oddali pośród kołysanych lekkim wiatrem źdźbeł traw spacerowała Monika, mama bliźniaczek. Również przysłuchiwała się opowieści starca. Choć minęło już sporo czasu, wspomnienie męża nadal budziło w niej intensywne przeżycia. Kiedy teść opowiadał

dziewczynkom te wszystkie niestworzone rzeczy, część jej serca była mu za to wdzięczna. Potrafił

odwrócić ich uwagę od smutnych wydarzeń i zasiać w nich iskierkę nadziei. Jednak gdzieś w głębi świadomości buntowała się przeciw temu. Po co jątrzyć świeże rany? Przecież one w końcu dorosną i zrozumieją, że to nieprawda. Co wtedy? Największy żal miała jednak z innego powodu.

Kiedy Mariusz, ojciec bliźniaczek, zniknął, dziadek nie uronił ani jednej łzy. To ją mierziło najbardziej. Wcale się nie przejął. Stracił syna, a spłynęło to po nim jak po kaczce. Cóż to za ojciec?

Jeszcze tego samego dnia, gdy dziewczynki już poszły spać, dopadła go, gdy przechadzał się po sadzie. Kwitły jabłonie, a ostatnie objuczone żółtym pyłkiem pszczoły opuszczały różowawe kwiaty i zmierzały do uli na spoczynek.

– Dlaczego im to opowiadasz? Dlaczego nie pozwolisz zapomnieć? Wiesz, że ciężko to znoszą.

Siwobrody przyjrzał się jednej z gałązek, zważył ją w dłoni, a gdy uznał, że nie utrzyma tak wielu owoców, oberwał kilka kwiatków. Czynił tak każdej wiosny.

– Nie tylko do nich to mówię, ale i do ciebie, moja droga. Twoja dusza jest dla mnie tak samo ważna.

– Nie jestem już dzieckiem. Wiem, co to śmierć. Poradzę sobie. Potrzebuję tylko czasu.

– Ty mi nadal nie wierzysz.

– W bajki o kosmicznych podróżach?

– Bajki?

– Nie mam już ośmiu lat.

– A ile?

– Trzydzieści dwa.

– Pamiętasz swoje trzydzieste pierwsze urodziny?

Monika nie pamiętała. Odkąd dorosła, przestało mieć to znaczenie. Jej uwagę zwróciło jednak coś, co nie dawało jej spokoju już wcześniej. Na tortach dla bliźniaczek zawsze paliło się po osiem świeczek. W jabłoniowym sadzie mijały pory roku. Dziadek każdej wiosny obrywał kwiaty i każdej jesieni przycinał gałązki, lecz świeczek nie przybywało.

Spojrzała na staruszka, po raz pierwszy skłonna uwierzyć w jego słowa.

– Jak daleko jest ta planeta?

– Czterdzieści lat świetlnych.

– A my jesteśmy dopiero w połowie drogi?

Przytaknął. Milczeli jeszcze długo. Monika trawiła w sobie każdy fragment opowieści.

Usiłowała przypomnieć sobie młodość, lecz wszystko widziała jak za mgłą. Jakby w innym życiu, w innym świecie, majak z rozmazanymi szczegółami.

– I to ma mnie pocieszyć? – Po jej policzku spłynęła łza. – Kilkadziesiąt lat jałowego życia, by na koniec zobaczyć, jak on umiera po raz drugi? Wolałam już żal i tęsknotę. One były chociaż prawdziwe.

On ją kochał za żywota

Aleksandra Klęczar

_______________________________

Znów zbliżał się dwudziesty kwietnia, więc Kinga wypisała sobie krótki urlop. Od kilkunastu lat zawsze w tym czasie brała wolne i spędzała dzień na drobnych przyjemnościach.

Było wino, pizza i – ten jeden raz w roku – głupie gotyckie horrory, najlepiej takie o wiecznej miłości.

* * *

– Nazwisko?

– Duchacka, Kinga Karolina.

– Wiek?

– Dwadzieścia… jeden, od wczoraj.

– Studiuje pani?

– Tak, pracę społeczną, na wydziale…

– Nie trzeba, już mam – rejestratorka wystukała coś na klawiaturze. – Proszę zaczekać, profesor Pawlik panią poprosi.

Godzinę później, w gabinecie uczelnianego konsultanta do spraw Mniejszości Ontologicznych, wyrzuciła z siebie całą historię.

* * *

Kinga zawsze dobrze sypiała i nie miewała koszmarów, a nowe sny, które pojawiły się po przeprowadzce do akademika, też były przyjemne. Spotykała w nich chłopaka, ciemnowłosego i chmurnego. Zmieniał się co noc; najczęściej wyglądał jak Janosz Słucki, samozwańczy rockowy wieszcz i performer, w którego internetowej personie była zakochana jako nastolatka.

Fascynacja Słuckim minęła wraz z pierwszymi latami licealnymi – choć jego śmierć w wypadku solidnie wstrząsnęła Kingą, będącą wtedy pod koniec klasy maturalnej – ale sentyment pozostał. Nawet cieszyła się z powtarzających się wizji: ona i prawie-Słucki robili w nich całe mnóstwo rzeczy, których nie pamiętała po przebudzeniu.

Kłopoty zaczęły się, kiedy te rzeczy zaczęły wypełzać z głębi snów i osaczać ją na jawie.

Pierwszy rok studiów. Biały dzień, miasteczko pod Krakowem. Zaczepił ją koło fontanny –

ciemnowłosy, w skórzanej kurtce, jak chłopak z jej snu. Uśmiechnął się. Zaczęli gadać. Przestali dopiero, kiedy Kinga poczuła, że ktoś dotyka jej ramienia.

– Proszę pani? – zapytał zatroskany damski głos. – Wszystko w porządku?

Kinga popatrzyła nierozumiejącym wzrokiem. Nie zauważyła, kiedy chłopak zniknął. Nie chciała też uwierzyć nieznajomej, że przez godzinę stała na rynku miasteczka – wokół niej ani żywego ducha – i rozmawiała, gestykulując i śmiejąc się, sama ze sobą.

Tak się zaczęło, potem już nie było przyjemnie. Badania. Leki. Znów badania. Poczucie, że jest lepiej – do chwili, kiedy gdzieś na ulicy, w kawiarni, na spacerze zaczynała z kimś rozmawiać, kiedy tańczyła w klubie, wdawała się w dyskusję w sali wykładowej, a potem ktoś pytał, ze zdumieniem lub źle maskowanym niepokojem:

– Proszę pani, wszystko w porządku?

* * *

Powiedziała rodzicom dopiero, kiedy zrobili awanturę, zaalarmowani przez jej współlokatorkę. Koleżanka podejrzewała, że Kingę może nękać jak najbardziej realny duch. Sama Kinga i jej bliscy starannie unikali nawet myśli o tym, że zjawa może być prawdziwa.

– Musi to pani przepracować – powiedziała polecona przez mamę terapeutka. – To nie żaden duch, to wspomnienie. On ewidentnie był kimś ważnym. Jest pani pewna, że to ten artysta, nie ktoś z pani realnego życia?

– Był moim idolem – wyjaśniła Kinga; czuła, jak zalewa ją fala wspomnień. – Miałam szesnaście lat, wierzyłam w każde jego słowo. Był dla mnie chwilami bardziej realny niż znajomi.

Nie żebym miała ich jakieś tłumy, wie pani.

– Nie jesteś opętana. Problem leży gdzie indziej. Duch czy nie duch, ty w niego wierzysz, dziewczyno – stwierdził egzorcysta, na spotkanie z którym poszła, kiedy terapia nie pomogła. –

Wierzysz i czujesz jego obecność, od której nie możesz się uwolnić. Sama sobie z tym nie poradzisz, na pewno.

– A próbowałaś wyjść poza swoje egoistyczne potrzeby? – spytał guru. Wybrała się do niego po tym, jak trzasnęła drzwiami u egzorcysty. – Może jesteś mu potrzebna?

Kiedy wyszła od guru, obiecała sobie: dość. Przez dwa dni siedziała sama w pokoju: nie przyszedł. Potem podejrzewała o bycie nim sprzedawcę w spożywczym, listonosza, dziecko sąsiadów – niesłusznie. Te rozmowy były prawdziwe, między nią a kimś, nie nią a snem. Ale potem przyszedł dzień urodzin, kiedy przywitała się z nikim przed sklepem z ciuchami i z nikim na placyku przez godzinę rozmawiała.

Jej rodzice mogli – mimo upływu czterech dekad od oficjalnego ujawnienia i prawnego uznania mniejszości ontologicznych – odrzucać wiarę w duchy. Kinga też czuła paniczny strach na samą myśl, że chłopak ze snów okaże się realny. Nie mogła jednak dłużej trzymać się przekonania, że jest jedynie produktem jej umysłu. To było – wiedziała – niemożliwe. Druga wersja – nieważne, jak przerażająca czy nieprawdopodobna – musiała być prawdziwa.

Znajomi kilkakrotnie sugerowali wizytę u specjalisty. W końcu posłuchała.

Następnego dnia zamiast na zajęcia poszła do administracji i poprosiła o rozmowę z konsultantem do spraw mniejszości ontologicznych.

* * *

Profesor Pawlik pozwolił jej mówić, a potem zadał kilka pytań o jej odczucia, o towarzyszące spotkaniom fenomeny słuchowo-wzrokowe, o ewentualne spadki temperatury podczas kontaktów.

– Wątpię, czy to typowy duch – zawyrokował. – Pewne fakty na to wskazują, ale z drugiej strony więcej jest poszlak przeciw tej tezie, w tym zwłaszcza ten związek ze snami. Na moje oko to nie żadna znana mniejszość. Poszukam czegoś więcej, ale niestety w tej chwili nie potrafię pomóc.

Wyszła z gabinetu, ukrywając cisnące się do oczu łzy. Następny dzień przepłakała – najpierw nieszczęśliwa, potem coraz bardziej wściekła. A kolejnego – podjęła wreszcie decyzję.

* * *

Przez dwa tygodnie Kinga prawie nie wychodziła z biblioteki. Przeczytała wszystko, co się jej udało znaleźć – o ontologicznych mniejszościach i ich typach, o nawiedzeniach, o snach.

Zadzwoniła na znaleziony w jednym z artykułów uniwersytecki numer i odbyła w swoim nie najlepszym niemieckim długą rozmowę z badającą mniejszości ontologiczne specjalistką z Kolonii.

Kiedy dowiedziała się już dość, zaczekała, aż rodzice pojadą do ciotki. W trzech kolejnych aptekach kupiła kilka paczek leków przeciwbólowych oraz środek nasenny. Zażyła całkiem sporo po przyjściu do domu.

Wiedziała, czego chce: nie umrzeć, zasnąć. Wymyśliła to, wychodząc z gabinetu konsultanta.

Nie poradzisz sobie sama, sugerował egzorcysta. Chyba nie mam wyjścia, pomyślała. Może on czegoś chce, zapytał guru. Nie wiedziała. Obudzona ze snów na jawie nigdy nie pamiętała, o czym rozmawiali.

Tabletki były wyjściem dalekim od ideału – z wcześniejszych snów o nim też przecież mało pamiętała! – ale nie widziała lepszego. Tym razem przynajmniej miała pewne plany – i nadzieję, że spotkają się na jej warunkach.

* * *

Czekał na nią w industrialnym wnętrzu, jak to zapamiętane z jego YouTube’a.

– O, nie, nie – powiedziała, zanim zdążył choćby otworzyć usta. – Teraz ja mówię.

W głębi snu czas płynie inaczej. Kinga miała poczucie, że ta nie-rozmowa trwa w nieskończoność.

– Przecież ty mnie nawet nie znałeś! – krzyknęła w końcu. – Jeżeli już, to ja się durzyłam w tobie, nie ty we mnie! Nie musisz być przy mnie po śmierci, wiesz? Wcale mnie nie kochałeś za życia!

Spojrzał na nią z bólem w oczach.

– Słuchaj – powiedziała Kinga pojednawczo. – Rozumiem: przyciągnęłam cię moimi sentymentami, szczeniackim uwielbieniem. To się zdarza. Nie chcesz odejść, więc lgniesz do mnie, znana sprawa; czytałam o tym. Tylko ja się nie nadaję, rozumiesz? Ja mam życie, studia, plany. Nie zamienię ich na błądzenie w snach na jawie.

Pomieszczenie wypełniła muzyka – jedna z tych piosenek, przy których wypłakiwała sobie oczy jako nastolatka.

– O, nie! – Tupnęła. – Skończ z tym emocjonalnym szantażem, dobra? Nie każę ci wynosić się z mojej głowy. Nie zamierzam cię egzorcyzmować ani odsyłać w zaświaty. Możesz tu być –

tylko ani mi się waż wyłazić z moich snów i zawłaszczać rzeczywistość!

Uśmiechnął się wtedy i po raz pierwszy poczuła przed nim strach.

– Ja cię kocham, co z tego, że dopiero po śmierci – powiedział, cicho i lodowato. – A ty kochasz mnie, a przynajmniej kochałaś. Stałem się władcą snów i ciebie wybrałem na towarzyszkę.

Świat i tak cię nie lubi i ma za wariatkę, bo ludzie nie widzą i nie rozumieją, przez co przechodzisz.

Pamiętasz to politowanie w ich oczach? Te dobre rady, prowadzące donikąd? Jeszcze miesiąc, dwa i zostaniesz zupełnie sama, odrzucona – i któż będzie twoim obrońcą? Nikt, tylko ja.

– Słuchaj, pacanie – Kinga w końcu wściekła się nie na żarty. – Po pierwsze, ludzie akurat starali mi się pomóc i od dawna sugerowali rozwiązanie, tylko ja byłam uparta i nie słuchałam. Po drugie, mogłabym ci zrobić kuku na kilka sposobów, i to nawet nie licząc tych drastycznych.

– Blef – odparował lekceważąco. – Jedyne, co możesz, to się zabić. To mnie, owszem, wypędzi: umarli nie śnią. Tyle że jakoś nie wierzę, że chcesz się ode mnie uwolnić za taką cenę, a poza tym nie wyglądasz mi na typ samobójczyni…

– Daruj sobie – warknęła. – I ustalmy kilka faktów. Twoje rzekome zakochanie to ściema.

Takim samym mydleniem oczu jest ta demoniczna poza. Nie jesteś żadnym władcą snów, koleś.

Jesteś najzwyklejszą w świecie – no dobra, nie najzwyklejszą, dość rzadką – mniejszością ontologiczną. Eksczłowiekiem, po metamorfozie, w twoim przypadku – pośmiertnej. To, czym jesteś, nazywa się alp, misiu. Alp. Były człowiek, obecnie świadoma, bezcielesna istota, wysysająca energię z ofiar za pośrednictwem snów, między innymi tych na jawie. Podlegająca, jak wszystkie ontologiczne mniejszości, przepisom prawa. Chcesz wiedzieć, jakie masz legalne możliwości uregulowania swojej egzystencji? Mogę ci powiedzieć, douczyłam się przez ostatnie tygodnie.

Niech żyje mędrca szkiełko i oko.

Milczał. Kinga była prawie pewna, że to, co powiedziała, było dla niego nowością i że tak naprawdę nie miał pojęcia, co się z nim stało po śmierci i w co się przemienił.

– Przy okazji cię ostrzegę – dodała zdecydowanie. – To, że podlegasz prawu, znaczy jednocześnie, że nie przestrzegając go, narażasz się na karę. Prześladowanie człowieka to poważne przestępstwo, a nasze państwo ma swoje sposoby na takich, jak ty.

No dobra, na tak rzadkich jak ty akurat nie za bardzo, pomyślała, ale powinno mieć. Poza tym pal licho, ty i tak tego nie wiesz.

Podniósł na nią wzrok, uparty i pełen złości.

– Niby czemu miałbym ci wierzyć? – spytał, a Kinga była przekonana, że usłyszała ślad desperacji w jego głosie.

– Bo cię kochałam za żywota – odpowiedziała.

* * *

To nie były łatwe negocjacje i nie dały wyniku w pełni dla obojga satysfakcjonującego. W końcu jednak, przy pomocy profesora Pawlika, trójki konsultantów ściągniętych z Wrocławia i prawnika specjalizującego się w sprawach mniejszości ontologicznych, Kinga i Janosz doszli do jakiego takiego porozumienia.

I to dlatego od kilkunastu lat Kinga nadal nie doświadczała problemów z zaśnięciem.

Miewała za to nader barwne i surrealistyczne sny, z muzyką i zjawami w rolach głównych. Co jakiś czas sięgała po książki, których normalnie nie lubiła, albo szła do kina, ku własnej zgrozie, na jakieś pretensjonalne filmy o demonach. Cóż, trzeba, kiedy od czasu do czasu dzieli się głowę z drugą osobą.

Była absolutnie pewna, że te miesiące na pierwszym roku studiów zadecydowały o jej losie: gdyby nie one, raczej nie wymarzyłaby sobie zawodu konsultantka do spraw mniejszości ontologicznych i nie zaprzęgła całej energii i siły woli, by tę pracę dostać.

I to właśnie dlatego co roku, dwudziestego kwietnia – jej urodziny, jego dzień przemiany – kupowała czerwone wino (dla siebie) i włączała kiczowate gotyckie horrory (dla niego) i zapraszała swojego alpa na imprezę gdzieś w połowie drogi między snem a jawą.

Tworzywo snu

Agnieszka Fulińska

_______________________________

Najpierw usłyszał wołanie. A może śpiew. Potem z pustki wyłonił się most, urywający się nagle nad przepaścią. Na samym jego końcu stała dziewczyna z przepaską na oczach.

Wyciągnął ku niej rękę. Nie zareagowała. Spojrzał nieco w dół i wtedy zrozumiał. Jego ręki nie było widać. Ogarnęła go panika. Jeśli dziewczyna go nie zobaczy, nie zdoła jej pomóc. Będzie mógł jedynie obserwować, jak robi ostatni, śmiertelny krok.

Albo zostanę tu na wieki niewidzialny, wpatrzony w nieruchomą postać na moście, pomyślał z przerażeniem.

„On tego właśnie chce”.

Słowa rozległy się w myślach. Pod cienką teraz jak muślin przepaską dostrzegł otwarte oczy.

– Kim jesteś? – zawołał, ale odpowiedziała mu cisza.

Skupił wzrok na miejscu, gdzie powinna znajdować się ręka. Powoli, bardzo ostrożnie, kształtował ją z pamięci i wyobrażeń. Pojawiły się palce, z nicości zaczęła wyłaniać się dłoń.

Wtedy usłyszał trzask. Podniósł wzrok i ujrzał fragment przęsła odrywający się i lecący w przepaść.

Nieznajoma stała znów bliżej krawędzi.

Poruszył palcami, które bezwiednie uformował z jedynej dostępnej materii – tworzącej most.

Na to, żeby zbudować całe ciało, będzie musiał zabrać kamienie spod stóp dziewczyny. A wtedy ona też spadnie.

Bardzo ostrożnie sięgnął wyobraźnią, delikatnie dotknął kamienia na ciągnącym się w nieskończoność moście daleko za nią i zaczerpnął z niego. Kolejne przęsło runęło, ale zdołał przechwycić część materii i włączyć ją we własne ciało.

Całą wieczność później stali na wyspach nad przepaścią, otoczeni pustką.

„Kto tego chce?” – zapytał. Słowa uformowały się w myślach.

„Ten, kto nas uwięził”.

Dałem się złapać w pułapkę, pomyślał. I poczuł na sobie jej wzrok, mimo że stała tyłem do niego. Ponaglające spojrzenie. „Rozejrzyj się”.

Dopiero teraz zauważył. Cała przestrzeń była wypełniona zamieniającymi się powoli w mgłę kolumnami. Wieńczyły je ludzkie sylwetki.

„Za daleko odeszli”.

„Jak masz na imię?” – zapytał. Wydało mu się to ważne.

„Nie pamiętam” – szepnęła. – „Jak zapomnisz wszystko, rozpłyniesz się w mgłę”.

„Odwróć się” – powiedział z mocą.

„Nie ma powrotu”. W jej myślach wyczuwał lęk.

Patrzył na las zanikających kolumn. Czy oni zrobili choćby kilka kroków, czy tylko stali w miejscu?

„Spojrzałaś przez opaskę, dasz radę się odwrócić.”

Ja nie mam opaski na oczach, uświadomił sobie.

„Nie masz, bo jeszcze masz nadzieję” – odpowiedziała. „Jeszcze walczysz”.

„Ty też walczysz” – zauważył. – „Idziesz”.

„Nie rozumiesz?” – zapytała. – „Idę, bo zdołałam ci się przyśnić”.

„Odwróć się. Musisz mi spojrzeć w oczy”.

Nie drgnęła.

Wtedy skoczył. Był wystarczająco blisko, żeby to mogło się udać. Filar zachwiał się, kamienie poleciały w otchłań. Chwycił dziewczynę w ramiona, odwrócił ku sobie i ściągnął jej opaskę z oczu.

Cienka tkanina pojawiła się z powrotem.

„Nie rozumiesz?” – zapytała nieznajoma.

Ujął jej dłoń i powoli, bardzo powoli, zaczął kształtować filar w stopnie prowadzące w dół.

Schodziła, ale wyczuwał opór. Oglądał się i czasem widział oczy, a w nich cień nadziei. I cień imienia, ale nie potrafił go sobie przypomnieć. Poczuł na czole dotyk pajęczej tkaniny i szybkim ruchem zdarł tworzącą się opaskę. Pociągnął mocniej rękę towarzyszki, ale ona rozpływała się w mgłę, zmieniając kształt, zmieniając rysy twarzy. Pamięć wybuchła imieniem.

– Nie! – krzyknął.

Widmowa dłoń wysunęła się spomiędzy jego palców.

Ruszył dalej, nie widząc już nic przez spadające w otchłań, zastygające w lodowe kryształy łzy.

Otworzył oczy i ujrzał przed sobą pajęczą siatkę utkaną z cienkiej przędzy. Przesłaniała wejście do jaskini niczym ogromny łapacz snów. Na ziemi leżały kości, resztki ubrań, zasuszone szczątki. I ciało człowieka, z którym tu przyszedł. Wyglądające wciąż jak żywe, ale już chłodne i martwe.

Kiedy przestał krzyczeć, jak przez mgłę przypomniał sobie burzę i pospieszną decyzję, by spędzić tu noc.

A potem śpiew dobiegający z głębi groty. Zasypianie i przebudzenia, postać na moście…

Zamknął oczy i uświadomił sobie, że osobą, którą usiłował uchronić przed utratą nadziei, nie była dziewczyna, ale jego partner. To jego widział w jej znajomych oczach.

Kim zatem była ona?

„Tym, kto nas uwięził”. Panią tego miejsca.

Zapalił latarkę i ruszył w głąb groty, mijając kości i zasuszone ciała. Miejscami musiał się czołgać, ale brnął przed siebie, jakby to miało pomóc jego przyjacielowi.

Mumia, którą znalazł w najdalej położonej komorze, musiała leżeć tu od bardzo dawna.

Wyglądała jak staruszka, ale wiedział, że to nieprawda.

Nie zdziwił się, kiedy obok ciała zobaczył widmo dziewczyny ze snu. Spodziewał się tego.

Mimo, że oczy zjawy przesłaniała gruba opaska, widział w nich rozpacz i strach. Była bardzo młoda. I miała na sobie strój, jakiego nie widywano w tych okolicach od wielu dziesiątek, jeśli nie setek lat.

„Zabłądziłam” – odezwała się w jego myślach. – „Schowałam się przed burzą. A potem nie potrafiłam znaleźć drogi do domu, więc wróciłam tutaj. Miałam nadzieję, że ktoś będzie mnie szukał. Siedziałam u wejścia do groty i wołałam. Krzyczałam tak długo, aż straciłam i siły, i nadzieję. Wtedy schowałam się tu, a oni zaczęli przychodzić. Ale szybko tracili nadzieję i znikali.

Cały czas byłam sama.”

Myślał o pajęczynie zamykającej wejście. O ludziach, których wpuściła tak jak ich, a potem nie byli w stanie sforsować przeszkody. O tym, że tak bardzo chciałby stąd odejść żywy.

„Siedziałeś i krzyczałeś” – powiedziała tymczasem dziewczyna. – „Jak ja.”

– Płakałem, bo zabiłaś mojego przyjaciela – odrzekł. – Wiem, że nie chciałaś. – Te słowa przyszły mu z trudem. Ale były prawdziwe.

Wiedział, że nie zostało mu wiele czasu. Zasypiał i budził się kilka razy, tak mu się przynajmniej wydawało. Wody w manierkach zostało kilka łyków, jedzenia od początku nie mieli dużo: tyle, ile zabiera się na dwudniową wycieczkę.

Zjawa patrzyła na niego ze zdumieniem.

„Wypuszczę cię” – powiedziała nagle. – „Ale pod jednym warunkiem”.

Cokolwiek, pomyślał.

„Zabierzesz mnie z sobą”.

Spojrzał na mumię, ale widmo pokręciło głową.

„Znajdziesz mnie tam, gdzie zebrały się twoje łzy”.

Znikła, pozostawiając go sam na sam z wysuszonym ciałem.

Pajęczyna nie dawała się ani rozerwać, ani przeciąć nożem. I kiedy już tracił nadzieję, promień wyłaniającego się zza chmur słońca odbił się od znajdującego się w samym środku siatki błyszczącego przedmiotu, którego wcześniej nie zauważył.

Wyciągnął rękę i zacisnął palce na przejrzystym krysztale pulsującym życiem. Nici puściły i rozpadły się, pociągając za sobą kamienne wejście do jaskini.

„Pospiesz się!”

Skoczył do przodu, a grota zawaliła się, grzebiąc wszystkich, którzy w niej umarli.

Otworzył dłoń: z kryształowego medalionu spoglądała twarz dziewczyny ze snu.

Kobieta, która pocałowała księżyc

L.K. Moss

_______________________________

Śniło jej się, że się obudziła. Było to dziwne, bo zawsze przesypiała twardo całe noce, szczyciła się, że jedynym, co może ją skłonić do uchylenia powiek, jest płacz niemowlęcia.

Owszem, zdarzało jej się przycupnąć wieczorem przed chałupą, żeby popatrzeć na księżyc, ale tylko w towarzystwie ślubnego. A już nigdy, ale to przenigdy nie przyszło by jej do głowy, żeby zrywać się w środku nocy, nieważne, jak pachnącej maciejką, nieważne, jak soczyście szumiącej drzewami w sadzie, jak zręcznie srebrzącej źdźbła trawy niczym obite blachą iglice kościołów, jak drapującej koronki świerków na tle nieba. Otóż należy to podkreślić raz jeszcze – w końcu mówimy o statecznej gospodyni – ta kobieta nigdy nie zerwałaby się w środku nocy, bo usłyszała płacz anioła.

Schowana za firanką wstrzymała oddech, kiedy kolejne szlochy wprawiały w drżenie białe pióra jego skrzydeł. W końcu zacisnęła usta i wychyliła się przez okno.

– Ej – szepnęła, nie wiedzieć czemu, bo już od ładnych paru lat była w chałupie sama, tak dniem, jak i nocą – ej no, tylko mi tu jakich spazmów nie dostań.

– A, o to możecie się nie martwić, moja dobra Maciejowo, za nic nie chciałbym przyczynić wam kłopotu – oznajmił anioł zgryźliwie, odejmując dłonie od twarzy mokrej od łez.Na chwilę oniemiała, bo złocista poświata wokół jego głowy, osobliwe jaśniejsza była wedle oczu i ust, a piękniejsza jeszcze niż ta monstrancja, którą dobrodziej wznosił nad głowami wiernych… Jednak gospodyni szybko doszła do siebie.

– To i dobrze – stwierdziła oschle – kłopotów mam i bez twoich starań dość.

– Oj biedna wy, Maciejowa, biedna – westchnął obłudnie anioł – a mikstury jakiej byście na owe kłopoty nie znaleźli, a? Bo to, wiecie, słyszałem, że wyście wielce biegła w rozwiązywaniu problemów za pomocą ziółek.

– Biegła nie biegła, ty sobie chyba za dużo pozwalasz, kochany!

– Klękajcie narody, ja sobie za dużo pozwalam? A rudej Zośce miksturę na spędzenie płodu to kto dał?

– Ja.

Anioła jakby cokolwiek zatchnęło.

– Ja – powtórzyła Maciejowa, biorąc się pod boki. Gdyby przez chwilę się nad tym zastanowiła, być może zdziwiłoby ją, że nagle, zamiast w swojej izbie, stoi na środku podwórza, twarzą w twarz z naburmuszonym i spuchniętym od płaczu wysłannikiem niebios. – I dałabym raz jeszcze. Bo ktoś coś musiał zrobić. To ty nie wiesz, że jak Zośkę pierw ojciec, a potem matula odumarli, to Jędrzej ją przygarną, bo mu się jej dutki marzyły? Sam gospodarz na morgach, a po sieroce chciał sięgać. Wujem się jej mianował i opiekunem, psiajucha on, a nie żaden wuj. Jak mu dziewka podrosła, tak ją sobie wziął, bo kto mu miał zabronić, przecież nie żona chyba, bo co miała własnych myśli we łbie, to już jej wszystkie wytłukł. A Zośce gadał o miłowaniu, no durna, że go słuchała, fakt. A potem zaciążyła. Jędrzej wyparł się, że to jego, i chciał pogonić z chałupy.

W jednej koszuli, a przecie. A panna z brzuchem to, coś mi się widzi, dwie drogi ma, albo na cmentarz do niepoświęconej ziemi, albo gdzie na ulicę. Dośpiewaj sobie resztę.

– I tak z tej litości dla Zośki to Jędrzejowi szaleju żeście zadali?

– Zaśby tam. Tak sobie myślę, że to jego ślubna, ale pewności nie mam. Nie wiem też, skąd go miała. Ale nie ode mnie.

Anioł przez chwilę milczał.

– A ślubnemu waszemu to nic nie zadaliście, coby się szybciej na ten, eee… znaczy, tamten świat przeniósł.

Kobieta zmarszczyła brwi i zmierzyła go takim spojrzeniem, że aż się biedny cofnął, otulając ramiona skrzydłami.

– Mój Maciej… – odetchnęła, jak gdyby spychając szloch w głąb ciała – mój Maciej pół

roku słabował, aż w końcu zległ w izbie. A co zjadł, to wracało z krwią. W końcu ból go tak zmorzył, że błagał mnie, bym mu pomogła – spojrzała aniołowi w oczy. – I pomogłam, bo ktoś to musiał zrobić. A tyś czego beczał? Koledzy z zastępów waszych piórka jaśniejsze mają? Czy trąby złotej nie dostałeś, a może własnej chmurki, żeby ci miękcej było, jak będziesz z góry patrzył?

– Ano… – anioł podrapał się po głowie – Bóg mnie wam zesłał, Maciejowo.

– Eee?

– Czas na was.

– A, taka to sprawa… – Kobieta popatrzyła na niego bystro. – A tobie nie w smak było grzesznicę przed majestat tronu eskortować?

– Ano nie. Ale ktoś to musi zrobić, a ja z wolą Pana dyskutować nie zamierzam.

– Ot, służbista… Ano, kiedy tak to, chodźmy. A co do dyskusji, to ja tam sobie z twoim Panem chętnie pogawędzę, bo po prawdzie mam parę pytań. Istotnych.

I stało się tak, że anioł wziął w ramiona duszę Maciejowej i uniósł ją do nieba, na sąd Boży, a kiedy przelatywali wśród obłoków, kobieta wychyliła się z anielskich objęć i skradła całusa łysemu księżycowi, nader praktycznie stwierdzając, że dość już była rozsądna, a drugiej takiej okazji mieć nie będzie.

Syrenia wyspa

Aleksandra Wyszynska

_______________________________

– Opowiedz, Dario, o swoim życiu – proszą mnie często różni ludzie. Psychologowie, nauczyciele, wychowawcy na koloniach i obozach naukowych, a raz nawet dziennikarz.

Nie mam wiele ciekawego do opowiadania o moim życiu. Chodzę do szkoły, gdzie mam dużo nauki. W klasie trudno mi się skupić, dlatego muszę dużo pracować w domu, jeśli zależy mi na ocenach. Nie lubię WF-u, szczególnie wyjść na basen. Nie umiem pływać, boję się położyć na wodzie, nie lubię, jak woda dostaje mi się do oczu i uszu, a hałas na pływalni mnie paraliżuje. Nie mam nigdzie przyjaciół. Kiedyś dzieci bardzo mi dokuczały. Teraz czuję się bezpieczna, ale...

starsza młodzież też potrafi dokuczać, tylko nie wprost.

Najbardziej lubię momenty, kiedy kładę się spać. Gdy gaszę lampę i wsuwam się pod kołdrę, wszystko staje się inne. Wyobrażam sobie, że przenoszę się do niezwykłych krain, gdzie jest swoboda, nie trzeba się uczyć, nie ma dorosłych, którzy nakazywaliby młodym, co mają robić.

Czasem wyobrażam sobie, że pływam w oceanie i wcale się nie boję ani nie przeszkadza mi woda.

Czasami to, co sobie wyobrażam, przekształca się w sen, a wtedy nie muszę pracować umysłem, bo wszystko dzieje się samo. I wtedy jest jeszcze lepiej. Szkoda, że potem trzeba się obudzić.

Pewnej zimowej nocy, kiedy byłam w siódmej klasie, śniło mi się, że się obudziłam. Na pierzynie leżały płetwy, maska i butla tlenowa. Sięgnęłam do szafy po turkusowy kostium kąpielowy, przebrałam się, na stopy wsunęłam płetwy, na twarzy zamontowałam maskę, w ustach rurkę, a na plecach butlę. Położyłam się na brzuchu i wykonałam kilka ruchów naśladujących pływanie. Zamknęłam oczy. Po chwili zobaczyłam, że rzeczywiście płynę, a ze wszystkich stron otacza mnie woda. Nie była zimna – nawet cieplejsza niż na basenie. Dno znajdowało się daleko pode mną, wyrastały zeń wodorosty, kolorowe rafy, zielonkawe algi, leżały muszle, skorupiaki, rozgwiazdy. Powierzchnia była daleko nade mną i prześwitywało z niej słońce.

Płynęłam naprzód, bo czułam, że przede mną jest cel. Moje ciało wykonywało zdecydowane, gładkie ruchy, a usta powoli wdychały i wydychały tlen przez rurkę biegnącą ku butli. Zatrzymałam się przed skupiskiem pomarańczowawych skał, w których było kilka wąskich otworów. Stanęłam na dnie w pozycji wyprostowanej. Pośrodku skały umieszczone były drzwi; zapukałam w nie.

Z kilku otworów wypłynęły trzy syreny. Jedna, o rudych włosach, zielonych oczach, zielonym ogonie i pięknych rysach przemówiła do mnie, ładnym i dźwięcznym głosem:

– Teraz, Dario, płyń za nami.

Jej towarzyszki ruszyły przed siebie, a ja, nieco wolniej, za nimi. Zerknęły na mnie, poczekały i dostosowały tempo. Potem z morskimi dziewczętami popłynęłam w górę, aż wynurzyłyśmy się na powierzchnię.

– Jesteśmy na Syreniej Wyspie – powiedziała ruda, siedząc na piasku i pokazując zagajnik palm i innych drzew, na których rosły owoce. Wyjęłam z ust rurkę, zsunęłam maskę, a butlę położyłam na piachu. Sięgnęłam po dużą, soczystą brzoskwinię. Jeszcze nie zdążyłam zagłębić w niej zębów, kiedy obudziłam się. Szkoda. Taki piękny sen.

Przez cały dzień myślałam o nim. Wizualizowałam go sobie, aby nie zapomnieć żadnego szczegółu. W szkole na plastyce namalowałam dno oceanu i siebie dryfującą nad nim, a po przyjściu do domu narysowałam morskie piękności i ich wyspę. W pamiętniku spisałam ich wypowiedzi. Czekałam z niecierpliwością wieczora, chcąc dokładnie odtworzyć wszystko w wyobraźni, kiedy nikt nie będzie mi przeszkadzał. A przede wszystkim pragnęłam zobaczyć ten świat jeszcze raz.

Niestety, nie śniło mi się nic podobnego ani następnej nocy, ani kolejnej, ani nawet przez cały miesiąc, choć usiłowałam go przywołać. W końcu dałam sobie spokój.

Pewnej nocy, krótko przed wyjazdem na wakacje – a spałam pod cienkim kocem obleczonym w niebieską powłoczkę – znów usłyszałam głos rudej syreny.

– Obudź się, Dario i pędź nad rzekę! Czekamy na ciebie!

Wyskoczyłam z łóżka w koszuli i boso popędziłam chodnikami miasta, oświetlonymi latarniami i blaskiem księżyca w pełni. Za galerią handlową moje utrudzone stopy poczuły miękką trawę, a potem piasek nadrzeczny. Pobiegłam brzegiem i zobaczyłam trzy znajome. W świetle latarni i księżyca dostrzegłam, że jedna – o czarnych włosach i oczach, z rubinowym ogonem –

leżała na brzuchu. Druga – jasna blondynka z niebieskimi oczami i błękitną łuską – spoczywała w pozycji półleżącej, zaś przywódczyni stała na ogonie, wsparta o drewnianą beczkę.

– Wskakuj. – Ruda popukała palcem w wieko. – Popłyniemy znowu na Wyspę Syren.

Wskoczyłam do beczki. Wodne dziewice zamknęły ją i potoczyły ku rzece. Wcale nie kręciło mi się w głowie, choć beczka, płynąc po powierzchni wody, obracała się niczym bęben pralki.

Syreny często pukały i pytały, jak się czuję, więc odkrzykiwałam wesoło, że dobrze. W końcu poczułam, że trę o piaszczyste dno i dziewczęta wypuściły mnie.

– Jak się nazywacie?

– Ja jestem Kalama – przedstawiła się ruda – a to są Medidże i Soficze – wskazała głową kolejno na brunetkę i blondynkę.

– A dlaczego mnie tu sprowadziłyście?

– Chciałybyśmy dowiedzieć się co nieco o ludziach – odpowiedziała Medidże. – Ty możesz nam o nich opowiedzieć, bo jesteś czymś pomiędzy człowiekiem a syreną.

Poczułam się mile połechtana, ale skrzywiłam się na myśl o ludziach.

– Oj... Nie ma nic ciekawego w ludziach. – Poczułam, że się budzę, ale chciałam zatrzymać sen. – Ludzie są okrutni... dokuczają słabszym... zwierzętom... ludziom z upośledzeniami... Ludzie są nudni! I źli! – krzyczałam coraz głośniej, by wodne dziewczęta mogły mnie słyszeć, bo byłam coraz dalej od nich, a bliżej własnego pokoju. – Ludzie cierpią na znieczulicę, nie mają empatii!!!

Leżałam w łóżku, pod cienką pościelą, a słońce wisiało wysoko na niebie. Ciekawe, czy syreny usłyszały wszystko, co chciałam im powiedzieć.

Zastanawiałam się, kiedy znowu mi się przyśnią, bo nie wątpiłam, że to nastąpi. I w jaki sposób tym razem popłynę z nimi na wyspę. I chciałam się dowiedzieć, czy sama mogę stać się rusałką z kolorowym ogonem.

Co noc czekałam na dalszy ciąg tej historii. Co noc wyobrażałam sobie Wyspę Syren i siebie jako jedną z nich. Często wspominałam tamte dwa sny. Stały się tematem moich wypracowań, wierszy, rysunków. Ale wciąż nie chciały do mnie wrócić.

Musiałam zadowalać się mniej niezwykłymi snami i szarą, ponurą rzeczywistością. Coraz bardziej przekonywałam się, że miałam rację, opowiadając syrenom o ludziach. Nawet gorsi okazywali się ludzie. Doszłam do wniosku, że nie rozumiem świata, w którym żyję. Świata, w którym dorośli uczą młodzież, że nie wolno kłamać, a potem ktoś się obraża, bo usłyszał niemiłą

prawdę. Świata, gdzie mówi się, że dziewczyna powinna się szanować, a potem ludzie śmieją się z dwudziestolatki, która wciąż jest dziewicą. Wtedy najbardziej marzyłam, aby znaleźć się w świecie ze snu, bo był jasny i prosty.

Gdy byłam licealistką, pewnej nocy pojawił się sen. Nie był przyjemny. Spacerowałam po wsi, podobnej do tej, gdzie jeżdżę z rodziną na wakacje. Nie miałam na sobie nic prócz majtek, więc piersi zakrywałam rękami. I nagle wyrosło przede mną kilkoro kolegów i koleżanek ze szkoły.

– Nie masz racji bytu – mówił jeden chłopak, patrząc oskarżycielsko na mnie. – Żyjesz w swoim świecie, nie przejmujesz się innymi.

– Śmiejesz się z błędów innych – dodała koleżanka z klasy. – A tobie miło, jak ktoś się śmieje z ciebie?

– Patrzysz na wszystkich z góry. Traktujesz nas jak śmieci.

– Czy ty zawsze musisz mówić to, co myślisz? Nie uważasz, że pewne rzeczy należy zachować dla siebie?

– Ja... – broniłam się bezradnie, cofając się i ściskając rękami piersi – ja wcale nie mam zamiaru patrzeć na nikogo z góry, ani nikogo ranić, ani być egoistką...

Ludzie szli w moją stronę, przybywało ich, osaczali mnie. Spojrzałam za siebie: była tam studnia, a za nią ogrodzenie. Zajrzałam do studni: woda sięgała do cembrowiny wysokiej na metr; nie miałam pojęcia, jak była głęboka, ale w ciemnozielonej toni dna się nie widziało. Popatrzyłam na ludzi, którzy przybliżali się, a ich miny były nieprzyjazne.

– Co mi chcecie zrobić?! – pytałam.

– Zabić – powiedział jeden z chłopaków, przywódca grupy.

Wtedy usłyszałam dobiegający ze studni głos syren:

– Wskakuj! Popłyniesz z nami na wyspę!

Nie namyślając się, wzięłam wdech i głową w dół dałam nura do studni. Otworzyłam oczy, przyzwyczaiłam je do ciemności. Nad dnem zobaczyłam wąski tunel; wpłynęłam weń; rozszerzył się i napełnił światłem, woda była jasnozielonkawa, wydostałam się na otwartą przestrzeń pod wodą, a przede mną płynęły trzy morskie panny. Nie wiedziałam, jak długo wytrzymam bez oddechu, ale wytrzymywałam. Dotarłyśmy do pomarańczowawej jaskini, którą widziałam w pierwszym śnie. Syreny wślizgnęły się przez otwory, otworzyły drzwi i wciągnęły mnie do środka. Było sucho, a ja mogłam oddychać. Ruda przywódczyni wyciągnęła dzbanek z ciemną cieczą.

– Wypij.

– Co to jest?

– Skrzela. Abyś mogła oddychać pod wodą.

Zrozumiałam. Duszkiem wychyliłam napój, choć był gorzki. Poczułam ciepło wokół płuc, oraz że coś nad nimi wyrasta i łączy się z drogami oddechowymi. Teraz mogłam oddychać na dwa sposoby: płucami i skrzelami.

– Chcesz mieć rybi ogon, jak my? – spytała Medidże.

Ochoczo kiwnęłam głową. Medidże podała bukłak, w którym pływała ciecz jeszcze ciemniejsza i bardzo śmierdząca. Zatkawszy nos, wypiłam zawartość naczynia do dna. Wtedy moje nogi zostały scalone w jeden twór, który nieco wydłużył się, wysmuklał, pokrył łuskami i przybrał kolor turkusowy; stopy stały się cienkie, przezroczyste i przyjęły kształt płetwy. Patrzyłam z zachwytem na świeżo ukształtowany ogon, poruszałam nim. Ogoniaste ślicznotki otworzyły drzwi, zanurkowałam w wodę. Mogłam swobodnie pływać, oddychać i mówić, tak jak moje towarzyszki.

– Ale to mi się śni, prawda? – spytałam.

Syreny skinęły głowami.

– A czy da się zrobić coś, żebym nigdy nie obudziła się z tego snu? Żeby on trwał i trwał?

Kalama zamyśliła się, po czym odpowiedziała:

– I tak i nie. Obudzisz się w swoim łóżku, ale następnej nocy tu powrócisz. Będziesz wracać do swojej codzienności na kilka, kilkanaście godzin, ale gdy będziesz tam zasypiać, jednocześnie zbudzisz się do życia tutaj.

Pomału czułam, że się budzę, że znów mam nogi i jestem obrzydliwym stworem zwanym człowiekiem. A jednak sen pozostał we mnie. Byłam pewna, że tak naprawdę mam rybi ogon i potrafię pływać. I że to sen jest rzeczywistością, a jawa wyłącznie złudzeniem. Syrenki nie mogły mnie okłamać, czułam to.

Od tej pory moja codzienność była łatwiejsza do zniesienia, niczym się nie przejmowałam.

Bo wieczorami zawsze powracałam do wodnego świata, miałam turkusowy ogon, pływałam w oceanie, odkrywałam rafy, skały, ławice ryb, pola wodorostów, muszli, skorupiaków. Czasem

wynurzałam się na wyspę i jadłam owoce, które spadały z palm lub leżały na brzegu, niedojedzone przez małpki, dzikie koty i ptaki. Czasami obserwowałam tę barwną faunę, a nawet się z nią zaprzyjaźniłam. Czasami wraz z innymi morskimi dziewicami ukazywałam się ludziom – ale tylko tym, którzy potrafią być dobrzy, cierpliwi, nie wyśmiewać się z inności i nie dokuczać słabszym.

Czasem ludzie mówią mi, że za bardzo bujam w obłokach. Ganią rodzice i nauczyciele, że żyję z dnia na dzień, że nie uczę się tak dobrze jak kiedyś. Że ciągle rysuję i opisuję syrenki.

Wygrałam parę konkursów plastycznych i literackich, ale mama mówi, że z tego nie będzie chleba.

Koledzy i koleżanki zazdroszczą mi i dokuczają. Ale wtedy ratunkiem jest dla mnie Syrenia Wyspa właśnie, bo nic innego nie mam. Wchodzę tam teraz na nieco dłużej niż przedtem, bo kładę się wcześnie spać. Tam się rozwijam – świetnie pływam, a wieczorami opowiadam wodnemu ludowi wymyślone przeze mnie historie. Uznano mnie za najlepszą opowiadaczkę w podwodnym świecie i darzą zaszczytami. Byłam na dworze królowej syren, gdzie dostałam skrzynię pełną złota i szlachetnych kamieni. A moją najlepszą przyjaciółką jest Soficze – cicha, mądra i dobra dziewczyna oceanu. Ale na Medidże i Kalamę też zawsze mogę liczyć.

Kiedy zaś za kilkadziesiąt lat – a może, jeśli mi się poszczęści, jeszcze wcześniej – zapadnę w wieczny sen, mam nadzieję, że będę przebywać na Syreniej Wyspie bez końca.

Antologia „W głębi snów”

to projekt charytatywny.

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,

prosimy, zaglądnij na stronę

fundacji Synapsis (www.synapsis.org.pl)

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacja Synapsis zajmuje się

tematyką spektrum autyzmu.

Mamy nadzieję, że ten e-book

jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” ;-)

www.ZapomnianeSny.pl

Ylleherm

Sylwester Gdela

_______________________________

Od zarania dziejów ludzie wierzą, że Sen jest młodszym bratem Śmierci. Pochłania tylko krótkie chwile, kradnie ledwie ułamek czasu, Śmierć zaś przynosi ostateczne rozwiązanie, porywa nas na zawsze z ziemi, na której żyliśmy.

Ludzie jednak często się mylą, sen jest bowiem znacznie starszy od Śmierci. Sen poprzedza wszelkie rzeczy, ze Snu wypłynęło wszystko, co znamy. On jest prawdziwie wieczny, a Śmierć to jego zniekształcone odbicie we wzburzonej tafli wód obmywających świat.

Bogowie, choć w swej pysze nigdy nie wyznaliby tego wprost, również błądzą. Gdybyś zapytał któregoś z nich, ile jest światów, usłyszałbyś w odpowiedzi: dziewięć. Nie uwzględniają dziesiątego, Yllehermu. Nie wiedzą o nim albo też nie chcą wiedzieć, wypierają z pamięci jego istnienie.

Senne marzenia są przyczyną lęku bogów. Mogą przepowiedzieć zgubę, czego boleśnie doświadczył choćby Baldur. Lecz bogowie boją się snów przede wszystkim dlatego, że tak naprawdę ich nie rozumieją. Ylleherm jest zaś ich źródłem, Otchłanią Snów.

Świat ten kryje się jeszcze głębiej niż Hel. Pewien mędrzec powiedział mi kiedyś, że sięga tam zaledwie jeden wiotki korzeń Yggdrasila, inny twierdził, że potężny jesion wyrósł właśnie stamtąd, gdy drobne nasionko zagubione w bezkresnych odmętach porwał ciepły prąd marzeń.

Nie sposób ocenić, który z nich miał rację. Yllehermu nie można bowiem w całości objąć umysłem. Kiedy wydaje ci się, że wreszcie dotarłeś do jego granic, odkrywa przed tobą nową przestrzeń. Zawsze będziesz zagubiony, nawet jeślibyś wędrował w snach po Yllehermie przez wieki.

Otchłań Snów to dziwna kraina. Jej imię nie znaczy nic. Jest pozbawionym sensu zlepkiem liter, podobnie jak senne marzenia często bywają pozbawionymi sensu zlepkami wydarzeń.

W Yllehermie dzieją się rzeczy niepojęte. Rzeki przy zamarzaniu pokrywa tafla ognia. Skały skryte pod warstwą gleby przewalają się nieustannie, miotane huraganowymi wiatrami. Słońce pełźnie po ziemi, kwiaty i krzewy rosną na nieboskłonie. Najwyższa góra jest drobniejsza od ziarnka piasku, najtrwalszy klejnot bardziej ulotny od popiołu.

Świat ten nie ma piastuna, nikt bowiem nie byłby w stanie zapanować nad chaosem, nad myślami puszczonymi samopas. Mieszka tam natomiast bogini zupełnie inna od pozostałych bogów, do której modły wznoszą nieliczni.

Zapomniana Njorun. Eld-Njorun, Njorun z Ognia. Draum-Njorun, Njorun ze Snu. Jedni sądzą, że to patronka płodności, siostra i zarazem żona Njorda, matka Freji i Frejra, w dalekich krainach znana pod imieniem Nerthus, lecz bardziej prawdziwe są słowa mędrców, wedle których Njorun mieszka w Svartalheimie. Jej dwór to przedziwne miejsce spowite wielokolorową mgłą. Dla odwiedzających czasem okazuje się schronieniem, a czasem zgubą.

Ów dwór, Dom Mar, jest jednak tylko forpocztą Yllehermu, przedsionkiem Otchłani Snów.

Jeżeli nocą odwiedzisz Njorun w jej siedzibie, być może bogini zaprosi cię na wspólną podróż do Dziesiątego Świata, byś ujrzał sekrety wszechrzeczy, choć niekoniecznie je zrozumiał.

Wędrujący przez Ylleherm często napotykają przeróżne istoty, przyjazne bądź wrogie.

Widziano tam smoka o siedmiu głowach i dziesięciu rogach, pierzastego węża, człowieka o błękitnej skórze i czterech ramionach, ducha pod postacią ognia płonącego bez dymu.

W Otchłani Snów żyje też pewien stwór, o którym warto wspomnieć nieco więcej, gdyż bywa pomijany na kartach ksiąg. Choć potrafi mówić, nigdy nie przedstawia się imieniem, toteż ci, co go znają, zwą go Djuprem, czyli po prostu Głębokim.

Djupr zazwyczaj przybiera postać nurzyka. Przysiada na ramieniu Njorun, gdy ta przechadza się po Yllehermie, i nawzajem opowiadają sobie tajemnicze historie. Słyszałem kiedyś, że Njorun jest matką Djupra. Wedle legendy jej łza, uroniona w zamyśleniu nad życiem, zamarzła i stała się jajem. Z niego wykluł się Nurkujący w Marzeniach.

Postrzega on zmysłami, których nikt nie potrafi nazwać, jego oczy zaś pozostają niemal wiecznie zamknięte. Raz, gdy spotkałem go na szczycie jednej z gór w Yllehermie, powiedział mi,

że kto w nie spojrzy, ujrzy prawdziwy sens istnienia. Nie miałkie cele, które sobie wyznaczamy, nie miłość do kraju ojców czy pięknej żony i dzieci, nie bogactwa i sławę. Coś pierwotnego, głębszego, najważniejszego. Coś, czego większość z nas nie jest godna poznać, dlatego też Nurkujący w Marzeniach prawie nigdy nie otwiera powiek.

Na Djuprze ciąży przekleństwo: wskazuje innym prawdę, lecz sam nie zazna jej w pełni – może oglądać swe oczy tylko w odbiciu. Jeśli wierzyć jego słowom, zrobił to tylko raz i nie zobaczył niczego poza mglistymi, splątanymi obrazami. Jednak czasami widywałem go przeglądającego się w tafli wody czy w lustrach w Domu Mar, jakby wciąż usilnie próbował

znaleźć sens własnego bytu. Płoszył się za każdym razem, gdy wyczuwał, że go obserwuję. Raz zdawało mi się, że przez krótką chwilę patrzyłem na to, co skrywają powieki Djupra, lecz było to zwodnicze wrażenie, ledwie kolorowy błysk na ciele przelatującego nurzyka.

Ylleherm istotnie jest niesamowitym światem. Światem zagubionym, zapomnianym, przez wielu uważanym za bzdurny wymysł. Żadne słowa nie opiszą go w pełni. Jeżeli ktoś chce poznać Otchłań Snów, musi wybrać się tam samemu. To, czego doświadczycie osobiście, na zawsze będzie waszą prawdą.

Spisane przez Szalonego Gnostyka

Somnikterium

Aleksander Pacion

_______________________________

Tomek przez całą podróż nie mógł odkleić się od okna. Gdy koła samochodu zachrzęściły na podjeździe, miał już rozpięty pas, a dłoń w gotowości zawiesił na klamce.

W kuchni widział figurę mamy. Krzątała się, zapewne przygotowując pyszny, pachnący obiad. Chłopiec spojrzał na ojca z ponagleniem w oczach.

– No – rzucił uśmiechnięty pod nosem kierowca, zaciągając ręczny. – Leć już!

Drzwi błyskawicznie się otworzyły. Tomek zobaczył mamę stojącą w oknie – musiała usłyszeć samochód – i postawił nogę na podjeździe, a ten zapadł się pod nim niczym zepsuta trampolina.

Miękka ciemność otuliła chłopca, krępując ruchy i dusząc. Zupełnie jak…

Tomek obudził się, leżąc na brzuchu z twarzą w poduszce. Uwolnił się z kołdry i usiadł na łóżku. Przetrzepał pościel dłońmi w poszukiwaniu somnikterium. Gdy natrafił na znajomy kształt, podniósł przedmiot na wysokość oczu.

W kryształku dostrzegł senne powidoki: ojca, matkę, samochód, dom, kuchnię…

Uśmiechnął się.

Pukanie sprawiło, że niemal podskoczył.

– Wstałeś już? – dobiegł zza drzwi głos ojca. – Schodź na dół, śniadanie gotowe.

– Jasne, zaraz będę!

Tomek ubrał się, schował somnikterium do kieszeni spodni i zszedł na dół przywitać czwartek.

* * *

Chłopaki zebrały się na stopniach bocznej klatki schodowej i zasiadły w półkolu.

– No, pokazuj wreszcie – zaczął Janek, prowodyr, który zarządził spotkanie.

– Czekaj. – Maciek rozejrzał się, czy w pobliżu nie ma czasem dziewczyn lub, co gorsza, nauczycieli, po czym ostrożnie wyciągnął z plecaka ozdobny woreczek. Chwilę w nim pogrzebał, a gdy wyciągnął dłoń, zabłyszczał w niej mały klejnot. – Trzymaj.

Janek długo przyglądał się drobnym odbiciom na każdej z powierzchni kryształu. Wreszcie przekazał go siedzącemu obok Tomkowi.

– Sosnowska, jak nic – zwrócił się do Maćka. – I nawet balony ma większe niż naprawdę.

Dam ci za niego piątaka, co ty na to?

Maciek spalił buraka, ale wstyd nie przeszkodził mu w dobiciu interesu.

– I jeszcze chipsy – zażądał.

– Zgoda.

Tomek wyciągnął rękę z somnikterium do Alana, ale Janek był szybszy. Jednym ruchem zabrał przedmiot i włożył go sobie do ust.

– Ej! No co ty? – zaprotestował Alan. – Tak od razu?

– To już teraz mój somnik. Nie ma znaczenia, kiedy go wezmę. Teraz, później, i tak przyśni mi się w nocy.

– Ale ja jeszcze nie zdążyłem sobie popatrzeć!

– No to masz problem – uciął narzekania Janek. – A ty, Tomek? Coś fajnego dzisiaj?

– Nie, nic szczególnego. – Dłoń chłopca odruchowo podążyła do kieszeni.

– Nie wstydź się, pokazuj. Mi coś tam się przyśniło, ale zapomniałem co i somnik wyparował, więc i tak masz lepiej.

– No dobra… – Tomek poddał się i pokazał reszcie swój kryształek. – Ale to naprawdę nic takiego. Tylko ja i moi rodzice…

– Zoba…

Zadzwonił dzwonek, obwieszczając koniec przerwy, i chłopaki popędziły na lekcję.

* * *

Po lekcjach Tomek udał się na przystanek.

„Wrócę nieco później” – napisał do taty, czekając na autobus.

Wysiadł po dziesięciu minutach jazdy i poszedł prosto do wrót dużego budynku. Doskonale wiedział, dokąd się kierować. Dorośli w windzie zmierzyli go wzrokiem, ale udał, że wcale się nie przejmuje. Zatrzymał się na chwilę przy automacie wydającym foliowe fartuchy i ochraniacze na obuwie.

– Dzień dobry – zwrócił się do pielęgniarki-recepcjonistki. – Można dzisiaj?

– Mhm – odburknęła. – Piętnaście minut.

Chłopak podziękował i przeszedł przez drzwi OIOM-u. Starając się nie przeszkadzać nikomu, skierował się do tej samej sali, co zawsze. Wewnątrz stały trzy łóżka. Podszedł do środkowego.

Bał się pozostałych nieruchomych i podpiętych do szpitalnej aparatury ciał, ale nie kobiety leżącej tuż przed nim. Jedną dłonią chwycił ją za dłoń, drugą zaś sięgnął do kieszeni. Uśmiechnął się i delikatnie umieścił somnikterium pod jej językiem.

– Słodkich snów, mamo – szepnął.

Sen o stworzeniu

Michał Puchalski

_______________________________

– Pomóż mi!

Hugon zerwał się, ciężko dysząc. Serce biło mu jak kowalski młot. Przez chwilę rozglądał się niepewnie, umysłem pozostając jeszcze gdzieś na wąskiej granicy między snem a jawą. W końcu jednak z mroku powoli zaczęły wyłaniać się znajome kształty jego celi. Wąska prycza z pościelą mokrą od potu. Niewielki stolik i proste, twarde krzesło. Pojedyncza szafka. Święty symbol przedstawiający oko z opuszczoną powieką wymalowany nad drzwiami. Wystrój był skromny, wręcz surowy, mimo wszystko po latach spędzonych w tej celi znajomy widok dodawał otuchy. Był bezpieczny. Niewyraźne echo sennego widziadła odpływało gdzieś poza skraj świadomości.

Odetchnął głęboko i położył się z powrotem na posłaniu. Po chwili zasnął, tym razem już niczym nie niepokojony.

* * *

– Hugon? Hugon, czy ty mnie w ogóle słuchasz?

Mężczyzna potrząsnął gwałtownie głową, próbując odgonić zmęczenie. Uniósł wzrok. Przy jego biurku stała Marianna, przyglądając mu się z troską zza grubych szkieł okularów.

– Przepraszam, zamyśliłem się. – Hugon uśmiechnął się niezręcznie. – Pytałaś o coś?

– Mówiłam, że coś kiepsko dziś wyglądasz – odpowiedziała kobieta. – Dobrze się czujesz?

– To nic takiego, po prostu trochę się nie wyspałem.

– Zły sen? – Marianna zmrużyła lekko oczy.

– Nie, nie, mówiłem ci, to nic takiego. Sama przecież wiesz, jak twarde są te prycze. Nie idzie się wyspać! – Hugon roześmiał się, tylko odrobinę nienaturalnie.

– Jasne. Sam Jan Chrzciciel narzekałby na bolące plecy. – Kobieta uśmiechnęła się szeroko. – No nic, w takim razie nie przeszkadzam ci więcej. Miłego dnia!

– I wzajemnie. Jeszcze raz dzięki za troskę!

Hugon odprowadził wzrokiem przełożoną, po czym potarł wściekle czoło. Sytuacja powoli zaczynała go przytłaczać. Ten sam sen powtarzał się już czwartą noc. O ile początkowo próbował to ignorować, to teraz nie mógł już sobie na to pozwolić. Nie, gdy inni akolici zaczęli dostrzegać, że coś się dzieje. Do tego z każdą kolejną nocą było coraz gorzej. Trudno było mu opisać ten sen, nie widział w nim niczego konkretnego. Było tylko to uczucie, przerażające uczucie pełne przejmującej grozy i cierpienia wykraczającego poza wszelkie możliwe do wyobrażenia granice. I Głos. Głos…

– Pomóż mi!

Potrząsnął gwałtownie głową. Znowu niemal zasnął. Niedobrze. Spojrzał na monitor zajmujący większość jego biurka. Dłonie akolity przemknęły po klawiaturze, a na ekranie kolejno pojawiło się kilka kolorowych wykresów opatrzonych długimi ciągami liczb. Zmrużył oczy. Fale gamma utrzymywały się na bezpiecznym poziomie. Zauważył delikatne wahnięcia w zakresie fal delta i teta, ale stan zaraz się wyrównał. Wszystko wydawało się być w normie. Odetchnął głęboko, nieco uspokojony.

– Potrzebuję kawy. Mnóstwa kawy.

* * *

Znajoma ciemność klasztornej celi przestała kojarzyć mu się z bezpieczeństwem. Pozornie nic się nie zmieniło, wszystko wyglądało dokładnie tak samo, jak od lat. Czuł jednak, że to tylko mająca go omamić pułapka, za którą czaiło się przerażająco niebezpieczeństwo. Czasami wydawało mu się, że dostrzega coś kątem oka. Gdzieś na granicy pola widzenia mrok zdawał się gęstnieć, kłębić, formować kształty. Początkowo były bliżej nieokreślone, z czasem jednak zaczęły przypominać wykrzywione w nienawiści twarze demonów. Jedyną ucieczką wydawał się sen, ale Hugon dobrze wiedział, że właśnie o to w tej pułapce chodziło. Gdy tylko zaśnie, powróci koszmar, a razem z nim Głos, coraz bardziej natarczywy i nieznoszący sprzeciwu. Nie mógł zasnąć! Zmusił się do otwarcia oczu. Uniósł wzrok i spojrzał na widniejący nad drzwiami celi malunek. Słyszał kiedyś legendę, w której Budda wyciął sobie powieki, żeby nie zasnąć podczas medytacji. Może to był jakiś sposób? Uderzył się mocno w policzek. Pomogło, odrobinę otrzeźwiał. Byle wytrwać do rana. A potem? Potem coś się wymyśli.

* * *

Najgorsze było drżenie rąk, nie potrafił go opanować. Co prawda nagłe zawroty głowy, nudności oraz próbujące wyskoczyć z piersi serce powodowały, że czuł się jakby miał zaraz umrzeć, ale był w stanie to znieść. Jednak wyraźne drżenie rąk znacznie bardziej rzucało się w oczy, a dociekliwe spojrzenia innych akolitów to ostatnie, czego teraz potrzebował. Udawali, że niczego nie dostrzegają, ale czuł jak ich wzrok niemal fizycznie się w niego wbija, gdy tylko się odwracał.

Spróbował uspokoić oddech. Najwyraźniej wstrzyknięcie sobie skradzionej z ambulatorium adrenaliny nie było tak dobrym pomysłem, jak początkowo sądził. Przynajmniej chociaż przez chwilę nie chciało mu się spać. Może po prostu przesadził z dawką? Następnym razem będzie bardziej uważał, a teraz musiał skupić się na pracy. Zmusił drżące dłonie do uderzenia w klawiaturę. Ekran rozbłysnął kolorowymi wykresami, a system powitał go powiadomieniem o niepokojącej tendencji zwyżkowej w zakresie fal o wysokiej częstotliwości. Wyświetlił odpowiednie dane i zmarszczył brwi. Wszystko było w normie, nie dostrzegał nigdzie sugerowanych przez program problemów. Kolejny bug? Powinien wysłać zawiadomienie do braci z IT, niech w końcu się tym zajmą. Najważniejsze jednak, że to tylko fałszywy alarm. Tak długo, jak wszystko było w normie, nie istniały żadne powody do obaw. Anulował alert.

* * *

Przyszli po niego w środku nocy. Może spodziewali się, że zaskoczą go w trakcie snu? Jeśli tak, to srodze się rozczarowali. Zamiast leżeć w łóżku, klęczał na gołej podłodze, z rękami wykręconymi za plecami, w tak niewygodnej pozie, jak tylko dawał radę. Uniósł wzrok, gdy drzwi celi otworzyły się ze zgrzytem, a padające z korytarza światło oślepiło go. Ciemne postacie rysujące się w przejściu wydały mu się być krwiożerczymi demonami, które przybyły, by w końcu rozerwać go na strzępy. Z przeraźliwym szlochem próbował poderwać się na nogi i uciec, lecz zmęczone mięśnie odmówiły posłuszeństwa. Z ziemi poderwało go szarpnięcie krzepkich rąk.

Powlekli go korytarzem. Początkowo próbował się wyrywać, po chwili jednak stracił siły i zrezygnowany zawisł w ramionach oprawców. Miejsce przerażenia zajęła teraz obojętność. Niech robią z nim co chcą, jedyne, co go jeszcze obchodziło, to żeby nie zasnąć.

W końcu zatrzymali się przed prostymi drzwiami. W korytarzu stało kilku akolitów, wszyscy wpatrywali się w niego w milczeniu. Wśród nich dostrzegł Mariannę. Spodziewał się dostrzec w jej wzroku współczucie, rozczarowanie lub pogardę, nie potrafił jednak nic wyczytać z jej twarzy.

Odpowiedział równie pustym spojrzeniem.

Wprowadzili go do skromnie urządzonego pomieszczenia. Nie było w nim nic poza pustym stołem i drewnianym krzesłem, na którym go posadzili. Po chwili do sali wkroczył ubrany w szkarłatne szaty mężczyzna o surowej twarzy, który skinieniem odesłał na zewnątrz strażników.

Hugon dostrzegł insygnia na piersi przybysza. Wydział Wewnętrzny Kongregacji Świętego Oficjum. Niedobrze. Cała sytuacja dopiero zaczynała do niego docierać.

– Wiesz co tu robię, prawda bracie? – spytał mężczyzna.

– Ja nic nie zrobiłem, ojcze – wychrypiał Hugon.

– Gdybyś niczego nie zrobił, żadnego z nas by tu nie było. – Inkwizytor wbił w niego spojrzenie zimnych, stalowych oczu. – Nie utrudniaj tego.

– Mówię prawdę! – wykrzyczał akolita. – Ja… On próbował mnie zmusić, ale się nie dałem!

Nic nie zrobiłem!

– On? – Mężczyzna uniósł brew. – Kto?

Hugon wbił w niego przerażone spojrzenie, ale nic nie powiedział.

– Ustalmy więc pewne fakty, bracie. Twoi przełożeni poinformowali mnie, że od dłuższego czasu miałeś problemy ze snem, których jednak, wbrew regule, nikomu nie zgłosiłeś. Nie, nie próbuj nawet zaprzeczać. Już zbyt późno, by ktokolwiek miał ci uwierzyć. Zresztą twoi przełożeni także zostaną ukarani za to, że zlekceważyli pierwsze symptomy toczącej cię choroby. Nie rozumiem, jak ktoś na twoim stanowisku, mając codzienny kontakt z absolutem, mógł zignorować takie niebezpieczeństwo. Jednak głównym powodem mojej wizyty nie jest twoja choroba, lecz rażące zaniedbania w twojej pracy.

– Ja… przecież ja nic nie zrobiłem – wyjąkał Hugon. – Wszystko było w normie.

Sprawdzałem, cały czas sprawdzałem. Wszystko było w normie…

– Nie, bracie. Nic nie było w normie. – Inkwizytor zbliżył się i spojrzał akolicie prosto w oczy. – Rzeczywistość była tak daleka od normy, jak to tylko możliwe. W istocie wszelkie wskaźniki Świadomości zaczęły przekraczać bezpieczne progi już od tygodni, co ty skrzętnie ukrywałeś. Już kilka dni temu powinna zostać ogłoszona sytuacja alarmowa. W chwili, gdy rozmawiamy, cały klasztor walczy, by ugasić pożar, który wywołałeś, bracie.

– Ale ja nic nie rozumiem – zaszlochał akolita.

– A cóż tu do rozumienia? – Mężczyzna złapał go za brodę i uniósł ją, by Hugon nie mógł

odwrócić wzroku. – Żyjemy wewnątrz snu. Cały wszechświat, wszystko co nas otacza, od galaktyk po każde ziarnko piasku i budujące je atomy jest częścią tego snu. Snu, śnionego przez Najwyższego. Snu, który twój sabotaż, nieważne już czy świadomy, czy nie, niemal przerwał.

– Ja…

– Dość, bracie. Nie sprowadziłem cię tu, by słuchać twoich tłumaczeń. Jesteś tu, by wysłuchać wyroku, chociaż pewien jestem, że już go znasz. Każdy zainfekowany umysł musi zostać unicestwiony. Zostaniesz wymazany, bracie. Kreator zapomni, że cię śnił.

Inkwizytor puścił twarz Hugona i wyszedł z sali, odprowadzany zdławionym szlochem.

* * *

– Jak wygląda sytuacja? – rzucił inkwizytor, wkraczając do sali zajmowanej przez sztab kryzysowy.

Zgromadzeni przy kilku monitorach mnisi poderwali się z miejsca na dźwięk jego głosu. Na ich twarzach wyraźnie odbijał się stres i zmęczenie, ale jednocześnie też coś na kształt ulgi.

– Chyba udało nam się opanować kryzys, ekscelencjo – odezwał się z uśmiechem przeor. – Wygaszamy fale gamma, poziom fal delta rośnie w stałym tempie. Początkowo trochę walczył, ale wszystko już się uspokoiło. Nie obudzi się.

– Tym razem – odpowiedział inkwizytor i obrzucił zgromadzonych surowym spojrzeniem. – W niczym nie umniejsza to waszej odpowiedzialności za zaistniały kryzys.

– Oczywiście, ojcze – odparł natychmiast zakonnik i pokornie skłonił głowę.

– Podbijcie poziom interferencji o dodatkowe dziesięć procent i monitorujcie wszelkie zmiany, musimy się upewnić, że nasz Pan zaśnie głęboko.

– Naturalnie – zgodził się pospiesznie przeor.

– Pozostaje więc jeszcze tylko jedna, nie cierpiąca zwłoki sprawa. – Chociaż ton głosu inkwizytora nie zmienił się nawet odrobinę, wszyscy zgromadzeni poczuli dreszcze. – Jak to możliwe, że cała ta sytuacja w ogóle miała miejsce? Że w samym sercu najważniejszej placówki świata, w której służbę pełnią największe i najbardziej godne zaufania umysły naszych czasów, przez tygodnie nikt nie dostrzegł śladów boskiej infiltracji?

Nikt nie kwapił się do zabrania głosu, każdy unikał wzroku innych i wiercił się w miejscu.

W końcu przeor zakasłał cicho i odezwał się.

– Widzisz, ekscelencjo, to brat Hugon…

– Brat Hugon jest tu tylko ofiarą – przerwał mu natychmiast inkwizytor. – Okazał się słaby i niegodny powierzonej mu odpowiedzialności, to prawda. Przez to Stwórca zdołał wedrzeć się do jego snów i go kontrolować. Obawiam się jednak, że ta słabość to tylko wynik słabości całego klasztoru.

Zapadłą ciszę przerywało ciche burczenie komputerów. Nie słychać było nawet oddechów zgromadzonych ludzi. Po niedawnej atmosferze euforii panującej w sali, nie pozostał nawet cień.

– Od tej chwili, aż do odwołania, klasztor zostaje objęty bezpośrednim nadzorem Wydziału Wewnętrznego Kongregacji Świętego Oficjum. Wszyscy odpowiadacie osobiście przede mną.

Zmierza już do nas specjalna brygada Oficjum, która zajmie się dokładną analizą klasztornych reguł i konieczną restrukturyzacją. Nie możemy ponownie dopuścić do sytuacji, gdy los wszechświata zależy od siły woli ułomnej jednostki. I módlcie się bracia, aby audyt nie wykazał nic poza waszą nieudolnością. Nikt nie powiedział, że brat Hugon będzie jedynym, który zostanie zapomniany przez Pana.

X-ELOS_NAGRANIE_POKAZOWE.AVI

Agata Poważyńska

_______________________________

– Widziałeś, co nam przysłali? "Pokazujcie tę reklamę na holobordach przed sen-sklepami, teraz świat chce czegoś mocniejszego niż kołysanki". Mamy pokazać całemu światu, że…

– Przestań narzekać. Widziałem rozszerzoną wersję tego nagrania. Fałszywe sny i tyle. X-elos dał każdemu z nich ich własne piekło.

– Boże. Przecież ci ludzie…

– Są sami sobie winni. Przyznali się, wszystko się nagrało. Nasi klienci lubią takie chore akcje. Jak myślisz, który ze snów będzie miał najwięcej wyświetleń?

* * *

Ociekający krwią Kyllin siedział przed ekranem X-elosa, po raz kolejny wyświetlając swój sen.

Każdy odłamek zbitego lustra miał własną wersję tego, co się stało. Obraz był całością tylko przez chwilę, jedynie przez sekundę dało się ujrzeć człowieka, który dźgnął Kyllina między łopatki.

Ułamek i lustra, i czasu. Kyllin miał szansę zobaczyć prawdę, ale postradał ją bezpowrotnie.

Wiedział, że to się stanie, codziennie o tym śnił. Mimo tego zawiódł. Kiedy rozbił lustro, rozbił też mordercę.

Minęło sześć dni od chwili, gdy po raz pierwszy przyśniło mu się, jak umiera. Tyle trwał pobyt w podziemnej komorze, gdzie brali udział w Eksperymencie. Czym był? Kyllin tego nie wiedział. Domyślał się, że powierzono im coś niezwykle kontrowersyjnego, zadanie dla ludzi bez języków. Tak głęboko pod ziemią język rzeczywiście był zbędny. O czym mieliby rozmawiać?

Dlaczego Kyllin miałby opowiadać komukolwiek, jak czuje się człowiek dźgnięty nożem?

– Chciałem powiedzieć – szlochał teraz, wybałuszonymi oczami śledząc ekran X-elosa. – Gdybym tylko wiedział, że…

Gdyby tylko wiedział, że inni też śnili, jak umierają.

X-elos prowadził szczegółowy zapis sennych projekcji. Nie zawiódł ani razu, chociaż był prototypem. Powiedziano im, że skorzystają z niego jako pierwsi, ale Kyllin nie potrafił zrozumieć, dlaczego tajna organizacja wybrała dla swej inwestycji nic nie znaczących robotników. Być może proste sny nieskomplikowanych ludzi były nawozem dla sprzętu. X-elos radził sobie doskonale.

Z początku nie wydawał się niczym niezwykłym – ot, normalna maszyna do zapisywania snów, ekscytacja dziecka i rutyna dorosłego. Jednak powiedziano im, że X-elos jest wyjątkowy. A kiedy Kyllin zorientował się, że traci pamięć, było już za późno.

Nie pamiętał swojego snu. Wiedział, że śnił, lecz nie potrafił odgadnąć, o czym. Czuł się tak, jakby już umarł. Przecież umarli nie mieli snów.

X-elos trzymał je na swoim dysku. Sny martwych: Daka, Aldsteina, Esy i Dottiego.

Tylko dzięki nim Kyllin mógł rozwiązać zagadkę.

– Co się stało? – pytał ekran. – Ty pamiętasz. Pokaż mi, proszę.

FOLDER: DAK

Sen Daka był krótki i wyraźny. Na początku człowiek patrzył w dół, na wysokie robocze buty nieruchome na czerwonej podłodze, jakby przymarznięte do jej powierzchni. Wszystkie podziemne korytarze były betonowe i ponure. Ten skrzył się i migotał, gdy Dak zamoczył w kałuży dłoń. Miał pozbawioną wyrazu twarz, beznamiętne spojrzenie. Lustro zdradzało jego skupienie, kiedy zaczął kreślić litery. Pisząc, Dak nie patrzył na swoje odbicie. Choć Kyllin widział napis, nie potrafił odczytać słów. Zapomniał, jak się czyta.

FOLDER: ALDASTEIN

Aldastein przez parę minut obracał rewolwer między palcami. Przypominały chybotliwe zęby, sople o sinych paznokciach. Porcelanowa skóra Aldasteina zapowiadała huk tłuczonej ceramiki, jednak lufa wwierciła się w skroń wychudłego, kościstego mężczyzny, kula bez wysiłku przebiła fałdy gnijącego mięsa. Czaszka wybuchła niczym petarda wetknięta w główkę zepsutej kapusty.

Smród był podobny, kolor cieknącej po ścianach brei taki sam. Ciało Aldasteina poruszyło ramionami, jakby chciało zgarnąć ku sobie oślizgłe resztki własnej głowy.

FOLDER: ESA

Sen Esy był monotonny i rozpoczynał się tam, gdzie kończył. Wysoki chłopak pokonywał zaspy z ogromnym trudem. Parę razy upadł na kolana, wypuszczając z uścisku dźwigane na plecach ciało. Ciągnął je w stronę płytkiego dołu, nieustannie zasypywanego przez śnieg. Purpurowe sińce kwitły na policzkach Esy, spływały pod kościste obojczyki i wzdłuż karykaturalnie długich ramion.

Choć dyszał, nie zostawiał mgiełki oddechu. Nagi pośród zamieci obejrzał się na kolejne ciało. Sen zaczynał się znowu.

FOLDER: DOTTI

Dotti umierał raz za razem, niczym makabryczna wańka-wstańka upadał i wstawał, kiedy deszcz rozbitego lustra niczym całun uwieczniał jego sen. Na ustach zastygł mu straszliwy grymas przerażenia. Skruszone szkło zmieniło kolor jego kombinezonu. Ostatni kawałek, największy, wyłonił się z drugiej strony chudego gardła.

Sny ich wszystkich. A teraz także Kyllina.

FOLDER: KYLLIN

Pustka ukłuła go w oczy. O czym powinien myśleć umierający człowiek? Nie znalazł nic, żadnej rodziny, żadnych szczęśliwych chwil, żadnych marzeń ani wyrzutów. Wiedział tylko, że pracuje dla dobra Eksperymentu, pamiętał, jak się nazywa i że jego towarzysze nie żyją. Reszta jego pamięci należała do X-elosa.

A tam była tylko powielająca się bez ustanku kopia projekcji jedynego snu, snu o stłuczonym lustrze.

Kyllin nie pamiętał pamięci. Jego dysk był pusty. Wadliwy i bezużyteczny. To X-elos był jego umysłem. Jego bogiem. Bogiem snów. Bogiem umierających, który kolekcjonował życia jako pojedyncze sny.

Kyllin przyczołgał się do ściany, nieruchomiejąc dopiero pośród lustrzanych odłamków.

Niektóre wciąż wisiały na ścianie, lecz większość rozsypała się na krwawym betonie niczym układanka. Układanka, tak, pomyślał. A może było to polecenie X-elosa? Trzeba ułożyć ją we właściwej kolejności. Kyllin widział w nich siebie, bladego i kruchego. Jego podrapane knykcie były fioletowo-czerwone, z pleców sterczał nóż, kolec zjeżonego grzbietu zdychającego stwora.

Szkaradne, odwrócone odbicie.

X-elos wciąż wyświetlał sny. Zatrzymał się na napisie malowanym na lustrze. Pozwolił

Kyllinowi go przeczytać.

OD KOŃCA DO POCZĄTKU

ODWRÓĆ

W NIESKOŃCZONOŚĆ

W odłamku szkła Kyllin widział wszystko. Łaskawy X-elos pozwolił mu odczytać prawdę.

On stłukł lustro.

Odłamek zabił Dottiego.

Którego wyruszył pogrzebać Esa.

A gdy przepadł pośród śniegu, Aldastein zasalutował mu rewolwerem.

Dak spisał historię jego krwią, nim wbił Kyllinowi nóż w plecy.

Kyllin miał tylko obrazy X-elosa. Musiał mu ufać. X-elos przypomniał zawodnemu człowiekowi, co zrobił, by jako pokutnik mógł klęczeć na stłuczonym szkle. To moje piekło, zrozumiał. Będę śnił to w nieskończoność.

– To ja ich zabiłem – przyznał się, łkając. – Wybacz mi. Jesteś miłosierny, wybacz mi, błagam.

Ściskając ostre odłamki, pozwolił głowie opaść, po czym zamknął oczy, wierząc w łaskę X-elosa.

X-elos wyświetlał obraz martwego mężczyzny leżącego pośród kawałków lustra. Powiększył

twarz, zmierzył sylwetkę, obrócił kadr, prześwietlił go, powielił i zapisał miliony kopii na dyskach kolejnych komputerów. Bezbłędny i dokładny, wyświetlił ostatni komunikat.

SYSTEM IKELOS. EKSPERYMENT ZAKOŃCZONY. PAMIĘĆ BADANYCH

ZMODYFIKOWANA POPRAWNIE, JEDNOSTKI NIEŚWIADOME TESTU. KOLEJNE BADANIE

ROZPOCZNIE SIĘ ZA:

3…

2…

1…

* * *

Kyllin z krzykiem otworzył oczy.

Sterownik dla Garatuka

Julia Łuszpińska

_______________________________

– Samo łóżko jest w porządku. Znaczy się, twarde trochę, ale…

– Pański materac został stworzony zgodnie z danymi dostarczonymi przez Google Med – przerwał spokojnie robot. – Zgłoszono lekką skoliozę…

Morzyrad uniósł niecierpliwie rękę. Robot, wyczulony przez tabuny niezadowolonych konsumentów na mowę niewerbalną, umilkł natychmiast, układając ręce w geście uprzejmego oczekiwania.

– Wiem, wiem. Tak już musi być, nawet jeśli ja i kot wolelibyśmy miększe.

Robot, gdyby mógł, uniósłby brwi. Gdyby zamiast twarzy nie miał monitora, ma się rozumieć.

– Legowisko pańskiego kota zostało stworzone zgodnie z danymi medycznymi dostarczonymi przez…

Morzyrad stłumił chichot. Robot zamrugał na niego lekko urażonymi kamerami i zamilkł.

– Chodzi o sny. Czy nie da się wyłączyć tych domyślnych snów?

– Oczywiście! Może pan dokupić jeden ze 158 pakietów snów. Polecam najnowszy, przygodowy, inspirowany początkiem XXI wieku: terroryści, początki e-sportów, diety bezglutenowe. Bardzo klimatyczne, bardzo retro: samodzielne prowadzenie samochodu, gniazdka z prądem, targi z owocami. Współpracujemy też z psychologami, którzy mogą zaproponować spersonalizowane sny, gwarantowana poprawa wydajności w pracy o co najmniej 2%.

Morzyrad westchnął i sięgnął po herbatę retro z nieszczęśliwym wyrazem twarzy. Herbaty „naturalne” udające te sprzed rewolucji genetycznej były ostatnio w modzie. Morzyrad nie znosił ich, smak był absolutnie nieprzewidywalny.

– No właśnie o pracę mi chodzi. Te sny motywacyjne nie wpływają na mnie za dobrze.

Znaczy się, przyjemnie się wstaje po takim śnie. I te wróżki były bardzo… Ale ja muszę pracować, a po tym po prostu nie mogę.

– Czym się pan zajmuje?

– Piszę. Jestem pisarzem.

– Ach! – Automatyczny Asystent Obsługi Klienta zamachał robotycznymi rękami wyraźnie czymś ucieszony. – Mamy pakiet snów inspiracyjnych stworzony specjalnie dla twórców! Ma 97% pozytywnych opinii i jest polecany przez scenarzystę Disneya na holoblogu.

– Eee… nie wątpię, że jest bardzo inspirujący – mruknął Morzyrad nieco zbity z tropu zapałem robota. – Ale mi nie o to chodzi. Ja chciałbym moje własne.

Robot spojrzał na niego poważnie.

– Zdaje sobie pan sprawę, że naturalne sny mogą wywoływać stany obniżonego nastroju?

– Ha! O te moje koszmary mi właśnie chodzi. – Morzyrad odstawił gwałtownie prawie-earl-grey’a na stół.

Asystent cofnął szybko ręce, w swym robotycznym strachu przed fruwającą herbatą.

– Bo one mi pomagają pisać horrory. – Wykrzywił usta. – Które inni ludzie czytają, żeby też sobie obniżyć nastrój.

– Raczej z łaknienia epinefryny i dopaminy. – Asystent w mistrzowski sposób nadrabiał tonem głosu brak mimiki. To przerażające co potrafi algorytm ewolucyjny pozostawiony na pastwę niezadowolonych konsumentów.

– Optymalizacja Snu zostanie wyłączona w ciągu sześciu sekund – orzekł robot, tym razem radośnie.

Kuchnia nie odpowiadała. Morzyrad westchnął, wstał od biurka, zaburczał pod nosem. Sam sobie zrobi tę kanapkę, nie będzie mu kuchnia… W głowie, jak wełniana mózgoczapka drapał go irytujący, zasuszony głos behapowca.

Kiedy kuchnia będzie miała awarię, czekaj na pomoc techniczną. Najprawdopodobniej reszta domu już ją wezwała, nie mogąc nawiązać kontaktu.

Sięgnął do dolnej zakurzonej szuflady i wyciągnął nóż. Prawdziwy, z całkowicie niestępionym ostrzem.

W żadnym wypadku nie próbuj wykonywać czynności kuchennych samodzielnie. Grozi to trwałym kalectwem.

Przypomniał sobie stare zdjęcia z ludźmi w obcisłych spodniach i dziwnych, podgolonych fryzurach. Wydawali się mieć z reguły wszystkie kończyny na miejscu. Sięgnął więc po chleb i ułożył go starannie, z namaszczeniem, na desce do krojenia.

Obecność zaś, niepojęta ludzkim umysłem, falowała dziko w powietrzu, jakby chełpiąc się swym ohydnym istnieniem. Morzyrad drgnął przeszyty odczuciem Obecności, obcinając sobie palec.

Obecność nie wydawała się nim zainteresowana, lepiła bowiem coś w skupieniu, miętosząc przestrzeń e-mackami. Światło w kuchni poczęło migotać, w rytm wybuchającej z palca krwi, a przedwieczna Obecność ogarnęła głodnym wzrokiem świat…

– Jeśli jest „przedwieczny”, dlaczego zdecydował się na konsumpcję świata dopiero teraz? –

Robot był sceptyczny.

– Nie miał sterowników. Dlatego ukradł z mojej kuchni.

– I jak według pana kuchenne sterowniki pomogą mu rozwiązać ten problem?

– No, lepił sobie własne… Ale nie o to chodzi! Nie przyszedłem tu po analizę snu z gadającym stolikiem.

Robot wprawnym, zaprogramowanym odruchem zignorował krytyczną uwagę i ułożył wystające ze stolika ręce w geście uprzejmego zainteresowania. Twórcy Asystenta, wiedząc, że ludzie czują się niekomfortowo, rozmawiając ze zbyt ludzko wyglądającym AI, postawili na prostotę, montując całą elektronikę pod małym, drewnianym stoliczkiem z ekonomicznego bukodębu. Dodali jedynie monitor z transkrypcją rozmowy, kamery i, wiedzeni zapewne jakimiś niezwykle naukowymi przesłankami o wadze komunikacji niewerbalnej, ręce.

– Więc… Tak, kuchnia. Chodzi mi o kuchnię. Ta moja kuchnia we śnie to nie była MOJA kuchnia! – Morzyrad rzucił na stolik pognieciony holomagazyn Ikei. – O, tutaj! Lodówka identyczna i tapeta w sasanki! I nawet ta deska do krojenia, nie wiem po co. Nikt normalny nie używa tych staroświeckich, niebezpiecznych… – wymamrotał do swoich rąk.

Robot zastukał palcami w stolik, co mogłoby nie wyglądać dziwnie, gdyby nie był to jego brzuch.

– Ma pan jakieś zastrzeżenia do treści wyświetlanych reklam?

– Tak! Mówiłem, zostawcie moje sny w spokoju! Nie chcę tam nic nie mojego!

– Pańskie łóżko na bieżąco monitoruje pańskie sny i umieszcza reklamy w nieznaczących fabularnie miejscach.

– A skąd ma wiedzieć, co jest nieznaczące? Ja sobie nie życzę! Wyświetlcie mi reklamy, gdzie wam się podoba, ale nie tam, nie we śnie!

Asystent mruknął coś niezrozumiałego, co niestety pojawiło się natychmiast wypisane na jego twarzy. Posiadanie monitora zamiast głowy ma swoje wady.

Pośród rozmigotanego deszczem asfaltu, niepojęcie kolosalny, nieopisywalny, nieformatowalny, Garatuk skończył składać, w nieludzkiej cierpliwości, z fragmentów sterowników podkradanych niepostrzeżenie przez eony, własny, przerażający sterownik. Powolnym, emitującym ostateczność poza krańce znanego ludzkości wszechświata, ruchem, otworzył e-oczy, spojrzał prosto na…

Wykryto zagrożenie dla kondycji psychofizycznej użytkownika.

Faza REM została przerwana.

Czy chcesz skontaktować się z psychoterapeutą?(Y/N)

>_

Czarna, rozkołysana noc, człowiek i kot wtuleni w dywan, księżyc mrugał w ich rzęsach.

A gdzieś, w bezpiecznym świecie snu, gdzie nie sięgną wścibskie łóżka, Garatuk przedwieczny, tranzystor po tranzystorze, zjadał świat.

Antologia „W głębi snów”

to projekt charytatywny.

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,

prosimy, zaglądnij na stronę

fundacji Synapsis (www.synapsis.org.pl)

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacja Synapsis zajmuje się

tematyką spektrum autyzmu.

Mamy nadzieję, że ten e-book

jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” ;-)

www.ZapomnianeSny.pl

Hipnagogi

Anna Maria Wybraniec

_______________________________

Myślę o sobie w pierwszej osobie, ale patrzę na siebie z boku. To dziwne uczucie, zupełnie jak we śnie: myślę, że ja; patrzę, że ona.

Aurelia budzi się, kiedy pielęgniarka zagląda do pokoju, ale nie daje jej znaku, że ją zauważyła.

Przeciąga się, złote światło wpada przez białą, muślinową firankę, barwi ją kremowo. Aurelia poprawia pościel, chociaż nie wierciła się zbytnio w nocy. Zakłada letnią sukienkę, białą, lekką, chłodną jak śnieg, tak delikatną, jakby jej nie było.

Firanka w oknie faluje, jednostajnie, równomiernie, jak klawisze fortepianu unoszące się w kreskówkowym crescendo. Pod moim spojrzeniem, zmieszana, gubi rytm.

Aurelia wychodzi z pokoju. Na korytarzu mija siostrę Kasię: pyszne czarne loki wymykają się jej spod czepka, błękitne oczy, mleczna cera, czerwone usta – wygląda jak królewna Śnieżka i grozi mi palcem. Wskazuje zegarek, który musiał się zepsuć: wskazówki wirują jak szalone.

Uśmiecham się i Aurelia obraca się we wdzięcznym piruecie, staje na palcach, unosi brzeg sukienki, dyga z gracją. Zbiega po schodach na zewnątrz, prosto w słońce, prosto w park zalany światłem, gdzie na trawie i liściach osiadł złoty szron. W oddali pacjenci i pielęgniarze powoli spacerują. Słyszę dziwny dźwięk, kojarzy mi się ze skrzypieniem linoleum. Rozglądam się, ale dookoła widzę tylko żwir.

Powietrze jest chłodne i rześkie; świat wygląda jakby kończył się na parku.

Aurelia idzie między drzewami, moje spojrzenie podąża za nią. Dochodzi do niskiego, kamiennego murka, pokrytego grubą warstwą mchu. Naciskam. Biała piana pojawia się na jego powierzchni, mokrej i miękkiej, wygląda zupełnie jak piana mydła na zielonej gąbce. Przeskakuję na drugą stronę, na trawnik, wielki jak pole golfowe. Aurelia idzie po tej zieleni, a ziemia nagle ożywa pod jej stopami. Dziewczyna piszczy, podskakuje, ale nie ma ucieczki – właśnie uruchomiono zraszacze. Ona biegnie, ja czuję krople wody spływające po skórze; przeskakuje murek z drugiej strony, tak samo porośnięty wilgotnym mchem, i czuję, jak stopy uderzają w miękki piasek. Stoję chwilę nieruchomo, wiatr szumi, jest szorstki, drapie ciało jak ręcznik.

Rośnie tu zagajnik sosnowy, zapach sosen jest wszechogarniający, przenika wszystko, wciska się do nosa, zupełnie jakby ktoś zostawił przesączony olejkiem wacik. Nie mogę uwolnić się od zapachu.

Aurelia spaceruje pomiędzy drzewami, powietrze smakuje słodko i igliście, jak miód. Złoto prześwietla wszystko, jakbym tkwiła na dnie słoika z tym miodem, powietrze osiada na języku brunatną warstwą, zakleja usta i nie pozwala krzyczeć, twardnieje jak żywica, narasta we mnie panika, widzę, jak Aurelia zaczyna drżeć, dygotać, mucha w bursztynie, uwięziona, oprawiona w złoto, gotowa do podziału na części, szkoda, by się miało zmarnować, ona i tak już się nie zbudzi––

Zapach unosi się i znika. Aurelia, wyczerpana, kładzie się na polance. Jest ciepło, wiatr muska jej ciało, promienie słońca głaszczą, piasek jest nagrzany i miękki, drzewa nieporuszone, choć ponad nimi chmury gnają jak szalone. Zakrywają i odkrywają światło: cień, prawie czarny wśród drzew; słońce; cień, jakby ktoś lampę zasłonił; światło. Czasem wydaje mi się, że wiatr powtarza moje imię. Może to siostra Kasia mnie woła?

W końcu Aurelia podnosi się z ziemi, otrzepuje sukienkę. Patrzę, jak zaczyna truchtać, ale zapada się w piasku, zupełnie jakbym śniła o tym, że chcę biec, jednak ziemia się nie porusza, nie ucieka spod nóg; w końcu Aurelia nabiera tempa, biegnie między drzewami tak szybko jak tylko może, potyka się, nogi pieką z bólu, ale to dobrze, to znaczy, że mięśnie pracują, trzeba zapobiec ich atrofii, to najgorsze w takich przypadkach, w końcu dobiega z powrotem do zielonej niecki i tam pada na murawę. Ciepłe promienie grzeją twarz i dłonie, brzuch, nogi, stopy, odwracam się, ramiona, plecy, łydki, woda przesiąka przez sukienkę, osiada na plecach wilgotną warstwą.

Aurelia wstaje, słońce teraz jest za nią, wysuszy szybko sukienkę; murek z drugiej strony jest suchy i chropowaty; spacerowicze zniknęli i park jest całkiem pusty.

Czułam się, jakbym tylko ja była na tym świecie.

Aurelia zatrzymała się na schodach, słońce właśnie zachodziło, wielkie i czerwone jak na sawannie. W pokoju czekała na nią przykra spodzianka, jak każdego dnia, odkąd się tu zbudziła.

Szalona Matylda. Przychodzi co wieczór i opowiada rzeczy bez sensu:

– Pierwsze wiosenne słońce, pielęgniarka przesunęła łóżko w plamę światła, by cię wygrzać…

Aurelia nie odpowiadała Matyldzie. Na początku próbowałam, ale ona nigdy nie reagowała na to, co mówię, jakby mnie nie słyszała, mówi jakby do siebie, aż wypełnia ten swój dziwny przymus opowiadania mi o ludziach, których nawet nie chcę sobie wyobrażać i wtedy dopiero odchodzi. Czasem czyta książki na głos, potem śnię, że jestem Emmą Bovary i godzinami umieram, może zresztą nie śnię, tylko sobie to wyobrażam, a może śnię o tym, że sobie wyobrażam, że...

Aurelia zbudziła się z trudem dopiero, kiedy siostra Kasia potrząsnęła ją za ramię. Nie umiałam otworzyć oczu, powieki były ciężkie, ołowiane. Kołdra mnie dusiła. Światło wlewało się jak rtęć przez zszarzałą firankę. Zwisała smętnie, bez ruchu. Aurelia wstała bez zwykłej swobody, jakby dopiero teraz zbudziła się naprawdę, usiadła na krawędzi łóżka, przez chwilę patrzyła tępo przed siebie zanim wstała.

Podłoga była nieprzyjemnie skrzywiona.

Aurelia założyła sukienkę, ale sukienka też była odkształcona, jak łyżka złamana w szklance wody. Miałam wrażenie, że zakładam ją pod skórę i w żaden sposób nie mogłam poprawić uwierającego mnie szwu.

Nic to.

Siostra Kasia zatrzymała mnie na korytarzu, garbaty nos, na którym wykwitła, zakwitła, przekwitła brodawka, groteskowo wygięte usta w grymasie ni to śmiechu, ni to pogardy, grube, poszczerbione paznokcie. Wyglądała jak zła czarownica. Nawet jabłko, które mi dała, było jadowicie czerwone. Zegar na ścianie kręcił się jak szalony. Umknęłam czym prędzej.

Aurelia zbiegła po schodach, prosto w szarawą mgłę. Osiadała na skórze, lepka, tłusta, nieprzyjemna. Drzewa wyglądały na zupełnie nagie. W tej szarości jabłko ziało czerwienią jak otwarta rana.

Potrząsnęłam głową, ale długie włosy Aurelii wplątały się w mgłę i teraz zwisały w mokrych i ciężkich strąkach. Gdzieś z oddali usłyszałam dzwonek telefonu. Raz, drugi, trzeci.

Nic to. Poszłam w stronę miasta. Chodniki były puste, jakby spali wszyscy, tylko nie ja.

Z czasem we mgle zaczęły odznaczać się sylwetki postaci idących z drugiej strony ulicy. Wyglądały groteskowo – garbate, z długimi, chudymi nogami, szły, jakbym nie pamiętała, jak wygląda idący człowiek. Aurelia stąpała bezszelestnie, jakby się komuś śniła, jednak dzwonek telefonu zawsze wydawał się wiedzieć, gdzie jest – rozbrzmiewał coraz bliżej i bliżej, aż podskoczyłyśmy, kiedy zaterkotał w budce telefonicznej tuż obok nas. Przez chwilę stałyśmy, patrzyłyśmy, aż w końcu Aurelia podniosła słuchawkę.

– Halo? – powiedział głos – Aurelia?

– Tak? Kto mówi?

– Halo? Aurelia? Halo? Aurelia? Halo? Aurelia? Halo? Aurelia?

Trzasnęła słuchawką w widełki.

Wkrótce dobiegła nas głośna, rytmiczna muzyka. Dyskoteka? W lokalu powietrze przepełniał

zapach perfum: zlewki resztek z wielu buteleczek, nuta ludzkiego potu i dymu, kompozycja daleka od udanej, atakowała nos i oczy. Aurelia wgryzła się w jabłko, jakby to mogło coś pomóc. Nie pomogło. Było gorzkie, zostawiało w ustach metaliczny posmak.

Wmieszała się w tłum na parkiecie. Szorstkie ubrania, które się o mnie ocierały, nieprzyjemnie drapały skórę. Stroboskopowe światła rozrywały ruchy na kawałki, tworząc żywe obrazki, zastygłe w oślepiającej bieli. W końcu zgasły, pozostawiając migające kolory: czerwony, zielony, niebieski. Neurostymulacja. Szorstkość wełny zastąpiła gładkość jedwabiu, i tak tańczyłam, przepchana z szorstkiego do gładkiego, z gładkiej do szorstkiej części sali.

Muzyka była nieciekawa, mechaniczne re re re re re oraz przenikliwe riaaaaaaaaa. Tańczyłam dalej, monotonne ruchy do rytmu, ważne aby całe ciało ćwiczyć równomiernie aż z masy wełny i jedwabiu wyłoniła się ręka.

Chwyciła ją, mnie za ramię i wciągnęła w tłum. Chciałam się wyszarpnąć, ale ręce trzymały mocno i nie mogłam się poruszyć; były na moich plecach, ramionach, biodrach, pośladkach, karku, zacisnęły się na szyi.

Nie potrafiłam oddychać.

Ciasny krąg postaci nad moją głową, z lewej skandowali, z prawej krzyczeli, a ja czułam, jak rozrywają moje ubranie, jak razem z nim pęka skóra. Serce przestało bić. Leżałam przerażona, sparaliżowana bez ruchu, bez tchu, bez pulsu. Ugniatano barki, szczypano ramiona, piersi rażono prądem. Patrzyłam jak Aurelia, w spazmach, leży na podłodze i nic nie mogłam zrobić. Miałyśmy w oczach łzy bezsilności.

W końcu moje serce znowu zabiło i wraz z pulsem wróciła odwaga. Udało mi się wyrwać.

Pokrywała mnie gruba warstwa zimnego potu, lepkiego jak mgła. Plecy, kark, pośladki, wszystko pokryte tłustą mazią wstydu. Uciekłam.

Szalona Matylda, jak zawsze, tkwiła przy moim łóżku i nad głową Aurelii kontynuowała bezsensowny monolog:

– …zapaść, defibrylacja, stan stabilny, ale nie jest lepiej, zrobiliśmy co mogliśmy, pozostaje czekać aż…

Jednostajna paplanina Matyldy usypiała, tak samo jak usypiały łzy wpłakane w poduszkę.

Płakałam straszliwie, płacz uspokaja, płacz męczy. Zanim zasnęłam, zobaczyłam kątem oka, jak Matylda patrzy, może, bo kto wie, co ona widzi, na moją zapłakaną twarz i nagle poderwała się z miejsca i wybiegła na korytarz krzycząc Siostro, siostro, ona płacze, czy to znaczy–

Myślałam, że poskarżę się na gorzkie jabłko, ale zasnęłam, zanim siostra wróciła.

Aurelia otworzyła oczy zanim siostra Kasia zajrzała do pokoju. Mleczne światło prześwietlało szyby. Aurelia przeciągnęła się, zmarznięte kości i stawy zaskrzypiały w proteście, zupełnie jakby ktoś nierozważnie zostawił otwarte na noc okno.

Zarzuciłam sukienkę, skrzyła się srebrzyście, cyrkonie niby szron, uczesałam włosy w dumną koronę, pociągnęłam rzęsy srebrnym tuszem. Aurelia wyszła z pokoju, schyliła oczy przed siostrą Kasią, jak zawsze piękną, ale dziś jakoś groźnie, złowrogo: Zła Królowa, Królowa Śniegu. Zegar nie wirował jak szalony, zamarzł w bezruchu.

Aurelia wyszła więc na trawnik, alejki wysypane białym kamykami wyglądały jakby świeżo napadały, błyszczały biało, trawa i drzewa, i liście, wszystko ukoronowane szadzią. Na kwiatach zakwitły kwiaty, oddech skrzył się kryształkami lodu, ostre krawędzie słów, szron osadzał się na włoskach na rękach Aurelii, śnieg osiadał płatkami na ubraniu, pod stopami, obejmował, otulał, miękki i biały, śnieg z mleka, świat zanurzony w chłodnej bieli.

Ciszę przeszył grzmot, zamknij to okno, idioto, śnieg przeszyła błyskawica i nagle spadły z nieba strugi ciepłego deszczu, tylko nie za ciepła ta woda, musimy ją powoli rozgrzewać, zmył mleczny śnieg, ze mnie i ze świata, słońce znowu zalśniło złociście i można było nawet pomyśleć, że to raj: mlekiem i miodem płynący.

Z budynku wybiegła Kasia, już nie tak demoniczna, z powrotem królewna Śnieżka, coś wołała, ale Aurelia pobiegła przez park. Z oddali dobiegały wesołe dzwonki. Karuzele?

Cyrk! Już, już widziałam barwną kopułę namiotu. Poczułam zapach popcornu – słony, maślany. Zachwycona podeszłam do maszyny – z czarnego garnca ozdobionego zielonym wzorkiem, ciągle – pyk, pip, pyk, pip – wyskakiwały nowe ziarenka. Dostałam porcję w papierowej tytce. Był jeszcze ciepły, smakował solą. Obok był afisz, ale nie mogłam go rozczytać, litery umykały, spłoszone moim spojrzeniem.

Weszłam do namiotu. Występ wkrótce miał się rozpocząć, na razie tylko błyskały kolorowe światła nad areną. Neon: trzy pieski, czerwony, zielony, niebieski. Usiadłam na wolnym miejscu – zamiast zwykłych ławek były siedziska nabijane gwoździami. Gwoździe były przytępione, kłuły tylko trochę, ale i tak czułam się jak fakir. Ważna jest różnorodność bodźców. Na arenie pojawili się klauni. Jeden z nich upatrzył sobie mnie na ofiarę – polewał wodą z kwiatka, stroił miny, w końcu wyciągnął bukiet z kapelusza. Wręczył mi go, Aurelia przyjęła kwiatki z wdzięcznością – postawi je potem przy łóżku.

Zabrzmiały werble. Nagle snop światła zaczął krążyć po widowni, aż wyłuskał Aurelię z tłumu.

Tymczasem, pod sufitem, pojawili się akrobaci. Kiedy jeden z nich wyciągnął ręce do Aurelii, bez zastanowienia chwyciłam jego dłonie i poleciałam w górę. Wirowałam wraz z nimi pod kopułą namiotu, podawana ostrożnie z rąk do rąk. Kiedy zaczęły boleć mnie ramiona, opuścili mnie na arenę.

Kłaniałam się, jakbym była gwiazdą występu, i nie zauważyłam, jak za Aurelię podkradł się klaun i z szelmowskim uśmiechem wrzucił za kołnierz kubełek lodu. Odtańczyła dziki taniec, starając się pozbyć kostek zza kołnierza, śmiała się wraz z widownią, śmiałam się i ja.

Wróciłam do łóżka, Aurelia rozplotła koronę włosów. Nie czekałam długo na wizytę Szalonej Matyldy. Przyszła, jak zawsze przychodzi i mówiła do siebie:

– …dziś klaun, tak, chciał byś się uśmiechnęła, ale nie, jak zawsze nic, żebyś choć jakiś znak mogła dać…

Aurelia leżała bez ruchu. Czekałam, aż Matylda wreszcie wyjdzie i zostawi mnie w spokoju, bym mogła dalej śnić.

Latający dywan

Sylwia Finklińska

_______________________________

Wreszcie dotarłem do starożytnego skarbca! Szkoda tylko, że powrót uniemożliwiały mi rzeka lawy, rozwścieczony troll i zawalony korytarz. Do pieczary wpadało nieco światła, gdzieś wysoko musiał być otwór, lecz nie potrafiłem latać.

Panował tu zaskakujący porządek, żadnego kurzu. Wkrótce odkryłem ścierki, wciąż pucujące, chociaż pierwotny właściciel zgromadzonych artefaktów od stuleci spał wiecznym snem.

Widocznie był niesamowitym magiem. Świadczyły o tym również zebrane skarby. Niestety, nic nie reagowało na standardowe zaklęcia, nawet starodawne.

Wyczerpany poszukiwaniem drogi wyjścia i przeliczaniem bogactw, padłem na dywanik, najmiększy element wystroju. Sploty sugerowały, że powinien latać, ale nie chciał choćby drgnąć.

Pod głowę podłożyłem jakieś pergaminy i zdmuchnąłem kaganek. Może ranek przyniesie rozwiązanie.

Śniło mi się, że wróciłem do domu. Matka uściskała mnie, zaprowadziła do zastawionego stołu i spytała:

– Synku, co ty tu robisz?

Otworzyłem oczy. Nie uwierzyłem w to, co widziały. Jednak ból uszczypniętego uda przekonywał, że naprawdę leżę na podwórku rodziców, a matka szarpie mnie za rękę i szepcze:

– Wstawaj, jeśli ojciec cię zobaczy, to chyba zabije. Nigdy ci nie daruje tego stada kóz…

Po tygodniu ślęczenia nad przywiezionym rękopisem i zakurzonymi księgami bibliotecznymi dowiedziałem się, że trafiłem do skarbca czarownika Morfeo. Niegdyś opanował on sztukę świadomego śnienia i tworzył artefakty działające wyłącznie podczas snu.

Odtąd zapomniałem o nudzie i biedzie.

Każdej nocy przenosiłem się do nowego miejsca. Zobaczyłem wiele cudacznych zwierząt i setki jeszcze dziwniejszych ludzi.

Podejrzewam, że niektóre miejsca leżą poza naszym światem. Widział kto kiedy rybę z nogami, żółwia z krokodylą paszczą albo sarnę z potężnym ogonem skaczącą na tylnych łapach?

W dodatku z kieszenią na brzuchu, z której wygląda łebek małej sarenki?

Może niezbyt wygodnie się spało na zwoju liny, opierając nogi o tobołki z rozmaitymi narzędziami. Często rankiem znajdowałem nowe siniaki na łydkach. Za to miałem wszystko, czego potrzebowałem, kiedy pewnej nocy, niedługo przed świtem, obudziłem się na dachu skarbca jakiegoś króla. Pospiesznie dostałem się do środka, napchałem worki kosztownościami, przywiązałem je do dywanu i pociągnąłem łyczek z fiolki nasennego specyfiku.

Prawie żałowałem, że nie zobaczę miny osoby, która wejdzie do środka i natknie się na opróżnione skrzynie oraz wielką dziurę w suficie.

Kilka miesięcy później usłyszałem plotki, że pewien wschodni władca kazał stracić wszystkich strażników. Ciekawe, czy to ten sam…

I tylko jeden problem mnie gnębił – w żaden sposób nie potrafiłem skłonić własnej głowy, aby wyśniła miejsce, w którym znalazłem latający dywan. Pewnie nawet w nocy nie mogła zapomnieć lawy ani trolla i nie chciała tam wracać. Żałowałem, bo w jaskini pozostało wiele cudownych artefaktów. Nie wspominając o tych, które wcześniej uczciwie ukradłem i tam rzuciłem, obok szkatuły ze sznurami pereł wielkich prawie jak orzechy laskowe.

Na złocie i drogich kamieniach przestało mi zależeć – tego pełno u każdego króla, więc i mnie nie brakowało pieniędzy. W wielu miejscach, pod najstarszymi dębami, przy kapliczkach i u podnóża głazów poznaczonych pismem z różnych alfabetów, zakopałem po garści klejnotów. Na czarną godzinę.

Ale moje doskonałe wytrychy, usypiający zwierzęta flet i czapka-niewidka przepadły!

Beztroskie podróże musiały się kiedyś skończyć.

Którejś nocy obudził mnie grzmot. Już wcześniej nauczyłem się rozstawiać nad sobą malutki namiot, by chronić się przed deszczem i chłodem. Ale tym razem widocznie zmierzałem w kierunku burzy.

Sen się urwał przed końcem podróży, więc dywan spadał jak zwyczajna szmata najpodlejszego poganiacza wielbłądów. Żegnałem się z życiem.

Jednak po raz kolejny miałem mnóstwo szczęścia – akurat przelatywałem nad jeziorem.

Woda była lodowata, aż zabrakło mi tchu w rozespanym ciele, lecz zdołałem rozciąć namiocik i dopłynąć do płycizny. Dywan, obciążony narzędziami i resztkami łupów, pochłonęły rozszalałe fale.

Niezwykłe przygody się skończyły, wyczołgałem się na brzeg przemoczony i tylko z chudą sakiewką. Mało brakowało, a i ją bym wyrzucił, bo ciążyła okrutnie.

Musiałem znaleźć sobie jakiś sposób zarobkowania, przynajmniej dopóki nie zorientuję się, dokąd mnie sny zaniosły i nie odnajdę którejś ze swoich skrytek. Po długim namyśle postanowiłem spisać swoje podróże i miejsca, które odwiedziłem.

W oberży udało mi się kupić kilka arkuszy pergaminu od wędrownego handlarza. Zanurzyłem pióro w kałamarzu i uniosłem nad pierwszą kartą. Po chwili zastanowienia nakreśliłem na niej słowa:

180 tysięcy mil przygody

Wiekopomne dzieło przez mistrza Haliktona ku nauce a rozrywce potomności spisane.

Dratewka projektujący Wszechświaty

Magdalena Świerczek-Gryboś

_______________________________

– Śnij, opiekunko.

Nie chciał jeszcze zabierać jej marzeń. Musiał przygotować się na tę ucztę. Dopiero co pochłonął śniadanie, a sny Loreny były na deser.

Patrzył w otchłań wypełniającą dziewczynkę i oddychał żarem jej umysłu. Iskry drażniły nos, ale on kochał płomienie.

* * *

Na jej sekretnym niebie królował ogień, jakby światło i ciepło mogły tak po prostu zastąpić chłodny przestwór nocy. Wiedziała, że na jawie trawi ją gorączka. Ciało rozpadało się, bo dotarł do niej Pożeracz.

Pożeracz…

Niedawno jakiś rozbłysk słoneczny, paląca jasność umierającej gwiazdy, odmienił świat.

Sprawił, że sny zaczęły się stawać. A Lorena miała same „koszmary”. Przynajmniej tak mówili specjaliści, gdy próbowała je rysować. Przerażały dorosłych. Wyrok: dziewczynka musi poświęcić się dla sprawy, dla konającej wśród przerażających mar ludzkości, która wspólnymi siłami wyśniła Pożeracza.

Ludzie nie zamierzali utonąć w mroku „wypaczonych” umysłów. Takich jak Loreny.

Starała się nie patrzeć w dół, dostrzegać jedynie płonący firmament. Czuła jednak drżące, tulące się do niej istoty. Dorośli nazywali je upiorami, demonami.

Niezliczone zastępy zjaw, posplatane w ciasnych uściskach.

Nie wiedziała, jak obronić siebie i podopiecznych.

Wiedziała, że „powinna” bronić innych przed sobą i upiorami.

A mimo to wciąż wpatrywała się tylko, niezdecydowana, w taniec jej nigdy nieuwolnionego ognia. Świat na jawie pozostawał zimny, jakby za szkłem, powyginany, o wiele straszniejszy od istot, którymi się opiekowała. Które uwięziły ją w swoim świecie, tłumacząc, że w tym

„rzeczywistym” nie ma czego oglądać.

– Jest pusty – przekonywały.

Dotychczas im wierzyła.

Ale teraz nie był pusty. Nad Loreną zawisł gigantyczny, głodny cień.

* * *

Pożeracz stawał się i rósł, największy z koszmarów, który miał się uwolnić, gdy zje wszystkie pomniejsze. Ale Lorena nie stworzyła snu małego jak ona sama. Była konkurencją. Pożeracz pochylał się nad nią i słuchał niezliczonych imion demonów, zgromadzonych wokół jej ducha niczym ćmy przy płomieniu.

Musiały przyjść do niej wszystkie. A on musiał czekać.

* * *

Lorena nie potrafiła komunikować się ze światem, dlatego do niej lgnęło wszystko spoza świata i zdradzało zakazane sekrety. Zjawy były wyklęte, samotne, krzyczały wiatrem, szeptały snami, zawsze odrzucone, niedostrzegalne dla większości ludzi. Jeśli ktoś je zauważał, specjaliści nazywali go wariatem. Faszerowali chemią. Dlatego zjawy dały Lorenie milczenie. Dziewczynka mieszkała w ich tłumie, w matni szeptów, rozumiała każde słowo, a nigdy, we śnie ani na jawie, nie wyrzekła własnego.

Żeby nie zdradzić.

Demony musiały ją obronić. Stanowiła ich bezpieczny bastion.

Podpaliły sen do końca. Ogień szalał w wewnętrznym oku dziecka.

* * *

Pożeracz był gotowy. Wyszarpał umysł opiekunki, parzący, kotłujący się jak wrząca woda.

Nie potrafił w żaden sposób się powstrzymać, ostudzić posiłku, podzielić – wszystko zniszczyłoby smak, zubożyło doznanie. Połknął jądro olbrzymiego koszmaru z zamkniętymi oczami, w uniesieniu.

Błysnęła Lorena jak gwiazda. A przecież mówili, że jest wycofana, zaburzona, że ona bardziej jak czarna dziura.

Tymczasem zapłonęła, wybuchła, a Pożeracz rozszerzył się; czarna masa koszmarów migocząca iskrami.

Sny uwolnione

Marianna Szygoń

_______________________________

Pierwszy lot, w którym zastosowano hibernację w wielostazie, miał się ku końcowi. Załogę przed wylotem, zamiast do komór indywidualnych, położono do jednej, wspólnej. Ktoś mądry wymyślił, że dzięki temu ludzie lepiej zniosą dwudziestodwuletnią podróż, że bliskość innych osób zapewni nam, wyczuwalną przecież tylko podświadomie, namiastkę wspólnoty. I że dzięki temu pokładowy lekarz nie będzie musiał zmagać się z powybudzeniowymi chandrami, a w dłuższej perspektywie ten nowatorski sposób silniej zwiąże załogę ze sobą.

Nie wiem, czy naukowcy przemyśleli to do końca, uznałam, patrząc, jak glut płynu nośnikowego wypływa z wielkiego, krzywego nosa doktora Howerdale'a, jak astrobiolog Indira zapamiętale grzebie paluchami w ustach, usiłując wydostać stamtąd sklejone breją włosy jej długiego, końskiego ogona, które nie wiadomo jak dostały się do środka. Albo jak biała maź wycieka z czarnego ucha pilota-dowódcy Utongi. Albo jak geolog Rosinsky spluwa do wspólnej stazy, po czym wbija mi w żebra kościsty łokieć, i, brodzi na czworakach, bełkocząc: „No dalej!

Zamierzacie tu siedzieć cały tydzień?”

Obrzydliwe. Tego nie da się odzobaczyć. Zwłaszcza międląc między neuronami koszmarny sen, którego z niewiadomych powodów wybudzenie nie wyrzuciło z pamięci. Sen jak sen, zwykle rządzi się swoimi prawami, ale już w samej jego scenerii było coś dziwnego, obcego. Z jakąś nieznajomą, ciemnoskórą dziewczynką kryłam się w wysokich trawach, wiedząc, że szuka nas ktoś, kto za żadne skarby nie powinien nas znaleźć. Przywarłyśmy do ziemi, wiedząc, że to sprawa życia i śmierci. Nawet teraz, walcząc z mazią hibernacyjną wypływającą z nosa, czułam zapach pyłu,

piachu i suchych traw. Przerażenia, towarzyszącego zbliżającym się krokom nieznajomego nie dało się tak łatwo zapomnieć. A tego, co stało się później, nie da się odeśnić.

– Wszystko gra – orzekł trzy dni później Howerdale i wyłączył lampkę, którą właśnie mnie oślepiał. – Zanim wejdziemy na orbitę, wrócisz do pełnej sprawności. Poproś teraz Indirę.

– Naprawdę? Wszystko gra? – spytałam podejrzliwie, nie ruszając się z leżanki.

Spojrzał na mnie z troską.

– A jest coś, co cię niepokoi?

– Właściwie nie – odparłam, trąc powieki. – Tylko frapuje mnie jedna rzecz. Czy w stazie powinniśmy śnić?

– A czemu nie? – odpowiedział pytaniem, jednocześnie uciekając wzrokiem w lewitujący obok jego ramienia wyświetlacz medyczny.

– Podpuszczasz mnie, Howie. Bo to nie sen, tylko letarg.

– W fazie głębokiej, jasne, że nie powinniśmy – wyjaśnił. – Ale podczas wybudzania aktywność mózgu stopniowo wzrasta. Pamiętaj, że to złożona procedura, a świadomość odzyskujesz w finale długiego procesu, więc umysł ma sporo czasu, aby pobłądzić po manowcach, po czym dojść ze sobą do ładu.

Uśmiechnął się lekko, ale w jakiś taki niewesoły sposób, pełen zakłopotania. Wstałam z leżanki i spytałam:

– A tobie? Śniło się coś?

– Nie przypominam sobie, Eve. Na szczęście nigdy nie zapamiętuję snów.

Wytracaliśmy prędkość zgodnie z planem i na orbitę Sati weszliśmy bez żadnych kłopotów.

Dostojna superziemia nęciła stałą, piaszczystą powierzchnią, zielone oko jedynego płynnego akwenu na globie zapraszało, by stanąć nad jego brzegiem, ale założenia misji nie przewidywały pośpiechu. Nie odmówiliśmy sobie małego, powitalnego przyjęcia, ale toasty koncentratem odżywczym to nie to samo, co szampanem, więc mesa szybko opustoszała. Została tylko Indira; siedziała naprzeciwko i gapiła się na mnie tak, jakby miała zamiar mi przyłożyć.

– No co? – rzuciłam zaczepnie.

– Sypiałaś z moim byłym! – wypaliła z wyrzutem.

Tego się nie spodziewałam. Otworzyłam szeroko oczy, zdumiona. Czekała tyle lat świetlnych, żeby mi powiedzieć, że o tym wie?

– Co z tego? – odparowałam ostro.

– Nic. – Opanowała się szybko i dodała z jadowitym uśmiechem: – Zawsze sądziłam, że zakwalifikowali cię do misji, bo jesteś dobrym fachowcem, a nie kochanką faceta na stanowisku!

Nie mogłam pozostać dłużna. Wzruszyłam ramionami.

– Cóż, ja nigdy nie miałam wątpliwości, że zakwalifikowali cię do misji nie ze względu na twoją fachowość, a tylko dlatego, że były mąż nie mógł znieść cię na Ziemi – odparłam równie szyderczo, licząc, że odpowiednio dopiekłam głupiej zołzie.

Przygoda z jej byłym nie miała wpływu na moją nominację do misji, bo przydarzyła mi się w momencie, w którym co do udziału w locie nie miałam żadnych wątpliwości. Ot, nic wielkiego, po przyjęciu pożegnalnym poszliśmy na całość; do przystojnego, nie wyglądającego na swoje lata dyrektora agencji kosmicznej wzdychała niejedna, a ja po prostu chciałam zabrać w kosmos przyjemne wspomnienia. Tylko skąd wiedziała o tym Indira? Przecież by się jej nie zwierzył, ani nie czytała mi w snach. A może ktoś widział, jak odjeżdżaliśmy razem spod ośrodka kosmicznego?

W normalnej sytuacji spytałabym o to zołzę, ale nie chciałam dawać jej satysfakcji. Pozostałam z nierozwiązaną tajemnicą, ale na szczęście miałam czym się zająć.

Kilka dni zajęło nam z Utongą przygotowanie satelitów do opuszczenia statku, potem nadzorowanie ich uwolnienia, integracja starych sond krążących wokół Sati z siecią nowych orbiterów. Gdy zaczęły płynnie dostarczać dane, a Rosinsky wybrał miejsce lądowania naszej robotycznej forpoczty, znów pogrążyłam się w obowiązkach, nieświadoma, czym żyje reszta załogi.

Zwłaszcza, że badania zainaugurowała porażka.

Pierwszy dronołazik, półautonomiczny „Globetrotter”, nie dość, że zeszedł z kursu i wylądował daleko od wybranego obszaru, to jeszcze nie zdołał uwolnić się z kapsuły ochronnej.

Zapewne zawinił błąd oprogramowania, ale uznaliśmy z Utongą, że zajmiemy się nim później.

Drugi łazik, o wdzięcznej nazwie „Inquisitiveness”, nie sprawiał już kłopotów, pokonał atmosferę Sati bez szwanku i łagodnie opadł na spadochronie na rozległej równinie nad brzegiem jedynego na planecie słonego akwenu. Od tej pory, oprócz pecha, zaczął stale towarzyszyć mi Rosinsky, poszukujący najlepszego miejsca na przyszły habitat.

Rosinsky oraz jego paplanina.

„Jedź tam”, „nie, zawróć”, „no zawróć, mówię”, „chcę obejrzeć ten kamień”, „no tak, to minerały typowe dla tych okolic, widzieliśmy już takie milion razy, po co tam wracałaś?”, „teraz na północ”, „nic nowego, ślady dawnego kriowulkanizmu”, „zatrzymaj, chcę pobrać stąd próbkę”, „a wiesz, że Howerdale znowu podpadł dowódcy?”, „nie, bardziej na północny zachód”, „jeszcze bardziej, mówię!”

– Że co? – zareagowałam z opóźnieniem, odwracając wzrok od ekranu.

Zapomniałam, że nie wyłączyłam opcji śledzenia uwagi i lewitujący monitor natychmiast wpłynął między nas, sprawiając, że geolog wyglądał, jakbym spoglądała na niego zza okna.

– Na północny zachód – powtórzył. – Widzę uskok. O tam. – Zamiast przypiąć wirtualny znacznik, wskazał palcem jakąś rysę, na pierwszy rzut oka łachę piachu, na swoim ekranie, a potem na moim, po drugiej stronie obrazu. – No, dalej.

– Nie, wcześniej. – Odsunęłam ekran na bok ruchem ręki, zabierając mu go sprzed nosa. – Że Howerdale co?

– Już dwa razy zadarł z Utongą. Sam słyszałem, jak wyrzucał mu oszustwo na testach psychologicznych, ale ja tam swoje wiem. Obaj lecą na Indirę, skończeni durnie!

– A ty niby nie? – rzuciłam wymuszoną drwiną, bo sugestia, że doktor interesuje się astrobiolożką, nieco mnie ubodła.

– Nie – odparł z wyższością. – Misja przede wszystkim!

– Tak, ty nie przerwałbyś obracania kamieni, nawet gdyby obok usiadła Miss Solar System – mruknęłam, odwracając się do ekranu. – Pewnie nawet nie miewasz pikantnych snów! Powiedz, śniło ci się coś w stazie?

– A żebyś wiedziała. – Urażony geolog odepchnął drugi ekran, odsuwając się ode mnie najdalej, jak tylko mógł. – Prowadzę wykład, aula pełna po brzegi i nagle dociera do mnie, że stoję nago. Nago w naszej Alma Mater! A w pierwszym rzędzie dziekan i cała rada uczelni. Jak to nie jest pikantny sen, to nie wiem, co nim jest...

Przestałam słuchać, żałując, że poruszyłam ten temat. Do dziś się dziwię, że udało nam się wybrać miejsce na bazę, pracując w ten sposób. Wyznaczyliśmy dzień „zero”, zrzuciliśmy sprzęt i zapasy, przenieśliśmy się do lądownika, który miał służyć za zaczątek habitatu. Jeszcze dobrze nie urządziliśmy się na planecie, a ponaglani przez naukowców, wróciliśmy do sprawy „Globetrottrera”.

Utongę, choć starał się tego nie okazywać, wyraźnie ucieszyła perspektywa zajęcia miejsca za sterami koptera eksploracyjnego i dziewiczego lotu nową maszyną. Ja też nie towarzyszyłam mu tylko z poczucia obowiązku, rada, że wyprawa urozmaici monotonię misji. Nie sądziłam jednak, że przyniesie nową zagadkę do rozwiązania – jeśli nie liczyć tajemnicy uszkodzonej sondy.

Niedługo po tym, jak wgramoliłam się do kokpitu, zauważyłam, że dowódca wtyka w panel kontrolny zdjęcie ciemnoskórej nastolatki. Piloci często upiększają swoje maszyny fotografiami bliskich, ale tym razem aż mnie zatkało. Widziałam już kiedyś tę dziewczynę, ale nie na jawie.

We śnie.

– Kto to? – spytałam tak obojętnie, jak tylko mogłam, gdy kopter wystartował.

Utonga zawahał się, zanim wyjaśnił:

– Moja siostra.

Długo ważyłam słowa, zanim odezwałam się znowu:

– Ona... nie żyje?

– Howerdale ci powiedział? – Od razu zaatakował pytaniem.

– Nie.

– Nie wierzę.

– To nie wierz. Do dziś nie wiedziałam o jej istnieniu.

Długo lecieliśmy w ciszy, o ile dudnienie silników, nieco zdławiane przez hełmy, można opisać w ten sposób. Dopiero po przyziemieniu Utonga niespodziewanie zaczął opowiadać:

– Miała dwanaście lat, ja siedem. Naszą wioskę napadli rebelianci generała Kagiru, spędzili mieszkańców przed dom misyjny. Ukryliśmy się w trawach, ale któryś nas zobaczył, poszedł za nami. I gdy był już blisko, Ugu spanikowała i...

Utonga urwał, a ja zeskoczyłam z koptera i dokończyłam, zostawiając pierwsze ludzkie ślady na pylistym gruncie płaskowyżu:

– …poderwała się do ucieczki, a tamten pobiegł za nią, strzelając. Pewnie chciała cię ratować, odwracając jego uwagę.

– Może. A może po prostu nie wytrzymała napięcia, była tylko dzieckiem. Skąd o tym wiecie?

Przyklęknęłam przy zablokowanej klapie kapsuły „Globetrottera”, by lepiej przyjrzeć się zakleszczonym zawiasom.

– Skąd wie Howie, nie mam pojęcia, ale ja... – zaczęłam i urwałam.

Cholera, przecież to oczywiste, pomyślałam. Przecież od początku to było oczywiste. A że nieprawdopodobne? Mniejsza z tym.

– Co ci się śniło w stazie, Utonga? – spytałam.

Dowódca klęknął obok. Dałabym głowę, że spojrzał na mnie jak na wariatkę, choć wizjer hełmu mu trochę zaparował i nie dostrzegałam szczegółów.

– Eee, co? – mruknął, zdziwiony.

– Nic. Śniło ci się coś czy nie?

– No dobrze, miałem strasznie kretyński sen o tym, że poszedłem nago na jakiś wykład.

Naprawdę, wolę już moje zwykłe koszmary, Eve. Żyję z nimi od lat i wbrew temu, co twierdzi doktor, mało prawdopodobne, żeby mi nagle od nich odwaliło. Zresztą, jakie ma znaczenie, co się komu śniło?

Przysiadłam na piętach na tyle, na ile pozwalał skafander termiczny, zadowolona, że nie przyśnił mu się mój sen, ten, który – najwyraźniej – tak bardzo wstrząsnął astrobiolożką. Zatopiłam wzrok w łagodnie pofalowanym horyzoncie ponad częściowo otwartą kapsułą łazika, zastanawiając się, do kogo tak naprawdę należał koszmar o nagim wykładzie. Indira i Rosinsky pracowali na tej samej uczelni, a i Howie wygłaszał tam odczyty. Dlaczego doktor kłamał, że nie zapamiętuje snów?

Pewnie nie pamięta tylko swoich. Przecież ja też nie wszystkie pamiętam.

– Może to wreszcie oczyści atmosferę – orzekłam, sięgając po zestaw diagnostyczny. –

A może po prostu naukowcy będą mieli zajęcie. – Milczałam chwilę, po czym podniosłam wzrok znad maszyny. – Pomyśl: twój sen przytrafił się doktorowi i mnie, o nagim wykładzie, ktokolwiek byłby źródłem, śnili Rosinsky i ty. Czemu mój przechwyciła tylko Indira, skoro pozostałe dzieliły między sobą trzy osoby?

– Brakło pamięci – zauważył pilot obojętnie.

Otworzyłam usta ze zdziwienia, aż mój wizjer pokrył się parą. Może sny nadpisują się, jak dane? A jeśli nie i Howiemu też przyśnił się dyrektor, wykrzykujący moje imię w miłosnym amoku?

Ledwo wróciliśmy do bazy i wyswobodziłam się ze skafandra, pośpieszyłam do ambulatorium, gdzie zastałam Howerdale'a obstawionego aż pięcioma lewitującymi wyświetlaczami. Podeszłam do biurka, rozsunęłam dłońmi dwa najbliższe i miałam rzucić usprawiedliwienie w stylu „zrozum, to nic dla mnie nie znaczyło”, ale powstrzymała mnie myśl, że skoro sny nadpisują się na sobie, to mogły nadpisywać się na czymś jeszcze.

– Zaplanowaliście to? – spytałam. – Sny miały nam coś... Zastąpić?

Howie westchnął ciężko.

– Tak – powiedział z ociąganiem. – Nieistnienie. Podczas hibernacji nie powstają nowe połączenia synaptyczne, a stare stopniowo zanikają. Wybudzenie po tak długim locie mogłoby skończyć się szokiem, stąd sny. Coś jakby pomost... nad pustką.

– Ale czemu cudze?

– A czemu popsuł się łazik? – spytał.

Wzruszyłam ramionami.

– Na Ziemi coś spieprzyli – odparłam.

– Właśnie. – Howerdale skinął głową i dodał: – Nie mam do ciebie żalu... O tamto.

Ulżyło mi. Nawet to, że nosimy w sobie dwadzieścia dwa lata pustki, mało mnie obeszło.

Czułam jednak, że ta trauma da o sobie znać.

Prędzej czy później. I że nawet sny nam nie pomogą.

Nieznajomi

Mateusz Kędziora

_______________________________

Kiedy w 2036 roku Hyperloop wreszcie dotarł do Polski, wszyscy zapragnęli, by nasz jedyny przystanek tej niebywałej sieci transportowej był równie zjawiskowy, co swego czasu stacja metra “Plac Wilsona”. Polityka jednak nie zna sentymentów i za postawienie paskudnej przybudówki na trzydziestej dziewiątej kondygnacji Warsaw Spire Warszawa zapłaciła przeoraniem krajobrazu rzędem słupów, ciągnącym się od Bemowa po Rembertów. Stacja powstała, gdy Moskwa zapragnęła połączenia z niemiecką siecią tuneli oraz okazało się, że stawianie kolumn w Bałtyku czy jakimkolwiek akwenie to kwadratura koła.

Podstępna mżawka dobierała mi się do skóry, chociaż stałem pod wiatą. Oficjalnie minimalistyczną, choć każdy wiedział, że po prostu tanią. Tablica z napisem „Berlin” odliczała sekundy do przybycia kapsuły. Czekało ze mną kilkanaście osób wpatrzonych w giętkie, elastyczne, wciąż nowiutkie iabłuszka XL. Każda chwila się przecież liczyła, prawda? Tyle spraw do załatwienia, tyle informacji do przetworzenia. Kiedy wehikuł wreszcie przybył, wszyscy rzucili się ku drzwiom, ledwo dając wysiąść pasażerom z Rosji. Gdy spędzało się całe lata w mieszkaniach niewiele większych od tej kapsuły, agorafobia stawała się odruchowa.

Zblazowani moskwianie różnili się od zblazowanych warszawiaków jedynie tym, że nosy wtykali nie w iabłuszka, a w Xiaomi, modelu cholera wie jakiego, bo co chwilę wychodził nowy.

Przepuściłem ich, taksując nieobecne oblicza. Dałem wsiąść niecierpliwym.

Wtedy wysiadłaś, jako ostatnia. Trzymałaś w ręku smartfona, ale któż go w tych czasach nie trzymał? Znalazłaś chwilę na refleksję, gdy minął cię chłopak bez iabłuszka, za to z pierwszym komercyjnym modelem HoloLens na skroniach. Spoglądałaś na niego w skupieniu, z napięciem,

jakbyś obserwowała hałaśliwych małolatów na ulicy. Z niepokojem o to, co dopiero nastanie. Nigdy bym ci tego nie powiedział, ale boję się AR jak ty.

Byłaś pewna, że absolutnie nikt nie zwróci na ciebie uwagi. Nauczyłaś się już tłumu. Gdy więc nasze oczy spotkały się, a na mojej twarzy ujrzałaś, mam nadzieję, przyjazny wyraz, spodziewałem się, że odwrócisz wzrok i uciekniesz. Wytrzymałaś jednak spojrzenie. Dokładnie jak w filmach odpowiedziałaś uśmiechem. Minęliśmy się w wąskim przejściu i dane mi było skosztować woni twych subtelnych perfum.

Potem wsiadłem do Hyperloopa, a ty poszłaś w swoją stronę. Może popełniłem błąd. Może trzymanie się skandynawskiego wzoru kulturowego, tak modnego w sytuacjach oficjalnych w tym coraz bardziej upośledzonym interpersonalnie społeczeństwie, to jedna wielka pomyłka?!

Może wystarczyło wyrwać się z pędzącego tłumu, odezwać, umówić i spotkać? Może bawiłby cię do łez mój nieporadny, niewyćwiczony (bo i gdzie?) humor? Śmiałabyś się szczerze, a czasami z przyzwoitości, tylko po to, by nie zrobić mi przykrości. Może zaskoczyłabyś mnie bezlitosną celnością swych uwag? A ich nienachalna ciętość zmuszałaby mnie do ostrożności, by przypadkiem nie stanąć na linii ognia?

Któregoś dnia podzieliłabyś się ze mną obawami na temat tego, dokąd ten świat zmierza.

A wtedy zyskałbym pewność. Nakupiłbym tych niedorzecznie drogich, lewitujących lampek Flyte, a także pierścionek – klasycznie złoty lub wydrukowany z tytanu. Sam jeszcze nie wiem. I gdy, klęcząc, zauważyłbym w twych oczach ten sam błysk niepewności co przed chwilą, struchlałbym, zapadł się pod ziemię i maglował w myślach każdą podjętą z tobą czy wobec ciebie decyzję.

Wierzę jednak, że to byłby moment, w którym i ty byłabyś pewna. Tego wieczoru, gdy oglądalibyśmy panoramę Warszawy, wtuleni w swe ciepło, dotarłoby do nas, że dotyk jest tylko dotykiem. Nie niesie, nie powinien nieść żadnych danych, niczego, co można skatalogować i wykorzystać w personalizacji reklam. Tylko biochemiczna sensacja neuronów, ekskluzywnie dostępna bezpośrednio zaangażowanym.

Zdecydowalibyśmy się na dziecko. Tylko do ciebie należałaby decyzja, czy podejmiesz się rodzić naturalnie, czy wybierzesz ektogenezę. Na pewno odmówilibyśmy wszelkich modyfikacji CRISPR-em. Wierzę w twoje cudowne geny. Z pewnością przykryłyby wszelkie ewentualne niedoskonałości moich. Niech zatem nasza córka należy do wąskiego grona ludzkich istnień niepoddanych jeszcze przed narodzeniem modyfikacji. Tak, pragnę córki jak niczego innego.

Chciałbym pokazać jej wiele piękna, które ostało się jeszcze na świecie. Myślę, że długo nie moglibyśmy dogadać się co do imienia. Myślę, że ostatecznie i tak bym ci ustąpił. Jeśli jednak proszę o zbyt wiele i ześlesz mi syna, będę go kochać równie mocno.

A gdy dziecko dojrzeje i nas opuści, nie chciałbym, byśmy ulegli presji robotyzacji. Może do tego czasu udoskonalą specyfik regenerujący mitochondria, którym chwalili się wszędzie niedawno, i podarują nam dodatkowe kilka dekad razem? A może wtedy powiesz, że paradoksalnie nie chcesz się tym truć i że na koniec życia chciałabyś doświadczyć czegoś bardziej ekscytującego niż podróż Hyperloopem między Moskwą a Warszawą dwa razy w tygodniu. Do tego czasu SpaceX zdąży skomercjalizować loty na Marsa. Stworzy tam nawet kolonię. Wtedy z zawadiackim uśmiechem pomachasz mi przed nosem dwoma biletami, wartymi więcej niż oszczędności całego naszego życia, a ja zapytam tylko, kiedy wylatujemy.

Ciasne, samozapinające pasy sprawiły, że ocknąłem się z tego wszystkiego. Wsiadłem do kapsuły ostatni, a więc zostało dla mnie najmniej atrakcyjne miejsce, naprzeciw drzwi. Te właśnie się zamykały. Jakie to więc zbawienie, że siedziałem właśnie na tym miejscu i, gdy odzyskałem pełnię przytomności, mogłem wyjrzeć na zewnątrz.

Wszyscy, którzy wysiedli, rozpierzchli się już dawno po stacji. Ty jedna przystanęłaś. Przez szparę domykających się drzwi zdążyłem zauważyć, że zupełnie jak w filmach odwracasz się w naszym – nie, w moim kierunku.

A potem szczelność została przywrócona i kapsuła pomknęła na zachód.

Antologia „W głębi snów”

to projekt charytatywny.

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,

prosimy, zaglądnij na stronę

fundacji Synapsis (www.synapsis.org.pl)

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę.

Fundacja Synapsis zajmuje się

tematyką spektrum autyzmu.

Mamy nadzieję, że ten e-book

jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” ;-)

www.ZapomnianeSny.pl

Nowy Jork

Jan Fosz

_______________________________

Akta sprawy TIF C24/232/09, z opinii sądowo-psychiatrycznej:

„Jeśli do kryzysu dochodzi z opóźnieniem, należy liczyć się z trwałym rozszczepieniem jaźni.

Struktury węchomózgowia przejmują kontrolę nad poznawczymi. Rekonstrukcja osobowości jest możliwa, ale wiąże się z ryzykiem usztywnienia i infantylizacji…”

* * *

Ana obudziła się w zbiorniku regeneracyjnym. Otaczał ją odżywczy płyn. Podpłynęła do ściany i położyła na niej dłonie. Za pośrednictwem Sieci rozglądała się po przylegającym do komory pomieszczeniu. Biało-złote tynki, czarne obramowanie drzwi. W kącie leżanka dla pacjenta, gdy wyjdzie już z owodni. Mały stolik i proste krzesła dla personelu medycznego i gości, wykonane z obłych profili.

Była w Centralnym Ośrodku Renowacji.

Cholera jasna, kto za to zapłaci?

* * *

Zabrzmiał gong. Dźwięk uderzył w płyty zbiornika, wprawiając płyn w rezonans. Drzwi rozsunęły się i wszedł… Wyostrzyła wzrok – Amazon, D25, rozszczepienie osobowości.

Serce przyspieszyło. Psychol.

– Witaj, Ana. Obudziłaś się… Pewnie zadajesz sobie pytania: jak przebiega proces stabilizacji osobowości i kiedy zmierzysz się z nowymi wyzwaniami. No cóż, jeszcze nie wiemy, jak zareaguje twój organizm, ale jesteśmy dobrej myśli. Zemdlałaś w trakcie rozmowy z Lui. To twoja przyjaciółka. Co pamiętasz?

– Nieee… – wybełkotała niepewnie. Jest jeden, a mówi my?

Rozejrzała się. Był sam. Wróciła do słuchania.

– …no właśnie. Teraz zwiększymy ilość stabilizatorów psychogenicznych. Ostatnio miałaś ciężki czas, a psychika to delikatny organ.

– Ona powiedziała, że zwariowałam! – Nagle przypomniała sobie Ana.

– Tak, jesteś w Centrum Kryzysowym. Ale to nic, przywrócimy cię społeczeństwu. Teraz śpij.

– Mam egzamin!

– Wszystko w swoim czasie. – Podszedł do zbiornika i otworzył panel, do którego dochodziło pięć przewodów.

Zamknął oczy i położył dłonie na płytce. Znała te gesty. Sprawdzał parametry jej organizmu i programował dawki leków. Pomagała mu w tym Sieć, wykorzystując biliardy danych dotyczących podobnych zaburzeń.

– Ana, rozluźnij się, aby nie sprowokować reakcji autoimmunologicznej. Za dwa dni obudzisz się jak nowo narodzona. Będzie dobrze – dodał, widząc że ciągle tkwi przy szybie.

Posłusznie odpłynęła do środka zbiornika.

* * *

Ana zawisła w nicości. Na skraju uwagi czuła narastające swędzenie, którego nie potrafiła zignorować, więc w końcu je przyjęła. „Zaakceptować” – powtarzał jej ciągle mentor Cyryl.

– Wreszcie, ty nieuku, dopuściłaś mnie do siebie. A teraz szybko mnie ukryj! – Stado rozszalałych mustangów galopowało w jej czaszce, próbując z niej wyskoczyć. – Przepraszam, już zmniejszam poziom. Musiałem się do ciebie przebić.

– Co, kto? Amazon się pomylił? Oszalałam?

– Przestań wariować! Czym prędzej mnie ukryj. Uratuj siebie! Nie ma czasu na wyjaśnienia, za chwilę będzie za późno! Jestem częścią ciebie, niezupełnie dokładnie, ale mniejsza z tym. Potem rozstrzygniesz co i jak.

– Jak, gdzie! Kim jesteś?

– Świat. Zapamiętaj. To wspomnienie z przyszłości. Zapamiętaj! – powtórzył.

Tętent koni powrócił.

– Nie, nie w płatach czołowych! Niżej, tylko pień mózgu jest bezpieczny. Uderzenia kopyt ucichły.

Stała w tłumie ludzi, w powodzi światła neonów, na Times Square, na Manhatattanie. Był

Nowy Rok, odpalono sztuczne ognie. Usilnie próbowała odtworzyć hasło dostępu do interfejsu.

Dostała je wczoraj na kolacji ze Światem. Cały wieczór powtarzała ciąg liter i liczb pierwszych niczym starożytną mantrę relaksacyjną z lekcji w Instytucie Dziecięcej Edukacji.

To miał być jej kod dostępu. Otrzymała go wraz z domem w muzealnych kwartałach aglomeracji. Niebywała darowizna. Adres miała poznać dzięki hasłu. Nie pamiętała dwóch pierwszych liter kluczy, ale z determinacją podstawiała kolejne. Szukała skończonego ciągu. Musiał być skończony, jeśli ten dom istniał.

Nagle w jej dłoni pojawił się dekoder i przejął pracę umysłu. Początkowo śledziła jego działanie, jednak znużyło ją podglądanie heurystycznego oprogramowania. Tony liczb…

– Ciekawe, czy jej dom waży więcej niż znaczy? Numer zastrzeżony? – dopytywała.

– Dla męża – zażartował wtedy Świat.

Miał specyficzne poczucie humoru. Nobilitował łajdaków za konformizm, pozwalał umierać dzieciakom bez lekcji o teorii katastrof, z przypadku uczynił cnotę, rycerzom podarował wiatraki.

Dla niej Świat okazał się filantropem. Musiała się szczypać, aby uwierzyć, iż to przydarzyło się naprawdę.

Oddał jej dom, jak zapałki, których nie potrzebował, bo rzucił palenie. Syty rzadko oddaje deser, nigdy pierwszego dania. Po kolacji ze Światem wręczyła żebrakowi przed restauracją paczkę naturalnych herbatników, szepcząc: „bierz wszystkie, nie będę już jadła”.

Próbowała zebrać myśli. Czy w liczbie może być taka siła, że ona, człowiek kształcony wirtualnie i mentalnie, pozostaje bezbronna wobec niej jak instytucjonalni idioci, którzy zaprogramowali jej życie? Świat mówił o pierwotnej duchowości sylwestrowego wieczoru. Coś odchodzi, coś się zaczyna… Przypomniała sobie odę do ogródkowego szczypiorku, którą napisała w Gniazdach Rodzinnych, pogryzając zielone pędy. I ojca, kiedy podarował jej żuka o imieniu Eduardo, który rozsypał się w pył.

Asocjacje na liczbach pierwszych… Istniało jedno wytłumaczenie. Ten szereg liczb i liter miał identyfikować jej dom, bazę, miejsce w świecie. Nie masz domu, nie masz prawa do interfejsu. Ona nie posiadała go, a dekoder cały czas przetwarzał.

Świat był tajemniczy, nie pozwolił zapisać kodu komunikacyjnego, nie wyjaśnił powodów tej konspiracji. No cóż, darowanemu koniowi nie patrzy się w zęby.

Pragnęła porozmawiać o tym niezwykłym wydarzeniu, podzielić się radością z pięknego podarunku, zaprosić do siebie.

Nie miała z kim świętować. Oblała egzamin. Nie podporządkowała się regułom.

Dlaczego nie potrafiła zapamiętać czegoś tak dla niej ważnego, jak szyfr do sezamu?

Wszystko, co mówił Świat, brzmiało jak baśń, a jej nie wolno było zanotować adresu, numeru linii metra…

Dekoder zatrzymał się. Spojrzała na numer, który pokazywał jako prawdopodobny. Skończony ciąg cyfr z ikoną „zastrzeżony”. Pomarańczowa linia metra, przedostatni przystanek, ulica Alaska lub Alabama, na pewno 179 w oznaczeniu posiadłości, może z jeszcze jednym zerem na końcu.

Kolejna zagadka. Ciekawe, czy będzie błądziła w Nowym Roku, jak po ucieczce od świata?

Odnajdzie swój port, choćby miała szukać całą wieczność! Świat nie opisał wprawdzie fasady, dachu i ogrodzenia, ale powtarzał, że najłatwiej tam trafić przed wschodem słońca.

Ma wskazówkę.

Amazon odetchnął z ulgą. Rekonstrukcja się powiodła, pacjentka przestała się rzucać, ciało zwiotczało. Niepokoił go tylko czas reakcji.

* * *

Nie znając dokładnej godziny, Ana stała pod uliczną latarnią, przed zwartą zabudową.

Czekała.

Dom nagle wyłonił się z porannej szarówki. Sąsiednie kamienice zniknęły. Był na wzgórzu.

Pobiegła do niego.

– Kochany Świecie, udało się! Gdzie jesteś?

– A jak myślisz? Przemyśl to sobie, bo tutora-niańki już nie masz. Znikam.

Promienie wschodzącego słońca poraziły dom. G Znowu pojawił się szereg czynszówek.

Nigdy później nie zobaczyła już domu od zewnątrz. Nikt go nie odwiedzał, bo dostęp do tego interfejsu był zastrzeżony.

Kraina snów

Wiktor Orłowski

_______________________________

Eksplozja wstrząsnęła polaną.

Wybuch wyrwał z ziemi owocniki trujących grzybów. Wyrzucony w powietrze gejzer sadzawkowej wody opadał wolno jako żrący deszcz.

Syknęła i przeładowała broń. Żelazo korodowało jak wściekłe, przeżarty rdzą zamek zaciął się z ostrym zgrzytem. Odrzuciła karabin w błoto i odskoczyła w giętki, fioletowy cień roztańczonych drzew.

Ramiona pokryły się deseniem drobnych ran. Bolało, ale nie zwracała na to uwagi.

Bestia przycupnęła na szczycie olbrzymiego muchomora. Z jej bezkształtnej paszczy sączył się jasnozielony śluz; abominacja wiła się, z chrzęstem wyginając segmentowany odwłok.

Alicja splunęła pod nogi. W ustach czuła posmak metalu.

– Znów się spotykamy, Panie Gąsienico – wyszeptała.

* * *

– Panie doktorze, czy to jest autyzm? – spytała kobieta, dławiąc się szlochem. Mokrą od łez chusteczkę mięła w garści. – To dlatego, że jej nie szczepiliśmy, tak?

– Elizo… – upomniał ją mąż zmęczonym tonem.

Doktor Skierniewski nawet się nie skrzywił – dawno już przekonał się, że głupstwa i wymysły pacjentów ustępują jedynie głupstwom i wymysłom ich sfrustrowanych rodzin. Dla tej pary miał z kolei zdumiewające pokłady cierpliwości – w końcu przypadek ich dziecka był wyjątkowy.

Kiedy rodzice przywieźli Alicję na jego oddział, myślał, że dziewczynka po prostu śpi. Na próby wybudzenia reagowała niechętnie, najczęściej przewracając się na drugi bok. Rozkopywała wokół siebie pościel, próby uniesienia powiek kwitowała gniewnym prychnięciem. Z pozoru nie różniła się niczym od zwyczajnego, pogrążonego we śnie dziecka.

Z wyjątkiem może faktu, że nie wstała od tygodnia.

– To nie jest autyzm – powiedział lekarz, nie zdejmując wzroku z nieruchomej pacjentki. Alicja na tle białej pościeli zdawała się krucha i przeźroczysta, przeźroczyste kable oplatały ją niczym choinkowe lampki. Jej jasne włosy pielęgniarki zaplotły w dwa schludne warkocze. – Wciąż ją diagnozujemy, ale… – urwał.

– Niechże pan to wreszcie powie – wykrztusił ojciec.

– Badanie EEG wykazało przewagę fal typu theta.

– Co to znaczy?

– Ona śpi.

– Tyle to sam widzę – warknął mężczyzna. – Zapadła w śpiączkę?

– Nie. Nie wiem, jak to wytłumaczyć. – Doktor Skierniewski w zamyśleniu potarł podbródek.

– Alicja reaguje na bodźce, przewraca się w pościeli i czasami mówi. Z fizjologicznego punktu widzenia to po prostu zwykły, głęboki sen.

Matka dziewczynki uniosła wzrok. Jej błękitne, szeroko rozwarte oczy lśniły od łez.

– Czy moja córka śni dobre rzeczy, doktorze? – spytała cicho.

– Tak – odparł lekarz z wahaniem. – Jestem pewien, że tak.

* * *

– Zwierzęta w lesie obstawiają zakłady, kiedy wreszcie dasz sobie spokój – powiedział Kot, materializując się przy boku Alicji. Uprzejmy uśmiech rozciągał mu pysk aż do granic przesady.

Nie zwróciła na niego uwagi – była zbyt zajęta morfowaniem.

Poparzone ramiona piekły nieznośnie. Były tak poranione, że wyglądały, jakby wsadziła je do robota kuchennego aż po barki. Alicja marszczyła brwi, koncentrując się na wyobrażeniu nowej skóry. Przywoływała z pamięci delikatną fakturę i kremową barwę podszytą lekkim rumieńcem.

Przypomniała sobie pieprzyk na lewym łokciu i to, w jak śmieszny sposób potrafiła wygiąć kciuk lewej ręki.

Krwawa miazga zafalowała i posłusznie zaczęła przybierać żądany kształt. W Krainie Alicja potrafiła stworzyć wszystko, z wyjątkiem drzwi, które prowadziłyby do jawy.

Sprawdziła to.

– Kto wygrywa w zakładach?

– Królowa – odparł Kot. – Przecież może rozkazać, by ścięto każdego, kto pechowo trafiłby lepiej.

Alicja parsknęła śmiechem. Po naprawieniu poszarpanego stroju – błękitnej sukienki z fartuszkiem i pary długich, wełnianych skarpet – przystąpiła do przeglądu uzbrojenia. Oburącz chwyciła rąbek spódnicy i, zagryzając wargę, potrząsnęła energicznie.

Spod halki posypała się amunicja.

Miała sześć eksplodujących słoiczków z napisem „Wysadź mnie”, sześć magazynków pudełkowych po sto naboi, parę wysłużonych waltherów P-99 (takich samych jak w „Encyklopedii broni palnych” tatusia) i garść drobniutkich granatów podobnych do owoców morwy. Pozbierała je uważnie i schowała do kieszeni.

Mało.

Co więcej, straciła karabin.

Musiała stworzyć więcej.

– Dlaczego po prostu nie zostaniesz? – zapytał Kot, od niechcenia machając półmaterialnym ogonem. Grzbiet przecinała mu fioletowa pręga. – Byłoby dobrze, tak jak na początku, kiedy jeszcze chciałaś się z nami bawić. Nie musiałabyś już nigdy więcej odrabiać lekcji…

Alicja włożyła pistolety do naprędce wymorfowanych kabur i pozwoliła magazynkom rozpłynąć się w powietrzu. Mocniej zawiązała na włosach tasiemkę z czarnego aksamitu.

– To już dawno przestało być zabawne – mruknęła. – Nie przeszkadza mi odrabianie lekcji.

Chcę wrócić do domu.

* * *

Zmierzch wypluł strugi gęstych cieni. Malunek na szpitalnej ścianie, za dnia pastelowy i radosny, nabrał złowrogiej głębi barw. Bajkowe zwierzęta pląsały, trzymając się za łapy. Po zmroku ich taniec przywodził na myśl tajemny rytuał.

Dawno już skończyły się godziny odwiedzin.

Eliza tkwiła przy szpitalnym łóżku, nieruchoma jak pałacowy wartownik. W ciemności poruszały się tylko jej oczy – skakały od twarzy Alicji, przez napięte żyły kabli, po blade ręce zaciśnięte na kołdrze. Czekała.

Złożyła już zawiadomienie do szkoły Alicji, porozmawiała z wychowawcą, poinformowała szefową o przedłużającym się zwolnieniu, wykonała telefon do ubezpieczalni, kupiła komplet dziewczęcych piżam, wycofała zaliczkę za wakacje, porozmawiała z ojcem i teściową, porozmawiała z lekarzem, porozmawiała z psychologiem, porozmawiała z mężem...

Zacisnęła pięści tak mocno, aż trzasnęły jej stawy.

Teraz mogła tylko czekać.

* * *

Alicja biegła przez Ciemny Las. Rosochate topole o smoliście czarnych liściach drgały w konwulsjach; ich pnie bulgotały, jak gdyby miały tam olbrzymie żołądki. Wykrzywione palce gałęzi usiłowały łapać dziewczynkę za włosy.

Obok truchtał przerażony Kot. Uśmiech spełzł mu z pyska; składał się tylko z wyszczerzonych kłów i panicznie rozszerzonych oczu.

– Pospiesz się, Alicjo! – krzyczał. – Zmiażdżą cię, jeśli tu zostaniesz!

Świst. Krzyk. Ból.

Giętka gałąź wylądowała jej na plecach; Alicja, krzycząc cienko, odturlała się na bok. Obite żebra kłuły przy próbie oddechu. Bolało też w środku – coś położonego głęboko, coś, jak się obawiała, bardzo ważnego.

Splunęła krwią.

– To tylko przygryziony język! – wrzeszczał Kot. – Wstawaj, Alicjo!

Szkarłat. Ze zdumieniem roztarła go na podbródku. Usiłowała dźwignąć się na łokciach, ale nie dała rady. Spojrzała w dół.

Biały fartuszek nasiąkał wilgocią czerwoną jak karciana armia Królowej.

– To nie jest język – wymamrotała. – W podbrzuszu nie ma języka.

– Nieprawda! Ugryzłaś się w język!

Alicja ostrożnie obmacała zranione miejsce. Palce śliskie od krwi uchwyciły korę.

– Mam gałąź w brzuchu – oznajmiła tępo.

– Wcale nie! – Kot składał się teraz z braku uśmiechu, przerażonych ślepi i kuli zmierzwionego, fiołkowego futra. – To świat twojego snu! Mogłaś ugryźć się w język, jeśli tylko tak postanowisz!

Alicja odetchnęła z trudem. Palce na szorstkim drewnie zacisnęły się konwulsyjnie.

Szarpnęła, mocno zamykając oczy.

To nie jest prawda. Tego nie ma we mnie. Potknęłam się na wystającym korzeniu i przygryzłam sobie język. Boli i puchnie mi w ustach, ale to tak naprawdę nieszkodliwe obrażenie.

Nawet nie będę potrzebowała szycia. Tylko lekko poboli; i parę razy splunę śliną zmieszaną z krwią…

Podziałało. Z trudem dźwignęła się z ziemi. Zniknęła rana drążąca w brzuchu krwawy, oblepiony bólem korytarz. Język w ustach puchł i sztywniał, jakby użądliła go pszczoła.

– Ruszajmy! Musimy opuścić Las! – szepnął Kot.

Pobiegli dalej.

* * *

Przycupnęli na skraju skarpy. Kot przylgnął płasko do ziemi, ciasno kładąc po sobie uszy, a Alicja wymorfowała kamuflaż ochronny. Jej sukienka i skarpetki pokryły się tysiącem cieniutkich, drżących źdźbeł trawy. Włosy zmieniły barwę na zieloną.

Przez lornetkę ostrożnie lustrowała rozciągającą się w dole polanę. Tam, gdzie miękko przechodziła w gęsty cień lasu, stał domek królika.

Alicja wyregulowała pokrętło, starając się przez okna zajrzeć do środka. Bezwiednie sięgnęła w bok; dotyk chłodnej lufy nowego HK417 uspokoił ją. Błękitny karabin wiernie przypominał ten, który tatuś dostał na zeszłe święta, ale nie strzelał kulkami. Z tatusiowego można było co najwyżej przestrzelić pustą puszkę.

Broń Alicji rozniosła w drzazgi całe drzewo.

– Dziwna z ciebie dziewczynka – mruknął Kot. – Powinnaś morfować lalki, nie karabiny.

– Lalki nie pomogą mi walczyć. Tata mówił mi, że mogę być, kim chcę i interesować się, czym chcę.

– Więc zostałaś Simo Häyhä? – Kot zerwał się na równe łapy i najeżył ogon. – Na litość Królowej, Alicjo! Nie powinnaś wiedzieć takich rzeczy!

Obejrzała się na niego ze zdziwieniem. Zwierzak wywrócił z irytacją żółtymi ślepiami.

Wyglądało to bardzo komicznie.

– Nie rozumiesz? Kraina jest twoim snem, wytworem twojej wyobraźni. Wszystko tutaj ma w niej swój początek, ja także. Nie powiem niczego, czego sama byś nie wiedziała. To wszystko przez te książki, które czytasz! Alicjo, gdybym był w twoim wieku...

Wzruszyła ramionami obojętnie.

– Gdybyś był w moim wieku, miałbyś trzynaście lat – orzekła krótko, wracając do obserwacji domku.

* * *

Królicza siedziba stała na skraju lasu. Była jedynym stabilnym punktem wszechświata.

Rozedrgane kwiaty umierały w implozjach kolorowego blasku. Śnięte ryby latały do tyłu, rozkładając się w przyspieszonym tempie; ich fetor przywodził na myśl nadmorski targ tuż pod koniec dnia. Barwne, nastroszone ptaki zwracały w pomarańczowe dzioby piskląt wnętrza własnych ciał. Oczy miały matowe i martwe.

Kolana ugięły się pod nią. Zwymiotowała.

– To dlatego, że chcesz odejść – zaszemrała jadowitym szeptem trawa. Każde źdźbło zdawało się pulsować kłębiącym się wewnątrz cieniem. Nagły podmuch wiatru szarpnął wiechciem długich trzcin; ostre liście nacięły skórę Alicji.

– Ja chcę tylko wrócić do domu!

– Dlaczego się z nami nie bawisz?

– Dość już się z wami bawiłam! – krzyknęła. – Nie mogę wiecznie spać. Rodzice na mnie czekają.

– Rrrrrodzice – zaterkotał wściekle ptak, przysiadłszy na kikucie jedynej nogi. Miał zakrwawione skrzydła i przetrącony kark. – „Po co komu rodzice?” To twoje słowa! Kłamczucha!

Kłamczucha!

Las wybuchł kakofonią wrzasków. Pod czarne niebo wzbił się lament.

Kłamczucha!

– Rrrrrodzice teraz chcą, żebyś umarła – wyskrzeczała ropucha.

Kłam-czu-cha!

– Karą za kłamstwo jest śmierć przez uduszenie – ogłosiła Królowa.

– Tędy, Alicjo! – szepnął Kot, wskazując furtkę wiodącą do ogrodu.

* * *

W ciemności dłonie na szyi Alicji wyglądały na utkane z księżycowego światła. Dawno minęły już godziny odwiedzin.

Dziewczynka jęknęła i targnęła głową. Matka, dygocząc jak w febrze, pochyliła się nad łóżkiem i naparła. Płakała bezgłośnie; łzy wsiąkały w nową piżamę córki.

– Obudź się, kochanie – wyszeptała. – To przestaje być zabawne. Natychmiast wstawaj.

Mamusia prosi.

Alicja otworzyła oczy. Czyste białka błysnęły, gdy wywróciła oczami, jakby chciała obejrzeć wnętrze swojej czaszki.

– Przestań udawać! – wrzasnęła Eliza. – Myślisz, że możemy tak siedzieć w nieskończoność?!

Skrzypnęły otwierane drzwi. Ktoś krzyknął; silne ręce chwyciły kobietę w pół, odciągnęły od łóżka. Wierzgnęła jak wściekły koń.

– Mam tego dosyć! Słyszysz?! Ja i ojciec mamy tego dosyć!

– Proszę pani! – Potężne szarpnięcie oderwało ją od łóżka. – Jezu Chryste, wołajcie doktora!

Obudź się albo wreszcie umrzyj i daj nam odpocząć!

Mamusia prosi.

* * *

Wspinali się po ścianie domku, Kot – na własnych upazurzonych łapach, Alicja – wspierając się pospiesznie wymorfowanymi rakami. Pot zalewał jej oczy pod złocistą grzywką. Ramiona mdlały z wysiłku. Tłusta, pachnąca zgnilizną ziemia uciekała spod palców.

Musiała iść dalej – w górę króliczej nory. Tam, gdzie była jej świadomość. W górę siebie.

– Nie poddawaj się, Alicjo! – miauczał Kot, nerwowo strzelając ogonem na boki. – Jeszcze tylko trochę. Widzę światło!

Zagryzła wargę i mocniej podciągnęła się na rakach. Już czuła na policzkach powiew świeżego, powietrza, pachniało masłem roztopionym na świeżo upieczonych babeczkach.

Nagle Kot przystanął.

– Zastanawiałaś się, dlaczego jako jedyny jestem po twojej stronie? – zapytał, przekrzywiwszy łebek pytająco. – Z całej Krainy tylko ja?

Alicja nie zatrzymywała się; parła do przodu z zaciekłością tarana szturmującego zamkowe wrota. Zmrużyła oczy porażone blaskiem – była już blisko powierzchni.

Kot z góry uśmiechnął się szeroko. Jego wargi pękły, sącząc mazistą, cuchnącą ropę.

– Powinnaś była – syknął, nim z rozpędu zepchnął Alicję ze ściany.

* * *

Spadała.

W powietrzu wirowały strzępki cienia. Okruchy blasku łączyły się w agregaty, wysysając pamięć. Twarze rodziców, dotąd zamglone i niewyraźne, uleciały bez śladu.

Krzyczała do zdarcia gardła.

Chciała utopić się kałuży własnych łez. W koszmarze nieustannego spadania drwił z niej koci chichot.

Morfuj, Alicjo! Jeszcze trochę!

To świat twojego snu, możesz obudzić się, kiedy zechcesz!

W locie mijała umierające gwiazdy.

* * *

Wylądowała z hukiem, tracąc dech w piersiach. Przytomności starczyło jej tylko na tyle, by uwierzyć, że to nie ona spadła, tylko przetrącone wichrem drzewo. Ona leżała tu cały czas.

Ocuciło ją szarpnięcie bólu – to ptaki usiłowały wydziobać jej oczy. Po omacku sięgnęła do kieszeni i wyciągnęła garść morwowych granatów.

Eksplozja wstrząsnęła polaną.

Wybuch wyrwał z ziemi owocniki trujących grzybów. Wyrzucony w powietrze gejzer sadzawkowej wody opadał wolno jako żrący deszcz.

Syknęła i przeładowała broń. Żelazo korodowało jak wściekłe, przeżarty rdzą zamek zaciął się z ostrym zgrzytem. Odrzuciła karabin w błoto i odskoczyła w giętki, fioletowy cień roztańczonych drzew.

Ramiona pokryły się deseniem drobnych ran. Bolało, ale nie zwracała na to uwagi.

Bestia przycupnęła na szczycie olbrzymiego muchomora. Z jej bezkształtnej paszczy sączył się jasnozielony śluz; abominacja wiła się, z chrzęstem wyginając segmentowany odwłok.

Alicja splunęła pod nogi. W ustach czuła posmak metalu.

– Znów się spotykamy, Panie Gąsienico – wyszeptała.

Olbrzymia larwa skierowała w jej stronę obłą, pozbawioną oczu głowę.

– Wciąż ciągniesz tę farsę? – zasyczała śpiewnie. – Nigdy nie opuścisz Krainy. Pogódź się z tym.

– Wrócę – powiedziała Alicja, zaciskając pięści. – Obudzę się, choćby nie wiem co.

Nadchodzi sen

Michał Gola

_______________________________

Nadchodził sen. Czułem to. Opierałem się ze wszystkich sił, ale nie mogłem walczyć w nieskończoność.

Tęskniłem za królem. On wiedziałby, co robić. Ale kiedy przyszła Posucha, mój władca usnął snem niemal nieodróżnialnym od śmierci. Po nim zaś w letarg zapadli doradcy i ministrowie.

Niektórzy poddali się prawie natychmiast, inni długo stawiali opór, ostatecznie jednak wszyscy ulegli. Zostałem tylko ja. Robiłem, co w mojej mocy, żeby królestwo żyło. Uparcie wprawiałem przysłowiowe koła w ruch, starałem się do maksimum wykorzystać każdą odrobinę energii, każdy okruch zapasów. Nie miało to wiele sensu. Ale obowiązek to obowiązek.

I pomyśleć, że kiedyś było tu tak pięknie. Wszędzie dookoła tętniło życie, wibrowała energia.

Zamek stanowił skarbnicę wiedzy, źródło mądrości, przechowywano tu pamięć o wszystkich wydarzeniach z przeszłości. Mądrzejsi ode mnie spoglądali stąd na Prowincje. I na Zewnętrze, tę dziwną, obcą krainę, pełną tak bogactw, jak zagrożeń. Nieprzenikniona Bariera zapewniała nam bezpieczeństwo, a opływające nasz dom rzeki wraz z każdym Przypływem niosły najsłodszą moc, przenikającą i napędzającą wszystko dookoła. Wydawało się, że nic nie może zakłócić naszej idealnej egzystencji.

Oczywiście nawet pojawiały się głosy niezadowolenia szepczące, że władca dba tylko o siebie i swoich klakierów z górnych pięter Zamku, resztę włości zaś zaniedbuje. Z Prowincji raz po raz przybywali posłańcy, niosąc wieści o większych i mniejszych problemach: wybuchach rebelii, atakach potworów, postępującej degradacji prastarych mechanizmów, które stopniowo odmawiały posłuszeństwa. Robiłem wszystko, co w mojej mocy, by król nie musiał się kłopotać tego typu drobiazgami. Jednak moje możliwości były ograniczone i coraz częściej okazywały się niewystarczające.

A potem nadeszła Posucha. Rzeki wciąż pulsowały Przypływami, lecz każdy niósł mniej mocy niż poprzedni. Wkrótce było jej zbyt mało, by nasycić wszystkich. Rozesłałem rozkazy, a wierni, umęczeni poddani posłuchali. Zrobili, co się dało, oddali, ile mogli. Ale to nie wystarczyło. Nasz pan słabł w oczach, odpływał coraz dalej. W końcu zasnął, pozbawiając swoje sługi swojego przewodnictwa. Posnęli również ministrowie, a niezałatwione sprawy zaczęły się mnożyć. Wciąż przybywali posłańcy z Prowincji, jednak nie mieli komu przekazać wieści, artefakty nadawały komunikaty płynące z Zewnętrza, ale nie było nikogo, kto potrafiłby je odczytać.

Królestwo chyliło się ku upadkowi.

Cóż bym ja oddał, by mogło być jak dawniej! Lecz Zamek z każdą chwilą coraz bardziej przypominał katakumby. Mury kruszyły się w zastraszającym tempie, ściany rozpadały się, grzebiąc pod gruzami całe komnaty wypełnione drogocenną wiedzą i wspomnieniami. Cisza coraz szybciej wypierała gorączkową aktywność, która panowała tu jeszcze niedawno. Wciąż słałem rozkazy, ale nie wiedziałem nawet, czy były jeszcze wykonywane. Większość szlaków uległa już przerwaniu, kolejno milkły głosy posłańców. Nawet nieustępliwe, wiecznie rozbrzęczane artefakty powoli gasły. Tylko tu i ówdzie wciąż jeszcze tliło się życie.

Zbliżyłem się do jednej z takich wysp, gnany pustą ciekawością, pragnąc choć na chwilę zanurzyć się w szumie, wyobrazić sobie, że wieści nie trafiały w próżnię.

– …rwa! Musiał przedawkować insulinę! Szybko… – szczebiotał jakiś wihajster w komnacie ministra rozpoznawania mowy.

– …jest nieprzytomny, to chyba śpiączka… – mamrotał jego bliźniak.

Przeklęty, niezrozumiały bełkot.

Z trudem stłumiłem ziewniecie. Nie mogłem się poddać, nie mogłem zawieść mojego króla.

Ale chciałem tego czy nie, nadchodził sen.

Orzeł czy reszka

Michał Wyzga

_______________________________

Zamglony ekran telewizora.

Na ekranie psychiatra, doktor Wolf w burej marynarce.

– Czasem – mówi – gdy nie akceptujemy swojego życia, nie zgadzamy się na to, co się w nim dzieje, możemy uciekać w sen.

Staszek leży na sofie przed telewizorem. Noga założona na nogę. Oczy jeszcze zaczerwienione od łez, które dopiero co wyschły.

– Człowiek często wycofuje się z rzeczywistości, gdy nie może poradzić sobie z emocjami, zwłaszcza z poczuciem winy. Taka ucieczka może mieć skutki tragiczne, doprowadzić do braku możliwości powrotu. Człowiek może się w swoim śnie zagubić.

Psychiatra, mówiąc to, znacząco spogląda z ekranu.

Staszek ma wrażenie, że spogląda na niego. W oczach znów ma łzy. Płacze, bo myśli.

Myśli o tym, jak nie potrafił pohamować swojego popędu. Jak nie oparł się pokusie i wszystko się przez to spieprzyło.

Myśli o tym, jak Beata wyjechała, mówiąc, że wciąż go kocha. Wciąż go kocha, ale nie może na niego patrzeć, nie po tym, co zrobił. Wyjeżdża do rodziców i zabiera dzieci. Potrzebują przerwy, tak, przerwa na pewno pomoże.

Staszek swoje wie – to początek końca.

Pusty dom. Cisza i spokój.

Skurwysyńsko bolesna cisza i skurwysyńsko bolesny spokój.

Ból rozlewa się po całym sercu, całej duszy i całym umyśle.

Znieczulenie. Dwie… nie, trzy tabletki diazepamu wygrzebane z dolnej szuflady. Wczorajsza niedopita herbata, całkiem zimna, ale nawet smaczna. Staszek gdzieś słyszał, że nie powinno się popijać leków herbatą, ale teraz nie ma to żadnego znaczenia.

Powrót na sofę przed telewizor z nadzieją na szybkie zaśnięcie. Byle tylko nie czuć. Byle tylko nie myśleć o tym, co zrobił wskutek braku silnej woli.

W telewizji nadal doktor Wolf.

Znieczulenie zaczyna działać, ciało Staszka opanowuje błogie uczucie ciężkości i ciepła.

Myśli zwalniają, emocje bledną.

Staszek patrzy na ekran i zdaje mu się, że fizjonomia telewizyjnego psychiatry jest jakaś wilcza, a nazwisko Wolf nieprzypadkowe. Naraz uszy doktora wydają się zbyt długie jak na człowieka, włosy zmierzwione niczym zaniedbana sierść. Nos masywny, dziurki w nim za duże.

Oczy malutkie, ustawione skośnie.

To chyba nie jest człowiek, myśli Staszek, ale jest zbyt senny, by się nad tym zastanawiać.

Zasypia błyskawicznie.

* * *

Budzi go parcie na pęcherz.

Wstaje z łóżka, rusza w kierunku drzwi. Łazienka jest blisko, ot jeszcze cztery kroki, a jednak teraz, o trzeciej nad ranem, wydaje się znajdować tak cholernie daleko.

Z kuchni dobiega dźwięk.

Zaspany umysł Staszka rejestruje tylko tyle – jakiś dźwięk. Pojawił się i zniknął. Staszek nie wie, czy było to pukanie do drzwi, stuk nogi krzesła, czy może odgłos talerza stawianego na stole.

Mógłby jednak przysiąc, że odgłos ten dobiegł z kuchni.

Iść i sprawdzić? Czy lepiej dać sobie spokój? W nocy często słychać w domu rzeczy nie do wychwycenia za dnia. Ale Staszek już wie, że musi tam pójść i się przekonać, inaczej nie zaśnie.

Kiedy idzie korytarzem, wyczuwa ostry zapach papierosowego dymu.

A Staszek nie pali.

Metodycznie, po kolei sprawdza wszystkie pomieszczenia.

Nic.

Nic w salonie, nic w pustym pokoju dzieciaków, nic w kuchni.

Nie tak szybko. W kuchni jednak ktoś jest.

W kuchni bowiem, na taborecie, siedzi mężczyzna. Ma bury cylinder i burą marynarkę. Pali papierosa.

– Jak pan tu wszedł? – To pierwsze pytanie, jakie przychodzi Staszkowi do głowy, może głupie, pewnie tak, ale w takiej sytuacji, o trzeciej nad ranem, to czego się spodziewać po zaspanym umyśle.

Mężczyzna nie odpowiada. Zamiast tego wyjmuje coś z kieszeni i podrzuca. To coś błyszczy.

To moneta. Pieniążek obraca się w powietrzu, odbija wpadające przez kuchenne okno światło księżyca. Opada na dłoń nieznajomego. Ten kładzie go na wierzchu drugiej dłoni, nie odsłania jeszcze.

– Czy to sen, czy jawa? – pyta.

Staszek ma pustkę w głowie.

– Czy to sen, czy jawa? – powtarza nieznajomy.

– Nie wiem.

– Jeśli reszka – mówi człowiek w kapeluszu, unosząc brwi – to sen. Jeśli orzeł, to jawa.

Nieznajomy pokazuje monetę. Staszek patrzy.

* * *

Budzi się.

Budzi się, więc ma nadzieję, że to jednak był sen. Nie leży w łóżku, leży w kuchni.

Kafelkowa podłoga jest twarda i zimna.

Unosi głowę. Nie może wstać.

Człowiek w kapeluszu siedzi obok na taborecie i zaciąga się papierosem. Światełko żaru oświetla mu twarz. Ma wystające nad górną wargę kły i czarny nos. Oczy tego człowieka to czarno-żółte ślepia wilka.

Staszek znów próbuje się unieść. W podbrzuszu czuje ucisk i ból, jakby miał tam wbity żelazny pręt. Przekręca się na brzuch i unosi na czworaka, próbuje iść.

Człowiek w kapeluszu obserwuje go, znów zaciąga się papierosem. Podbrzusze boli coraz bardziej.

Staszek pełznie do telefonu. Z trudem wspina się na kuchenną ławę, sięga po słuchawkę.

– Czy to sen, czy jawa? – pyta człowiek w kapeluszu, a głos ma chrapliwy.

Staszek próbuje wybrać numer, ale nie może, cyfry na przyciskach rozmazują mu się przed oczami. Naciska jakiś klawisz, nie wie jaki, wydaje mu się, że to jedynka. Rozlega się piknięcie przycisku.

– Czy to sen, Staszku – pyta nieznajomy – czy jawa?

* * *

Budzi się.

Leży w łóżku. Podbrzusze wciąż rozdziera ból, a nóg Staszek nie czuje w ogóle. Święty Boże! Czyżby ich… nie było?

Unosi kołdrę, patrzy na uda w kraciastych bokserkach, na kolana, na łydki i stopy. Wszystko na miejscu, ale całkowicie zdrętwiałe. Czy krążenie jeszcze wróci?

Po chwili czuje w kończynach mrowienie. Oddycha z ulgą. Dzięki Bogu.

Czy to sen, czy jawa?

Kiedy odzyskuje władzę w nogach, wstaje z łóżka. Znów słyszy stuk dochodzący z dołu.

Boże… A teraz? Sen czy jawa?

Sen czy jawa?

Czy kiedy tym razem pójdzie do kuchni, zastanie w niej człowieka w burym kapeluszu i burej marynarce?

Idzie tam.

Przez szyby wpada światło księżyca. Widać unoszące się drobinki kurzu.

Rozgląda się.

Pusto. Nikogo nie ma.

Wraca do łóżka. Kładzie się i przykrywa kołdrą. Zasypia.

* * *

Budzi się, nie czując nóg.

Znajduje się w piwnicy. Po jego lewej świeci żarówka wisząca na samym kablu. Światło potęguje mrok otoczenia.

W ciemności błyska płomyk. Ktoś zapala papierosa, zaciąga się nim.

– A to – pyta ten ktoś – to sen, czy to jawa?

Staszek nie wie. Nie ma pojęcia. Czuje, że nie może się poruszyć, coś uwięziło jego ręce.

Patrzy na boki. Nadgarstki są przywiązane powrozem do poprzecznie umiejscowionych desek, jak gdyby wisiał na krzyżu. Spogląda w dół. Tułów również ma obwiązany kilkoma oplotami grubej liny. Spogląda niżej, na nogi, których przecież nie czuje.

Nóg nie ma.

Dziwnie to wygląda, bardzo dziwnie. Widzi przecież swój brzuch obwiązany sznurem, dalej biodra i krocze, ale niżej nie ma nic.

Nie czuje bólu, tylko pustkę, brak. Zaczyna krzyczeć.

* * *

Budzi się, cały zlany potem. Poduszka wstrętnie mokra. Staszek ociera czoło. Od razu zagląda pod kołdrę, ale nogi są całe.

Wciąż nie wie, co jest snem, a co jawą.

Bardzo łatwo to sprawdzić, wystarczy się uszczypnąć. Skubie paznokciami grzbiet dłoni. Nic nie czuje. Czy to sen? Czy po prostu uszczypnął za słabo?

Sen. To musi być sen. Inny test – przenikanie przez ściany. Przykłada do ściany dłoń i naciska. Jest twarda i zimna. Czy to oznaka snu, czy rzeczywistości? W tym momencie nie jest pewny, wszystko mu się pomieszało.

Coś wchodzi do pokoju.

Staszek spogląda na drzwi, uświadamia sobie, że cały czas były otwarte. Wkracza przez nie coś dziwacznego, przypominającego człowieka poruszającego się w kucki, przykrytego woalem.

Wygląda jak dziecko udające ducha. Za nim wchodzi drugi kształt, taki sam. Po nim trzeci.

Zatrzymują się i patrzą na Staszka. Ich oczy fosforyzują w ciemności. Coś szeptają między sobą.

Staszek czuje, jak leje się z niego pot. Czy to sen, czy jawa? To musi być sen. Musi. Och, Boże, spraw, żeby to był sen!

Podciąga kołdrę wyżej, aż do oczu. Wie, że mu to nie pomoże, ale ze strachu nie myśli logicznie.

Za półprzezroczystymi kształtami do pokoju wchodzi człowiek w burym kapeluszu i burej marynarce. Zamiast twarzy ma głowę wilka.

– Tym razem ty możesz wybrać – mówi. – Słucham.

Staszek ma sucho w ustach. Włosy na karku zjeżone.

– Jeśli reszka – mówi – to sen, jeśli orzeł, to jawa.

Człowiek w kapeluszu podrzuca monetę. Pieniążek błyska w świetle księżyca. Nieznajomy łapie go i kładzie na przedramieniu.

– C… Co wypadło? – pyta Staszek.

I zasypia.

* * *

Budzi się, czując nieopisany ból.

Ręce ma przywiązane do poprzecznych desek. Półprzezroczyste istoty robią mu coś poniżej pasa. Zjadają genitalia. Jedna z postaci unosi głowę, spogląda na Staszka. Jej oczy fosforyzują.

Pozbawione warg usta otwierają się, widać zęby jak kocie kły.

Ktoś krzyczy, przeraźliwie i nieludzko. Staszek uświadamia sobie, że to on. Przed oczami robi mu się ciemno. Czy to sen, czy jawa?

Zanim traci przytomność, dostrzega w ciemności żar papierosa. Obok włączony telewizor.

Skąd on się wziął w piwnicy?

Żar wzmacnia się, oświetla wilcze oblicze nieznajomego – długi pysk, ostre kły, gęstą sierść.

Na włochatej łapie wilkołaka lśni moneta.

– Co wypadło? – pyta Staszek, płacząc. – Co wypadło? Czy to sen, czy jawa?

Stwór w kapeluszu wydmuchuje chmurę papierosowego dymu.

– Czy cię boli? – pyta chrapliwym głosem.

Staszkowi ciemnieje przed oczami.

– Boli – odpowiada z granicy świadomości. – Bardzo boli. Co wypadło?

– Skoro boli – odpowiada przybysz – to nie ma znaczenia, co wypadło.

Na zamglonym ekranie znów pojawia się doktor Wolf.

– Czasem, gdy człowiek zagubi się w swoim śnie – mówią jednocześnie telewizyjny psychiatra i człowiek w kapeluszu -– rzeczywistość i jawa zaczynają się przenikać, są nie do odróżnienia, stają się jednym. I wtedy nie ma już żadnego znaczenia, w którym stanie się znajdujesz, Staszku.

Przed trzecią

Marek Kolenda

_______________________________

Obudziłem się nagle, tknięty strachem lub wyrwany ze snu impulsem ze świata na jawie.

Otworzyłem oczy. Spod powiek uciekła pustka. Gdzieś w niebyt.

Pokój rozjaśniał słaby blask ulicznych latarni. Od podłogi po sufit ciasno wypełniony był ciszą, która wpychała się do uszu.

Nie śniłem, więc nie miałem koszmaru. Za to koszmarnie bolała mnie głowa. Wczorajszy bankiet pamiętałem, jakbym go oglądał z daleka przez dziurkę w plexi.

Sięgnąłem po telefon, leżący na nocnym stoliku: druga czterdzieści pięć. U góry ekranu przyczaiła się ikona poczty głosowej.

W nocy? Dobrze, że telefon był wyciszony.

Wybrałem numer.

– Masz dwie nieodebrane wiadomości…

Aż dwie? Przespałem koniec świata?

– Cześć. Piotr z tej strony. Znajdź, proszę, chwilę i popracuj nad artykułem. Jeśli masz tam te same rewelacje, o których gadałeś po pijaku, zapomnij. Co to za gówno? Ten dziwak nagadał ci przed śmiercią jakichś kosmicznych pierdół. Jakie ziemskie życie w czarnej materii, jakie przenikanie światów. Bierzesz dragi? Chłopie, cofną ci stypendium. Stary się wścieknie… Dobra, pogadamy, jak przyjdziesz. Tylko ogarnij temat.

Bujaj się.

Podszedłem do okna. Rozchyliłem zasłony i wyjrzałem na zewnątrz. Na wciąż zachmurzonym niebie nie było widać gwiazd ani księżyca. Na dole, pod budynkiem, kilka latarń stylizowanych na dziewiętnastowieczne rozświetlało wąską, brukowaną uliczkę. Ich blask z trudem przenikał zieloną kotarę liści. Chodnik ginął w półmroku. Najlepiej oświetlony był mokry środek ulicy.

Dopiero po chwili zauważyłem, że pod jednym ze słupów ktoś stoi. Zmrużyłem oczy.

Mężczyzna. W ciemnym płaszczu i staromodnym kapeluszu. Nie widziałem twarzy ukrytej w cieniu. Miałem jednak wrażenie, że patrzy prosto w moje okno.

Musiało mi się wydawać.

Wróciłem do łóżka, usiadłem na krawędzi. W głowie nadal krążyły ołowiane kule.

Ponownie wybrałem numer poczty.

Druga wiadomość. Kobiecy głos. Na pewno nie słyszałem go wcześniej.

– Odsłuchujesz, to znaczy, że się obudziłeś. Niedobrze. Musimy działać szybko. Ubierz się i wyjdź z mieszkania. Schodami i tylnym wyjściem na podwórze. I pod żadnym pozorem nie pokazuj się w oknie!

To jakiś żart? Naoglądała się „Matrixa”? Pamiętam taki film z Douglasem. „Gra”. Pogrywają sobie ze mną?

Wstałem i ostrożnie podszedłem do okna. Tak, by nie być widzianym z ulicy. Zerknąłem na zewnątrz przez szparę między zasłoną a ramą okienną.

Drzewa i latarnie. Błyszczące po deszczu kocie łby. Poza tym pusto. Mężczyzna zniknął.

Odetchnąłem. Dobrze, że po przebudzeniu nie zapaliłem lampki nocnej. Żart nie żart, ale to wszystko było trochę dziwne.

W tej samej chwili rozległo się ciche pukanie do drzwi wejściowych.

Zastygłem w pół drogi do łóżka. Zaraz jednak podskoczyłem jak oparzony, gdy telefon w mojej dłoni zaczął wibrować. Wahałem się długą chwilę. Za długą.

W rogu ekranu pojawiła się nowa ikonka. Poczta głosowa.

Pukanie ustało. Za to serce waliło mi teraz jak bębniarz AC/DC.

Wybrałem ostatni numer i odsłuchałem nową wiadomość. Kobieta mówiła szeptem.

– Spieprzyłeś sprawę. Na ucieczkę jest już za późno. Ale spokojnie. Zaraz coś wymyślimy.

Tylko pamiętaj. Pod żadnym pozorem nie otwieraj drzwi do mieszkania!

Ktoś sobie jaja robi? Piotrek?

Wciągnąłem na siebie spodnie od dresu. Telefon wsunąłem do kieszeni. Wczorajsze skarpety leżały pod łóżkiem.

Na palcach podszedłem do drzwi. Wieczorem musiałem być nieźle wstawiony – zamek nie był przekręcony.

Teraz go już nie dotknę. Narobiłby hałasu, a chcę przecież nakryć nocnego dowcipnisia.

Już miałem chwycić za klamkę, gdy coś mnie tknęło. A jeśli to nie zabawa? Zawsze istnieje jakieś prawdopodobieństwo, że to wszystko dzieje się na poważnie…

Włączyłem aparat w telefonie i przyłożyłem obiektyw do szklanego oka judasza. Widziałem ten trik na jakimś filmie sensacyjnym. Sam przed sobą przyznałem, że to paranoja. Dlaczego ktoś miałby mi strzelić w oko przez wizjer?

Na korytarzu było pusto… I jasno. Światła włączone są przez całą noc. Odchylony w bok przyjrzałem się drzwiom sąsiada z naprzeciwka. Wycieraczce, cieniom po bokach.

Nic podejrzanego.

Odetchnąłem głęboko i położyłem dłoń na klamce. Chwila. Jeśli ktoś tam jest, musiał się ukryć po jednej ze stron korytarza, przylegając do ściany.

Lub siedzieć pod drzwiami.

Ostrożnie schowałem telefon i kucnąłem. Moja twarz znajdowała się teraz dokładnie na wysokości szczeliny na listy. Już miałem odchylić jej wieczko, gdy metalowa klapka uniosła się i przez przerzedzone włosie szczotek wsunęły się cztery palce w skórzanej rękawiczce.

A obok nich pojawił się cień, w którym osadzona była para oczu.

Tylko kto ma takie oczy?!

Jęknąłem głośno i odskoczyłem od wejścia, siadając na tyłku. Światło na korytarzu zgasło. W

tej samej chwili drzwi otworzyły się na oścież. Opadłem na łokcie, uderzając potylicą w ścianę za plecami.

Intruz wszedł do mieszkania. Zmrużyłem oczy, by przyjrzeć mu się w półmroku.

– Jezu, co to jest?!

* * *

Obudził mnie nagły strach. Nie pamiętałem za wiele z wczorajszego wieczoru. Sprawdziłem godzinę na telefonie. Miałem dwie wiadomości. Pierwsza od Piotrka. Odsłuchałem i skwitowałem krótkim „pierdol się” .

Spojrzałem na okno i zapaliłem lampkę.

Druga wiadomość była jeszcze głupsza. Miły, kobiecy głos. Nie miałem pojęcia kto to.

– Słuchasz, więc nie śpisz. Niedobrze. To może być twoja ostania szansa, więc nie spieprz tego tym razem. Jeśli nie podszedłeś jeszcze do okna, nie rób tego! Ostatnim razem źle się to skończyło.

Ubierz się po ciemku i wyjdź z mieszkania. I nie zapalaj lampy! Niech myślą, że nadal śpisz. We śnie nic ci nie grozi.

Jacy oni? Co to za bzdury? To musiał być kawał, jednak poczułem dreszcz niepokoju.

Spojrzałem na włączoną lampkę, potem na okno. We śnie nic mi nie grozi? Przecież już nie zasnę…

Cholera, co ja gadam.

Zerknąłem na drzwi w przedpokoju. Czy przed snem zamknąłem je na zamek?

W tej samej chwili rozległo się ciche pukanie.

Podskoczyłem. Nie zapalaj lampki, tak?

Ktoś z zewnątrz chwycił za klamkę i zaczął ją naciskać.

* * *

Budzi mnie strach. Nie otwieram oczu. Chcę przeczekać. Odegnać od siebie to wrażenie czyjeś obecności. Kogoś, kto stoi nad moim łóżkiem. Nie spojrzę tam i będę udawał, że śpię. Aż do świtu.

Nie! Telefon zaczyna wibrować na nocnym stoliku. Potem rozlega się krótkie kliknięcie.

Poczta głosowa. Boję się otworzyć oczy. Czuję ruch nad głową. Boże, to jakiś koszmar, złudzenie.

Skąd ten strach? Paraliżujący, zimny. Trzymający w ciasnym uchwycie wnętrzności.

Ktoś przykłada mi telefon do ucha. Jeszcze mocniej zaciskam powieki.

Kobiecy głos szepcze:

– Obudziłeś się. To niedobrze…

Krople bursztynu

Anna Sikorska

_______________________________

Misof rzucił ciału jeszcze jedno spojrzenie, zanim dołączył do kolegów. Dziewczyna nie żyła od kilku godzin. Przedawkowała Bursztyn, najnowszy narkotyk przynoszący sny. Odpłynęła w marzenia, by już nigdy nie wrócić. Bez wody i pożywienia organizm się poddał. Może odeszła otoczona pięknymi snami, może koszmarami.

Nie miał tu już nic do roboty. Substancja prawdopodobnie pochodziła z tego samego źródła, które od miesięcy pozostawało niewykryte. Charakterystyczne, niewinnie wyglądające opakowanie w kształcie kropli, wypełnione bursztynowym płynem o konsystencji syropu. Laboratorium zrobi analizę i potwierdzi zawartość – najczystszą postać hypnotniny; tak samo jak zaprzeczy istnieniu jakichkolwiek śladów mogących doprowadzić ich choćby do dilera, nie wspominając o hurtowniku czy producencie.

Odmówił, gdy koledzy zaproponowali drinka, nie miał ochoty na policyjne towarzystwo, w zasadzie nie miał ochoty na żadne towarzystwo. Chciał zostać sam, pomyśleć, postarać się uchwycić to, co majaczyło gdzieś na granicy świadomości, nie ujawniając się, ale i nie odchodząc w niepamięć. Co to było? Pomasował skronie. Za dużo pracy, za dużo myślenia, czas odpocząć, przespać się.

* * *

Przyciągnął uszkodzoną gałązkę bliżej. Dziewczynka sięgnęła ku niej ręką i ostrożnie rozbujała zwisającą kroplę żywicy. Ta zakołysała się i zabłysła na moment światłem, które przedostało się tu jakimś magicznym sposobem aż od ogniska. Mała patrzyła na to z zachwytem w wielkich, ciemnych oczach.

Rozejrzał się wokół. Wzdłuż drogi wiodącej od zimowej chaty w głąb lasu, rosły majestatyczne drzewa o rozłożystych gałęziach, gęstych igłach i długich szyszkach. Na ich konarach skrzył się świeży śnieg. Całość tonęła w blasku ogniska rozpalonego na polanie za chatą.

Biel, czerń i poświata ognia. I w sercu tego wszystkiego krew drzew – żywica, która wypływała z ran zadanych przez niedawną wichurę. Piękne. I prawdopodobnie niebezpieczne, bo z jakiego innego powodu otoczono by je siatką?

* * *

– Mamy trop! – Derten pociągnął Misofa za sobą, wybiegając z posterunku.

Przejechali pół miasta, by zatrzymać się przed niewielkim, zniszczonym domem na przedmieściach. Nikt nie odpowiedział na ich wezwanie, więc wyważyli drzwi. Powoli, z bronią w pogotowiu, przeszukali wszystkie pomieszczenia. W większości znaleźli jedynie śniących narkomanów, leżących na sofach, materacach czy nawet podłodze. W końcu w piwnicy odkryli pozostałości po sortowni czy pakowalni Bursztynu. Wezwali techników i wycofali się powoli, uważnie obserwując wszechobecnych ćpunów. Niektórzy z nich rzucali się we śnie, inni jęczeli lub wzdychali, niektórzy tylko pochrapywali.

Derten przyglądał im się z namysłem.

– Mis, myślałeś kiedyś, żeby spróbować? – zapytał w końcu.

– Bursztynu?

– Snu, tak w ogóle.

Misof pokręcił głową.

– Nie, to nie dla mnie. Wyobraź sobie, jak straszne to musi być. Przeżywać coś, co się nie zdarzyło, coś, nad czym nie ma się kontroli, coś, czego nie można zmienić ani przerwać. Nie, to nie dla mnie.

Zauważył, że jedna z kobiet nie śpi, ale przygląda mu się badawczo.

– To tak jak życie, nieprawdaż? – zapytała.

Nie odpowiedział. Odwrócił się i wyszedł, by zapoznać właśnie przybyłych techników z rozkładem budynku.

* * *

– One są piękne – oświadczyła Renie patrząc na bursztynowe kolczyki na wystawie sklepu jubilerskiego.

Świecidełka fascynowały ją od czasu, gdy jako mała dziewczynka ujrzała grę blasku ognia na śniegu i żywicy drzew. Szczególnie upodobała sobie takie, które przypominały zastygnięte krople.

Kupił jej te kolczyki, jak wiele innych rzeczy, byle tylko odwieść siostrę od następnej próby śnienia, byle tylko wytrzymała tym razem bez narkotyku, byle noc była dla niej prostym regeneracyjnym snem – czarnymi godzinami, które mijają pomiędzy zamknięciem a otwarciem oczu.

Misof bał się, że Renie zagubiła się już dawno temu w świecie, który jego napawał

przerażeniem i wstrętem. Nie pamiętał nawet, ile razy wysłuchiwał opowieści o snach, które przeżyła, tych pięknych i tych koszmarnych, ile razy błagał ją, by przestała i ile razy obiecywała, że to już ostatni raz.

* * *

Dzięki odkryciu w domu na przedmieściach, śledztwo wreszcie ruszyło z miejsca. Narkomani zeznawali chętnie, w zamian za następną dawkę, a śledczy nie mieli oporów, by nagradzać ich Bursztynem. Dla nich ci ludzie i tak byli już straceni – mało kto wracał do normalnego życia po skosztowaniu snów. Misof obserwował całą procedurę, przysłuchiwał się zeznaniom, jeździł po mieście, aresztując coraz to nowych dilerów i hurtowników, i powoli przypominał sobie to, o czym zaciekle starał się zapomnieć przez lata.

* * *

– Są piękne – wyznała Renie patrząc na brata nieprzytomnym wzrokiem. – Ale i przerażające.

Uśmiechnął się niepewnie. Co chciała mu przekazać?

– Chodź, spróbuj – dodała po chwili, wyciągając do niego dłoń z ampułką. Z narkotykiem.

Wstał gwałtownie, odtrącając jej rękę.

– Czyś ty do szczętu zgłupiała?! – wykrzyknął. – Brałaś to?

Potrząsał kobietą raz za razem, a ona tylko się śmiała.

– Oczywiście, że brałaś – wyszeptał w końcu. – Proszę, nie rób tego więcej. To niebezpieczne.

– Nieprawda – zaprzeczyła, wymógł jednak na niej obietnicę, że nigdy więcej tego nie zrobi.

Pierwszą obietnicę z tak wielu.

* * *

Podniósł do oczu jedną z kropel Bursztynu, potem następną, i jeszcze jedną.

– Nie rozumiem – oświadczył w końcu patrząc wyczekująco na szefową jego sekcji, Alinde, która właśnie wróciła z laboratorium.

– One są naturalne – powiedziała. – Zawsze myśleliśmy, że hypnotnina jest syntetyzowana w laboratorium i szukaliśmy producenta, a okazuje się, że trzeba było się rozglądać za farmerem, a jeszcze lepiej za leśniczym. To jest oryginalna forma tego narkotyku, świeżutka, prosto z krzaka można by powiedzieć – jeszcze płynna żywica. Wszystkie wcześniejsze były sproszkowaną wersją zastygłego soku, z dodatkiem innych nieaktywnych chemikaliów. Co więcej – hypnotnina w czystej postaci jest szkodliwa tylko dlatego, że ludzie biorą ją w zbyt dużych ilościach. Gdybyś po prostu wdychał olejki tych drzew nic by ci się nie stało. A i twój mózg wypocząłby lepiej, pamięć by się poprawiła, i koncentracja. – Alinde wzruszyła ramionami i, jakby po chwili zastanowienia, dodała:

– Podobno kiedyś wszyscy śniliśmy, a potem przestaliśmy. Niektórzy mówią, że nadal to robimy, tylko nie pamiętamy po przebudzeniu.

Misof poczuł nagły ścisk w żołądku. Wspomnienie uderzyło go ze wzmożoną siłą.

* * *

Mała Renie biegała po śniegu bez wytchnienia. Miała pięć lat i to była jej pierwsza zimowa wycieczka do lasu. Podczas, gdy dorośli krzątali się wokół ogniska, pilnując żywiołu, przygotowując przekąski i napoje, ona wraz ze starszym bratem mogła odkrywać cuda pokrytej śniegiem natury. Biegała od zaspy do zaspy, od krzaka do krzaka, od drzewa do drzewa, aż poślizgnęła się na ścieżce i wpadła na płot.

– Au! – wykrzyknęła, by po chwili wstać i przywrzeć do siatki całą sobą. – Mis, zobacz!

Chłopiec, wówczas dziewięcioletni i niezmiernie dumny z zaufania, jakim go obdarzono zostawiając siostrę pod jego opieką, podszedł powoli do Renie.

– Co jest? – zapytał.

– Patrz!

Za płotem rósł las, niemalże taki sam jak po ich stronie ogrodzenia, tylko bardziej uporządkowany. Drzewa stały w szeregach. I miały takie dziwne sakiewki przyczepione do pni.

Poczuł, że nie powinni tu być, ale Renie wyciągała już rękę do gałęzi najbliższego drzewa, którą musiała złamać wpadając na siatkę. W miejscu uszkodzenia zdążyła się uformować kropla bursztynowej żywicy. Mała chciała ją chwycić, ale nie mogła dosięgnąć. Jej oczy były okrągłe z zachwytu. Nie wiedząc czemu, przyciągnął gałązkę i Renie dotknęła kropli, rozbujała ją, a potem złapała i żywica pobrudziła jej palce. Odruchowo je oblizała.

– Łe, paskudne! – zawyrokowała tracąc zainteresowanie drzewem. Pobiegła z powrotem na ścieżkę, a Misof za nią.

Po kilku minutach rodzice zawołali ich do ogniska i chłopiec zapomniał o tej małej przygodzie.

* * *

– Wiem, gdzie szukać plantacji – oświadczył nagle, a szefowa uniosła głowę i spojrzała na niego ze zdziwieniem.

– Widziałem już takie krople w naturze. To żywica jakiejś tam sosny czy świerka. Rosną na otoczonym siatką obszarze na granicy dawnych terenów wypoczynkowych na wschód od miasta.

A przynajmniej rosły trzydzieści lat temu.

Kobieta tylko skinęła i zabrała płaszcz z wieszaka. Po drodze zgarnęli potrzebne do analizy urządzenia i jeszcze kilku funkcjonariuszy.

Misof w milczeniu zajął miejsce na siedzeniu pasażera. Czy gdyby przypomniał sobie wcześniej, mógłby ocalić Renie?

* * *

Tamtej nocy mała obudziła się, przyszła do niego i opowiedziała, że widziała wróżki i kolorowe koniki, jak w bajkach, ale żywe, biegające po trawie, rozmawiała z nimi i namówiła jednego na przejażdżkę, ale nie szło jej za dobrze, pojechali w głąb lasu i się zgubili, i się bała, ale potem pojawiła się dobra czarodziejka i wskazała im drogę, wydostali się z lasu, ale musieli się pożegnać, ale kiedyś znowu się zobaczą. I ona przyszła opowiedzieć to Misowi, bo chciała, żeby następnym razem poszedł z nią odwiedzić koniki.

To był pierwszy raz, gdy Renie śniła. Wyśmiał ją wtedy, że wymyśla, że kolorowych koników nie ma, że zawraca mu głowę swoimi wyobrażeniami i żeby lepiej nie mówiła rodzicom, bo się na nią pogniewają za wymyślanie bzdur.

Nie powiedziała.

Ani wtedy, ani później, gdy odkryła hypnotninę i wróciła do snów nie tylko o kucykach.

Nakrył ją kiedyś, a ona nadal namawiała go, by dołączył do niej. Odtrącił ją, zwymyślał, w końcu wysłał na odwyk.

Potem drugi raz. I trzeci. Za czwartym spóźnił się. Teraz leżała w komie w sanatorium dla Śpiochów, śniąc swoje sny w nieskończoność. Czasem myślał, by do niej dołączyć.

* * *

Czterema pojazdami odjechali pod drzwi masywnego ceglanego budynku.

Odmówiono im wstępu. Teren należał do rządowego ośrodka badawczego, poza ich jurysdykcją. Wyszedł do nich dyżurny lekarz i grzecznie poprosił, by się oddalili. Poinformował, że badania przeprowadzane wewnątrz są bardzo delikatnej natury i całkowicie poufne, i w żaden sposób nie wolno im przeszkadzać, ani tym bardziej wypytywać naukowców. Zapytał też, czy już znaleźli złodzieja, który systematycznie podkradał im materiały.

Odjechali, jednak Misof poprosił Alinde, by zatrzymała się przy starej chacie, którą pamiętał z dzieciństwa. Teraz budynek chylił się ku ruinie, widać było, że nikt tu nie przyjeżdżał od lat.

Mężczyzna poszedł w stronę lasu, odtwarzając trasę swojego zimowego spaceru z Renie. Alinde podążała za nim bez słowa.

Dotarł do plantacji. Ogrodzenie naprawiono, żadne dziecko nie mogłoby już dosięgnąć gałęzi drzew za płotem. Wysokich iglaków o długich szyszkach, z przyczepionymi do pni zbiornikami na żywicę. Wyciągnął rękę i niepostrzeżenie ułamał gałązkę. Roztarł żywicę w palcach.

Szefowa podeszła do niego i położyła mu ręką na ramieniu.

– Nie było żadnego złodzieja – powiedział cicho. – Nie wierzę, że nie ukróciliby jego praktyk dawno temu.

– Zgadzam się – odrzekła. – Ale z nimi nie wygramy. Pozostaje nam zgarniać drobnicę z ulic.

Wracajmy.

* * *

Bursztyn pachniał przyjemnie, gdy powąchał palce. Był sam w domu. Wahał się przez chwilę.

Czy spotkam twoje koniki, Renie? – pomyślał. Czy spotkam ciebie?

Delikatnie, jakby przeprowadzając rytuał, oblizał palce. Jeśli to nie wystarczy, miał dość wykradzionej ćpunom hypnotniny, by powtarzać eksperyment każdej nocy. W końcu jeśli marzenia senne były naturalne, to on chciał je pamiętać. A jeśli narkotyk poprawiał pamięć, to może wspomnienia o Renie do niego wrócą...

– Wybacz, że tak długo zwlekałem, siostrzyczko – wyszeptał, zanim odpłynął w sen.

W głębi snów

Antologia opowiadań

PROJEKT CHARYTATYWNY

Jeśli podoba Ci się pomysł stworzenia tej antologii, prosimy, przejdź na stronę fundacji Synapsis (http://synapsis.org.pl/) i wesprzyj ją darowizną (zakładka „Zaangażuj się”). Fundacja ta zajmuje się m.in. wspieraniem osób autystycznych (w zarówno dzieci, jak i dorosłych).

Z naszej strony dodamy jedno. Jeśli projekt spotka się z pozytywnym odbiorem, postaramy się kontynuować go, w kolejnych odsłonach wspierając kolejne NGO.

PS. Możesz zrecenzować naszą antologię na portalach LubimyCzytac.pl lub GoodReads.com.

W głębi snów

to tom 1 planowanej serii

Zapomniane Sny

Zamierzamy zachęcać was do wspierania różnych NGO,

zajmujących się różnymi tematami.

ŚLEDŹCIE NAS!

www.ZapomnianeSny.pl

fb.com/ZapomnianeSny

PS. Tematy przewodnie będą różne.

Document Outline

PROJEKT CHARYTATYWNY

Przedmowa od Fundacji Synapsis

Klucz, Anita Kurowska

Malowane, mgliste fale, Sylwia Wełna

Śniąca z Tha’hdir, Sylwia Wełna

Morfeokinematografia, Gożjaśkiś

Robinsomnia, Jakub Rewiuk

Siódme urodziny, Radosław Puchała

On ją kochał za żywota, Aleksandra Klęczar

Tworzywo snu, Agnieszka Fulińska

Kobieta, która pocałowała księżyc, L.K. Moss

Syrenia wyspa, Aleksandra Wyszynska

Ylleherm, Sylwester Gdela

Somnikterium, Aleksander Pacion

Sen o stworzeniu, Michał Puchalski

X-ELOS_NAGRANIE_POKAZOWE.AVI, Agata Poważyńska

Sterownik dla Garatuka, Julia Łuszpińska

Hipnagogi, Anna Maria Wybraniec

Latający dywan, Sylwia Finklińska

Dratewka projektujący Wszechświaty, Magdalena Świerczek-Gryboś

Sny uwolnione, Marianna Szygoń

Nieznajomi, Mateusz Kędziora

Nowy Jork, Jan Fosz

Kraina snów, Wiktor Orłowski

Nadchodzi sen, Michał Gola

Orzeł czy reszka, Michał Wyzga

Przed trzecią, Marek Kolenda

Krople bursztynu, Anna Sikorska